Requiem for a Dream (2000)

Hier past slechts één reactie: .

Ik had een biertje op. Val dus onder het tweede excuus.

Repo Man met Estaves geef ik overigens een 4,5. Dus ik zal ook wel voor drie in aanmerking komen.

O ja, ik hoop dat jullie dit ook een beetje een intellectuele reactie vinden.

Whow, aparte film!

De manier waarop het gefilmd is, is zeker niet alledaags, en ik vond het (maar heel af en toe) een beetje storend, maar over het algemeen was de manier wel spraakmakend.
De soundtrack is hounting, ik liep net buiten en de muziek van de film die ik net zag bleef door mijn hoofd heen spoken, past er prachtig goed bij.
Het verhaal ben ik nog aan het bezinken, ik wist dan ook nog niet zo goed welk cijfer ik aan deze film zou verbinden...Door het idee dat deze film deze hele dag nog wel door mijn hoofd zal spoken, kan de waardering alleen maar omhoog brengen. Maar ergens vind ik de film enigzins "simplistisch" (iedereen aan de drugs daarna iedereen een junk).

Daar kan ik je geen ongelijk in geven. De uitwerking van deze film is inderdaad subliem, en de kijkervaring daardoor ook. Maar juist daarom is een verhaallijn waar je u tegen zegt des te fijner... Ik ben er nog niet helemaal over uit.

Ik hou wel van deze films, ze blijven je hele leven bij. Zo was ik met mijn school naar een film over drugs gaan kijken (een film voor kinderen). En toen de film gedaan was voelde ik aan dat niet iedereen het zo erg vond. Ikzelf ook niet. Maar na dat je deze film gezien hebt, denk je wel 2 keer na !! Over de film : meesterlijk geacteerd, goed geregiseert ( Darren afronovski : ik kan niet wachten totals Blac Swan uitkomt) en zalige muziek : geniet nog even mee : http://www.youtube.com/watc...

Ik niks meer te zeggen.

5*****

Ik heb geen woorden voor deze film. Maar probeer er toch een paar neer te zetten. Ben met een brok in m'n keel achtergebleven na 't zien van deze 'one way ticket to hell'. Het is spannend, ontroerend, vervreemdend, misselijkmakend. En voor iedereen (waaronder ik) die het ook nog is herkenbaar vind, is het al helemaal een film om u tegen te zeggen. Hoe bedoel je, realitycheck!

Zware kost, prachtig gefilmd, en precies weergegeven zoals het is. Vind het echt zo aangrijpend om vooral het verval van Sara Goldfarb te zien. Vraag me af of ik morgen als ik wakker word weer normaal kan functioneren want momenteel ben ik echt even totaal lamgeslagen door deze film.

Wat. Een. Film! ----> 5*

Een staalharde film. Ik kijk 'm niet te vaak, want na afloop voel ik me erg depri (opzet geslaagd?) maar heb 'm een paar weekjes geleden nog eens bekeken..

In ieder geval een zeer sterke prent, ontroerend, onrealistisch én erg realistisch tegelijkertijd. Meer kán ik niet zeggen over deze film. Heel erg ontroerend, haast pijnlijk om te bekijken.

Voor mij persoonlijk een aanrader... Maar niet voor gevoelige zieltjes

Ben het helemaal met je eens Kisje. Voor mij de derde maal en de film lijkt er nog harder in te hakken, zoals je treffend zegt, haast pijnlijk.

Gisteravond gekeken, in het begin dacht ik ga ik dit wel bijna 2 uur volhouden, maar al snel kwam ik erin en uiteindelijk inderdaad een film waar je de volgende dag nog aan denkt.

Goede film, daarom 4,5 sterren!

Goede film, goed uitgewerkt en inderdaad een film waar je de volgende dag nog aan denkt.

Nooit eerder en tot nu toe nooit meer een film gezien waar ik onderhand lichamelijk ziek van werd, maar hem mede daarom juist erg goed vind. Normaal heb ik tegen heftige verhalen, horrorfilms, of films over junks een schild waardoor ik afstand kan bewaren met de personages. Zeker met junks omdat je ze moreel kunt veroordelen. Tegen deze film heb ik op de een of andere manier geen schild, en komt het allemaal angstig dichtbij. Gruwelijkste film die ik ooit heb gezien.

Beetje boute uitspraak vind ik.

laat ik zeggen dat ik me over het algemeen minder kan identificeren met junks, waardoor ik films hierover normaalgesproken vrij afstandelijk kan bekijken. Bij deze film ging dat echter niet op.

