Demolition (2015)

Lang heb ik weinig moeten hebben van Gyllenhaal, maar inmiddels heeft de man zich tot een competent acteur ontpopt. Demolition onderstreept dat. Wederom een sterke performance van zijn kant.

Verder een lekker ludiek filmpje. Soms dreigt de lichtvoetigheid plaats te maken voor zwaarmoedigheid, maar over de gehele lijn gemeten is het een luchtige film over een toch zwaar onderwerp. De humor is dikwijls droog en, vooral dankzij het inlevingsvermogen van Gyllenhaal, best geslaagd. Watts liet me echter, zoals meestal, volkomen koud. Maar storende vormen nam het niet aan gelukkig.

Heb even zitten twijfelen tussen 3* en 3,5*, maar ondanks de vitale rol van Gyllenhaal hou ik het voorlopig toch op een hele ruime 3*. De film zelf heeft gewoon wat te weinig om het lijf, uiteindelijk.

Heerlijke film. Het is vooral de bijtende humor die de film maakt. Soms doet het thematisch denken aan Fight Club, maar deze Demolition is effectief grappiger. Door de goed geschreven situaties en door de acteurs die weten wat ze ermee moeten. Cooper, Watts en dat kind (die éne opmerking over dinner time!) mogen dan prima zijn (of meer dan dat), het is vooral Gyllenhaal die de show steelt. Zijn zombieblik is onovertroffen en met zijn cynisme en gebrek aan levenslust is hij vooral erg grappig, maar toch weet hij een zekere tristesse mee te geven en is op meer emotionele momenten volstrekt geloofwaardig. Verder is de film erg mooi geschoten met een wat dure en luxe maar warme uitstraling met veel donkergroen en goud in het kleurenpalet. Ook de nachtscènes zijn fraai. Daarnaast is de muziekkeuze prima en maakt de film gewoonweg beter en interessanter. De film kent eigenlijk geen echte nadelen, maar is gewoon nergens zó goed dat het gelijk een meesterwerk wordt. Toch meer dan behoorlijk. 4,0*.

Je zit naast je vrouw in de auto, zij rijdt. Jullie lachen wat, er wordt wat gebeld. Plotseling worden jullie geramd aan de bestuurderskant waarop je vrouw snel daarna komt te overlijden. Hoe ga je daarmee om? Een vraag waarop bijna iedereen anders zou reageren, we zijn immers allen uniek. In een komisch drama schetst Jean-Marc Vallée samen met een ijzersterke Jake Gyllenhaal één van de oneindige mogelijkheden om daarmee om te gaan. Een vrij onwaarschijnlijke, maar je moet vaak slopen om weer op te kunnen bouwen. Dit wordt op een grappige, soms ook gevoelige manier gedaan waardoor dit bouwwerk in ieder geval sterk is neergezet.

'Demolition' Recensie - Filmtakers

Gyllenhaal is geknipt voor deze rol, wat een held. De rol van Watts is wat tegenvallend en die van haar zoontje nogal geforceerd, maar verder echt een heerlijke film. Geweldige humor en montage ook vooral. Snel eens meer zien van Vallée, veel te lang links laten liggen.

Aparte comedy/drama! We zagen Jake Gyllenhaal eerder al sterk acteren in de Nightcrawler! Ook in deze film zet hij een soortgelijk personage neer en doet dat wederom heel goed.

Het viel me op dat het een PAC film is bij Pathé en dus tot nu toe alleen in de city en tuschinski draait in Amsterdam. Pathé verwacht dus niet dat deze film goed zal scoren bij het grote publiek(de munt). Ergens snap ik dat ook wel. Er zit geen standaard verhaal in en misschien te weinig spanning voor de popcornkijker op zaterdagavond. Maar er zit wel degelijke een zware boodschap verstopt in deze film!Naast de acteerprestatie van Gyllenhaal is ook de comedie in de film van erg hoog niveau. Gyllenhaal draagt deze film wel alleen want de acteerprestaties van Naomi Watts en van het kind zijn niet noemenswaardig.

Al met al een mooie 3.5! Filmliefhebbers moeten deze zeker kijken!

Heerlijke film. Geen moment verveeld. Gyllenhaal komt zeer geloofwaardig over. Mooi script. Lekker simpel. Soms wat onrealistisch maar dat stoort niet. Heerlijke humor.

Net gezien. Heerlijke film. Ben fan van Jake Gyllenhaal en hij stelt wederom niet teleur. Die man kan (bijna) alles spelen. Het enige waar ik aan moest wennen was het onrealistische gegeven van de film: weinigen zullen zó ver gaan in een rouwproces.

