21 Grams (2003)

Het bijzondere aan de film is ongetwijfeld het feit dat Alejandro González Iñárritu tijdens het maken van deze film niet helemaal op de hoogte was van het begrip "chronologisch". Toch, zo'n "zet je dvd-speler op random"-film als ik inmiddels verwacht had was het ook weer niet, er zat best lijn in.

Vraag is of de stijl de film beter maakte, dezelfde discussies als bij Memento zullen hier ook wel weer komen. Ik vond het soms geniaal, wanneer bepaalde gebeurtenissen afgewisseld werden met andere zaken die daar relevant voor waren, bepaalde scenes werden zo erg versterkt. Jammer vond ik echter dat het tijden duurt voor je "in" de film zit. Pas wanneer de stukjes een beetje op hun plaats vallen ga je meevoelen met de personages. Dan heb je er echter al een uurtje losse scenes op zitten. De film ging ook een beetje als een nachtkaars uit, aangezien je "het einde" al zo'n driekwartier voor tijd had gezien... de vraag was toen alleen nog "hoe kwam het tot die gebeurtenis".

Deze film vond ik dus eigenlijk net geen topper. Hij zal vooral vanwege het acteerwerk gaan scoren bij de awards, vooral Watts is fenomenaal, niet te bevatten dat zij nog geen drie jaar geleden haar geld nog moest verdienen door in rotzooi als Down op te komen draven.

Ik hou het op een 3,5

Het is uiteindelijk verre van een slechte film geworden, maar wat mij betreft had Innaritu de structuur wat beter in de hand moeten houden. In het begin is de cryptische structuur bijzonder fascinerend, omdat je de hoofpersonages in de verschillende fases van hun levens ziet, maar naarmate het (niet bijster originele) verhaal zich ontvouwt, begint het gebrek aan focus behoorlijk te irriteren.

Volgens mij zijn alle chonologische spielereien niet meer dan een verwoede poging om het scenario meer onvoorspelbaarheid mee te geven dan het uiteindelijk heeft. Vooral in het laatste halfuur van de film begint Innaritu op een gegeven moment aan de ontknoping, maar grijpt hij een paar scènes later terug naar een episode in het verleden waar weinig gebeurt, zodat de spanning verdwijnt en de flow van het verhaal compleet kapot gaat.

Toch wordt het nooit vervelend, ondanks het feit dat 21 Grams soms behoorlijk kraakt onder zijn eigen gewicht. De drie hoofdrolspelers, en met name Naomi Watts, zijn in absolute topvorm, wat de film natuurlijk alleen maar een meerwaarde geeft. Alleen jammer dat het verhaal niet iets meer gefocust was.

3.5 sterren.

21 Grams toont zonder twijfel ijzersterk drama.
Het slaat daarin mijns inziens iets te ver door. Er zit wel erg weinig ordinary daylife in de film. Ook als je een ellendig leven leidt zijn er momenten van relativering en ontspanning. Ik vind dat de film te eenziijdig op de ellende focust.
De acteerprestaties zijn subliem. Ik heb vooral genoten van Naomi Watts. Zij heeft de meest veelzijdige rol. Penn en Del Toro blinken vooral uit in het tonen van getergde gezichten.

Het 'gezeur' over de constructie vind ik nonsens. De film wordt voor het grootste deel gewoon chronologisch verteld, met af en toe een tipje van de sluier over wat komen gaat, of wat eerder gebeurd is wat we nog niet wisten. Af en toe een sprong in de tijd, geheel functioneel binnen de vertelling van het verhaal.
Ook vond ik het wel meevallen met het aantal verhaallijnen naast elkaar. Een film als Short Cuts heeft er dacht ik wel meer. Ik had totaal geen moeite om het overzicht te houden.
Het gaat uiteindelijk om de drie: Watts, Penn en Del Toro.

