The Treasure of the Sierra Madre (1948)

hij

Vraag me niet waarom, maar eigenlijk zou ik de jaren tachtig remake Wet Gold met Brooke Shields best nog wel eens willen zien....

http://content.answers.com/main/content/img/amg/videos/drv200/v201/v20152gkpoq.jpg

Ik zat net te scrollen op Imdb en toen kwam ik een poll tegen waarin de beste western werd gekozen, opvallend genoeg zat The Treasure of the Sierra Madre er tussen en word die op Imdb aangeduid als een western en hier niet. Nou las is net de berichten hier door en volgens mij voelen de meeste dit toch als een western, ik moet hem maar zelf eens bekijken of nou zien of dit nou onder de genre valt, dat maakt me nog nieuwsgieriger naar de film.

Evenals The Treasure of the Sierra Madre een aanrader trouwens!

Ik heb hem al besteld samen met The Maltese Falcon en Sunset Blvd, als het goed zijn ze deze week binnen. The Maltese Falcon heb ik net binnen.

Als eerst wil ik even melden dat Treasure of the Sierra Madre naar mijn mening absoluut geen western is, zoals The One Ring eerder heeft aangegeven mis ik ook alle western-elementen, enkel omdat de film shout-outs bevat betekend nog niet dat het een western is......maar goed nu de echte recensie.

Treasure of the Sierra Madre is een twee uur vermakelijke en boeiende avonturen film. het is me vierde Bogart en tweede Huston.......die me overigs wel iets beter beviel dan Maltese Falcon. De film begint als we Bogart zien in de rol van een Cynische bedelaar en voor het eerst zie ik hem in een heel ander rol, zijn koelbloedigheid en de trant van acteren zijn soms zelfs angstaanjagend, zijn rol word door de critici dan ook als zijn beste gezien. Tim Holt zet hier de rol van een onschuldige zwerver goed neer. toch valt die beetje in de schaduw.....ik vond hem overigs overtuigender in My Darling Clementine. Feitelijk is Walter Huston het grootste bijdrage aan de film......zijn humoristische karakter past perfect in de film, in een tijd waar iedereen aan niets anders dan rijkdom en goud denkt en waar je op elke moment dood kan gaan, zorgt hij voor een heerlijke hemelstreek.

Een voorbeeld hier van is waneer Fred en Bob proberen te slapen en aan niks anders dan goud kunnen denken begint Howard op zijn mondharmonica te spelen alsof die in een vredige streek woont waar in honderd jaar niets kan gebeuren, zo zie ik de rollen graag verdeeld, een grote pluspunt naar mijn mening.

In eerste instantie is The Treasure of the Sierra Madre een doodgewone verhaal(drie mannen gaan op zoek naar goud) dat langszaam zich ontwikkeld tot een uitgestrekte avontuur met tientallen elementen, vriendschap, corupte, hebzucht, moed, het goede en de slechte in de mens en geweldige filmische elementen als heerlijke sfeer, fantastische script, wonderlijke locaties, magistrale acteerprestaties, en meesterlijke shout-outs, pure genoot en boordevol pluspunten dus, maar de film bevat zo ook zijn minpunten.

Ik vond drie punten in de film dus iets minder. Nadat ze de goud hebben gevonden zakt de film naar mijn mening weg en raakt ook zo zijn heerlijke sfeer kwijt, en andere punt wat ik ook minder vond was al te veel Mexicaanse gebabbel, de Spaanse dialogen zijn niet de grootse zaak van de wereld maar toch wenste ik wat ondertiteling , Me Spaans is niet al te perfect, als het italiaans was, was het eerder een pluspunt. Een laatste en derde minpunt vond ik het einde, Ik had toch gewilt dat Bob iets zou krijgen, Maar toch, The Treasure of the Sierra Madre heeft zijn klassieke status wel verdient en het is een must-see for klassiek-liefhebbers.

4 sterren lijken me tot herziening wel genoeg.

Wat een bizarre kritiek. Als het de dvd was had je gewoon ondertiteling aan kunnen zetten. Bij een download is het je eigen schuld. Mara dat kun je film moeilijk afrekenen. In mexico spreken ze nou eenmaal Spaans in plaats van Italiaans.

??????Als je me eerder bericht leest zie je dat ik de film heb besteld, dus jouw reactie is niets minder dan nonsensicaal. Ik zie ook niet wat zo 'bizar', is aan me afkeuring, sommige mensen belemmeren zich nou eenmaal aan sommige accenten of talen, zoals ik dat vaak doe bij een britse film of een belgische film.