Verder prima. Naomi Watts was goed, al bleef haar rol (te) beperkt. Judah Lewis (zoon Chris) speelde fantastisch, maar zijn rol was net een tikje te hysterisch. Geweldige muziek! Goeie humor ook. Lekker sfeertje. Het was bij vlagen of ik naar een Franse film zat te kijken: inderdaad 'zwierig', zoals iemand hierboven al aangaf.

De film heeft (met name in Amerika) zeer matige kritieken gehad. Op het eerste gezicht vreemd voor een samenwerking tussen Gyllenhaal en Jean-Marc Vallée en ik ging 'Demolition' eerlijk gezegd dan ook met gemengde gevoelens bekijken, maar ik heb genoten. Zo zie je maar: kritieken zeggen niet altijd alles. Dikke 4!

Demolition is een even ontroerende als prikkelende ode aan het leven, waarin betekenis schuilt in ieder beeld en in iedere zin. De film zet aan tot nadenken en behandelt twee zeer relevante thema's: betekenisgeving en rouwverwerking. Geloofwaardigheid karakteriseert de sterke acteerprestatie van een excellerende Jake Gyllenhaal. Jean-Marc Vallée is niet mijn favoriete regisseur, maar verrast hier met een doordacht en uiterst scherp kunststuk, dat mij positief wist te verrassen.

4*

Als Jake Gyllenhaal de kans krijgt om een personage te spelen dat een tikje off is, dan is hij op zijn best. Goed om hem zo weer te zien dus...

Demolition verdient wat mij betreft meer krediet dan het tot nu toe heeft gekregen. Het plot had iets gewelddadiger uitgediept kunnen worden, dan waren het 4 sterren geworden.

Mijn hele review: Demolition - Films op Cine.nl

Mja, op een of andere manier kon ik er niet zoveel mee. Jake Gyllenhaal is de laatste tijd een zeer fijn acteur, en het uitgangspunt met de brieven is aanvankelijk veelbelovend, maar zodra Karen ten tonele verscheen verloor de film me een beetje. En met dat sloopgedoe en dat gaye zoontje al helemaal. Het is op zich niet heel vervelend om te kijken allemaal, maar ik werd echt nergens oprecht geraakt. Het doet wat afstandelijk en soms wat willekeurig aan ofzo.

Het is best oke gemaakt, film ziet er fris en modern uit, de soundtrack is fijn, maar het zal me verder niet lang bijblijven. Behalve de laatste paar minuten dan, dan pakt de film nog even uit in positieve zin, maar dat is helaas te laat.

heel nipte 3*

Jake Gyllenhaal overtuigt ook weer in deze rol.
Het grootstr pluspunt van de film.
Hoewel het uitgangspunt met die klachtbrieven erg leuk is zakt de film halverwege wat in elkaar door iets te langdradig geneuzel over zijn shitty huwelijk, de verslavingsproblematiek van Watts en haar Gay zoontje. Iedereen heeft zo zijn sores, ok, I get it.
Desondanks en mede dankzij de fijne soundtrack en mooi gefilmde beelden was dit toch wel de moeite waard om te bekijken.

Een mooie mix van drama, comedy en feelgood momentjes.

Jake Gyllenhaal weet ook hier weer een overtuigend ietwat afwijkend personage neer te zetten. Een geloofwaardig en toch wel serieus verhaal dat dankzij het gedrag van Davis ook enkele heerlijk (droog)komische momenten oplevert. Ook weet de film op momenten een emotionele reactie uit te lokken en zit er een fijne soundtrack onder die samen met het goede filmwerk een aantal mooie scenes oplevert.

Aparte maar bijzondere film. Een perfecte balans tussen komedie en drama, wederom dankzij een uitstekende Gyllenhaal. Is toch de laatste tijd echt op de top van zijn kunnen. En hij niet alleen in deze film ook Watts en Cooper spelen erg sterk. Het is verder ook gewoon een mooi verhaal met mooie relaties tussen Gyllenhaals karakter en zijn tegenspelers. Verder is de film visueel aantrekkelijk en vond ik ook de muziek goed gekozen. Ben overigens wel jaloers op Jake Gyllenhaal, lijkt me ook wel wat om met zo'n moker aan de slag te gaan.

4*

Goede film. Jake Gyllenhaal maakt het verhaal heel erg intens door zijn goede acteerwerk. Ik heb meerdere keren hardop door de kamer geschreeuwd als er weer een hoogtepunt in de film plaatsvond.

