21 Grams (2003)

Tja, wel aardig acteerwerk, maar bij het plot en structuur heb ik toch een beetje mijn bedenkingen. Het plot is an sich vrij simpel en rechttoe-rechtaan, en dan voelt het een beetje makkelijk om voor een niet-lineaire structuur te kiezen om het plot interessanter te laten lijken dan het werkelijk is. De niet-lineaire structuur zorgt er ook voor dat de kijken even moet puzzelen, maar na verloop van tijd is het wel duidelijk wat er speelt. Zodra dat punt is bereikt, is eigenlijk ook meteen voorspelbaar hoe de film zal aflopen, en dat is natuurlijk een beetje jammer.

Een aantal grote namen als acteurs, en het acteerwerk is ook zeker in orde. De beelden zijn vrij gritty, ik vond het er wel sfeervol uitzien, maar uitzonderlijk is het niet. 2,5*.

Ik zag in de plotomschrijvingen dat zijn eerste drie films, respectievelijk Amores Perros, 21 grams en Babel over 'het samenkomen van verschillende en onafhankelijk lijkende verhaallijnen' gaat. Recentelijk heb ik een soortgelijke film, Ti Mene Nosis (2015), nog afgezet omdat ik juist dit aspect niet goed uitgewerkt vond dus ik was erg benieuwd wat Iñárritu hier van zou maken.

En hoewel ik ditmaal absoluut niet de neiging heb gehad om de film uit te zetten is ook hier het verhaal de zwakste schakel. Het duurt te lang voordat er enige duidelijkheid en structuur in de film komt en toen het verhaal echt interessant werd was de film al bijna voorbij. De laatste 15/20 minuten maken echter wel wat goed, deze zijn van een heel ander niveau.

Wat deze film sterk maakt is het acteerwerk. Om te beginnen met de hoofdrolspelers Sean Penn en Naomi Watts die beiden een ijzersterke rol neerzetten en een sterk personage creëren. Naast het hoge niveau van ook de kleinere rollen is de prestatie van Charlotte Gainsbourg absoluut noemenswaardig. En een leuk gastrolletje voor Kevin Chapman

Benicio Del Toro speelde ook overtuigend maar ik vond zijn personage ronduit vervelend en overdreven waardoor deze prestatie weinig met zich meebrengt. Dit personage is één van de redenen dat het verhaal mij niet volledig kan overtuigen.

De acteerprestaties en het einde zijn zeker drieënhalve ster waard, ik verwacht en hoop echter dat Amores Perros en in mindere mate ook Babel over het geheel sterker zijn.

21 Grams is een film die het moet hebben van zijn speciale niet-chronologische vertelstijl. Persoonlijk denk ik dat dit de film juist zo sterk maakt. Datgene maakt dat je lang zit te denken van hoe past alles nu juist in elkaar. Bovendien ook zeer acteerwerk en nu heb ik zopas State of Grace gezien met Sean Penn en ook die vond ik echt goed. Deze 2e langspeelfilm van regisseur Iñárritu is een vrij realistisch drama dat natuurlijk enigszins op een speciale manier ontaard. Grappig bijrolletje ook van Kevin Chapman. Ik heb er weinig over te zeggen eigenlijk, het verhaal zat simpel in elkaar maar wordt kundig stukje per stukje uit de doeken gedaan. Het is ook weer zo'n film waar al te veel woorden niet bij nodig zijn. Het is een film waar je stil van wordt.

21 grams is een film die reeds lang op mijn verlanglijstje stond. De film wordt niet-chronologisch verteld. In het begin moet je even opletten, maar de puzzelstukjes vallen later vrij makkelijk in elkaar. Het is een sterkte van de film die de film daardoor ook extra boeiend maakt. De drie hoofdpersonages zijn met elkaar verweven met het centrale thema van de dood.

Het personage van Paul (Sean Penn) vond ik het meest intrigerend. Wat doet het met een mens om verder te leven met iemands anders hart? Wat doet het met een mens dat je zelf overleeft ten koste van iemand anders? Dit psychologische effect, dat eerder schaamte en schuldgevoel opwekt dan blijdschap wordt redelijk goed aangehaald in de film. De relatie tussen Christina en Paul is misschien dan wel net te cliché, maar doet niets af aan de kwaliteit van de film.

