Demolition (2015)

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Jake Gyllenhaal en Chris Cooper en

ook een bekende actrice Naomi Watts...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het is een bijzondere film. Best wel goed eigenlijk. In het begin sterk. In het midden wordt die even wat minder. En naar het einde toe weer erg sterk. Vreselijk dat ik toch steeds de naam vergeet van één van de beste acteurs van de laatste 10 jaar. In deze film speelt hij de schoonvader van Jake. Chris Cooper. Super!!!!

Een bijzondere film over een man die weduwnaar wordt nadat zijn vrouw overleed na een auto-ongeval. Absurd en op zijn minst vreemd te noemen hoe Davis Mitchell (Jake Gyllenhaal) omgaat met zijn rouwproces. Een ideale rol voor hem, totaal op zijn lijf geschreven.

"Demolition" als therapeutisch effect om om te gaan met zijn verdriet. Hoewel hij later verklaart niet eens sterke emoties te voelen en hij toegeeft dat hij eigenlijk niet (meer) van zijn vrouw hield. Hoe moet je je dan gedragen? Wat is maatschappelijk aanvaardbaar?

Davis gaat op zoek naar zijn eigen identiteit door op destructieve manier invulling te geven aan zijn leven. De sloop van zijn woning is een topmoment, de ontmanteling van zijn PC, frigo, ... best grappig.

De film brengt ondanks het zware onderwerp een vrij luchtige boodschap, hier en daar doorspekt met wat humor. Het antwoordapparaat bijvoorbeeld was lekker satirisch. Zijn dansmoves gewoonweg leuk en aangenaam.

Het grootste probleem voor mij is de zeer stuntelige aanpak om Davis en Karen Moreno, de klantenservicemedewerkster, samen te brengen. Totaal ongeloofwaardig wat aan de kwaliteit van de film inboet. Daarom ook maximaal 3,5*.

Leuk en originele film die blijft boeien.

Gyllenhaal zorgt eigenlijk altijd voor een sterke rol die door hem vertolkt word.Ook Watts is altijd aangenaam om naar te kijken.

De film zit vol leuke maar ook ontroerende momenten....ik hou wel van dat soort films.

Heerlijke, originele film.

Best zware onderwerpen. Natuurlijk het ongeluk en het verlies van je vrouw.

Maar zeker ook de problemen waar de zoon van Naomi Watts mee worstelt.

Of de persoon in de 'stationwagon'..

Veel verschillende emoties van heel uiteenlopende karakters die worstelen met hun problemen.

Perfect in beeld gebracht/verteld, mede door de ook aanwezige humor.

Gelukkig ook een bevredigend eind.

Ik was wel benieuwd naar de gedachte achter de slechte cijfers, hier..

Eigenlijk kun je dit geen slechte film vinden. Behalve dan dat het misschien niet 'youre cup of tea' is.

Het zou me niet verbazen als 'Demolition' (2015) zo'n film is die concessies heeft moeten doen omdat de producenten het liever een wat veiligere kant op zagen gaan. Het begint lekker venijnig en spottend als Jake Gyllenhaal de leegte van zijn eigen yuppenbestaan inziet als zijn vrouw, waar hij eigenlijk niet van hield, om het leven komt bij een auto-ongeluk. Opeens moet hij de rol aannemen van weduwnaar, terwijl hij niet eens weet wat zijn gevoelens precies waren naar de persoon die plotseling wegvalt. Hield hij van haar, of was zijn huwelijkse verbintenis een gemakkelijke keuze omdat ze hem wist te introduceren bij haar vermogende schoonvader? Wat volgt is een soort eenzijdige briefwisseling als in 'About Schmidt' (2002) waarin deze Davis contact opneemt met de klantenservice van een snoepautomaat, met als voornaamste doel om zijn rouwverwerking te delen met een onzichtbare ander. Maar - hoe absurd ook- dan neemt er ene Karen contact met hem op en heeft hij een luisterend oor voor zijn bekentenissen.

