Requiem for a Dream (2000)

Ben ik het mee eens, die films worden pas echt briljant als ze zijn afgelopen .. heb die films daarom ook vaak zat met plezier gekeken, en ben erg benieuwd wat dit gaat worden.

dat had ik nu ook met de godfather... vind ik ook zo'm slaapverwekkende film

Wat een formidabele muziek zeg, ik kreeg er gewoon kippevel van.
Het verhaal, of beter de verhalen zijn leuk. Ik dacht dat Harry in eerste instantie geld wou verdienen met de cocaine maar later gaat hij het zelf gebruiken ( ook heroine..?) en hij geeft het zelfs aan zijn vriendin. Niet erg slim dus, met de gevolgen van dien. Echt veel van de handel en van de misdaad zag ik niet, de grootste scenes hierbij zijn dat Tyrone promotie lijkt te krijgen en dat hij dan opeens moet vluchten, en de supermarkt,.
Het verhaal van zijn moeder staat er eigenlijk los van, maar het is er goed tussengeplakt steeds, vreemd genoeg vond ik het totaal niet storend. En de gemixte stukjes, met geluiden bij iedere handeling ( potje, pil, koffie...) zorgen voor een lekkere vaart en houd het allemaal lekker levend. Verder wordt je continu verrast: van Harry, naar Oma, vooruit gespoelde scene, naar Harry. Ellen Burstyn doet het waanzinnig goed en ze maakt er een heel appart boeltje van.
Als Harry haar vriendin achterlaat komen er zelfs drie plots door elkaar heen. Zij belt het nummer op van de man met de dope, en geeft zich vervolgens vrij op de markt. Ik vond het echt frustrerend toen ze boos was op Harry, toen hij geen stuff meer had want hij deed juist alle moeite voor haar ( ze wilde toch op haar zelf gaan wonen en had daar geld voor nodig? ), maar dat kwam natuurlijk omdat ze verslaafd was geworden.
Applaus voor de cast en voor de originaliteit. Al dan niet voor het verhaal zelf, maar voor de manier waarop het in elkaar gestoken is.
Prachtig open einde ( Harry zal zich achteraf ook schuldig voelen over z'n ma omdat hij haar al eerder aantrof met knarsende tanden ).
Alleen jammer dat de aftiteling geluidloos was.

Ik denk vooral dat doormiddel van de muziek en beelden een film ontroerend kan zijn. Door de speelse manier van monteren en de geweldige soundtrack is dit echt een topfilm geworden!

Deze film is gewoon niet als puur entertainment bedoelt. Ik vind de opmerkingen van mensen die normaal alleen naar snelle gelikte films dan ook erg misplaatst. Beetje hetzelfde idee als mensen die alleen naar popmuziek luisteren, zeggen dat klassieke muziek saai is, omdat het langdradig en eentonig is. Een beetje criticus zou scheiding van genres in acht moeten nemen. Het komt deels door de databases, waar deze film hoog komt te staan, vervolgens een publiek aantrekt wat sowieso al niet van dit soort films houdt. En met totaal verkeerde verwachtingen begint te kijken.

Bijv ik geef speed een 5*, niet omdat dat een perfecte film is. Maar omdat het een fantastische actiefilm is.

Daar heb je misschien wel een punt, maar ik denk dat het bij een film toch vooral gaat om of je geraakt wordt? Je kunt wel alles objectief gaan bekijken, maar als een film je niet kan pakken, kun je moeilijk 4 sterren gaan geven.

Ik vind het prima als mensen het een 0,5 geven, het blijft natuurlijk subjectief, maar zeg dan gewoon dat het niets voor jou is. Ipv te roepen dat het een schande is dat de film in de top 250 staat.

Zwaar drama dat een goede inkijk geeft in de wereld van verslaafden. De acteurs presteren naar behoren, vooral op het einde als ze het allemaal niet meer trekken. Bepaald geen vrolijke film maar wel een goede.

Zeer aangrijpende film met een angstaanjagend goede soundtrack. De sfeer in de film is heel goed neergezet. Sommigen zeggen dat ze er depressief van werden, en ik denk dat dat de bedoeling was van de film.

Zo realistisch en aangrijpend heb ik een film niet vaak gezien.

Beste film ooit gemaakt. De de manier waarop het gefilmd is en is gemonteerd.. Dat zie je bij geen enkele film. Een indrukwekkend verhaal en de muziek krijgt ook een dikke 10. Heb er een dag last van gehad nadat ik deze film had gezien bepaald geen happy end
6*

ik heb hem net gekocht ik ben benieuwd.