Maar ook de andere verhaallijnen worden uitgediept. Christina als junkie die verder moet als kinderloze weduwe na een verkeersongeval. En Jack die als ex-gedetineerde het geloof vindt, verliest en herontdekt. "Jesus will save me" was zijn uitgangspunt, en hij verliet zijn familie door te boeten voor zijn zonde, maar het Jezus liet hem in de steek of misschien is er helemaal geen Verlosser ...

Elk personage kent verlossing en een afkeer. Allen worden geleid door deze duale verbondenheid. Jack die Jezus liefheeft en verstoot. Christina die walgt van Paul, maar ook met hem de koffer induikt als een deeltje van Michael. En Paul die zich aangetrokken voelt (uit medelijden?) tot Christina, maar haar (en Mary) gebruikt. En die laatste gebruikt de situatie om een kind te verwekken.

De film wordt gedragen door de drie hoofdpersonages. Zijn acteerden ijzersterk en bepalen mee het succes van de film. Een toppertje van Inarritu. Misschien moet ik binnenkort toch ook maar eens Amores Perros zien.

21 Grams wordt op niet chronologische wijze verteld, wat de film zonder enige twijfel ten goede komt.

Jeetje, 124 minuten lang fenomenaal acteergeweld. Zowel Naomi Watts, Sean Penn als Benicio Del Toro weten er een zeer sterk drama van te maken. Watts en Del Toro werden zelfs genomineerd voor een Academy Award. Dit is een film waarvoor je in de stemming moet zijn, want het is totaal niet licht verteerbaar. De meest afschuwelijke onderwerpen komen er namelijk in voor. Om maar wat te noemen: rouw, de dood, de pijn waar je mee moet leven wanneer je een zonde begaat. De film is misschien ietwat aan de lange kant, al is twee uur een vrij normale speelduur, misschien is dat gewoon gevoelsmatig.

Maar even hoor: Alejandro González Iñárritu, wat een regisseur. Ik heb nu zijn laatste vijf films gezien, en daarin haalt hij een enorm hoog en constant niveau. Ik durf wel te zeggen dat hij op dit moment tot de grotere regisseurs van filmminnend Amerika (en Mexico natuurlijk) behoort. Dit is ook weer zo enorm rauw. Ja, my man.

- Fenomenaal acteerwerk van de hoofdrolspelers

- Gevoelsmatig lange speelduur

- Niet chronologisch = verfrissend

- Je zit bij bepaalde scenes op het puntje van je stoel

3,5 sterren.

Mja.

Verfrissend en origineel is de niet chronologische vertelstijl wel. Watts, Penn en Del Toro spelen erg goed, vooral del Toro viel me op. Vond hem in zowel Star Wars als Sicario niet overdonderend goed spelen, maar hier weet hij je wel mee te trekken.

De onderwerpen zijn best heftig. Ondanks dat vond ik het verhaal nou niet zo geweldig. Het in een niet chronologische volgorde te zetten veranderd niet het feit dat het verhaal nogal basic is. Had hier ook wel iets meer van verwacht. Ook emotioneel greep hij me totaal niet.

Kort samengevat, goede acteerprestaties en een best redelijk maar normaal verhaal.

Prachtige film waarin een tragisch ongeval een drietal mensen bij elkaar brengt. De niet chronologische montage laat de drie personages op een mooie manier bij elkaar komen. Rauw in beeld gebracht en het sterke acteerwerk levert een aantal aangrijpende momenten op. Niet bepaald een vrolijke film, maar absoluut de moeite waard.

Prachtige en intrigerende film waarin drie (miserabele) levens elkaar kruisen. Waarbij Iñárritu zijn vertelstructuur nog eens flink door elkaar husselt en het geheel extra verweven lijkt. Visueel daarbij zó rauw en indringend gefilmd dat je je echt één voelt met de personages. Ook de vrijscènes met functioneel naakt zijn prachtig en levensecht. Niet in de laatste plaats natuurlijk door het fantastische acteerwerk. Penn, Del Toro en het is Naomi Watts die de show steelt. Wat een performance! Zó goed hebben we haar nooit meer gezien denk ik.