Er waren een paar dingen in de film die ik niet geloofwaardig vond:
Het geloof van Del Toro en de kerkgemeenschap die getoond wordt vind ik niet geloofwaardig overkomen. De dominee vind ik al helemaal slecht gecast.
Als Del Toro zegt dat hij boete moet doen voor het verkeersongeluk geloof ik er geen snars van wat hij zegt.
E.e.a. maakte dat ik deze verhaallijn totaal niet interessant vond.

Ik vond de film wat te lang. Ik haakte op een gegeven moment af.

Ja, vind ik ook. Wat Jordy aangeeft, dat je het idee hebt naar allerlei losse scenes te kijken begrijp ik helemaal niet. Alle scenes hebben een duidelijke functie en het wordt nergens verwarrend. Het enige minpunt is, zoals eerder al vermeld, dat ze het einde misschien niet in de 'vooruitblik' hadden moeten verwerken. Daarom wordt het ietwat voorspelbaar.

Verder is het een fantastische film vol treffende observaties, ik vond de personages ook helemaal niet vergezocht, maar juist erg menselijk en de situaties zeer realistisch. Het verhaal is wel wat zwaarmoedig, maar uiteindelijk loont het allemaal.

Bovendien een kans voor mij om na Heat weer eens twee van mijn favoriete acteurs in één film aan het werk te zien. Beide zijn fenomenaal.

Een magistrale film. De niet-lineaire vertelstructuur zorgt ervoor dat je veel meer bij het verhaal betrokken raakt, in plaats van dat je murw zou worden geslagen door de overvloed aan ellende. Nu moet je zelf mee nadenken om te kunnen blijven volgen, en daardoor komt de film veel harder aan, je blijft immers actief mee volgen in plaats van passief te ondergaan. Zeggen dat het is gedaan om het domme verhaal te verbergen is onzin, ik heb zelden een verhaal gezien waarin zoveel gigantisch interessante relaties voorkwamen, waarin personages voor zoveel realistische aartsmoeilijke keuzes en momenten staan, waarin zo écht wordt gereageerd op de hoop ellende die ze over zich heen krijgen.

Het is dat ik geen vijf sterren wil geven voor de film goed en wel is bezonken (?) maar 4.5 verdient hij in elk geval.

Na wat door de thread gelezen te hebben, ben ik er dus achter dat deze regisseur Amorres Perros gemaakt heeft ... en achterafgezien is het eigenlijk niet verwonderlijk. Positief ? Wat mij betreft alleszins niet.

Voor mijn part is dit een artistiek cadaver. "Complex maakt interessant, en tragiek maakt emotioneel", lijkt mij zowat het uitgangspunt van deze film. Jammer dat verder een hart en passie voor film lijken te ontbreken. Ik heb niks tegen complexe vertelstructuren, maar als je na 1/3 heel het stramien van het verhaal gezien hebt, is de rest niet echt boeiend meer. Ik heb niks tegen tragiek, maar als het aanvoelt alsof een seizoen of twee Bold & The Beautiful is geramd in een film van 2 uur, pas ik toch. Het mag wel iets subtieler, en iets minder geforceerd.

Visueel is de film een kerkhof. 1 mooi shot op 120 minuten film is niet genoeg. Muzikaal stelt het ook allemaal niks voor. Wat blijft er dan over ... wat eerdekes zei, goeie acteerprestaties.

1* voor de acteerprestaties dus. Bagger.

Amores Perros staat nu HEEL hoog op mijn to-see list want DAMN wat een goeie film is dit. Je weet al wat er gaat gebeuren en nog viel ik van de ene verbazing in de andere (voornamelijk doordat bepaalde scènes opeens veel vroeger in het verhaal bleken te zijn gebeurd dan ik eerst dacht). Erg knap.

Acteerwerk is natuurlijk grandioos, Del Toro hoort nu definitief bij mijn lijstje favorieten. Watts is verbluffend. Penn ook goed maar ik heb telkens de neiging te denken: dit heb ik wel eens eerder gezien van hem.

En wat ik helemaal fantastisch vind: het einde. De uiteindelijke climax was ontzettend angstaanjagend (Opeens de ruis erdoorheen. Brrr...) en je kunt lekker bedenken hoe het nu verder gaat (wat dat betreft vond ik het jammer dat we Del Toro weer bij zijn gezin zagen terugkomen).

