La Meglio Gioventù (2003)

Nog wel Maar 't denkproces is al in gang gezet, lees ik

Ik ben milder dan Ramon, maar ik kan me z'n bezwaren zeer goed voorstellen. Ik vind het een erg prettig wegkijkend drama, maar een meesterwerk zie ik er met de beste wil van de wereld niet in.

Tja, heb erg de indruk dat je bij deze film opeens wel een uitleggerig plotje wil, waar alles duidelijk wordt, terwijl dat bij veel van de films die jij wel goed vindt ook niet aanwezig is. Wil je dan een continu jankende Matteo zien, die elke avond met een pistool en de vraag worstelt of hij nu wel de trekker overhaalt? Soms moet je gewoon iets voelen, waarvan het me verbaasd dat dat bij jou niet lukte.

Die hapklare emotie was blijkbaar niet zo hapklaar aangezien je de acties en motieven van Matteo maar vaag vond, iets waar ik zelf helemaal geen last van had. Blijf er bij, niet meer een soap dan elk ander willekeurig ander familiedrama hier op de site. Vervelend woord ook, aangezien Meglio helemaal niet aan de definitie voldoet (helemaal niet veel verschillende verhaallijnen, niet meer of minder sentiment dan soortgelijke films, geen cliffhangers. Gewoon een makkelijke krachtterm, omdat je dit niet zo goed vindt als andere (maar toch echt) soortgelijke films. En slechte schmink heb ik ook niet gezien, ligt dat weer aan mij, of overdrijf je nu wel?

Omdat je het er niet mee eens bent. Zo vreemd is mijn vergelijking niet, hoor. Beide geniale films trouwens.

Snap de vergelijking met Rocco prima, beide Italiaanse films over familiebeslommeringen die (veel te) lang duren. Rocco was ook al niet veel, maar ten minste niet zo ongelooflijk braaf en tam als deze.

Mag je stemmen als je hier 200 minuten van gezien hebt?

Ja hoor, dan ben je al een heel end..... best knap eigenlijk.

Dat was dan ook the bloody limit.

2 voor de moeite dan maar of zoiets onbenulligs. Ik ga mee met Reinbo.

Onzin. Ik wil begrijpen of voelen waarom iemand zoiets doet. Dat hoeft echt niet per se via het plot te zijn, maar het kan ook via mood, beelden, uitdrukkingen etc. Punt is dat ik het op geen enkele manier kon opvangen waarom Matteo zelfmoord pleegt, waarom moeders met de legerkameraad van Matteo schreef, waarom Nicola de vrouw ten huwelijk vroeg in de gevangenis, waarom Matteo in het leger wil (terwijl ie tegen opgelegde macht is), waarom de vrouw van Nicola terroristje wil spelen etc etc etc.

De film was enkel een opeenstapeling van gebeurtenissen. Het deed me gewoon niets, het was enkel boeiend genoeg om af te kijken.



Tsja. Ik kon het hier niet voelen. Absoluut niet.



Ik zie de correlatie niet. De emotie die uit deze film moet overkomen is enkel gebaseerd op handelingen en gebeurtenissen. Dat noem ik hapklaar. Het is alsof zo'n film wil zeggen: Ramon, nu moet je huilen want je hebt net vernomen dat er een personage overleden is, teruggevonden is, herenigd is etc. Emotie moet voor mij uit de beeldtaal komen, met personages kan ik pas meevoelen door gezichtsuitdrukkingen, een voorafgaande kijk in hun gedachten, psychologie, gebaren etc. We kunnen er lang en breed over discussieren. Hier voel ik het niet. Bij Rocco wel. Simpel.



Onzin. Ik verwijs naar 'soap' omdat het hier een familiedrama betreft dat enkel bestaat uit wat personages en handelingen zonder enige diepgang en motieven. Dat is bij een soap ook zo. Bovendien is het ook nog in een saaie tv-vorm gegoten. Een soap is visueel misschien wel een graadje erger alleen.