'Demolition' (2015) is een leuke offbeat komedie, met een paar smaakvolle scenes in slow motion en een sloopscène die uitnodigt om ook eens met een moker door het eigen leven te gaan. Jake Gyllenhaal is ook gewoon een fijne acteur voor een rol waarbij hij meestentijds met een ongeschoren baard rondloopt en tergend voor zich uitkijkt, terwijl hij toch ook weer luchtigheid uitstraalt omdat hij uiteindelijk een charismatische blockbusteracteur is. Toch leidt de inventieve premisse, waarin een briefwisseling tussen twee onbekenden meer veelzeggend is dan de menselijke contacten in hun beider levens, niet echt ergens toe. Ze komen te snel en te makkelijk op elkaars pad en dan maakt de sarcastische bite ook nog plaats voor voorspelbaar formulewerk. Een onorthodoxe mentor-figuur die zijn protegé volwassen leert worden. Een ongebruikelijke liefdesaffaire tussen twee mensen uit verschillende sociale klassen, waarbij het de rijkeluisman is die meer lijdt aan het leven dan zijn zwoegende vlam. Misschien is nog wel het kwalijkst dat de film een hoogst onbevredigende climax heeft: als het keurig alle losse eindjes weer bij elkaar brengt.

Best oké.

Met dank aan Gyllenhaal vooral, hij weet toch z'n personage de juiste toon te geven, zodat het in plaats van een redelijk modaal verwerkingsdrama een eerder apart filmpje is geworden. Het is alleen een beetje jammer dat hetgeen wat errond zit niet meteen van hetzelfde niveau is.

Als drama val het wat tegen. Komt vooral omdat er iets teveel randgedoe rondzit, wat maar weinig te maken heeft met de kern van de film. Vooral het homofiele zoontje dat dan ook nog eens in elkaar geramd wordt voegt maar weinig toe aan de film.

Wel leuk is de wat cynische komische toon die doorheen de film loopt. Gyllenhaal als glimlachend ijskonijn die stilaan de grip op de realiteit verliest is redelijk perfect, hij zorgt er dan ook voor dat je toch geboeid blijft kijken. Audiovisueel is het verder wat aan de magere kant, maar da's niet zo heel verwonderlijk.

Oké voor een keertje, maar veel meer is het jammer genoeg niet. Het potentieel was er nochthans.

3.0*

Davis: What about the boys at school? Is there anybody that you like, that you find attractive?

Chris: Maybe Andrew White. He's a junior, and we have the same gym class too. We have to get changed together.

Davis: Do you watch him when you get changed?

Chris: No.

Davis: Well then I don't think you're gay, Chris.

Chris: I have to try not to look. I have to tell myself not to.

Davis: Yeah, no, that's normal, you know. I mean, you're young and curious, it's...

Chris: Sometimes I imagine his dick in my mouth.

Davis: Oh. That's different.

Ik ging helemaal stuk.

Behoorlijk mooi drama, die zich eigenaardig , door het vreemde proces heen werkt .

Davis is een boeiend karakter , die zoals hij wel vaker doet , word gedragen door gyllenhaal .

Goed dus , en de soundtrack met wat lekkere guitaar rock ( ik heb mijn spotify playlist weer wat rijker gemaakt ) was ook erg goed .

Op de een of andere manier vond ik het niet beklijvend .

Daarom een redelijke voldoende . 3*

Wat een originele en goede film! Jake Gyllenhaal speelt zoals wel vaker een vreemde, rare maar leuke en goede rol. Hoe hij met de dood van zijn vrouw omgaat is vreemd en vervolgens dat die bozer is op de kapotte snoepautomaat is ook vreemd. Na een tijdje komt Naomi Watts in beeld en er vormt een aparte band tussen haar en Gyllenhaal. De relatie tussen Gyllenhaal en het zoontje van Watts is ook fantastisch om te zien! Het einde is ook super top! Ga deze zien!

Erg vermakelijke, maar ook een maffe film.

Ik heb zelden een film gezien met een hoofdpersoon die zo onberekenbaar en vreemd kan reageren op emotionele situaties die zich in zijn leven voordoen als het personage wat door Jake Gyllenhaal wordt gespeeld. Dat levert uiterst komische, maar ook pijnlijke situaties op zodat je de hele film als het ware op het puntje van je stoel zit om te kijken welke kant het uitvalt.