Toch vind ik deze iets minder dan bijvoorbeeld Requiem for a Dream. Die was nog iets gedurfder (qua stijl) en aangrijpender. 4,5* dus.

Na Amorres Perros was ik (net als vele anderen denk ik) zeer benieuwd geraakt naar 21 Grams. Mijn bedoeling was om deze film destijds in Rotterdam te kijken, maar dat paste toen niet in mijn schema. Via via heb ik toch nu deze film kunnen zien en net als AP was deze film (weer) erg indrukwekkend. Een prachtige puzzel, die na verloop van tijd steeds duidelijker wordt. De cast acteert werkelijk formidabel in een film die je werkelijk kippenvel doet bezorgen. Alejandro González Iñárritu vestigt zich met deze film in menigeen favoriete regisseurs lijstje en dus zeker ook in die van mij. Voor nu 4*, maar na herziening (zal wel zeer spoedig volgen) zal dit wel eens hoger uit kunnen vallen.

Viel me toch wat tegen.
Het begon allemaal erg veelbelovend
De puzzel-structuur werkt in de eerste helft prima. Een zeer intrigerend verhaal over leven, leven doorgeven en dood. Ik had het liever nog strakker gezien zelfs. De drie verhalen naast elkaar zetten. Het ongeluk, de dader en de man die wacht op een transplantatie.

Het tweede deel van het verhaal deed me echter stukken geforceerder aan. En de structuur haalt daar zelfs een beetje de angel uit de film. Wat een spannende einde had kunnen zijn raakt zo enorm verbrokkeld in de rest van de film dat het voor mij iedere impact miste en de film als een nachtkaars uitging. Het verhaal vond ik in dat deel ook wat geforceerd. Het pakte me niet.

Opmerkelijk genoeg vond ik verder Noami Watts en Benicio Del Torro de meeste indruk maken en niet Sean Penn.

Iñárritu heeft me nog steeds niet echt overtuigd. Wellicht dat zijn stijl voor mij gewoon niet helemaal werkt.

3.0*

Puik acteerwerk van de cast, in een redelijk goeie film. Enorm jammer dat de filmische stijl mij nogal tegenstond, anders had ik dit nog beter gevonden. Gustavo Santaolallawil ik nog nomineren voor de lul van het jaar met zijn vreselijke, tergend slechte score die kant noch wal raakt. En ook sinds tijden (haast een zeldzaamheid bij mij) dat ik weer eens dat gevoel had van ''he een goed nummer van een band in een film'', Some Devil van Dave Matthews. 3.5 sterren

Vind deze film toch wat aan overtuigingskracht missen. In de eerste plaats door het niet chronologisch verloop (dat kan een film ook te goede komen) maar hier vind ik het vooral erg rommelig en ook wat te geknutseld, het lijkt teveel een trucje van de regisseur en ik snap ook niet goed waarom hij voor deze opzet gekozen heeft. Het komt de spanning en het verhaal niet ten goede. Maar goed las hier net iets over een chronolische versie van de film dus dat biedt nog perespectief.

Vind echter ook de acteerprestaties van vooral beidde heren nogal tegenvallen, Naomi Watts doet wel erg haar best om er toch nog wat van te maken maar het red de film voor mij niet.

wat een moeilijk te beoordelen film is dit, zeg.
Ik zit met dubbele gevoelens. Vond op zich niet alles geweldig aan de film, maar 3 memorabele scenes tillen de film zo op. Een scene per hoofdrolspeler, trouwens.

Ik heb hem net twee seconden geleden afgezet en ben er op zich niet echt goed van. Vond het einde uitstekend. Maar de rest van de film viel zwaar over te discussieren.

Ik zal het eerst eens hebben over de acteerprestaties:
Benicio Del Toro speelde geweldig!! Ik heb zelden zo'n doorleefd acteur gezien, hij speelde het zo doorleefd en dat was mooi om te zien.