Misschien accepteer ik ergens niet dat Humphrey Bogart zo'n bad guy speelt Doet ergens pijn

Klopt, het viel mij ook op dat er relatief veel Spaans gesproken werd zonder dat dit ondertiteld werd.

Dat herrinner ik me dan niet meer, maar als het niet ondertiteld wordt wil het vooral zeggen dat het niet belangrijk is wat er gezegd wordt. Ik snap het probleem niet zo, het lijkt me logisch dat Mexicanen Spaans spreken. Ik spreek geen Spaans, maar je kunt een film eigenlijk niet verwijten dat hij een oorspronkelijke taal gebruikt. En dan zeggen dat het goed was geweest als het Italiaans was in plaats van Spaans slaag uiteraard nergens op. Pak dan gewoon Engels, zoals de rest van de film. Waarom zouden Mexicaanse bandieten in Godsnaam Italiaans spreken?

Dat is -wat mij betreft- ook helemaal het probleem/verwijt niet, het gaat er om dat het opmerkelijk is dat relatief veel tekst (in wat voor taal dan ook) niet ondertiteld wordt.

Het hoeft ook geen keuze te zijn van de mensen van de subs, maar kan ook een keuze zijn van de makers van de film zelf. Ik weet niet hoe het in Amerika vertoond werd, maar als die Spaanse teksten daar ook niet ondertiteld waren is het gewoon een bewuste keuze. Het kan zelfs een artistieke keuze zijn. Het is dan gewoonweg niet de bedoeling dat je deze mensen verstaat.

In mijn herrinnering spraken de Mexicanen ook gewoon Engels. Dat ik het me als zodanig herrinner lijkt me een aanwijzing dat het verhaal ook goed duidelijk werd zonder de subs. De Mexicanen gebruikte wellicht veel herkenbare body language of zo.

Zorgde het ontbreken van subs ervoor dat je de film minder begreep?

Dat (de bewuste keuze) zou een mogelijkheid kunnen zijn. Maar dat zou ik vreemd vinden want volgens mij is een communicatieprobleem tussen Engels-en Spaanstaligen helemaal geen issue in deze avonturenfilm. Er was - in mijn herrinnering - bij de personages geen enkele vorm van vertwijfeling te bespeuren omdat zij de Mexicanen niet zouden kunnen verstaan en het lijkt me dan niet aannemelijk dat je dat gevoel als kijker dan wel zou moeten krijgen. Ik heb het er destijds niet uit gehaald in ieder geval.

Maar het is interessant om dat gegeven bij een herziening eens mee te nemen, ik vind het nu te lastig om het me zo exact te herrinneren dat ik het volmondig kan beamen of ontkennen.

Weer een belachelijk zelfingenomen mededeling, je begrijpt me bericht volstrekt verkeerd, ik vermeld nergens dat ik Italianse dialogen had gewenst, ik geef enkel aan dat ALS het Italiaans was, dat het een pluspunt zou zijn omdat ik nou eenmaal beter italiaans kan en daarbij bedoel ik niet perse dat hier Italiaans moet worden gesproken, dat de Mecianen geen Italiaans spreken begrijp ik zelf ook wel........

Het is toch volstrekt logisch dat dat niet ondertiteld werd? Ik meen me te herinneren dat Bogart en companen niet wisten wat de bandieten zeiden, en dus krijgt de kijker het ook niet te weten. Stukje inlevingsvermogen/realisme voor de kijker.

Het is toch wel wat.......dus elke keer indien de personages niet weten wat er gewisseld word, dient de kijker ook die belachelijke empathie mee te krijgen?........wat je realistisch noemt

Inderdaad. Waarom zou de kijker alwetend moeten zijn? Ik ben blij dat sommige regisseurs ervoor kiezen te filmen vanuit het perspectief van een of meerdere personages. Werkt doorgaans ook goed.

Om maar even een voorbeeld te geven: een film volgt een man die op pad is in China. Aldaar roepen mensen van alles naar hem op straat, maar hij begrijpt er helemaal niets van. Wanneer het niet ondertiteld wordt, en de kijker er naar alle waarschijnlijkheid dus ook niets van begrijpt is zijn situatie veel begrijpbaarder voor de kijker.

