Taegukgi Hwinalrimyeo (2004)

De film begint leuk en rustig als we zien hoe de twee broers ook elkaars beste vrienden zijn en deel uitmaken van een gelukkig gezinnetje. Maar al snel breekt dan de oorlog uit en is het gedaan met de rust.
Vanaf dat moment gaat het tempo omhoog en zijn er dingen op het scherm te zien die ik nog maar zelden heb gezien. Keihard en bruut oorlogsgeweld dat zelfs niets moet onderdoen voor de actie uit de openingsscène van Saving Private Ryan. De actie wordt erg realistisch in beeld gebracht en door het uitstekende camerawerk kreeg ik haast het gevoel dat ik zelf op het slagveld stond. Ledematen vliegen in het rond, het bloed vloeit rijkelijk en spat op momenten zelfs tegen het scherm,.... Alle gruwel die je maar kan bedenken komt voorbij, denk aan de soldaat met zijn buik vol maden, een soldaat die zichzelf door het hoofd schiet, en nog veel meer.
Een andere sterke actiescène komt er wanneer de twee broers de verloofde van de oudste broer proberen te bevrijden, wat uiteindelijk mislukt, en dit zet een reeks gebeurtenissen in gang die ertoe leiden dat de oudste broer naar de vijand overloopt.
Je voelt het einde van de film dan al aankomen en het is dramatisch en aangrijpend als de broers lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. En wat dan volgt is een prachtig einde.
De regisseur legt de focus gedurende de film niet enkel op de oorlog, maar ook op de relatie van de broers. Het is dan ook logisch dat de broers alle aandacht opeisen aangezien zij de belangrijkste personages zijn. Gelukkig worden deze rollen dan ook vertolkt door uitstekende acteurs die moeiteloos weten te overtuigen. Maar ook over de rest van de cast valt niet te klagen, iedereen acteert prima.
Taegukgi Hwinalrimyeo is een uitstekende film, misschien wel de beste oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. Dit is een absolute aanrader.

Stoorde niemand zich aan de hoeveelheid vuistgevechten in deze oorlogsfilm op de meest rare momenten?

Nee, niet echt.

Dat is eigenlijk wel typisch voor Koreaanse films. Lijkt me afgaande op hun films een volkje met losse handjes...je hebt zo een draai om je oren!

2 dagen terug deze film maar is bekeken,

Ik doe er dan meestal een nachtje over om tot de juiste stem te komen.
Bij deze had ik er toch echt ééntje extra nodig.
Ik was opzich redelijk onder de indruk van alle beelden. Die Koreanen zijn er in iedergeval niet vies van om een ' beetje' bloed vergieten duidelijk in beeld te brengen.

De afgehakte ledematen, bloedspatters en ingewanden vliegen je dan ook om de oren.
Helaas gaat dit wel gepaard met veel trillend camera werk. Ik vond dit dan ook 1 van de min puntjes in deze film.

Een ander min puntje was de relatie tussen de 2 broers.
In het begin vond ik het nog al slijmerig allemaal. De broederliefde uit zich door samen ijsjes te eten, elkaar te kietelen, rondjes te rennen, springen en wat aai werk.
Op een gegeven moment werd ik er wel een beetje kriegelig en moe van.

Een positief punt vond ik het einde.
Geweldig om te zien hoe de geemotioneerde jongere broer bij het opgegraven graf van zijn oudere staat.

Al met al een redelijke film, maar niet 1 die je (in tegenstelling tot honderden duizenden noord en zuid koreanen) omver blaast.

Ik hou het voorlopig op 3,5 sterren.

Erg mooie film. Heb me geen seconde verveeld met deze film, de actie was adembenemend en erg grof. Echt realistisch voelde de film niet op altijd, daarvoor waren er te veel ongeloofwaardige scènes. Natuurlijk hoeft niet elke oorlogsfilm realistisch zijn, daar zijn er al genoeg van. Dit is top vermaak.

