Requiem for a Dream (2000)

Dit is een prachtig harde, confronterende film, waar imo prima wordt geacteerd en prachtige shots oplevert.

**** en een half

De meest depressieve film die ik ooit heb gezien. Hij is net afgelopen en het was echt één en al elende. Het experimenteren met drugs zag er behoorlijk echt uit in de film en ik werd er depressief van. Tijdens de film kreeg ik ook opeens zoiets van: óke nou moet ik effe de film op pauze zetten en effe naar buiten want ik wordt echt té depressief hiervan. De scene's in de film waren ook best schokkend af en toe want je ziet behoorlijk wat drugs die gebruikt word. Het verhaal was opzich niet moeilijk te begrijpen. Een paar mensen begonnen in de zomer met Drugs te gebruiken. Dan is er nog niks aan de hand in de film maar zodra het winter werd, werd iedereen depressief en stapelen de problemen zich verder op. Toen ie was afgelopen na de aftiteling zat ik wel met een kut gevoel in me maag maar ik las dat meer mensen dat hadden na het zien van deze film. Verder was ie goed maar schokkend. De soundtrack was trouwens geweldig maar heb het vaker gehoord.

4,5*

Rare slaapverwekende vetoning

zo hoog in de toplijst

Eigenlijk vanzelfsprekend dat de film over de beleving van junkies 'raar' is.

Ik vraag me af hoe mensen hier depressief van kunnen worden. Wat heeft deze film dat je inlevingsvermogen dermate groot wordt, dat je je net zo gaat voelen als de hoofdpersoon?

Dat een film je ontroerd kan ik begrijpen. Maar ontroering ligt dan ook meer aan de oppervlakte dan depressiviteit. Een emotie als die zal toch nooit naar boven kunnen komen, behalve als je van jezelf al depressief bent?

Nee, maar de sfeer van een film kan wel in veel mindere mate op je uitstralen. Ik werd er alleszins niet gelukkig van.

Laat ik t.z.t. mijn kinderen zien.

Met juhnzun eens, belachelijk hoge notering voor deze film

Ik stop zelden een film, maar na al een half uur vond ik het té vermoeiend kijken en ben ik gestopt. Had veel meer verwacht voor zo'n hoog genoteerde film.

Ik vond er erg weinig aan, snap ook niet echt waarom die werkelijk zo hoog staat.

Het camerawerk irriteerde me erg, muziek en soundeffects vond ik erg tegenvallen, het acteerwerk vond ik al bij al redelijk maar ook niet top.

Vond de film ook erg langdradig.

Het verhaal en de boodschap waren nu ook niet bepaald origineel... Dat je door verslavingen in een negatieve spiraal kan komen weet ondertussen iedereen wel. Dus hiervoor moet men het ook niet doen.

De film was dan ook al zeker niet aan mij besteed, dus geef ik hem 1.5*

Da's jammer, want de film gaat het laatste half uur pas goed los.

Neen hoor. Terechte hoge notering. RFAD is gewoon een meesterwerk. Punt uit

ik vond dit echt een saaie film...die shots met dat drugs innemen en dan de trip komt 100x langs...dan weet je het wel hoor.

Ik had hoge verwachtingen, maar ik vond er niks aan.

Hoe kan je een film nou beoordelen als je hem niet afkijkt.

Dan mis je soms het hele idee. Neem Fight Club, Memento of Shawshank Redemption, als je het einde niet ziet zijn het maar gewone films.

Ja inderdaad, dat gevoel had ik ook wel. Daarmee dat ik hem langdradig vond.

De neerwaartse spiraal wordt overtuigend ingezet en je houdt een heel naar gevoel over aan de film. Zal ook wel de bedoeling zijn geweest, maar je moet er wel tegen kunnen.

Verder heeft deze film een erg goede terugkerende stijl met bijpassende muziek. En het acteerwerk en camerawerk is ook erg goed. Vond de film wel een tikkeltje langdradig en ook ik heb na een tijdje maar een pauze ingelast omdat het me allemaal even te veel werd.

Goede vraag wel. Op mij liet vooral het Sara Goldfarb-verhaal een diepe indruk achter. Zelden een tragisch personage gezien dat me zo aangreep. Dat lege, liefdeloze leven in dat benauwde flatje, die hunkering naar iets wat nooit zal komen en jezelf daar compleet in verliezen; een beetje de ultieme misère wat mij betreft.

Nou zo heel goed was hij nou ook weer niet. De film is aardig om een keer te kijken, maar daar houd het ver bij op. Ik heb zeer zeker niet de drang om hem te herzien en dat moet een topfilm juist wel hebben.