Voor een personage als hierboven beschreven heb je een uitmuntend acteur nodig en gelukkig is Gyllenhaal erg op dreef. Een geweldige rol van zijn kant, al moet ik ook Chris Cooper een compliment geven. Ook hij levert een sterke acteerprestatie.

Alhoewel de film een aantal zware en gevoelige onderwerpen aanhaalt wordt het nooit echt zwaar. Komt vooral omdat er zich om de haverklap weer een komische situatie voordoet zodat het luchtig blijft. Helaas is het einde voor mij niet bevredigend genoeg en past het mijns inziens totaal niet in de sfeer van de film. Maar toch kan ik iedereen aanraden deze film te gaan zien, voor de speelduur hoef je het in ieder geval niet te laten.

Ruim voldoende, 3.5*

Bijzondere film. Ik vind de manier waarop Davis rouwproces verloopt haast poëtisch. Je kunt het vreemd of onrealistisch vinden, maar ik vind het vooral mooi en dromerig gebracht, de destructie, de waanzin. Goed gespeeld, en ik vind de zoon van Karen een erg leuk personage. De film bevat zware onderwerpen, maar blijft toch draagbaar, wat mij betreft. Een 7! 3,5*

Demolition handelt over een rouwverwerking die niet helemaal volgens het boekje gaat. Het schuurt en het wringt en het is soms grappig ongemakkelijk en dat tilt de film uit boven de middelmaat. Fijn dat een acteur als Jake gyllenhal hier weer ouderwets op dreef is. Dat geldt in mindere mate voor Naomi watts, vond haar een beetje kleurloos.

Prima!

Fijne regisseur, die wel raad weet met deze op papier ''dramafilm''. Al is het naast de paar leuke trucjes, vooral Gyllenhaal die de show steelt als onaangedaan ijskonijn die het leven op probeert te pakken na een traumatische gebeurtenis en dat dus op een geheel eigen wijze doet wat zorgt voor hilarische situaties. Ik lag bijvoorbeeld echt dubbel toen hij pijn ervoer tijdens die bouwwerkzaamheden en het uitkraaide van plezier.

Verhaallijn met zoontje niet altijd even geslaagd. Alhoewel die piemel dialoog erg grappig is. 3,5*

Vreemde film die ik heel erg moeilijk kan plaatsen in een beoordeling. Hij stond al een tijdje op mijn watchlist, omdat de film veel goede reviews heeft en Gyllenhaal de laatste jaren vaak meedoet aan goede projecten. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten, maar de verwachtingen die ik had door de positieve ontvangst van deze film zijn helaas niet ingelost. Daarvoor maakte Demolition in mijn ogen gewoon te weinig indruk.

Demolition neemt je mee in de rouwverwerking van Davis, en dit is nogal eigenaardig te noemen. Het is echt niet oninteressant om naar het originele verhaal van Davis te kijken, maar de film wist me gewoon op geen enkel moment te pakken en ik denk dat dat komt doordat ik niet zoveel kon met het personage van Gyllenhaal. En datzelfde had ik eigenlijk ook met het personage van Watts. Ik blijf dus een beetje in de middenmoot hangen.

*3

Aparte film. Gyllenhaal is sterk evenals het camerawerk. De soms wat gewaagde montage doet het prima. En een paar keer is de film echt heel grappig.

Maar de echte humor is zeldzaam. Daarbij is het gedrag van de ontsporende Davis zo bizar dat het moeilijk inleven is. De ontwikkeling van de jonge investment banker en zijn rouwverwerking lijkt is duidelijk maar lijkt op momenten nergens heen te gaan. Voor mij voelt de film dat ook een beetje te lang aan.

Het concept dat, zoals zijn schoonvader hem vertelde, je alles eerst helemaal moet afbreken voordat je het weer kan opbouwen om verder te gaan heeft natuurlijk wel een mooi gevonden dubbele lading. En zo zitten er wel meer goede vondsten in deze dramafilm.

