Requiem for a Dream (2000)

Weet dan niemand wat een realistische film is??

(hint: dit niet)

als jij het zo goed weet, kom dan meteen met je beargumentatie ipv onnozel retoriek.

Persoonlijk vind ik de discussie "realistisch/niet realistisch" zinloos. RFAD heeft ongetwijfeld een hoog "waarachtigheidsgehalte". De grootste cinematografische meesterwerken zijn, net zoals RFAD, larger than life ("Apocalypse Now", "Citizen Kane", "C'era Un Volta Il West", etc.). Realisme levert meestal futloze films op als "The Pianist" ("Polanski on Quaaludes").

lol

Na een uur eindelijk door deze 19 pagina's geraakt, deze site is echt een hel voor mensen die er niet van in het begin bij waren (maar dat terzijde).

Ik heb RfaD nu al vier keer gezien, en ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Elke keer zit ik in het laatste deel te trillen in mijn zetel, krijg ik zin om te beginnen gillen en trekken al mijn spieren samen (ik ben ooit eens opgebeld door een vriend midden in de climax van de film, die vroeg de dag erna wat er in godsnaam met mij aan de hand was) Ik weet niet wat er is met deze film, maar ik bij geen enkele andere film krijg ik zo'n hevige reacties. Het is dat ik mij nog probeer in te houden, want anders zouden de tranen over mijn wangen lopen en zou ik gewoon in een hoekje gaan zitten grienen. Vandaar ook de vijf sterren, ik KAN gewoon niet anders dan deze film vijf sterren geven.

Maar tegelijkertijd scoort deze film eigenlijk op een zeer gemakkelijke manier. Als je in staat zou zijn om hem zonder emoties te bekijken dan zou meteen opvallen dat sommige shots erg gemakkelijk en eigenlijk gewoon slecht zijn. Bijvoorbeeld, die twee vriendinnen van Sara die op het einde huilend in elkaars armen vallen op een bankje, dat is toch belachelijk! Maar op dat moment zie je nog maar half wat er op het scherm gebeurt, en dus merk je dat niet op. Want eigenlijk is de film zelfs niet altijd goed geacteerd, en de digitale trukjes zijn soms miezerig.

Maar kun je een film, die zo'n invloed op je heeft, om die reden geen vijf sterren geven? Dat kan ik niet. Echt niet.

Tot slot nog dit: deze film is GEEN anti-drugfilm. hij gaat over vier mensen wier leven en dromen kapot gemaakt worden, en eigenlijk niet door de drugs zelf, maar door de buitenwereld. Zolang ze aan de drugs zitten, zijn ze gelukkig, maar als die drugs er niet meer zijn verdwijnen ook hun dromen en gaan ze ten onder doordat ze door anderen worden misbruikt. Sara is hier een uitzondering op, zij gaat wel ten onder aan de drugs, maar ook hier worden die niet als de schuldige aangewezen, het zijn de tv-mensen en de dokter die haar gebruiken, ze weet zelf niet waar ze mee bezig is.

Waarom wordt films als deze trouwens altijd verweten dat ze moraliserend zijn, terwijl niemand zaagt dat in bijvoorbeeld Scarface getoond wordt hoe een leven kapot gaat door de misdaad? Deze vergelijking houdt niet echt steek, maar raakt toch wel een teer punt denk ik. Drugs kent en gebruikt iedereen, maar niemand wordt er blijkbaar slechter door, en dus is elke film die iets durft te zeggen over wat er slecht kan gaan als je drugs neemt meteen een moraliserend vehikel. Net zoals je tegen veel rokers geen woord mag zeggen over longkanker zonder een hele preek terug te krijgen dat dat overdreven is en dat hij er toch niet direct aan dood zal gaan, enz. Maar goed, ik wil die discussie niet opnieuw beginnen, want anders zijn die nieuwe gebruikers van volgend jaar nog langer bezig om alles te lezen.

Nog steeds begrijp ik niet dat dit prul, dat er alleen maar op gericht is extreme dingen te laten zien, en verder geen enkele boodschap draagt, uberhaupt in de top 100 staat.

Enkel voor Ellen Burstyn de 5* de rest 0,5 , dat is dus 5,5/4 =1,34 of zo. Dus afwaarderen !

Je zou natuurlijk eens wat van de reacties hierboven kunnen lezen...

En ik heb zelden zoiets herkenbaars gelezen als datgene dat Freud over deze film schrijft. Ik ervaar echt precies hetzelfde. Maar dan ook precies.

Ik zag deze film voor het eerst in een late (de film was al wat ouder) voorstelling in een filmhuis ruim een jaar geleden. En ik heb nog nooit zo'n intense bioscoopervaring gehad. Ik heb ongelofelijk zitten huilen en ik voelde van alles. En ik was niet bepaald de enige bezoeker. Dat ik zo hevig reageerde op een film had ik nog nooit meegemaakt (en daarna ook nooit).

Ik heb de film pas twee keer gezien en er ook lang niet altijd behoefte aan. De kritiekpunten van Freud heb ik nog niet echt opgemerkt daardoor. Het zou allemaal best waar kunnen zijn, maar dat interesseert me ook niet eens echt. een film die me van binnen zo op z'n kop zet krijgt een vijf, punt.

zegt iemand die Baise moi 3,5* geeft......

Ben het met je eens dat dit een film is die een enorme inpact op je heeft bij het bekijken.

