Le Temps du Loup (2003)

Hoe overleef je zonder maatschappij, bevoorrading, gezag, zekerheid, sociale orde, ...? Zeer compromisloze film die zich mede daardoor niet eenvoudig laat beminnen. Ook het ontbreken van een duidelijk plot, helpt hierbij niet. Maar het is ontegenzeggelijk een interessante, mooi gefilmde studie op zo'n 'back to nature'-situatie. 3,5/5

Haneke is een groot ziener. 4,5*

Dit maakt de misere compleet.

Hier kan ik het wel mee eens zijn.

Net als in Funny Games mist Haneke's film elke vorm van geloofwaardigheid. Een makke, doorzichtige en bij momenten gewoon belachelijk constructie van ellende. Het enige wat ik totnutoe uit de man z'n films heb gehaald is dat hij wellicht een stevige fobie heeft van z'n eigen woonst. Moet fijn thuiskomen zijn, elke avond.

Wel fijn dat Haneke geld heeft voor een degelijke cameraman, wat hier en daar aardige shots oplevert. Met het kleurgebruik ben ik het minder eens. Kleurloos bruin != grauw. Eerder saai en emotieloos. Ook het gemis aan soundtrack kan ik niet appreciëren. 't Is al een kale film, wat boeit het om hem nog saaier te maken.

Niet mijn regisseur waarschijnlijk. Komt in de twee films die ik gezien heb over als een depressieve zeur die de waarheid eens via film aan de mensheid poogt de verkondigen. Ik vreet er geen beeld van. Fake boel, 1* voor enkele mooie shots, en een goed acterend kind (dat meisje). De rest van zijn gezeur doet hij in het vervolg maar op z'n eigen donkere zolderkamertje.

Ik vind het angstaanjagende van zijn films dat er een realiteit wordt geschapen die inderdaad pessimistisch is, maar juist niet ongeloofwaardig.

Ieder zijn geloofwaardigheid hé. Denk dat het weinig zin heeft hier een gelijkaardige discussie op te starten als bij Das Experiment. Ik vind dat Haneke z'n ellende knullig aan elkaar breit, jij niet. Kan me inbeelden dat dit dan wel een indrukwekkende film kan zijn, als hij geloofwaardig overkomt.

Inderdaad onzinnig om eenzelfde discussie op te starten, mede omdat Haneke's films metaforische uitvergrotingen zijn van zijn pessimistisch wereldbeeld. Op een dieper liggend thematisch niveau zie ik overigens paralellen met het werk van Caspar Noe en een film als 'Innocence'. Vreemd wel dat je aan die eveneens pessimistische films wel 5* geeft. Ook die films moeten het niet van de eventuele geloofwaardigheid hebben.

Ach kom, dat zijn (naar mijn mening) twee stylistisch geweldig uitgewerkte films, en dat weet je best . Je weet tegen wie je bezig bent.

Maar ik vind de films niet geweldig omdat ze stilistisch geweldig zijn (hoewel ze dat ook zijn) maar vanwege de kracht van het verhaal.

Ik vind het een beetje een beperkte filmbeleving als je films slechts waardeert op hun stijl. De stijl moet zorgen dat de film de juiste sfeer uitademt. Juist daarom is de eenvoudige grauwe stijl van 'Le Temps du Loup' wel functioneel want het is volgens jou kleurloos bruin != grauw en geeft jou een emotieloos gevoel. Dat lijkt me dus juist de bedoeling, want de film speelt zich af en in een harde uitzichtsloze tijd af.

Emotieloos als in "het kan me geen barst schelen". Vond deze film verder alles behalve hard en uitzichtloos overkomen. En ieder zijn filmbeleving. Ik vind het beperkt als mensen lopen te zoeken naar betekenissen in fictief gedoe.

Het zoeken naar de betekenis is voor mij de essentie van elke kunstvorm dus ook film. Wat fictie daarmee van doen heeft ontgaat me totaal.

Tja, wat voor jou de essentie is, is niet voor mij de essentie (derde opmerking in die strekking nu ?). Wat mij betreft is fictie het minst interesante subject om betekenis in te zoeken, gezien het per definitie fake en geconstrueerd is. Maar als jij daarin wil grasduinen naar diepere betekenissen, veel plezier ermee. Ik kan je ook een religie aanbevelen, die mensen doen zowat hetzelfde geloof ik

Maar het is wel de gevoelsuiting van een maker en derhalve heeft kunst altijd een doel, een betekenis of een achterliggende gedachte of emotie. Juist dat maakt kunst niet-fake. Het is en blijft een uiting van een erg echt mens.