Leuk voor een keer maar zeer zeker niet top 250 waardig.

Misschien werk zo'n film alleen bij mensen die hulpverleners zijn, verslaaft zijn, zijn geweest of zich goed kunnen inleven om het te hebben. Misschien is dat de extra waarde/dimensie die sommige aan de oppervlakte saaie films iets extra's geeft. Ik weet niet wat het is. Zelf miste ik dit inlevingsvermogen bij de zoveelste close-up van wat cocaine en een groot wordend oog. Ik denk dan altijd, dat doe je toch zelf? Het verhaal sleept mij niet mee, te langdradig, te weinig avontuur, te plat in beeld gebracht. Als ik over een ontroerend 'drugsportret' moet spreken dan denk ik eerder aan een film als Christiane F.

Ach, de film is eigenlijk geconstueerd als een symfonie. Die zitten ok vol herhalingen en variaties op het thema. Maar als de klank je niet aanstaat werkt het niet. Persoonlijk vind ik dit ook de sterkste filmmuziek ooit. Daar ontleend de film zijn kracht aan. Al moet k zeggen dat het drugsthema mij ook zeer aanspreekt. Kan me wel goed inleven in de personages, al zou ik me zelf niet zo snel zo ver laten gaan. Maar een hupverlener is het laatste wat ik ben. Het 'eigen schuld dikke bult' idee gaat hier ook niet op voor mij, het is tenslotte maar een film.

Christiane F. is een heel ander type film. Vernieuwend voor zijn tijd, maar dezelfde stijl zou in een moderne film afgezaagd en misschien zelfs belerend aanvoelen. Requiem for a Dream poogt daarnaast ook niet echt ontroerend te zijn, maar is als het ware zelf een hallucinante trip.

Wat is dat nu weer voor een belachelijk argument. Iets is dus onrealistisch zolang je het nog niet in je persoonlijk leven bent tegengekomen?

Denk dat er genoeg junkies zonder arm zouden rondlopen als ze niet op tijd worden geholpen of zelf hulp zoeken.

Bij een ontstoken of besmette naald of een verkeerde dosis zijn de gevolgen juist erger dan alleen een arm eraf lijkt me.

Ergens is het de redding van Harry geweest denk ik. Het is dus zowel een troosteloos einde als een einde met troost. Ze moeten eerst keihard op hun bek gaan en gestraft worden willen ze inzien dat het anders moet. Ik ben in ieder geval een kijker die de toekomst rooskleuriger ging zien ipv nog slechter.(Behalve Harry's moeder uiteraard)

Vind het een prachtige film.

De manier hoe het drugs probleem wordt weergegeven doen ze heel goed. Mooie shots en scenes.

Ben geen heilig boontje gebruikte zelf ook wel eens wat en er zitten wat herkenbare punten in.

Geen overdreven cliché gedoe zoals je wel vaker ziet in films kwa drugs gebruik.

Na afloop durfde ik amper een sigaret op te steken haha.

Ook een topper als educatieve film, iets wat mijn kids later te zien krijgen.

Absolute topfilm!

Ondanks enkele reacties over het slechte cameragebruik vind ik dat Aronosky geweldige shots maakt die er, naast enkele andere aspecten, ervoor zorgen dat je met een kutgevoel zit na het bekijken van de film.

Een prachtig stukje vind ik de scene waarbij die oude vrouw (ben der naam kwijt ) bij de dokter komt en om nieuwe pillen vraagt. Er wordt de hele tijd vanuit één hoek gefilmd waarbij de woorden van de vrouw vertraagd zijn, en de woorden van de dokter versneld. Dat valt denk ik te vergelijken met dat de vrouw graag veel aandacht wil voor haar probleem, terwijl het voor de dokter de zoveelste klant is die hij vervolgens snel wil afhandelen.

Prachtige film die veel indruk maakt ondanks de onprettige verhaallijn. Heerlijk ook zoals de filmmuziek vele malen op komt zetten (prachtig muziekstuk dat Requiem for a dream). Ondanks dat ik het geniaal vond en er nog lang over liep na te denken vond mijn vrouw het echter niets en was vele malen elders te vinden dan bij deze film. Grappig hoe verschillende mensen een film beleven. Voor mij 4,5*.

Die films zijn het tegenovergestelde van slaapverwekkend, en het einde is geniaal.

nog nooit heeft een film mij zo lang aan het denken gezet, ik geef ze niet snel maar deze krijgt van mij 5*