Een anti-climax film (en dan heb ik het niet over de kwaliteit) waar ik echt zin in moet hebben om hem te kijken. Maar telkens als ik hem weer kijk beleef ik het aangrijpende verhaal weer opnieuw. Deze film is naar mijn mening bijna perfect op alle vlakken... acteurs, camerawerk, muziek, verhaallijnen, montage etc.

Ik ben hem net gezien en ik ben nog steeds in een shock wat een film

Ja gaaf gevoel he? Dat is nou het mooie aan film. Het blijft nog weleven in je hoofd zitten te komende uren.

Vermoeiende montage zo af en toe, maar dat doet niks af aan het geweldig opgebouwde verhaal. Af en toe vroeg ik wel een beetje af waar het nu eigelijk heenging, maar in dit geval maakt dat niet zoveel uit. Het wanhoopsgevoel slaat halverwege toe en wordt met rake scenes steeds heftiger, tot het verschrikkelijke einde aan toe. Niet voor een avondje vermaak, maar voor 2 uur confronterend in beeld gebrachte ellende. Dat daarnaast de settings, personages, de perfecte muzikale ondersteuning en de acteerprestaties van het allerhoogste niveau zijn maakt dat we hier met een classic te maken hebben.

Het zal de nachtmerrie van elke paps of mams op deze aardbol zijn: een zoon of dochter die de drugsscene in rolt en daar nooit meer uit zal verdwijnen. Om die angst wat kracht bij te zetten komt de hypergetalenteerde Darren Aronofsky met Requiem for a Dream, een 102 minuten durende hel om wanhopig en volledig geobsedeerd naar te kijken.

Het is toch een vreemd verschijnsel dat wij mensen in de korte tijd dat we hier rond mogen lopen, ons af en toe bewust de meest verschrikkelijke dingen aandoen. In dit geval bedoel ik niet een oorlog of een martelmarathon, maar gewoon iets simpels dat moet doorgaan voor entertainment: film. Een avondje vermaak biedt deze kijkervaring namelijk niet, het is vooral ellende en misselijkmakende kommer en kwel die uw beeldbuis opvult. Een flesje wiskey is geen overbodige luxe.

Requiem for a Dream vertelt het verhaal van vier personages die allen wat met elkaar te maken hebben en tevens steeds meer geleefd worden door verdovende middelen, om het nog liefjes uit te drukken. Weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) denkt dat ze op de televisie mag verschijnen en begint aan dieetpillen om die ene mooie jurk weer aan te passen. Haar zoon Harry (Jared Leto) probeert met een vriend een drugsimperium op te bouwen, maar dit verloopt iets minder glorieus dan in het gemiddelde GTA computerspel. Daarnaast heeft hij nog een vriendin tevreden te houden die ook steeds verder de afgrond in stort. Gezellig ja.

Het vreemde is dat Aronofsky een visuele stijl hanteert die de Thalys met gemakt voorbijstreeft. Knippen en plakken, beelden door elkaar, steeds herhaling van stukjes, een blurry beeld en een ongekend hoog tempo. Een gewaagde keuze bij een op en top pessimistisch verhaal, maar uiteindelijk maakt dát de impact des te groter. De rust wordt genomen op de juiste momenten, de allesoverheersende en perfect gekozen muziek voert op het zeer aangrijpende einde de boventoon en tussendoor wordt de kijker om de minuut bij de keel gegrepen door een nieuw hoogtepunt.

Eén van de vele climaxen die Requiem for a Dream herbergt, is ongetwijfeld het bezoek van Harry aan haar moeder. Beiden zitten al behoorlijk in de problemen, maar weigeren dit zelf nog in te zien. Over de ontmoeting hangt een sfeer heen die een begrafenis optimistisch doet lijken en als toeschouwer weet u al wat zij nog niet weten. Die zien elkaar nooit meer terug, in ieder geval niet op feestjes en bruiloften. Tragisch, nooit belerend en sterk neergezet door de uitmuntende hoofdrolspelers.

Aan de ene kant gaat dit verhaal nergens heen: er wordt geen punt gemaakt, lesje geleerd of grap uitgehaald. Aan de andere kant betekent dit pure emotie en weerzinwekkende angst en gekte die uiteindelijk iedereen in z’n greep houdt. Als de aftiteling loopt, is terugkeren naar de ‘gewone‘ wereld een lastige opgaven. Maar gelukkig is daar Johnny nog.