Onthou dat maar goed als je de volgende keer bij Djelle's trash cinema in de clinch gaat dan. Daarbij zijn het uitingen van mensen die ik van haar nog pluim ken, helemaal geen affiniteit mee heb en die ik ook helemaal niet kan plaatsen. Begrijp wel wat je bedoelt, maar kan niet zeggen dat het echt betekenisvol is, laat staan de moeite om in acht te nemen of naar te luisteren. Kan je beter even naar je buurman lopen en een praatje met hem slaan. Da's ook een echte mens, die waarschijnlijk heel wat emotioneels uit te kramen heeft.

Zonder receptie bestaat kunst nauwelijks. Wat die receptie ook is, ze vindt plaats.

De betekenis is de kern van hetgeen een filmmaker (in dit geval) wil zeggen. De vorm kan fictie zijn of een documentaire maar heeft als doel de betekenis in zijn/haar beeldtaal vast te leggen.

In jouw opvatting is de vorm het doel op zich en impliciet zeg je daarmee dat een film niet meer is dan een fraai gestileerde lege huls zonder betekenis. Dat heeft niets te maken in het verschil in perceptie tussen ons maar met het verschil in kunstopvatting.

En ik trek het feit of dat "betekenisvol" is dus in twijfel. Elke kunstenaar is niet meer dan een gewoon mens, met evenveel waanideeën, vreemde gedachtenkronkels en onzinpraat. Ik trek liever conclusies uit reeële situaties dan naar de mening van een onbekende te luisteren. Mijn standpunt rond filosofie (dat het een persoonlijk iets is, en dat een boek over filosofie lezen puur tijdverlies is) komt vanuit dezelfde basis.

Kunst is voor mij als een lekker diner. Het moet de zintuigen strelen, het is directe emotie zonder een verstandelijke interventie. Als jij dat wat droog als "lege huls" wil omschrijven zodat je eigen visie waardevoller lijkt, be my guest.

Ik luister graag naar een onbekende omdat die wellicht met zijn film (of boek) iets wil vertellen wat mijn visie of zelfs de manier van denken van een heel volk kan veranderen. Of ik die visie deel of niet is weer een andere vraag.

Voor mij moet het meer zijn dan de zintuigen prikkelen. Een oude vorm-vent discussie die ontstond na de zintuiglijke poëzie van De Tachtigers. Vorm zonder vent vind ik dus een lege huls. Een gedicht is meer dan rijmelarij, een film is meer dan mooie beelden. Het wordt pas een kunstwerk als het geheel een dieperliggende zeggingskracht heeft. Als je geen boodschap hebt aan de betekenis die de kunstenaar in zijn werk legt ben je ook niet in staat om diens talent juist in te schatten. Op puur zintuiglijk niveau kan je alleen maar iemand's ambachtelijke kwaliteiten beoordelen.

Ja vrij duidelijk klopt dit. Of het je wat interesseert is een tweede. De meeste mensen lopen met kasteelromannetjes weg.

En ik maar boze brieven schrijven naar het NRC waarom Driek van Wissen tot dichter van het vaderland is verkozen.

Niks geholpen blijkbaar. Alhoewel hij al heel lang niet meer in de NRC opduikt. (wacht op een kans voor een groot opgezette mail bomb)

Een citaat om in een mooi lijstje te vatten en elke dag even opnieuw te lezen... Hier wordt ik blij van.

Ik ben het ook wel eens met die woorden van Redlop. Het hele begrip kunst doet me ook weer denken aan een filmpje dat ik onlangs herhaaldelijk zag: Repas de bebe (Louis Lumiere, 1895)

Het filmpje duurt zo'n 35 seconden en bestaat uit 1 enkel shot waarin Auguste Lumiere en zijn vrouw buiten aan tafel zitten en hun baby met een lepeltje wat eten voeren.

Ik vind het echt Kunst met een grote "K". Dat korte filmpje roept ongelooflijke emoties bij me op. Niet alleen een gevoel van vertedering, blijdschap en ontroering maar ook een bepaald onbeschrijfelijk gevoel van melancholie. Bovendien besef je op dat moment dat je naar een universeel tafereeltje aan het kijken bent van 110! jaar geleden, een moment in de tijd, dat voor eeuwig is vastgelegd. Ik zou dat filmpje 5* geven. Zou ik het filmpje voorleggen aan de "film=stijl"aanhangers hier op MM dan zou het waarschijnlijk halve sterren regenen omdat het hier gaat om een niet zo steady shot van een alledaags tafereeltje zonder fratsen of opsmuk. Ik stel me altijd voor hoe dat gegaan moet zijn toen de gebroeders Lumiere erachter kwamen dat er zoiets bestond als film, dat ze bewegend beeld konden vastleggen, een scene van 35 sec. zelfs. Wat vast te leggen? Waarom uiteindelijk dit lieflijke tafereeltje vereeuwigen? Definieren van kunst blijft erg moeilijk, maar ik weet wel dat filmkunst verder gaat dan stijl.

