A Beautiful Mind (2001)

Hoe kun je nou als filmliefhebber geen punten geven op acteerwerk? Begrijp ik werkelijk waar bar weinig van. Er zijn een hele hoop films die misschien niet zo'n indrukwekkend verhaal hebben, maar omdat het zo geweldig wordt gespeeld is het toch nog prima vermaak. Je moet een film beoordelen op verscheidene aspecten, net zoals een jury (van wat dan ook) dat normaal gesproken doet.

ja begrijp ik ook niets van,acteerwerk kan een film maken of breken.

Nu ik deze film in mijn bezit heb nog eens opnieuw bekeken.

Het is en blijft een prachtige film en hoef ik niets te wijzigen aan mijn eerdere commentaar.

een aparte film, Het eerste uur werd ik een beetje dol van alle cijfertjes die langs kwamen en heb ik bijna de neiging gehad om de film af te zetten. Nadat ik erachter kwam dat hij schizofreen bleek te zijn vond ik het verhaal wat interessanter worden. Film is goed geacteerd maar heeft mij niet zo geboeid.

ik ben het geheel met je eens, het enige wat niet helemaal klopt is dat het in zijn geheel een waargebeurd verhaal is. jazeker, de hoofdrolspeler heeft bestaan en een deel van het verhaal is zeker gebaseerd op zijn leven, maar veel dingen kloppen ook niet (waar overigens veel kritiek op is geweest). lees de wikipedia pagina van deze film en de john nash maar eens.

verder inderdaad een erg mooie film, subliem acteerwerk en gewoon in zijn algeheel een topper.

Prachtige film met veel vermakelijke en ontroerende scenes.

De Oscar voor Denzel Washington was terecht, maar acteerwerk van Russel Crowe is eigenlijk indrukwekkender.

Muziek van James Horner is ook ongeloofijk goed

Ik kijk ook niet naar zulke dingen maar naar het geheel. Daar gaat het toch om.. onzin.

Wat een prachtige rauwe film, geweldig magnifiek gespeeld door Crow en Jennifer, wat een geweldige diep ontroerende film!

Rauw, intens, diepgaand. Wat acteert Crow overtuigend de rol van een shizofreen. Een terechte oscar op zak voor Conelly. De film toont mooi aan, dat familieleden soms zelfs dieper zinken dan de psychiatrisch patiënt. Want tenslotte is de patiënt zich niet bewust van zijn zieke toestand. Ik ben heel blij dat men dit verschrikkelijk contrast in de film duidelijk weet weer te geven.

There's no point in being nuts if you can't have a little fun.

Een uitstekende film van Ron Howard die op een mooie en boeiende manier wordt gebracht...

Het verhaal is dik in orde en wordt ook zo gebracht,mede door het onderwerp verwacht je misschien een hele zware film, maar het tegenover gestelde is eigenlijk waar. Ook de gehele aankleding en setting zorgt voor een aangename sfeer in deze film...

Russell Crowe speelt zijn zeer overtuigend en gewoon heel goed en wordt natuurlijk zeer goed bijgestaan door Jennifer Connelly. Maar ook de overige cast was zeker niet minder (Ed Harris, Christopher Plummer, Paul Bettany en Josh Lucas).

En dit allemaal voorzien van een mooie soundtrack van James Horner.

Vond vooral het acteerwerk er bovenuit steken, met name dat van Russel. Het verhaal was ook goed en verassend, maar nadat je erachter kwam dat hij waanbeelden had werd de film voor mij steeds minder, duurde voor mij net iets te lang allemaal.

Een bijzondere man maakt nog geen bijzondere film. Ik vind Crowe doorgaans een aansprekend acteur, maar deze vertolking van John Nash met z'n maniertjes, trekjes en mimiek werkt al vanaf de opening op de zenuwen. Dat slaat al de meeste grond onder de voeten van de film vandaan, Howards saaie en zijige aanpak doet de rest. De waanwereld van Nash bestaat uit niet veel meer dan wat ronddwalende figuurtjes en de bijbehorende worsteling wil ook maar niet loskomen.

Zo'n overdreven momentje als die met de kletterende regen en de huilende baby draait het meteen de nek om, terwijl de maag omdraait als vrouwlief This is real begint te prevelen. De Nash op leeftijd weet gek genoeg nog wel wat sympathie op te wekken, maar dan is de film inmiddels in z'n meest kleffe segment aanbeland om het middelpunt nog eens extra in het zonnetje te zetten. Allemaal volgens het boekje der ontroering. Veel te veilig en zouteloos om een blijvende indruk achter te laten.