Gyllenhaal moet toch wel een goed neusje hebben voor sterke scripts en dito regisseurs, want bijna alles waar de man de laatste jaren in verschijnt, is bovengemiddeld. Zo ook deze dramafilm waarin Jack bijna onopvallend opvallend een glansrol speelt. Neigt naar het einde toe zelfs als een one man show, hoewel de ondersteuning van met name Watts ook niet valt te onderschatten.

Demolition levert geen hapklare brokken, maar laat veel over aan de interpretatie van de kijker. Zo krijgen we nooit echt te weten wat er in het hoofd omgaat van deze rare man(we zien zijn vaak onbedoeld humoristische daden en that's it) en dat zal voor sommige kijkers onbevredigend zijn. Maar zelf zat ik van begin tot het einde op het puntje van mijn stoel.

Pas achteraf realiseer je je dat dit wellicht gewoon niet meer was dan een portret van enkele excentrieke mensen, en derhalve niet zo bijzonder is als in eerste instantie gedacht, maar is dat dan niet de magie van film?

Deed me qua vertelling trouwens erg denken aan Fearless(1993) van Peter Weir(met een wereldrol van Jeff Bridges), hoewel deze laatste nog net even beter was.

Weer een uitstekende, maffe rol van Jake Gyllenhaal, maar de film om hem heen is niet overal even geslaagd. Het begin is uitstekend, maar gaandeweg wordt één en ander steeds ongeloofwaardiger en nogal gekunsteld, waardoor de impact van het geheel minder is dan gehoopt. Visueel ook iets te gelikt in elkaar gezet. De rol van Gyllenhaal is interessant genoeg om dit tot het einde uit te zitten, maar de plot heeft uiteindelijk te weinig substantie. Wellicht een idee om hier met Moonlight Mile (ook een Gyllenhaal over rouwverwerking) een double bill van te maken.

De heer Gyllenhaal heeft een goede neus om de juiste rollen uit te kiezen, ook die van Davis komt goed uit de verf. De andere personages zijn wat minder interessant hoewel ik de jongeling bijzonder goed vind spelen. De film zwakt gedurende de speeltijd wel wat af maar het is een aardige film die me waarschijnlijk niet al te lang bij zal blijven.

Het beste van deze film is toch weer overduidelijk de aanwezigheid van Jake Gyllenhaal als zijnde protagonist. Het verhaal an sich wat basaal neerkomt op een rouwproces zit gecompliceerd in elkaar. De diversiteit aan subplots maakt het dat veel onderdelen wat overbodig lijken te zijn en het verhaal op sommige momenten wat langdradig maakt. Toch zitten er zwarte humorvolle momenten in de film en is het luchthartige karakter en de voelbare emotie een geweldige ervaring om deze film te kunnen waarderen.

Een glijer. Ik hou wel van wat ongemakkelijke humor en eigenaardig gedrag om zo'n zwaar onderwerp als dit te tackelen. De brief meteen na het ongeluk en de geacteerde huilbui in de spiegel vormen een interessant vertrekpunt, je wilt toch weten wat hem bezielt om zo te reageren, maar na verloop van tijd is daar weinig meer over en zit je vooral naar een egoïstische yuppie lul te kijken die z'n schoonouders het toch al zure leven nog wat zuurder maakt. Dat moet dan worden rechtgezet door Naomi Watts met een zoontje, een joint en zonder make-up, die ook nog wat eigen sores meebrengt, terwijl er stilaan een soort besef en acceptatie bij Davis wordt ingepompt. Zo doorzichtig en gefabriceerd als de pest. Rot op met je draaimolen.

“He's probably a crackhead.

Crackheads don't give people $200.

They suck dick for $20.”

Een film met als centraal thema het rouwproces van een goed boerende zakenman nadat hij zijn vrouw verloor in een vreselijk auto-ongeval, is niet bepaald voedingsbodem voor een entertainende of grappige film. Om eerlijk te zijn had ik enorm veel moeite om de film uit te kijken. Eigenlijk zat ik niet te wachten op een metaforische film vol symboliek met Jake Gyllenhaal zoals het geval was bij “Enemy”. Zoals Davis zelf zegt in deze film : “For some reason, everything has become a metaphor”. Geef toe dat het volgende toch absurd klinkt. Iemand verneemt in de wachtkamer van een ziekenhuis het nieuws dat zijn vrouw juist is overleden (terwijl hijzelf ongeschonden er vanaf komt). Het eerste wat in hem opkomt na dit gehoord te hebben, is een zakje M&M uit een snoepautomaat te gaan halen. Ongelukkigerwijs blijft dit kleinood in de automaat vasthangen, wat dan weer een briefwisseling tot gevolg heeft tussen hem en Karen (Naomi Watts), medewerkster van de klachtendienst van de snoepautomatenfirma.