In het begin stuit je vaak op clichés die eigenlijk te overdreven zijn. Op het ijsje eten en kietelen na kan ik het de film wel vergeven omdat je zo wel duidelijk weet waar de film naartoe gaat. Ook was ik in het begin bang dat de film mede als als propaganda gemaakt werd waardoor je geen inzicht krijgt in de realiteit. Later in de film kom je er wel achter dat dit absoluut NIET het geval is.

Special effects en CGI zijn in grote maten aanwezig. Erg goed uitgewerkt en zeker 1 van de sterkste punten van de film. Het camerawerk vond ik niet altijd even fijn, de shots waren erg kort achter elkaar waardoor het wat irritant chaotisch werd.

Verder een goede cast die hun rollen stuk voor stuk goed neerzetten. De duur van de film vind ik ook een pluspunt, omdat hij nergens te lang aanvoelt. Aanrader voor alle oorlogfilmliefhebbers! 4*

Goede recensie, canciser.

Dat einde wanneer de oude broer tegen zijn broer's botten praat 'why don't you talk to me? Why don't you talk to me now?'. Damn. Weinig films ontroeren me maar deze film heeft me vaker emotioneel gemaakt. De beste films kunnen deze emotie opbouwen en je aan het einde of de climax doen realizeren wat er allemaal gebeurt was voor dat moment.

Met voorsprong de beste oorlogsfilm van een niet vaak belichte oorlog (Z- vs N-Korea). Vooral het emotionele aspect van de twee broers wordt uitstekend weergegeven. De nadruk ligt niet zozeer op de strijd, maar dat is ook niet nodig...

Ik vond juist de emotie tussen de 2 broers nogal te overdreven. De ijsjes halen, het constante gejank etc..

Voegen de 8 minuten van de director´s cut veel toe? Anders ga ik de QFC editie aanschaffen.

Lang niet meer gezien, dit soort Aziatische Hollywood-crap. Onvergefelijk zeemzoeterige soundtrack, vreselijk expliciet verhaal (dat voortdurende gebrul over verlaten en verlaten worden, is dat echt nodig?) met een overdaad aan geweld (juist ja, Aziatisch). Visueel misschien niet onaardig, maar voor mij te veel lege actie (zucht) en hol sentiment (zucht zucht). Ontzettend irritant, hoe serieus dit belachelijke prul zichzelf neemt.

2*

Vaak ben ik wat overgevoelig bij oorlogsfilms, waar door de vreselijke gebeurtenissen al snel mijn sympathie (en afschuw) wordt gewekt, maar dit is werkelijk een draak van een film. Denk je naar een Aziatische film te gaan kijken, lijkt het of de regisseur nog nooit een film buiten Hollywood heeft gezien. Alle aspecten van een doorsnee oorlogsfilm zitten erin, maar dan vreselijk uitgewerkt waardoor je een combinatie krijgt van oversentimenteel gezeur en teveel ledematen die je om de oren vliegen. De film verloor bijna gelijk al mijn sympathie door twee volwassen broers als de gelukkigste mensen op aarde af te spiegelen waar ze o zo veel jolige plezier beleven aan een o zo lekker ijsje. Al snel schakelen we over naar de oorlog, en dan duurt het maar voort en dan zit het verhaal als volgt in elkaar: actiescène - gevoelige scène - actie scène - gevoelige scène, etc... Elke keer als Jin-seok weer begint te zeuren over familie komt er een ontzettend slechte 'gevoelige' blik op zijn smoel en dan leek het alsof er elk moment een gevoelig musicalnummer uit zijn mond kon komen rollen. En het duurt maar voort, het verhaal lijkt geen einde te hebben, en moet de arme kijker toezien hoe talloze lichamen door het beeld worden gesmeten in de hoop dat het ons naar onze zakdoek doen grijpen. Kennelijk houdt regisseur Kang nogal van vuistgevechten, en dat iedereen gewoon vele wapens tot zijn beschikking heeft, heeft er niks mee te maken. Terwijl de kogels ons om de oren vliegen wisselt de ene uitgebreide vechtscène af met een volgende. Het dieptepunt was nog wel de herinneringen in slowmotion. Een keer tikkertje spelen is al onvergefelijk, maar om dan ook nog eens te herhalen in slow-motion... Vreselijke over-sentimentele en -bloederige prul. Een van de meest oppervlakkige oorlogfilms die ik heb gezien.