Het is op veel vlakken een goede film, maar toch wist hij me met vlagen moeilijk te boeien. Ik vind Demolition lastig te beoordelen, maar ga toch niet hoger dan een dikke 6.

Demolition heeft een unieke invalshoek over rouwverwerking. Het is een luchtige benadering van een zwaarmoedig thema, die de nodige clichés vermijdt en daardoor onderhoudend blijft. Soms grappig, soms cynisch, soms ontroerend, soms absurd. Verder geen hoogvlieger, maar het moraal van het verhaal in combinatie met de vibe spreekt me wel aan.

Een Canvas film op vrijdagavond blijft toch vaak een boeiende ervaring. Gisteren stond deze film op het programma en het begon alvast erg veelbelovend. We komen meteen in de actie, niet alleen door de dood van de echtgenote, maar ook door de uitstekende dialoog in de auto tussen Davis, zijn vrouw en haar vader. Je voelt de onderhuidse spanning tussen elk karakter en dat de verbondenheid tussen de personages een interessant verhaal kan opleveren.

Het hoogtepunt van de film zit voor mij ook in het begin: Davis ondergaat gedwee de procedures die bij het overlijden van een naaste horen, maar vertoont daarnaast ongewoon en zelfs ongewenst gedrag. Jake Gyllenhaal speelt het allemaal prima en de prestatie van Chris Cooper mag er ook zijn. Phil heeft zijn eigen zorgen door het verlies van zijn dochter, maar wil tot op bepaalde hoogte zijn schoonzoon (of wordt het een ex-schoonzoon?) tegemoetkomen en enkele absurditeiten vergeven. Toch haalt zijn eigen doelstelling - de nalatenschap van zijn dochter bewaken - het gaandeweg steeds meer.

Maar plots komt Karen op de proppen en daar loopt het voor mij spaak. De vertrouwdheid waarmee deze personages al snel met elkaar omgaan, leidde mijn aandacht af van het rouwproces en zette me op het spoor dat de relatie tussen deze twee de rode draad van de film zou zijn. Steeds meer begon ik te vermoeden dat deze mensen elkaar reeds eerder kenden en ik was dan ook benieuwd hoe dit ging verklaard worden. Maar blijkbaar is er van dit alles niets aan de hand en is de rode draad het rouwproces en de uiteindelijke vaststelling dat Davis toch van zijn vrouw hield.

Daardoor werd het einde van de film en jammer genoeg de hele film an sich een teleurstelling. Het laat me met een wrang gevoel achter, omdat het eenvoudig weg niet klopt. Zo rijdt Davis bijvoorbeeld moeiteloos naar het huis van Karen, enkel en alleen op basis van haar achtergelaten tijdschrift in de trein? Nee, daar pas ik voor.

In conclusie: een ijzersterk begin, dat gaandeweg de verhaallijn verliest en te veel moeite doet om Oscarmaterial te zijn. 2.5*

Matig.

Jake Gyllenhaal zet wederom een niet bijster sympathiek personage neer, ditmaal in een cynische komedie. Hij is uiteraard de drijvende kracht - hij heeft het laatste decennium toch best een aardig oeuvre bijeen geacteerd. Een Naomi Watts in een iets te onbenullig bijrolletje of Chris Cooper raken dan ook snel ondergesneeuwd.

De film is visueel overigens best fris, hoewel nergens verrassend. Enige probleempje is dat het eigenlijk nergens heen gaat. De verschillende plotlijntjes doen er feitelijk niet toe - dat is op zich geen probleem voor mij -, maar aan het einde van de rit had ik niettemin het gevoel naar iets stuurloos te hebben gekeken. Meer dan de cynische ondertoon valt er niet te beleven, hetgeen een iets te mager eindproduct oplevert.