Het is een logische keuze die ook in verschillende films wordt toegepast. In Babel, waar het nog uitdrukkelijker over spraakverwarring gaat natuurlijk, hoef je toch ook niet te weten wat een oude Marokkaanse vrouw brabbelt tegen een hoofdpersoon. Juist de spraakverwarring maakt het realistisch.

Daar heb je een punt, zo is er ook een scène in The Godfather.....ongetwijfeld ken je dat:moment uit The Godfather (knip - Chainsaw), dat was volgens Coppola een manier om suspense te creëren.....wat ook erg goed werkt, maar hier dus niet, en de spaanse dialogen nemen zoeen 10 procent in beslag zonder dat ik enige nagevoel voor heb, en tja die scènes waren niet echt bepaald spannend.

In The Third Man werd ook iets dergelijks gedaan. De Duitse dialogen werden oorspronkelijk niet ondertiteld om het gevoel van vervreemding bij het personage van Joseph Cotten sterker te maken. Helaas heeft de Nederlandse versie deze stukken wel ondertiteld. En in Jacques Tati-films wordt veel gesproken, maar het is vaak onverstaanbaar en zelfs als het verstaanbaar is neemt de ondertiteling zelden de moeite om het ook daadwerkelijk te vertalen. Daar dient het gepraat meer als sfeer dan als daadwerkelijk een onmisbaar onderdeel van het verhaal.

Ik vind het persoonlijk wel interessant als films op deze manieren met spraak werken. Alleen als het echt belangrijk is wat er gezegd wordt hoeft er ondertiteling te zijn.

Het heeft niet eens compleet betrekking op spraak en taal. Neem bijvoorbeeld North by Northwest, waar de kijker veel meer weet dan Thornhill omdat Hitchcock ervoor kiest het plot geheel open te geven. Zodoende creëert Hitchcock een non-restrictief verhaal waarin de kijker bijna alwetend is. Het is anderzijds inderdaad een heel bewuste keuze om een vreemde taal niet te ondertitelen om de kijker op restrictieve wijze met de personages mee te laten leven.

Om even terug te komen op mijn voorgaande bericht: hiervan is weinig sprake in The Treasure of the Sierra Madre. De Spaanse dialogen maken de film lekker autheniek, maar ondertitels hadden er prima bijgekund. Het gebrek eraan heeft niets van doen met restrictieve narratie omdat de gesprekken in grote lijnen duidelijk worden. Anderzijds weet je toch wel wat er ongeveer gezegd wordt dus onmisbaar zijn ze nu ook weer niet. Laten we die authenticiteit daarom vooral onderstrepen!

Verder een uitstekende, onderhoudende avonturenfilm met een uitmuntende cast. Vooral de oude Huston schittert als het goud dat ze opgraven, maar Bogart en Holt zijn eveneens perfect gecast. Verder zit er genoeg spanning door de film en is het einde bovenal verrassend. Wat een deceptie in die laatste vijftien minuten, heerlijk!

Of het wel of geen Western is....wat is daar zo relevant aan? De neiging om films in te delen heeft alleen maar tot doel om tegemoet te komen aan iemands verwachtingen. Stel je voor dat je verrast wordt!

Het 'grote publiek' zoekt bevestiging en mijdt verrassingen. Da's jammer want zo laten velen een 'goudmijn' aan filmervaringen links liggen......

Elke film, wat voor genre ook, kan potientieel iets waardevols opleveren. Al begrijp ik dat keuzes noodzakelijk zijn....maar laat je eens verrassen!

Wat ik o.a. zoek zijn boeiende verhalen. Ze komen in allerlei genre's voor. Dit verhaal zit in mijn Bogart box....en wat een sieraden bevat die....en samen met The One Rings opmerking bij There will be blood gaf mij dit de prikkel om eindelijk deze film te gaan zien.

En wat eeen prachtig meesterwerk is dit. Deze film wordt vooral gedragen door een perfect plot van B Traven. Gelukkig had Huston daar oog voor en vond hij het verhaal, in zijn volledigheid, belangrijker dan de wensen van de filmbaas. Maar ook de rol die Bogart speelt is in dezen opvallend. Hij speelt niet de held die hij in veel van zijn films is, integendeel. Dit pleit enorm voor Bogart. De inhoud van de film vond hij belangrijker dan zijn eigen imago!