1,0*

Nu zie ik ook weer dat smaken ècht verschillen.

Zelf heb ik em gisteravond voor een 2de maal bekeken en ik moet zeggen....dit is een film die mij diep heeft geraakt voor een 2de keer.

Een zeer goed gemaakte anti-oorlogsfilm met zeer veel bruut geweld, bloederig , en actiescenes die je ook al hebt gezien bij Spielbergs "Saving Private Ryan", maar nèt ietsjes harder en sneller.
Het begin was ook een leuke aanloop naar een brute wereld ( Ik heb de broers hier niet zien kietelen, alleen een ijsje samen delen.....maar dat hoort bij koreanen, die hebben een ander iets, van hoe je met elkaar omgaat. )
Het verhaal is simpel....de ene broer moèt in de trein naar `t slagveld, en de oudere, die niet eens hoefde, met em meegaat om hem te beschermen om later z`n school kan afmaken en voor zijn ouders kan zorgen.
Dus de oudere heeft een afspraak met zijn kapitein, om allerlei "klusjes" te doen die levensgevaarlijk zijn, maar een aanwinst voor zijn land...een medaille krijgt en zijn jongere broer terug te sturen naar huis....punt.
Een verhaaltje van niets, maar leuk uitgewerkt, met een afwisseling van emotionele scenes tussen de 2 broers en `t zeer gewelddadige slagveld met rondvliegende ledematen.
En zo gaat de film door tot aan `t eind natuurlijk, met zware bombastische muziek van een composer die `t volgens mij afzag van Hans Zimmer, maar dat zoeken ze zelf maar uit.
De editing was verschrikkelijk goed, scene na scene.....goed volgbaar.

Een zeer harde, bij sommige in de ziel trappende oorlogsfilm.
En 1 van de besten die gemaakt is, qua koreaans "amusement".
Voor mij een dikke 4.5....nèt geen meesterwerk, maar genoeg stof om bij na te denken.

Zuid-Koreaanse hollywoodfilm zonder fillers. Vele, goeie actiescènes die smooth geëdit zijn. Het verhaal kan ik diggen, maar het is soms ietwat te melodramatisch.

Net voor de zesde keer gezien. Hij blijft indrukwekkend.

Helaas is deze film wel eenzijdig als je het aan mij vraagt. De relatie tussen de broers interesseerde mij niet veel te cheesy. De film sterkste punt is de montage en actie momenten.

Sterke Zuid-Koreaanse oorlogsfilm.

Visueel is deze film echt geweldig met zijn schitterende beelden en geweldige actiescenes. De actiescenes zijn echt het grote pluspunt van deze film! Geweldig in beeld gebracht.

Minpunt vond ik wel het te dramatische gedoe tussen de twee broers en het niet goed uitwerken van andere karakters. De lange speelduur van 2,5 uur was goed te doen. De tijd ging erg snel en heb me geen moment verveeld. Punt is wel dat het op het einde allemaal te langdradig werd en teveel over-the-top! Maar over het algemeen een prima oorlogsfilm tussen Zuid- en Noord-Korea en de relatie tussen twee broers. 4*

Jezus, welke film hebben jullie (de mensen die 'm 4*of meer gaven) gekeken? Vast niet datzelfde broddelwerk dat ik gister aanschouwd heb.

Goede actiescenes? Helemaal niet! Slordig geschoten, eentonige actie waarbij om een of andere duistere reden zo'n 50% van de mensen die sneuvelden in hun gezicht werden geschoten. En dan die onzin van dat gemep met geweerkolven! Die bajonetten hebben bijna geen nut gehad. Totaal niet realistisch. Zelfs in 1930 (!) kon men een beter beeld van het slagveld neerzetten met All Quiet on the Western Front.