Maar slechte shots en miezerige digitale trukjes en slecht acteerwerk???? RfaD zit juist vol met prachtige shots en is op wonderbaarlijk sterke manier gemonteerd (ik ben zelf monteur, dus spreek uit ervaring). Ik heb zelden een film gezien waarbij al deze zogezegde trukjes op een nuttige manier gebruikt worden om bij te dragen tot het verhaal. Rfad is juist een heel mooie eenheid van verhaal-muziek-montage-geluidseffecten-acteerprestaties (sobere, maar ijzersterke acteerprestaties).

RfaD is gewoon prachtige cinema van een supergetallenteerd filmmaker. Ik ben benieuwd wat we in de toekomst nog van Darren Arronofski mogen verwachten.

De film is idd schitterend gemonteerd, en goed geacteerd ook. Maar als je beter kijkt dan valt wel op dat bijvoorbeeld Ellen Burstyn er op sommige momenten een beetje over gaat (niet op het einde, eigenlijk vooral tijdens het gesprek met Harry vlak voor het begin van de herfst. En als ze er helemaal onderdoor gaat, ziet ze er wel verschrikkelijk uit, maar eerder door de zwarte make-up rond haar ogen, het vervormde beeld en haar half uitgelopen haarspoeling dan door haar acteerprestatie. Die is goed, maar zorgt niet voor het immense medelijden dat opkomt. Het is aantrekkelijk om te roepen om een oscar, maar eigenlijk doet ze niet veel bijzonders) Ik zeg geen negatief woord over de zogenaamde hiphopscenes, die zijn ongelooflijk, maar het eten dat voor de ogen van Sara verschijnt vind ik nogal idioot. Ik geef trouwens geen harde kritiek op de film, ik geef hem vijf sterren! Maar ik kan begrijpen dat mensen die niet ontroerd raken door de film, die mensen bestaan echt wel, dat die er dan ook ineens helemaal niets aan vinden, omdat een hoop onvolkomenheden aan het licht komen.

ik snap het niet, waarom is dat belachelijk?

nogal goedkoop in elk geval...

Wat een film, weer een typische gemengde gevoelens film. Enerzijds voel ik me beroerd na het zien van deze film, maar ik denk dan ook dat de regiseur dat ook wilde. Het is geen sprookje met een happy end, het is de realiteit. Keihard, afschuwelijk, maar daarom niet minder mooi(ok dit klinkt erg tegenstrijdig, weet ook niet goed hoe ik het moet verwoorden).
Geweldig acteerwerk, prachtig camera werk, pakkend verhaal.
Ik kan niet anders zeggen dat ik het een ontzettend goede film vind.

4,5*

zeer aangrijpende film. vooral het verhaal van Sara vond ik erg indrukwekkend. soms misselijkmakend, wat hier een verdienste van de film is. de muziekscore gaat door merg en been. vrolijk werd ik er niet van, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.

geen perfecte film, maar hij maakte een erg grote indruk op me. 4 sterren.

Is later nog prachtig verwerkt in de Lord of the Ring-trailers.

Compleet opnieuw gecomponeerd door Clint Mansell zelfs.

...gecomponeerd?

gisteren deze film gekeken..wat is het onderwerp verslaving mooi op het scherm gezet! Je ziet dat mensen met een verslaving blind zijn voor hun eigen probleem. Zeer realistische harde film, die daarnaast prachtig en snel werd gemonteerd..4,5*

Dit wordt vaak gezegd ja maar is helemaal fout. Dan Nielsen is de man die Mansell stuk van Requiem heeft overgenomen en er zijn touch aan heeft gegeven.

indrukwekkend... ik ben nog een tijdje stil op de bank blijven zitten toen hij afgelopen was, omdat ik niet zeker wist of dit nou was wat ik wilde zien.

en dat bleek wel zo te zijn

zeer goede film. vanavond maar pi kijke. is van de zelfde reg.

ik geef deze film een: 4.5

Ik vond er niks aan, 0.5*. Ik heb me redelijk geërgerd aan deze film. De enige reden dat ik deze film heb uitgezien was dat hij een hoge score had in MM.

Sorry , maar het is zo...

edit:

even vergeleken met mijn andere 0,5*-film en heb hem dan toch maar een 1* gegeven. Ge hebt sjanse .

Kan je ook uitleggen wat je er zo slecht aan vond?

Dat wil ook niet altijd alles zeggen. Ik werd ook gek van de narcotische beelden in deze film. Volgens mij kun je alleen maar genieten van deze film als je zelf onder invloed bent. "no offence" by the way.

Met een 4.05* als gemiddelde moet het hier nogal een bende druggies zijn. Wat een domme opmerking.

Ach... ik denk, nu maak ik maar eens een domme opmerking voor de verandering.

Nou vond ik Requiem for a Dream niet zo heel erg geweldig, maar Fear and Loathing wel, en daar wordt hetzelfde over gezegd door laagwaardeerders. Toch heb ik nog nooit in m'n leven zelfs maar een héél glas bier naar binnen gekregen. Maar Syd, misschien ben ik de uitzondering voor de regel .

Deze film daarentegen vond ik behoorlijk indrukwekkend.

Laat ik voorop stellen dat het een gechargeerde opmerking was. Persoonlijk vind ik de film niet goed... Dat zal duidelijk zijn. Zo... stelde ik mij voor dat onder het genot van iets bedwelmends deze film zeker goed moet zijn. Maar goed... dan wordt Autumn in New York ook direct een geweldige film.

Fear and Loathing vind ik trouwens wel goed. Maar ik vind F&L toch veel meer hebben... In ieder geval een sublieme Johnny Depp.