Ik begrijp je 83utreg

"No, she won't..."

Met die woorden, waarmee het hoofdpersonage alle hoop op beter als een verwelkende bloem uit elkaar doet vallen, zakken de doeken over Darren Aronofsky's magistrale Requiem For A Dream. Na wat ongetwijfeld een van de grootste mokerslagen uit de filmgeschiedenis moet geweest zijn, blijft de kijker emotioneel geradbraakt achter in een naargeestig en desolaat filmlandschap, terwijl Clint Mansells strijkers uit Lux Aeterna het pijnlijke einde van de film des te sterker aansnijden. Kippevel en tranen. Niets minder dan dat beschrijft dat ogenblik.

Gruwelijk. Misselijkmakend. Eigenlijk ronduit een afschuwelijk deprimerende film, die de kijker bij het nekvel grijpt vanaf de eerste seconde, de klauwen zacht in het vlees dringend, terwijl Aronofsky de kijker meetrekt in zijn vat vol teerzwarte melancholie. Geen enkel medelijden voor de hoofdpersonages. Ze zijn de ultieme slachtoffers van de hypersleep, de levensroes waar ze zich doorheen trachten te spartelen a.d.h.v. harddrugs, onbereikbare doelen en noodgedwongen prostitutie. Maar door wie worden deze beklagenswaardige lammeren op de slachttafel gelegd? Gaat deze film over een ziekelijke maar algemene condition humaine, of een particulier geval dat ten onder gaat aan de ongelukkige samenloop van omstandigheden? Hebben ze zichzelf ten gronde gericht, of zijn ze ten slachtoffer gevallen aan de graaizieke maatschappelijke conjunctuur van kortstondig genot, snel verdiend geld en wanstaltige, ronduit vernederende levensomstandigheden? Darren Aronofsky laat in Requiem for a Dream meer vragen in het ongewisse dan hij er beantwoordt.

De film voelt aan als een langgerekte trip, vol schichtig camerageëxperimenteer, vluchtige, zowaar impressionistische schetsen van tragische levenslopen, die zich uiteindelijk zowel samenballen als opsplitsen doorheen de verhaallijn. Het lijden, de loodzware tragiek, houdt hen samen en fungeert als verbindende factor tussen de hoofdpersonages, terwijl hun leed net datgene is dat hen van elkander onderscheidt. Het is hùn leed, waar ze zelf mee moeten omgaan, en waar ze, om het moralistisch sterk te stellen, zelf recht op hebben. Ze spartelen doorheen de rolprent met de mondholte net boven het oppervlak van het drijfzand der tragiek waarin ze langzaam maar zeker wegzakken. Zonder enige troost. Zonder enig iemand die de ander kan bijstaan in hun leed. Exact datgene wat "no, she won't..." onloochenbaar te kennen geeft.

De doelen zijn onaangeroerd. De ontgoocheling en desillusies hebben zich als een levenszieke boom ontvouwd, en daarvan proeven de personages in de laatste scène de vruchten. De film sluit af met een liefdevolle, opgeluchte, maar weliswaar fictieve scène, waarin net datgene getoond wordt dat de hoofdpersonages nooit hebben kunnen bereiken, hun inspanningen ten troost. Misschien is het net dat wat de film zo treurig maakt. Hij eindigt met hoe het allemaal kòn geweest zijn, wetend dat het slechts een misplaatste hoop is, een ontkenning van de harde feitelijkheden.

Overweldigende acteerprestaties die de geloofwaardigheid van de film boven het peil van de realiteit zelf tillen. Camerawerk dat als een marteltang de beelden in je netvlies brandt en de scènes voor eeuwig in je geheugen verankert. En daarenboven, niet te vergeten, de meest ijzingwekkende score die ooit een film naar zijn finale eindpunt mocht begeleiden. Om af te sluiten, de meest tragische, aandoenlijke en meeslepende film, gemaakt door een grootmeester van de film. Onvergetelijk. De meest schroeiende brandplek in het aangezicht van de filmgeschiedenis. Elk woord om dit meesterwerk te beschrijven schiet tekort en pleegt een ultiem verraad. Als enig afdoende eerbetoon aan deze film geldt slechts dit als een waarlijk hommage: deze gruwelprent blijft ongetwijfeld de onwrikbare nummer 1 in mijn top 10.