Dan dat flutverhaal van de twee broers. Zelden zulk zoet geschmier gezien. De makers van deze film krijgen het voor elkaar om zelfs Pearl Harbour van de troon te stoten.
Vooral de scenes tegen het eind, waarin de grote broer van Zuid naar Noord en vervolgens weer naar Zuid overloopt en als een of andere waanzinnige om zich heen loopt te meppen waren niet te harden. Zeker het laatste gevecht tussen de twee broers was dra-ma-tisch! Zo ongelofelijk onrealistisch, hoe die oude broer door het lint ging om vervolgens ineens te kalmeren, zijn broer weer te herkennen en zich weer bij Zuid aan te sluiten.

Goede CGI? Waar? Toch niet die veel te kleine plastic vliegtuigjes die over kwamen zoeven? Of die fosforkogels? Wist niet dat ze die toen al hadden!?

En dan die muziek! Hans Zimmer, waar een vriend van me aan refereerde, kan er nog een puntje aan zuigen! Bij het minste of geringste zwellen violen aan, om de toch al mierzoete familiescenes en scenes waar 'morele vraagstukken' worden behandelt.

Het enige lichtpuntje waren die paar tellen acteren van die oude vent. Voor de rest geldt de quote van Cartman: "[..] can't act his way out of a nutsack!"

Over smaak valt inderdaad niet te twisten. Over kennis van zaken wel.

De Koreaanse Saving Private Ryan, de vergelijking mag er wezen.

Vond er eigenlijk bar weinig aan tot aan het laatste halfuurtje, waar ik opeens omver werd geblazen door het talent van de twee broers, geweldig geacteerd. De film is vooral voor de sentimentele tranentrekkers die geloven in eer en broers die om elkaar geven alsof de een 5 en de ander 18 is. Te groot verschil tussen oud, wijs, zorgend maar ''verpest'' en jong, slim en de hoop van de familie. De film vond ik eigenlijk gewoon niet boeiend, enkel de oorlogsscènes in de modder, waar het lekker ruig eraan toe gaat, is interessant qua beeld en geluid, maar het verhaal had van mij wat eenvoudiger en realistischer gemogen, houd nooit zo van het heldhaftige gedoe en dan ook nog dat ''ge-eer en ge-vrijheid'' : Nee, daar ben ik veel te nuchter voor. Enkel de audiovisuele kant en de acteerprestaties maken dit tot een ruim voldoende, voor het verhaal hoef je het in ieder geval niet te doen. Dunne 3,5 ster

Dat hole sentiment is binnen 5 minuten al duidelijk en de muziek ook. Doorgeworsteld tot 35 minuten en toen maar uit gezet. Hier ga ik geen 2 uur van mijn tijd aan verdoen, zal maar niet stemmen, maar geloof je helemaal.

Ik vond het een goede oorlogsfilm, totaal geen problemen met de negatieve "klachten" van somme posters hier.

Maar goed dat iedereen een eigen smaak heeft ontwikkeld.

De Koreaanse oorlog is er een waar wij als Nederlanders maar weinig vanaf weten. Het staat in de schaduw van de Tweede Wereldoorlog en wij waren als land zelf nog bezig met de wederopbouw, dus geen tijd voor andere zaken. Dat wij er ook nog eens bij betrokken waren - na "militaire druk" van de V.S. - is bij nog minder bekend. Het was een bloederige oorlog, met kleine technische vooruitgangen sinds de Tweede Wereldoorlog, nog met massale loopgravenstormlopen die in niets anders konden eindigen dan vele doden. De vergevorderde haat tussen de kapitalisten en communisten zorde voor een nog grotere spiraal aan geweld binnen in de beide kampen zelf.