En alsof dit nog niet absurd genoeg is, begint Davis het advies van zijn schoonvader Phil (Chris Cooper) wel erg letterlijk op te volgen. Phil’s advies was : “If you wanna fix something ... You have to take everything apart ... and figure out what's important". Voor je het weet begint Davis bepaalde niet goed functionerende apparaten te demonteren. Hij gaat zelfs een stap verder en begint kosteloos te werken voor een sloopfirma. En als hij tenslotte nog meer toenadering zoekt tot Karen en daardoor kennismaakt met diens zoon Chris (Judah Lewis) wordt dit gedrag nog drastischer. Chris is trouwens, vanwege zijn twijfels over zijn werkelijke geaardheid, een geestesgenoot. Je kan trouwens ook nog genieten van een schitterende conversatie tussen deze twee over de semantische betekenis van het F-woord.

In kringen van aspirant filosofen en toekomstige psychiaters kan er hevig gedebatteerd worden over het symbolisme in deze film. Is het gedrag van Davis een weerspiegeling van zijn huidige situatie? Een persoonlijk leven dat langzaam uiteenvalt? Een mankement in de psychische machinerie? Of is het een soort “Tabula rasa” reactie om een nieuw leven op te starten nadat alles met de grond gelijk is gemaakt? Duidelijk dat Gyllenhaal weeral een licht geschift personage vertolkt waar iedereen van veronderstelt dat een psychologische kortsluiting de oorzaak is van zijn zonderling gedrag. Dat dit een rol is die uitgesproken geschikt is voor een acteur zoals Gyllenhaal, die ik de kameleon van Hollywood noemde na het bekijken van “Nightcrawler”, staat buiten kijf. Deze magistrale acteur heeft een natuurlijke souplesse om te balanceren tussen een licht manische moment en een vanzelfsprekend lijkend ontspannend moment waarbij die geamuseerde en verwonderend kijkende blik weer naar boven komt. Een briljant acteur.

Buiten Gyllenhaal was Judah Lewis ook een kleurrijk figuur. Zelfs de schoonvader Phil was een interessant personage, ondanks zijn eerder beperkte rol. De enige die niet echt uit de verf kwam was Naomi Watts. Een ietwat fletse en kleurloze vrouw die door persoonlijke problemen eerder introvert overkwam. Of dit aan Watts of het script lag was niet echt duidelijk. Wat me het meeste verwonderde was dat de film er in slaagde om geleidelijk aan meer en meer te boeien. Wat startte als een totaal absurd en gestoord verhaal, evolueerde langzaamaan naar een naargeestig (en ook ontroerend) verhaal vol cynische humor. Alleen het kleffe einde vol vergevingsgezindheid en berouw was iets minder. Uiteindelijk was dit toch geen slechte film (eventjes doorbijten aan het begin is een must) met Gyllenhaal weer in de rol van een individu met een hoek af. Weeral een symbolische beeldspraak die doorgetrokken werd naar het design van de filmposter. Ik ben benieuwd of hij deze lijn ook doortrekt in zijn toekomstige projecten.

3.5*

Rare film moet ik zeggen, met een vreemd werkende humor die door dit vrij zware drama verwerkt werd. Moeilijk om te beoordelen. Een man die zijn vrouw verliest in een auto-ongeluk raakt mentaal op drift. Hij leeft bewuster en begint zichzelf weer bijeen te rapen wanneer hij een tedere vriendschap ontwikkelt met een helpdesk medewerkster. Cliché vond ik het zeker niet. Fight Club is in enkele scènes ( de spijker in de voet niet veraf.

De vriendschap tussen Kate en Davis was volledig ontdaan van seksuele gevoelens en dat is toch een zeldzaamheid in Amerikaanse films. Ook de plotse binding met Kate's zoon start een positieve wisselwerking tussen twee mensen. De relatie met de schoonvader vond ik het zwakst. Was na afloop niet zo onder de indruk. Het was vooral het charisma en talent van Gyllenhaal die me aan het scherm hield. Verder : de vreemdste rouwverwerking die ik heb gezien tot nu toe.

“Dear Champion Vending Company: I put five quarters in your machine and proceeded to push B2, which should have given me peanut M&M's. Regrettably, it did not. I found this upsetting, as I was very hungry, and also my wife had died ten minutes earlier.”