Hele mooie recensie

Zeker prachtig omschreven rascaly! Toch wil ik nog wat toevoegen. De laatste keer dat ik de film bekeek ging in grote lijnen op wat jij zo treffend beschrijft, emotioneel geradbraakt achter blijven bijvoorbeeld. Als de film wat gezakt is komen bij mij de herinneringen aan het uitzinnige geluk toch ook wel weer bovendrijven, zoals Jared Leto en Jennifer Connelly spelend als verliefde pubers op de flat bijvoorbeeld, de heerlijke lach van Marlon Wayans, de buurvrouwen op een rijtje in het zonnetje. Misschien maakt dat de klap zo hard, dat dit alles verloren gaat.

Dat kan ik enkel maar beamen! Na het schrijven mijn recensie heb ik nog even naar enkele scènes gekeken uit de film, en de emotionele diepgang, zowel wat betreft de gevoeligheden van Leto's en Connelly's verliefd pubergedrag als de angstaanjagende scène waar Burstyns hallucinaties de koelkast op hol doen slaan, de authenticiteit van en affiniteit met de personages die gecreëerd wordt, de psychologische spelletjes die de regisseur met de kijker speelt - alles kwam weer bovendrijven. Het is werkelijk te veel om op te noemen en te bevatten. De rijkdom van deze film is werkelijk te omvangrijk om helemaal te beschrijven.

ahhh die muziek, te ziek gewoon...

zeker goeie film!

Een zeer aangrijpende film, waarbij het naar mijn inziens volledig draait om de zieke gevolgen van drugs op een mensenleven (in dit geval dus vier personen die allen sluipenderwijs ten onder gaan aan drugs). Door de wijze van filmen en de sterk gespeelde rollen krijgt deze van mij absoluut 4*.

Wordt echt depri van deze film. Kijk toch liever films met een happy end.

Prachtige film, geeft een geweldig beeld weer van wat die rotzooi met je lichaam doet! Goed in beeld gebracht door het knappe camerawerk wat me totaal niet stoorde. En die soundtrack: !

Tjonge wat een film , wat een film. Het werd echt van kwaad tot erger naar het einde toe , allemaal door die drugs. Echt geweldig beeld wat dat spul allemaal als gevolg kan hebben in het ergste geval.

Het camerawerk vond ik ook geweldig en apart. Zie je niet vaak ,maar als ze het doen, doen ze het goed zoals hier. Het gaf soms ook aan hoe die personages zich voelden zoals in enkele scènes met Sara.

Maar de soundtrack. Van zo'n niveau zijn er niet zoveel van. wat een topper!

was mooi mooi, had deze film 8 tal jaar geleden gezien, nu herbekeken en er ten volle in op gegaan. Klassieke drugstoestanden en zo maar die verfilming !!!!!! echt mooi mooi

Dit is de derde Aronofsky die ik heb gezien. De laatste was Black Swan en daar kan tie net niet aan tippen.

Wel kon ik zijn aparte stijl al sterk terugvinden in deze deprimerende, emotionele rollercoaster die wegkijkt als een grote trip.

Goede rollen van de acteurs al blijft Wayans een beetje achter, maar das niet zijn schuld. Hij heeft nu eenmaal de minst interressante rol. Burstyn en vooral my personal favotje Connely blinken uit.

Zeer realistische film, zeker wat drugs betreft, en dat iedereen ook onbedoeld hieraan verslaafd kan raken, Darren Aronofsky ook van Black Swan en was erg verrast dat hij 11 jaar geleden al zon pareltje heeft gemaakt. Hierdoor erg benieuwd geworden ben naar deze regisseur en ik snel alle films wil gaan zien van deze regisseur.

Rauw, realistisch, keihard, en uniek. Dat zijn een beetje omschrijvingen die me te binnen schieten als ik aan deze film denk. De neerwaardse lijn die de personages ondergaan is tergend, en naar mate de film vorderd word dit erger en erger. Vanaf minuut 1 word je in een wereld gezogen waar je eigenlijk niet in wilt zitten, en onderga je de martelgang van de personages, alsof je er zelf bij bent, sterker alsof je het zelf bént, of zou kunnen zijn. Dat is ook de kracht van deze film. Niet bepaald een feel-good movie die je gezellig met de hele familie kan kijken. Wel een ongelofelijk indringende kijkervaring die mij dagenlang bezig heeft gehouden.

Goede film, de emoties angsten, en het gevoel van stoned zijn, wanhopig en verlaten zit allemaal in deze film. Shocking, geen happy end maalt deze film uniek.