Taegukgi Hwinalrimyeo volgt het relaas van twee broers, die al dan niet per ongeluk in de oorlog verstrikt raken. De band tussen de twee is erg sterk. Jin-tae, de oudste, is erg zorgzaam over zijn jongere broertje, Jin-seok. Hij probeert hem koste wat het kost naar huis sturen, met alle risico's van dien. Dit zet niet alleen zijn eigen leven op het spel, maar ook de band tussen de broers onderling.
De films wisselt emotionele momenten af met realistische aanvoelelnde gevechtssituaties. Hier en daar laat de CGI nog wat te wensen over, je verwacht meer in het post-Saving-Private-Ryan-tijdperk. Dit doet verder niets af aan de totale ervaring van de oorlog en de film als geheel. De broederliefde en de drang om eerherstel zijn beter te begrijpen als je de eigen (Nederlandse) normen en waarden vergeet en je je verdiept in de Koreaanse (Aziatische).
Dong-Kun Jang en Bin Won zetten beide een sterke en geloofwaardige rol neer. De laatste scènes zijn erg emotioneel. Met name de oude Jin-seok die aan zijn overleden broer vraagt waarom die niet antwoordt, liet mij toch wel een traantje wegpinken.
Een film volledig in de ondertussen bekende (clichématige) oorlog-stijl, echter goed genoeg voor een hoge score.

lang leve de VN

Interessant omdat het dezelfde conventies gebruikt als Westerse oorlogsfilms, maar deze inzet voor een verhaal over een strijd die de zinloosheid en de wreedheid van oorlog benadrukt. In de strijd tussen Noord- en Zuid-Korea zijn er geen winnaars geweest, eigenlijk alleen maar verliezers. In deze film dus geen opgeklopt heroïsme, maar de naakte waarheid van kapotgeschoten lichamen tussen de helse chaos van schietende soldaten. De krachtigste scenes zijn dan ook die waarin het geweld in al zijn afschuwelijkheid wordt getoond in mooie wideshots die een totaaloverzicht geven van de strijdende partijen. Het probleem met deze film is dat er weinig subtiele keuzes gemaakt zijn in het plot, zoals wanneer de oudere broer naar het kamp van de communisten gaat omdat hij doorgedraaid is door de oorlog en zijn liefde heeft verloren aan de anti-communisten. Op zichzelf zou dit best een sterke wending zijn, maar door het plotselinge ervan krijgt het iets ongeloofwaardigs over zich. Daarbij was ik ook niet kapot van het acteerwerk van de acteurs en het sentimentele melodrama dat de boventoon voert in de niet-oorlogsscenes

Na meer dan 2 jaar geleden, werd het tijd om deze top film onder de oorlogsgenre te zien en het stelde me wederom niet teleur.

Een uitstekende en keiharde film over 1950, Noord- en Zuid-Korea op de vuist.

Het verhaal lijkt op vele punten op een waargebeurd verhaal van toen. Het gaat over 2 jonge broers die woonzaam zijn in Seoul, hoofdstad van het zuiden. De oudste broer, Jin-tae, werkt als schoenenpoetser op straat. De jongste, Jin-seok, studeert en doet het ook prima. Hun familie bestaat uit hun moeder en Jin-tae's aanstaande en haar broertje en jongere zusjes. Maar zodra er oorlog uitbreekt, moeten alle 18 tot 30-jarigen zich aanmelden om te vechten. Met veel tegenzin worden de broers gedwongen om met de rest mee te gaan en te vechten. Jin-seok wilt bij elkaar blijven zodat ze het samen kunnen overleven. Jin-tae's doel is echter zo snel mogelijk gepromoveerd te worden zodat die zijn jongere broertje naar huis kan sturen.