Mijn probleem met Arononofsky is dat de centrale thema's te veel worden uitvergroot. De 'kleine momenten' zijn niet aanwezig in zijn films. Oké, ze zijn er wel maar de camera zit er te dicht op. Je hoeft niet diep te graven want het ligt voor het grijpen. Je kan dan ook een Aronofsky film in één keer volledig gezien hebben. Ik vind hem meer iemand die een verhaal roept dan een subtiele verteller.

Ja maar het mooie aan dat verhaal is dat dat zo ontzettend goed verteld wordt, dat het absoluut de moeite waard is om vaker te bekijken. En een overload aan details en toevoegingen maken de tweede kijkbeurt ook uitdagend. Zelf had ik nogal wat vooroordelen over zo'n hippe regisseur en deze film, maar je kunt moeilijk ontkennen dat de kwaliteit er vanaf druipt. Ik snap je punt en normaal gesproken deel ik die mening, maar omdat dit zo origineel, knap en geloofwaardig is neergezet, is voor mij dat argument niet meer van kracht.

beetje wennen aan de styl van de film, maar toch wel een mooie film waar je toch wel beetje depri van word.

de muziek ( al die violen) blijf ook nog lang nahangen

Weer eentje om van mijn lijst af te strepen. Heb al wel eens fragmenten van deze film gezien, onder andere in het programma zomergasten, toen Theo Maassen te gast was; de film werd toen zelfs aansluitend uitgezonden, maar nooit helemaal.

Nu is het er dan toch van gekomen en ik ben uiterst positief. Drugsgebruik wordt uitermate goed in beeld gebracht, met name door de visuele aspecten, ondersteund door de geweldige soundtrack en eindigt voor de verandering eens een keer slecht.

Waar zoon Harry een gewone junk is die naderhand ook succes krijgt als drugsdealer (voordat zijn maatje wordt gepakt en alles langzaam in de soep loopt) is zijn moeder eigenlijk gewoon een zielige oude vrouw die haar dagen in eenzaamheid slijt voor de TV. Krijgt ze eindelijk te kans om op TV te komen, telt ze weer helemaal mee in de buurt, grijpt ze naar de afslankpillen om een paar kilo kwijt te raken, hetgeen haar langzaam maar zeker ook fataal wordt. Vriendinnetje Marion wordt ook meegesleept in de ellende van Harry, ze wordt zo afhankelijk van de drugs dat ze zichzelf uiteindelijk prostitueert voor dat ene shot.

Pfff, een soort heftige achtbaanrit deze film, maar dan een karretje dat steeds sneller naar beneden dendert. Ik moest echt even bijkomen van deze film. Muziek is ook fantastisch.

Sommige films blijven gewoon meesterlijk! *zelfs na hem zo vaak gezien te hebben*

Zeer meeslepend en hartverscheurend drama met puike acteerprestaties van alle hoofdrolspelers. De film laat uitermate goed zien waar drugsgebruik toe kan leiden. De geweldige soundtrack maakt het hele plaatje compleet.

zeer goede dramafilm, met een mooi en meeslepend verhaal. ruime voldoende

Dat deze film op dit moment op nr. 33 staat in de top 250 begrijp ik persoonlijk niet zo goed. Mijn vriendin omschreef Requiem for a dream als; 'meer een film om aan brugklassers te tonen, en zo te laten zien wat drugsgebruik voor gevolgen kan hebben'. In deze beschrijving kan ik me zelf ook wel vinden. Een aparte stijl, en de film wil een boodschap overbrengen. Een verhaal wordt er niet echt verteld. Het drugsgebruik dat hier behoorlijk uit de hand loopt, is voor mij dan ook geen reden om deze film een hoog cijfer te geven.

Het gaat niet alleen om het drugsgebruik. De manier waarop deze film in elkaar zit is gewoon mooi. Je hebt die oma die een belangrijke rol vervult, en tegen het het einde worden er zelfs drie verhalen gemixt. Daarbij komt de fantastische soundtrack en de frisse montage.

zotte film ! gewoonweg een aanrader

Inderdaad. De film gaat daarnaast ook wel iets dieper. Zoals de dromen en flashbacks. De montage is inderdaad fantastisch!

Het knappe aan Requiem is juist dat je het zou kunnen zien als een les, maar dat het nooit ook maar 1 seconde belerend wordt verteld. Het is wel echt het verhaal op zich zonder daarbij dingen op te dragen. Dat jij dat wel zo ervaart is een eigen conclusie, want de film vertelt gewoon het verhaal en that´s it.