De film geeft een prachtig inkijkje in de belevingswereld van een paranoïde schizofreen. Leuk om tijdens het kijken bij jezelf te onderzoeken wanneer je voor het eerst het idee krijgt dat er iets aan de hand is met zijn waarneming.

Niemand moet een film beoordelen op een bepaalde manier, iedereen mag het doen op zijn.haar eigen manier vind ik. Zo denk ik dat iedereen ook een andere waarde hecht aan het cijfer dat diegene geeft.

Dat slaat natuurlijk kant noch wal. Uiteraard mag iedereen vinden wat hij vindt van een film, maar zonder acteerwerk is er geen film.

Juist

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik zó onder de indruk dat ik meteen de oorspronkelijke biografie van Sylvia Nasar heb gekocht (en verslonden), en ook na vele manier herzien vind ik dit nog altijd een prachtige film met superbe acteerwerk. Volgens mij was dit ook de eerste keer dat ik Paul Bettany zag, en ook die maakte een verpletterende indruk : in het begin zo'n onvoorstelbaar innemend personage (ongeveer die enige die Nash steunt!), en dan… Sindsdien nog diverse uitstekende rollen van hem gezien (Wimbledon, The Da Vinci code, Creation, en natuurlijk de manier waarop hij als Chaucer het beeld binnenwandelt in A knight's tale), maar voor mij begon het híér allemaal met hem. Maar goed, los daarvan is dit natuurlijk vooral Crowe's film; als hij de Oscar niet al het jaar hiervoor had gekregen had ik nog zo net niet geweten of Denzel Washington hem wel had gekregen voor (het overigens ook niet misselijke) Training day. Bij de pennenscène tegen het einde hou ik het echt niet droog.

Hier ben ik het dus helemaal mee eens. Wat een verbluffende rol van Russel Crowe, absoluut 1 van zijn sterkere rollen. Normaal ben ik niet zo'n fan van hem maar in deze film heeft hij echt mijn hart gestolen!

Ik heb de laatste weken een aantal colleges psychologie gevolgd en op aanraden van de docente heb ik deze film eens bekeken.

Ik moet zeggen dat ze het hebben van schizofrenie erg goed in beeld hebben weten te brengen. Als kijker krijg je een duidelijk beeld van wat er in het hoofd van zo'n persoon omgaat.

John Nash is één van de weinige gelukkigen die om heeft leren gaan met zijn schizofrenie en deze film brengt dit erg mooi in beeld. Russell Crowe speelt de rol van Nash erg goed en weet de kijker te ontroeren. Een aanrader voor de geïnteresseerden.

Na heel vaak deze film bekeken te hebben, vind ik hem nog steeds niet saai. Ook dit keer heb ik weer vol aandacht zitten kijken, al ken ik de plotwendingen uit mijn hoofd.
Het blijft gewoon een goed geschreven verhaal, waar de acteurs simpelweg een mooi script hebben gekregen om zich uit te kunnen leven en waar ze eer hebben van hun werk. Tenminste, ik zou een gat in de lucht springen als ik een van de acteurs was.

In het begin viel me nu op dat Crowe wat te oud lijkt als student. Maar met zijn spel maakt hij dat zeker goed. Zijn zenuwtrekjes zorgden bij mij weer voor medelijden. De oudere versies van Nash zijn zowel visueel als qua spel goed gelukt. Zijn wanen en ziekte worden zeer geloofwaardig in beeld gebracht. Wat we ook weer te danken hebben aan het script en de acteurs natuurlijk.
Ook Nash zijn weg na de plotwending blijft bijzonder om te zien.

Zoals ik al zei heb ik veel respect voor hoe Crowe, maar ook de andere acteurs hun rol hebben ingevuld. Er lijkt veel aandacht gegeven te zijn aan de geloofwaardigheid en de emoties binnen deze film. Crowe, Bettany en Harris maken nog steeds indruk op me. Maar ook/zelfs de kleinere rollen zoals de student waar Nash later mee te maken krijgt (in de bieb). Het klopt gewoon.

Ik ben blij dat ik deze op dvd heb: 5*.

Een ijzersterke film met puik acteerwerk van ieder personage. De film voelt voor mijn gevoel soms wat saai aan, en mist een bepaalde vaart die de film nog prettiger weg zou laten kijken. Verder niets aan te merken op deze film.