En de relativerend inhoud van deze film is van een wijs glimmende karaat. Die inhoud wordt gedragen door de ouwe taai Howard.....werkelijk een fantastische rol van Pa Huston...Walter Huston! Ik heb enorm genoten van zijn rol. Alleen al om hem moet de liefhebber deze film zien.

Maar deze film bevat 2 prachtge plot wendingen die deze film voor mij onvergetelijk maken. De laatste wending, de alles relativerende clou wordt achteloos gegeven, maar de eerste is ook prachtig en zegt alles over machtsverhoudingen: de vierde indringer lijkt overtuigend een analyse te geven...maar hij vergat nog een andere mogelijkheid die plotseling kwam opduiken die onverwachte consequenties voor hem zelf heeft.......

En daarnaast is nauurlijk de rol, de ontwikkeling die hij doormaakt,

van Bogart fascinerend....zijn paranoia bevat veel realsme. Hij geeft ons een prachtig beeld wat hebzucht, accuut, met een persoonlijkhied kan doen.....

De begeleidende documentaire bevat een mooie motto om deze film niet voorbij te laten gaan:

"The treasure which you think

not worth taking trouble

and pains to find,

this one alone is the real treasure

you are longing for all your life"

(B. Traven.)

5*

Zeggen dat Sierra Madre alleen maar clichés bevat is naast een understatement waarschijnlijk ook gewoon een cliché op zichzelf. Toch is het opvallend hoe men indianen, bandieten, treinroven, goudkoorts, achterdocht en oplichterij op zo'n flauwe manier in één film heeft weten proppen. Ook opvallend hoe fragmentarisch alles in de film gestopt is. Nu een beetje van dit, dan gewoon droppen en op naar het volgende.

Begin deed inderdaad wat denken aan Salaire de la Peur, maar waar daar een redelijk boeiend en interessant avontuur ingezet wordt verheft deze film zich niet boven een Lucky Luke avontuurtje.

Film is erg saai geschoten en heeft een uitermate irritante soundtrack (niet alleen dankzij, maar wel sterk geholpen door het tergend stemgeluid van Bogart), dus veel meer dan het verhaaltje volgen valt er niet te doen.

Elke wending wordt mooi voortijdig aangekondigd en via een ongelofelijk toeval komt het voorspelde ook steeds uit. Men bolt maar wat door zonder ook maar enige moeite te doen om er wat geloofwaardigheid in te steken.

Zo is het gevecht in de bar hilarisch slecht geacteerd, komen de moodswings van Bogart steeds uit het niets en is alles gewoon veel te voorspelbaar (Lotto gewonnen).

De film is een flauwe doorslag van het servetje waarop de grote lijnen ooit neergekwakt zijn. Er is niemand die maar een poging lijkt te doen om een personage neer te zetten en alle fun is ondertussen zo verlebberd dat ik de minuten al redelijk snel aan het aftellen was.

Een ramp van slechte comic verhaallijntjes en povere pogingen tot ontwikkeling van enkele platgetreden thematische paadjes.

0.5*

Hoezo verbaast me je stem niet? Het enige wat me nog altijd verbaast is dat je jezelf toch nog waagt aan dit soort cinema. Ben je er al bijna achter dat je je eigen tijd zo aan het verspillen bent, of wacht je dat er misschien toch ooit nog eens een film tussen zit die je redelijk gaat vinden?

Ik snap het ook niet. Ik kijk geen anime omdat het me niet boeit, waarom zou ik het kijken als ik het toch niet kan waarderen?

Sierra Madre is misschien wel de meest amusante avontuur film die ik ooit heb gezien. Alleen de quote Badges? We ain't got no badges. We don't need no badges. I don't have to show you any stinking badges is al vier sterren waard.

Steeds maar weer dezelfde clichés. De reacties zijn zo ontzettend voorspelbaar. Nooit wordt er tijdens het kijken naar een klassieker iets van een lekker ongelofelijk toeval geaccepteerd. In de geleverde kritiek op de oudjes uit de filmgeschiedenis is nooit een verfrissende zienswijze te bespeuren met een andere invalshoek. Zonder enige nieuwe ontwikkeling lijken de eigen gebreken bij het schrijven van een reactie geprojecteerd te worden in de besproken klassieke film. De weinig flexibele blik voor oudere films begint door de verlebberde toon in de reacties erop hilarisch te worden.

[Heb m'n reactie maar weggehaald, mister blonde hieronder heeft gelijk.]

Wil verder nog wel antwoorden als er reacties komen die niet 100 keer eerder geschreven zijn.