Jake Gyllenhaal mag weer een vreemde rol aan zijn cv toevoegen en dit zijn de rollen waarin hij excelleert. Vreemde snuiters met ook een menselijke kant die moeten proberen een trauma te verwerken. Demolition heeft een erg vreemd uitgangspunt maar door het verhaal menselijk en down to earth te houden, ging ik wel mee in het vreemde verwerkingsproces van Davis, een man die zijn vrouw heeft verloren.

Ook Watts is goed en vooral de interactie tussen Gyllenhaal en Lewis (die het zoontje van Watts speelt) was uitstekend uitgewerkt. Ik vond Watts sterk acteren, maar haar karakter wordt niet goed uitgewerkt en vooral op het laatst heeft ze weinig meer te doen. Maar gelukkig is Gyllenhaal wel top en hij weet moeiteloos de aandacht vast te houden. Demolition is een mooie film over een man met een vreemd maar toch ook herkenbaar verwerkingsproces.

Bizarre film die vooral de aandacht weet vast te houden door de cast met in het bijzonder Watts en Gyllenhaal. Watts blijft sowieso één van mijn favoriete actrices en Gyllenhaal heeft de laatste jaren al stevig uitgepakt. De film kent een vreemd en eigenaardig verloop, maar door de onvoorspelbaarheid en rare kronkels blijft het wel voldoende boeiend. 6/10

Jake Gyllenhaal als kersverse weduwnaar wiens leven van de rails afglijdt ... te beginnen met een zakje M&M's. En dan duiken we in een vriendschap, net geen romance, met de dame van de klantenservice. En misschien nog meer met haar 15-jarige puberzoon. Thema van het leven dat letterlijk gesloopt moet worden is niet helemaal onbekend, maar levert boeiende filmstof. Dan zou ik nog wat te zeuren kunnen hebben over de laatste 10 minuten, maar azijnzeikers houd je altijd en deze film gaat gewoon mee als één van de betere van de afgelopen tijd.

Een bizarre film, een bizar goede film. Veel inlevingsvermogen is vereist om deze film te kunnen begrijpen. Niet een film die voor de brakke zondag is voor diegene die daar last van hebben. Ga er goed voor zitten en leef je vanaf de 1e minuut in, in de hoofdrolspeler. Iemand verwerkt op zijn manier de dood van zijn vrouw. Dit is een film die laat zien dat de gedachte van een mens werkelijkheid worden en de regisseur heeft dan ook besloten die gedachte erbij te verfilmen, goed inlevingsvermogen is vereist, maar voor diegene die het moeilijk vinden, beeldvorming bij gedachtes die verfilmd zijn dwingen je om je in te leven. Een goed verhaal dat in mijn ogen het tegenovergestelde is van een standaard 'feel good' film. Gewoon een film waar het op staat en waar de gedachte van een man tot op de komma nauwkeurig worden verfilmd. Bizar.

Ongewone film over verdrietverwerking.

Ik begrijp wel dat men de film kan interpreteren als het in beeld brengen van gedachten en gevoelens, maar niet iedereen ziet vernieling als een uitlaatpoort van verdriet. Daarom blijf ik het persoonlijk wel wat misplaatst vinden om van een driest overlijden een semi-komedie te maken.

Ook het slot van de film waarin plots nieuwe elementen in het verhaal opduiken is niet zo best.

Gyllenhaal trekt natuurlijk de aandacht.

Eens met bovenstaande. Demolition wisselt hypnotiserende scenes af met stukken die de film geen recht toe doen. De film mist richting op sommige stukken en maakt naar het einde toe verkeerde cliché keuzes terwijl het begin anders doet vermoeden. Aan Jake Gyllenhaal en Chris Cooper lag het in ieder geval niet!

Van de vijf films van Jean-Marc Vallée, die ik gezien heb, is dit veruit de minste. Met het toenemen van de vernielzucht van de protagonist, zakt het verhaal steeds verder weg. De antieke draaimolen op Coney Island komt veel te laat om deze film over sikkeneurige mensen te kunnen redden.

Deze eens bekeken en vond het wel een goeie film. Een beetje een vreemd uitgangspunt, maar toch werkte het wel. Dit mede door de prima cast was het een boeiende film.

Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

Prima film.

Uitstekende film over een man die het overlijden van zijn vrouw op een onconventionele manier verwerkt. Een origineel verhaal waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Scherp, grappig en hier en daar ook ontroerend (alhoewel het einde wellicht iets te gemakkelijk was). Een boeiend hoofdpersonage die wederom sterk wordt neergezet door Jake Gyllenhaal.