Onzin. Zo zal ik je de volgende keer ook aanpakken. Rocco en Meglio hebben twee overeenkomsten:

-Italiaans
-familie

Voor de rest is het cooooompleet verschillend. Qua setting, qua tijdspan, qua vorm, qua emotie, quaplotvorm, qua alles. Ik heb geen greintje van de glans kunnen zien die je bijvoorbeeld in de climaxscene tussen Simone en Nadia wel kan zien. 3* is dus meeeeeer dan zat.

Wat ook uit je berichten naar voren lijkt te komen mister blonde is dat jij denkt dat ik deze film ben ingegaan met een bepaalde negatieve vooringenomenheid (ten aanzien van de moderne film bijv) . Maar ik zag deze film niet in de bios, ik heb m' niet gepindakaast of gehuurd... ik heb de film blind gekocht. Juist omdat ik dacht dat dit precies binnen mijn straatje zou passen. Ik ben echt niet krampachtig op zoek naar negatieve dingen hoor, zoals jij suggereerde oa mbt plotholes of iets dergelijks.

Rare laatste post Ramon. Dit is gewoonweg toch geen klassieker, alleen maar een voorbeeld dat we tegenwoordig geen smaak meer hebben.

Dus hapklare brokjes nodig hebben.

La Meglio grossiert daarin. De kijker wordt geschoffeerd. Want wij zijn dom

Dat is het GTST niveau wat erin zit.

Niks uitleggen, van gebeurtenis van gebeurtenis gaan inderdaad. Het nauwelijks ontwikkelen van de karakters.

Dus schaam je niet.

De extreme verdedigers zonder een echte verklaring waarom dit goed zou zijn, helpen daar ook niet bij.

Maar goed, dat is mijn mening, inmiddels. Al lang over nagedacht

Aan de ene kant begrijp ik wel waarom veel mensen dit mooi vinden (veel mensen in mijn omgeving vinden de film prachtig) maar aan de andere kant verbaast de extreem hoge notering me ook. Als ik nu zelf de vergelijkingen van Reinbo en mister blonde doortrek en La Meglio Gioventu eens ga vergelijken met andere (episch aandoende) uren-durende films, trilogieen en filmreeksen (die ik zag) die een bepaalde periode bestrijken en waarin 1 of meerdere karakters (soms families) centraal staan, zoals Fanny Och Alexander, Rocco e i Suoi Fratelli, Il Gattopardo, Apu-trilogie, Ningen no Joken-trilogie, Antoine Doinel-reeks, Cinema Paradiso, Samurai-trilogie, Once upon a Time in America, The Godfather I + II, Barry Lyndon, Nijushi no Hitomi, Novecento en misschien nog wel een paar… als ik dan La Meglio Gioventu naast die films leg, dan delft die film telkens het onderspit op plot, diepte, emotie, script, uitvoering en cinematografie. Misschien niet op elk punt tegelijk, maar overall vind ik het stukken minder.

Ik vind het jammer dat nog niemand op die moeder-legervriend-scene is ingegaan. Misschien wel het duidelijkste voorbeeld dat ik me voor de geest kan halen wat betreft het nogal slechte soms goedkoop-scorende script, maar ergens geeft het goed aan wat mij zo irriteert aan het plotverloop van deze film.

Eigenlijk ligt de vergelijking met de bijna even lange Italiaanse kroniek 1900 het meest voor de hand. Niemand zal toch durven ontkennen dat die film op alle vlakken (Drama, acteerwerk, camera, art direction, muziek etc.) toch zeker 1 a 2* hoger zou moeten scoren dan deze film.

Het grote verschil met deze films is dat in La Meglio erg veel herkenbaarheid zit, van situaties, personages, karaktertrekken, tijdsbeelden en locaties. Tuurlijk is het niet zo 'diepgaand', filosofisch of opzienbarend als de door jouw genoemde films vol zaken en gebeurtenissen die een normaal mens nooit meemaakt. En daar zit hem nu juist het voordeel van deze film.

Mits je er iets in herkent natuurlijk.

Zo'n vergelijking met 1900... Dat is toch een gigantische ver-van-m'n bed show vergeleken met deze film. Volslagen onbegrijpelijke vergelijking.