De soundtrack speelt ook op bijzondere wijze mee op de achtergrond. Russel Crowe zet een zeer goede rol neer. Een film die 4 sterren verdient!

Hoewel er zeker goede dingen in deze film zitten en ik het succes van A Beautiful Mind meer dan begrijp, ben ik toch niet zo positief. Het verhaal is erg mooi, maar ik mis soms een beetje mysterie in deze film. De opbouw van het geheel is niet op en top. Hoewel ik de eerste helft van de film erg kan waarderen, dreigt de tweede helft een beetje rommelig te worden en raakte het mijn interesse een beetje kwijt. De tijdsprongen werken hier negatief: het voelt soms niet meer vloeiend aan. Wel zijn de ontwikkelingen van de personage's erg mooi weergegeven.
En dat einde, tja, daar moet je van houden.

Eindelijk gezien, hoewel aanvankelijk met tegenzin.

Het is Hollywood-drama met een onderwerp waar je makkelijk mee scoort: geef een bekende acteur de rol van een gevoelige zielige maar briljante gehandicapte, licht het mooi uit, zet er wat vioolmuziek onder en een hoopvol einde. Het is allemaal verschrikkelijk klef, voorspelbaar en gelikt.

En toch ben ik overdonderd door deze film, me volledig bewust van bovenstaande. Zeg van zijn rol wat je wilt, maar Russel Crowe lijkt in niets meer op zijn eerdere personage van Gladiator en toont alle finesses met de rare zenuwtics, het aparte loopje en zelfs de oogbewegingen. Camerawerk en belichting, hoe gelikt ook: je moet het maar kunnen!

A Beautiful Mind biedt nieuws onder de zon, maar ik heb toch heel erg genoten van deze film uit Hollywoods droomfabriek. Blijft bij.

4,0*

Alles was erg goed aan deze film. in lange tijd niet zo'n meeslepend verhaal gezien.

Super een dikke 5

Een film die lijdt onder een te dikke laag Hollywood romantiek. Allereerst vind ik Russell Crowe totaal miscast als wiskundig genie. Zijn gespierde torso, overgehouden uit zijn vorige films L.A. Confidential en Gladiator, passen nou niet bepaald bij het beeld wat ik van John Nash had. Daarnaast komt dat vaak moeizame gepruttel uit z'n mond erg geacteerd over. Nergens gedurende ruim twee uur heb ik een moment dat ik vergeet naar een film te kijken.

Ten tweede zijn de waanbeelden en realiteit te weinig met elkaar geheven. Hierdoor wordt het eigenlijk nooit écht beangstigend. In dat opzicht is "Black Swan" vele malen sterker wat de spanning en empathie voor de hoofdpersoon een stuk groter maakt. Eigenlijk is alleen een enkele uitspatting in huis 'schokkend' te noemen. Wat mij betreft is de ontdekking van Nash' geheime garage één van de meest geslaagde momenten in de film

Maar Hollywood zou Hollywood niet zijn als er nog een aantal sterke punten tegenover staan. Behalve de kostuums en kapsels is ook het sfeertje rondom de academie ontzettend authentiek. Het tempo en de montage van de film sluiten hier perfect bij aan. Samen met een sterke score en enkele aardige bijrollen maken "A Beautiful Mind" wel degelijk het aanzien waard.

Kortom: een overschatte Oscar winnaar maar onderhoudend genoeg om er een voldoende aan te geven. 3*

Je zag het misschien aankomen maar de garage was echt geweldig ingericht en ook Connelly was erg sterk in die scène. Het niet-bestaan van die personen deed mij inderdaad niet zoveel. Zoals ik al schreef vond ik ze weinig overtuigend in het verhaal verweven. De lijdensweg die Nash onderging kwam voor mij gewoon niet lekker uit de verf. Ook die uitreiking op het einde was erg cliché.

Mooie film, met goed verhaal die het leven van iemand met schizofrenie goed beeldend heeft uitgedrukt. Het feit dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt voor mij de film net nog wat interessanter. Bijzonder goed geacteerd, goede cast en een bijzonder mooie en dramatische film.

De film is een mooi waargebeurd drama.

Een sterke acteerprestatie van Russell Crowe. Je leeft met z'n personage mee.

Leuke film en ik begrijp wel dat deze film zulke hoge cijfers krijgt. Omdat ik zelf erg weinig geduld heb voor dit soort figuren kon ik mij niet helemaal inleven in de hoofdpersoon. Ik dacht alleen maar 'zielig mannetje' en erg voor zijn familie ha,ha