De cast doet het prima om de personages goed te spelen en laten je meeleven met hun. Zo heb je de broers, Jin-seok is een rustige die problemen graag wilt vermijden. Hij is alleen lichamelijk slecht aan toe. Jin-tae is een harde die zijn broertje zo goed wilt beschermen. Zo goed mogelijk, al kost het aan andere mensen de leven. Na elke missie en gevecht is Jin-seok getuige van het gehele verandering van zijn broer. Hij is niet meer een liefdevolle broer die van zijn familie houdt, maar een keiharde vechtmachine die getraind is om te doden. Andere personages zijn hun mede-soldaten, zowel jong als wat ouder. Allemaal met een eigen reden, of het nou uit oproep of vrijwillige melding. Iedereen zou graag de held willen spelen om met een borst vol medailles naar huis terug te keren. Het noorden van Korea komt ook prima aan bod, uiteraard niet zo uitgebreid als zuid. Zo nu en dan kom je een offcier van het noorden tegen en andere soldaten die er zijn om puur om op geschoten te worden. De Lee familie verschijnt ook voor, tijdens en na de oorlogs. Zo heb je hun moeder, die een eigen zaak heeft, Young-shin Kim, Jin-tae's verloofde, die ook meewerkt aan de zaak en haar jonge broertje en 2 kleinere zusjes.

De veldslagen zijn hard, rauw, realistisch en verbluffend. Vanaf het eerste veldslag, dat is dus hun linie vlakbij Nakdong, tot aan de steden zoals Incheon. Elk soort veldslag heeft zijn eigen realistisch en setting in vol detail. Je maakt verschillende bombardementen mee tot wel schotenwisseling en natuurlijk hand-to-hand combat, waarbij je bajonet je beste vriend is. De Amerikanen worden er ook heel dunnetjes in betrokken, want in Icheon zie je al Amerikaanse Sherman-tanks binnenrollen en zo nu en dan de F-86's die hun ondersteuning vanaf het luchtruim geven. Qua bloed en gore worden er geen kosten bespaard, want alle maaginhouden en ledematen vliegen je om de oren tijdens het heetst van de strijd. Ook de shots van de gevechten zien er prima uit, zo centraal tussen al dat geknok, gesteek en geschiet. Natuurlijk is elk gevecht afhankelijk van Jin-tae's moed en lef, net zoals zijn aanval op een machinegeweersnest in Icheon of het flanken tijdens een hinderlaag, keer op keer zijn het riskante missies en momenten die hij neemt. Zoveel betekent het hem om zijn broertje te beschermen, al kost het zijn leven.

Daarnaast zie je vele momenten die de broertjes meemaken tijdens de oorlog. Zoals het ondervragen en executeren van burgers die verdacht worden van omgang met noord-Koreanen. Het achterna zitten van de vijand, die ze in elke dorp en hoek die ze tegenkomen executeren. Getuige zijn van een slachtpartij wat noord-Koreaanse troepen hebben achtergelaten in een dorp. Zuid-Koreaanse terugtrekking uit noord-Korea vanwege China's versterking van zo'n 100,000 man en het verraden van je land door met de vijand samen te werken en daar een reputatie als een leider van een elite-eenheid verdienen. Het verliezen van je geliefde en je broer door je eigen landgenoten lijken me ook geen pretje... Dat zal het hebben gedaan om Jin-tae gek te maken.

De effecten zien er prima uit, veel ontploffingen, rondvliegende ledematen, liters bloed en het geluiden van honderden geweren die schoten lossen. Alleen tijdens het laatste slag vond ik de vliegtuigen weer wat matig, alsof ze opeens daar geen geld voor hadden. Vooral het vliegtuig wat neerstort zag er helemaal niet uit. Jin-tae wordt als een Rambo neergezet die zo'n man of 50+ neer heeft gehaald. Dat was wel weer een beetje teveel van het goede. Kang komt uit zuid-Korea, maar om nou noord zo te verafschuwen en enkele eenheden door 1 man aan flarden te laten schieten is ook weer jammer. De outfits en wapens zagen er prima uit, noord-Korea aan de wit/zand-kleurige outfits en zuid-Korea aan de 'Ranger' outfits van de Amerikanen. Ook de wapens van zuid zijn verstrekt door de Amerikanen, want zo liep iedereen met een M1 Garand, BAR en de M1A1 Carbine. Noord leken meer de Japanse en Russische wapens te dragen zoals de PPSH-41 en de Arisaka. Panstervoertuigen komen er ook in voor, alleen worden ze helaas niet vaak gebruikt en dienen ze als achtergrondsornament. Amerika's aanval op Icheon werd bijv. door de Shermans geleid en nog een andere veldslag zag je ze ook rijden. Helaas had noord geen tanks of andere panstervoertuigen om ze te zien vechten als achtergrond. Pantservoertuigen blijf ik wel essentieel vinden in een oorlogsfilm en zou het alsmaar zonde zijn om ze toch te hebben maar niet voldoende te gebruiken.