2,5

Verrassend leuk, leuker dan Vallee's Crazy, de enige andere die ik zag. Begint als een soortrouwverwerkingskomedie, lijkt daarna heel even een standaard romantische komedie te worden, maar kiest niet voor de doorsnee weg en erkent door wat dieper te graven dat zowel rauw als een relatie complex zijn. En de vraag of je van iemand houdt en van wie dan wel is ook niet zo simpel. Stelt een paar levensvragen maar geeft geen makkelijke antwoorden en is een onverwacht gelaagde film. Met een geloofwaardige relatie tussen Davis en Chris op de koop toe. Gyllenhaal heeft exact de juiste toon te pakken. Misschien wel de beste rol die ik van hem zag sinds Donnie Darko. Zo'n film die beter wordt als je meer hebt gezien en ook sterker wordt als ik 'm laat bezinken eigenlijk en dat had ik totaal niet verwacht, zelfs niet toen ik al bijna halverwege de film was.

Fijne, aparte film vanuit regisseur Jean-Marc Vallée die veel steun krijgt vanuit de sterk neergezette hoofdrol door Jake Gyllenhaal. Hij kiest de laatste tijd erg treffende en excentrieke personages uit, die hij met veel gevoel weet te vertalen voor de cameralens. Demolition vormt daar geen uitzondering op en brengt daarnaast een aantal sfeervolle sequenties. Zeker de droombeelden en flashbacks worden opvallend tastbaar neergezet, maar helaas wordt er daaromheen ook een regulier verhaal opgebouwd dat wat minder sterk voor de dag komt. Wanneer Vallée zich bezighoudt met aparte taferelen scoort Demolition goed, vanuit een breder perspectief oogt het alleen wat kaal. Wat mij betreft had de hele aanwezigheid van Naomi Watts geschrapt kunnen worden, aangezien Gyllenhaal zich prima alleen redt in deze film.

Davis Mitchell [Jake Gyllenhaal] overleeft het auto-ongeluk waarbij zijn echtgenote [Heather Lind] om het leven komt. Zijn baas en schoonvader [Chris Cooper] probeert Davis te helpen bij zijn verwerkingsproces, maar Davis vindt in eerste instantie een soort van troost in het volledig slopen van apparatuur om het daarna weer in elkaar te zetten. Naar aanleiding van een schriftelijke klacht over een snoepmachine waarin Davis allerlei persoonlijke ontboezemingen verwerkt, komt hij in contact met Karen Moreno [Naomi Watts] van de klantenservice die zich verwant voelt met Davis. Intelligent geschreven rouwverwerkingsdrama, stijlvol geregisseerd zonder de aandacht af te leiden van de personages. Gyllenhaal en Watts krijgen knap tegenspel van de 14-jarige Judah Lewis die hier zijn speelfilmdebuut maakt.

Leuk filmpje van Jean-Marc Vallée. De film zit vol leuke observaties, grappige en ontroerende momenten. Vooral het eerste deel van de film is erg sterk met het begin van het rouwproces waar Davis brieven schrijft naar het automatenbedrijf en een relatie ontstaat met een medewerkster van het bedrijf. De observaties die hij maakt doordat hij plots ‘alles helder ziet’ zijn best grappig en cynisch en de relatie die ontstaat met Karen is ontroerend om te volgen. Er zitten te veel kleine humoristische momentjes in om allemaal op te noemen, maar het moment met het antwoordapparaat is wel een erg leuke.

De tragikomedie is best een lastig genre om een echte topper in te maken. Er moeten heel veel puzzelstukjes op de juiste plaats vallen, waardoor dergelijke films bij mij vaak stranden in de categorie van ‘goede films’ i.p.v. de categorie van ‘toppers’. Op basis van het eerste deel leek dit mij wel een topper te worden, maar gaandeweg worden er wat zaakjes ingestopt door Vallée om de boel draaiende te houden. Het uit elkaar halen van allerlei objecten vond ik wel een leuke vondst, maar jammer genoeg gaat Davis er toch wat over door zijn huis quasi tot op de grond te slopen. Ook het zijplotje rond de homofiele gevoelens van de zoon van Karen voelt te geforceerd aan. Ook de ontdekking van de verborgen zwangerschap van Julia voegde weinig toe aan het geheel. Sowieso krijgen we een beperkt beeld van Julia waardoor het weinig effect heeft.

Film met veel potentieel, maar het tweede deel kan het niveau van het erg sterke eerste deel niet volhouden.

3.5*