De meeste gebeurtenissen in deze film zal een 'normaal mens' niet zou gauw beleven.
Je ontfermen over een psychiatrisch patient. Vrouw bij een gewelddadige actiegroep, daarna vrouw in de gevangenis. Zelfmoord van je broer.
Allemaal niet echt gangbare zaken toch...?

Ja, ik heb het niet letterlijk over alle gebeurtenissen natuurlijk. Het hoeft niet per se je eigen vrouw te zijn om er iets herkenbaars in te zien .

Nou ja, het tijdperk dat La Meglio Gioventù bestrijkt ligt verser in het geheugen van de kijker. Niet de gebeurtenissen an sich, maar de achtergronden waar het 'epos' zich afspeelt, zijn herkenbaar.

Tevens is dat ook het grote verschil met alle andere langdurige familie-drama's die Ramon opnoemt. La Meglio Gioventù speelt zich af in de modernere tijd.

Verder zie ik ook totaal niet in waarom een film slecht(er) is als films van gelijke soort (familie-epos strekkende over lange periode) wanneer deze wat minder zwaar zijn. Het leven is een soap.

Soap.

Het filmminnend publiek laat zich onbewust kennen

Je had geen vrienden in je jeugd?

Tja, da's een inkopper zou je denken, helaas staat er niets zo ver van een normaal mensenleven dan de gemiddelde soap.

Ik zie in een aantal van de door Ramon genoemde films anders ook genoeg wat me raakt of waarmee ik me kan identificeren. Soms (veel) meer zelfs. Dat de achtergrond van de personages wat meer verschillend is aan de mijne doet daar wat mij betreft niets aan af.

Star Wars is wellicht meer jouw wereld....

Ben ik het verder mee eens hoor. Ben het ook absoluut niet eens met een uitspraak als "het leven is een soap".

.

Zo, die discussie is ook weer volwassen dichtgeslagen... Het lijkt wel een script van een ....

Juist het feit dat La Meglio Gioventù niet al te diep ging, vond ik het prima de tijd door te komen en me mee te laten slepen. Men denkt te vaak in hokjes van 'of-of' in plaats van 'en-en'.

1900 is idd. zo mogelijk nog beter. Zegt meer over Novecento dan over deze film. In die film gebeuren meer opzienbare (lees spectaculaire ) zaken.

Ik kan je niet helpen. Moet ik eerst de film nog een keer zien. Klinkt flauw, maar van een 6 uur lang durend familiedrama dat ik een half jaar geleden zag, weet ik niet meer alles tot in detail.

Precies, maar meer is het ook niet. Vermakelijk genoeg om de uren door te komen (wel in 2 of 3 etappes kijken), maar zeker geen meesterwerk. Ik verbaas me ook wel over de vele hoge beoordelingen. Dat het gemiddelde hoog is ligt denk ik meer aan de lengte, wie het echt niks vindt haakt na een uur af.

Eens.

Niet erg, heb ik ook wel eens. Let er de volgende keer maar eens op.

Ik krijg nu het idee dat sommige mensen denken dat ik deze film enkel bekritiseer omdat ie 'minder' zwaar is. Ik heb het ook over cinematografie, schrijfwerk etc. Bovendien zijn veel films die ik genoemd heb zelfs minder opzienbarend en spectaculair qua gebeurtenissen.

Oke, ik vind deze manier van cinematografie en schrijfwerk een herkenbaar beeld oproepen, laat ik het zo zeggen.

Als er constant zwartwitte doodstille vlaktes getoond werden van 10 minuten of poetische camerastanden of supersnelle cuts of weet ik veel wat, dan was het duidelijk minder herkenbaar en had je echt het gevoel naar een geforceerd gemaakt geheel te kijken in plaats van iets identificeerbaars.

Of: dan had je het gevoel naar een kunstwerk te kijken in plaats van naar 'het leven'.

Zelf vind ik een vergelijking met Heimat (I) het meest op z'n plaats. Ook een wat je noemt levensecht familieportret, wel iets beter dan deze.

Verder eens met Ramon.