4,0*

Minder dan Amores Perros, hoewel ik Benicio Del Toro en Naomi Watts zeer hoog heb zitten. Opnieuw een soort van puzzel opgedeeld in drie hoofdpersonages die na een dik half uur wel geleidelijk aan in elkaar valt. De montage is vlijmscherp waardoor je in dat eerste half uur als kijker ook zeer zoekend bent. Het introduceren van nieuwe personages doet Inarritu eigenlijk nooit geleidelijk en dat is ook hier wel prima zo. Geen vluchtige overlapping hier, maar wel drie verhalen die zich na verloop van tijd helemaal gaan verstrengelen. Grauwe beelden, uitzichtloze en pijnlijke situaties. Het is Inarritu niet vreemd uiteraard. Het goede en het kleine van de mens confronterend in beeld gebracht.

wat is het toch altijd met amerikanen en drama? en hoge waarderingen voor een stortvloed aan overdramatisering en overacting .

laat ik vooropstellen dat de acteurs allemaal meer dan prima acteerwerk afleveren , en mischien ben ik te nuchter voor dit soort dingen maar soms hoeft de boodschap er niet met een mokerhamer ingeslagen te worden .

ook is de overvloed aan slechte dingen die die mensen overkomen wel heel erg te veel overdaad .

het komt vaak ook over alsof de overdreven emotionele uitbarstingen bedoelt zijn puur als een soort overcompensatie voor iets anders .

het negeren van de tijdlijn en chronologische volgorde helpt de film ook niet echt , deze gimmick was niet echt nodig geweest

de film is niet slecht maar dit is gewoon teveel en te overdreven .

En dat geldt niet alleen voor deze film van Inarritu waar ik Amores Perros, Babel en Biutiful al net zo lastig vind, waar Birdman wel oké is en The Revanant simpelweg afsteekt als een totaal andere film. Maar gelukkig heb ik nu iets minder last van dat non-chronologische gebeuren en de overdaad aan grauw drama en zware thematiek zoals we dat ook zien in Amores Perros en Biutiful. Waar de kundigheid van de film al opgevallen was doet dat het nu nog meer qua verhaal en acteren waar ieder huisje zijn kruisje heeft en in dit gelaagde drama veel afhangt van een beetje geluk of juist pech. En wat een ellende krijgen we eigenlijk te zien in dit verhaal wat toch op bijzondere wijze in elkaar grijpt met mensen die ten einde raad zijn met zichzelf.

Een cijferverbetering zit er dan ook wel in toch blijft er een persoonlijke afstand tussen deze film en mij waar ik nog wel even een beklijvend beeld wil aanhalen waar de tuinman de bladblazer laat vallen en naar het ongeluk rent en we focus houden op de blazer die nog aanstaat. En die prikkel die dat shot voor mij heeft voel ik te weinig in de rest van de film.

Iñárritu heb ik altijd al een erg interessante regisseur gevonden. Amores Perros, The Revenant en Birdman vielen bij mij in de smaak, maar misschien is deze 21 Grams wel zijn beste film. Wat we te zien krijgen zijn verschillende verhaallijnen van 3 hoofdpersonages rond een tragische gebeurtenis. In het begin is het allemaal nogal onduidelijk waar het verhaal naartoe gaat, maar langzemerhand vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Sommigen zullen deze verhaalstructuren niet kunnen smaken, maar ik ben er wel voor te vinden. Op een bepaalde manier zorgt het er toch voor dat niet alles meteen wordt prijs gegeven en het maakt de film minder voorspelbaar.

Iñárritu weet deze verhallijnen op een erg intense en meeslepende manier te brengen, mede door de erg sterk acterende Naomi Watts, Benicio Del Toro en Sean Penn. Alle drie komen ze ontzettend geloofwaardig over in alle tragiek die ze meemaken. Wat mij betreft steekt Watts er nog lichtjes bovenuit tussen de 3, maar ze is dan ook met een rede één van mijn favoriete actrices.

4*