Om het cru te zeggen, dat vind ik eerder een gebrek. Kunst in die optiek is niet meer dan propaganda van een kunstenaar, dik aangezet met alle stijlmiddelen die hij effectief acht (daarbij ook eventueel gebrek aan stijl om meer realisme toe te voegen). Dat alleen al zou genoeg scepsis moeten veroorzaken om die dingen bij voorbaat niet serieus te nemen.

Wat verder wel kan, is dat kunst aanzet tot zelf nadenken, maar dat is zo triviaal (en makkelijk te bekomen) dat ik daar verder weinig tot geen respect voor kan opbrengen.

Heb zo'n gevoel dat dit op een "wat beschouw je als inhoud" discussie uitmondt. Want wat te doen met de pure abstracte muziek waar ik van hou bijvoorbeeld ? Muziek die alleen maar te benaderen valt op zintuiglijk niveau. De makers hebben geen punt wat ze willen maken, hebben niks mee te delen. Behalve dan de emotie overdragen die ze in hun muziek leggen. Maar dat noem ik stijl, geen inhoud. Ik benader film op dezelfde manier als ik muziek benader. Ik hoef eigenlijk geen zanger(es) die onzin staat te kwelen. Ik hou van een directere aanpak. Is dat daarom leeg ? Ik vind van niet, het fungeert gewoon op een minder intellectueel maar wel puurder niveau.

Dat is helder en goed gezegd vind ik. Ik ben het daar ook deels mee eens. Muziek is dan ook een aparte kunstuiting. Muziek begeleidt of creëert een gevoel. Het kan de stemming bepalen waarmee je die andere kunstuiting kan beleven.

'The Piano' lijkt me een goed voorbeeld in dit geval. Prachtige filmmuziek die de betekenis van het verhaal meer diepte geeft.

Zullen we het nu weer over 'Le Temps du Loup' hebben

Wel eens 'Magic Eye' geprobeerd OH? Er is zelfs een film mee gemaakt. Kom je onwijs aan je trekken, want kleurtjes genoeg en er is ook nog veel spannends in te ontdekken. Als je er dan een Japanse soundtrack (met wat geleuter erbij) op de achtergrond zet, kom je auditief denk ik ook aan je trekken

Afstandelijke film.

Niet alleen de mensen in het verhaal ontsporen.

De hele film ontspoort halverwege.

Met een ontzettend dramatisch dik aangezet einde dat mij compleet koud liet.

Overigens vond ik het eerste uur wel redelijk/goed.

Beetje saai, geen duidelijk verhaal. Ik kijk liever naar een docu over kosovo ofzo: dan zie ik hetzelfde. Het einde vind ik totaal niet passen. Dit soort films moet gewoon iets hebben van : "'t is gedaan..."

De film zet wél aan tot nadenken. Is onze maatschappij zo fragiel? Wat zou IK doen? En waardoor is die samenleving nu ineengevallen? :-S

Jeetje, wat een tegenvaller zeg. Het meisje was de enige die echt goed acteren, voor de rest is het niet nieuws. Sterker nog het thema is in een willekeurige b science fiction film beter uitgewerkt. En het einde is dan echt een anti climax. Ik geef het een *2

Wat Haneke hier emotioneel probeert los te krijgen bij de kijker, is een zeer sterk gegeven. Je ziet hoe een gezin, mensen zoals ieder die de film kijkt, terecht komen in een doemscenario, het einde van de wereld. Heel mooi hoe je steeds dieper meezakt in de sombere wereld. Weer een film die dus heel dichtbij je staat, maar helaas keek ik er wat afstandelijker naar. Geen slechte film, maar het raakte mij niet helemaal. edit: toch maar 3.5 sterren voor nu

Mooie commentaar van Haneke, gedrukt aan de binnenkant van de dvd-hoes:

''In onze samenleving heeft iedereen ooit nagedacht over de grote ramp. Hiervoor hoeven we niet elke dag televisie te kijken. Het maakt weinig verschil of het om oorlog gaat, een terroristische daad of een ecologische- of kosmische catastrofe. Dat is niet van belang.

De enige productieve vraag is: ''Wat zal mijn reactie zijn, en wat die van mijn buurman?''. Wat zullen we doen als we geconfronteerd worden met zo'n fundamentele verandering? Hoe dik is het laagje vernis van onze beschaving? Tot welk moment zullen onze 'eeuwige waarden' stand kunnen houden? Hoe zullen we ons in zo'n geval gedragen? Dat is wat ik in Le Temps du Loup onder nemen. Ik wilde een film maken die verschoond was van de spectaculaire effecten van het rampen-film genre.''