Al dat gevecht maakt ruimte voor de hereniging van senior Jin-seok en botresten van Jin-tae. Vrij emotioneel, wanneer Jin-seok in elkaar zakt en over beloftes begon die zijn broer nooit heeft waargemaakt, toch nog een flinke scène.

De speelduur valt allemaal mee. Mede dankzij een interessante thema en genre, vliegt de tijd zo. Er zit ook aardig wat tempo in, voordat bepaalde stukjes ècht ècht saai beginnen te worden, wordt het weer tijd voor een gevecht. De loop van de film is ook prima; rustige tijd voor de oorlog, optrommelen van rekruten, veldslagen en promotie, miscommunicatie en ruzie's, veldslagen, terrein gewonnen, terrein verliezen, veldslag, etc. etc.

Al met al verlossen alle kleine minpuntjes in een poel van pluspunten. Het blijft een geweldig film. Tot zover stelde geen Koreaanse oorlogsfilm mij teleur, maar ik heb er niet veel gezien. 71: Into the Fire is een geweldig film en nog steeds zou ik graag Assembly willen zien, toch nog om het een beetje compleet te maken.

Een uitstekende oorlogsfilm in topvorm wat betreft personages, effecten, verhaal en gevechten.

Een film die wat de vorm betreft mij enigszins doet denken aan Saving Private Ryan. Veel sentiment en over de top acties. Op zijn Hollywoods dus. Nu vond ik het begin best mooi, maar toen eenmaal die oorlog losbrak begon ik mijn aandacht toch wel snel te verliezen. Het zal wel komen omdat ik te veel oorlogsfilms heb gezien denk ik. Het doet mij allemaal niets meer, tenzij ik er een duidelijke anti-oorlogsboodschap in zie. Dat laatste zag ik in deze film absoluut niet. Bij deze film gaat het puur om de actie met het doel om volle bioscoopzalen te trekken. Niet om de mensen aan het denken te zetten want beide oorlogspartijen sloegen elkaar maar al te graag de hersens in. Goed, de Koreaanse oorlog was net zoals de Vietnamese een burgeroorlog - althans, zo zie ik het - en geen enkele oorlog zo wreed als een burgeroorlog. Beide partijen in Korea gingen zich te buiten aan oorlogsmisdaden, ook die van het kapitalistische Zuiden. Dat behalve de communistische ook de wreedheden van de Zuidelijken getoond werden komt de film wel te goede. Van eenzijdigheid kan men de schrijvers van het scenario in ieder geval niet betichten. Het is om die reden dat deze film van mij nog net een voldoende krijgt ondanks dat mij dat sentimentele gedoe van die broers zeer tegenstond. Over die vreselijke muziek zal ik het verder maar niet hebben.

3,0*

De Aziatische Saving Private Ryan, dat wordt vaker gezegd over deze oorlogsfilm. Kan ik goed begrijpen, ze hebben veel gemeen. Meeslepende muziek, broederbanden, harde en bloederige actie en veel meer vergelijkingen. Maar er is 1 groot verschil tussen Brotherhood en SVP: het raakt me niet. Emoties komen niet over, al zijn de acteurs goed bezig. Misschien moet ik hem een paar keer kijken om hem echt te waarderen. Echt jammer, want het gaat over een oorlog waar ik niet veel over weet. Toch haalt tie het niet bij SVP, Platoon en meerdere.

Stem nog een tikje verhoogd. Blijft een prachtige oorlogsfilm.