Voor de rest vond ik Sean Penn ook verrassend goed. Ik vond hem een stukje minder in Mystic River en had hem dan liever een oscar voor dit zien krijgen dan voor Mystic River(maar eigenlijk zag ik nog het liefst gewoon Bill Murray de oscar krijgen).

Maar dan Naomi Watts, ik wist echt niet wat ik met haar moest aanvangen. Ze speelde op gegeven momenten memorabel maar ook op sommige momenten zo te oscarachtig. Zoals in de scene waarin ze ontdekt dat het hart van haar man nu in Sean Penn zijn lichaam zit. Hoe overdreven.

Ook de scene waarinze verneemt dat haar kinderen en haar man zijn omgekomen, op het begin speelt ze het fantastisch(met de trillende lip) maar daarna begint ze weeral zo hard te schreeuwen dat ik echt vond dat ze de hele scene verknalde
Ik heb nog wel een paar van die voorbeeldjes maar ga ze niet allemaal noemen.

Voor de rest was de soundtrack krak hetzelfde als die van amores perros waar ik toch een beetje van opkeek. Ze hadden niet eens inspiratie genoeg om een ietwat andere soundtrack in elkaar te knutselen. Bij amores perros werkte hij, maar bij de tweede keer al niet meer.

Maar dan de pluspunten: De Drie Memorabele Scenes:

Eerst zal ik die van Naomi bespreken: het was degenewaar ze de hele tijd opnieuw en opnieuw de voicemail van haar gsm met haar mans stem beluisterde. PRachtig hoe ze daar zo ingetogen speelt

En dan direct de volgende scene van Benicio waarinhij met het mes zijn eigen huid opensnijdt en hem verbrandt en dan er wat wodka oversmijt. Dat is denk ik echt wel de mooiste scene van de hele film.

En dan de laatste scene waarin Sean Pennde hele uitleg van 21 grams doet. Zeer mooi

Ik kom na al mijn gezaag dan op een eindresultaat van 3.5 sterren, en dat is vooral te danken aan de drie memorabele scenes en de vertolking van Benicio.

Het feit dat ik er toch even kapot van was, betekent toch dat ik het lang geen slechte film vond.

Prachtig drama met top-prestaties van Watts en Del Toro, waardoor de altijd vervelende Penn ook nog wel te slikken valt. Mooi opgezet met sprongetjes in de tijd wordt de schrijnende situatie waarin de hoofdpersonen zich bevinden goed uitgelegd.

3,5*.

Ik zie de overeenkomst met Memento totaal niet, maar dat terzijde.

Wisselende gevoelens bij deze film. Aan de ene kant geweldig acteerwerk en mooie scenes. Aan de andere kant een film die ondanks zijn rauwe emoties niet echt weet te raken.

De wisselende verhaallijnen gecombineerd met de tijdsprongen vond ik niet sterk. Camerawerk was soms wel goed (bijvoorbeeld op een gegeven moment als Naomi Watts de straat oversteekt en de camera om haar heen circelt, vervolgens daalt tot straatniveau), maar dat trucje met de spiegel ken ik nu wel. Wordt sowieso al veel te veel gedaan.

Qua acteren stal Naomi Watts voor mij de show, hoewel de emoties soms wel erg snel wisselden (maar dat ligt meer aan het script). Overigens vind ik het erg vreemd dat de rol van Del Toro als bijrol wordt gezien. Was toch minstens zo groot als de rol van Watts.

Uiteindelijk wel een goede film, maar het voldeed niet aan mijn verwachtigen. Aan een film met dergelijke onderwerpen, acteurs en deze regisseur stel ik wat hogere eisen.

3,5*

Vond het een ontzettende goeie film.
Begin was even lastig om alles te plaatsen, maar na een tijdje had ik daar geen last meer van.
Het acteren was echt heel goed, meerdere keren emotioneel geweest, Naomie liet zoveel emoties,en pijn zien, vond ik echt enorm knap van haar.
En ja Sean Penn was ook heel goed, moeilijke rol wel, maar hij deed het erg goed.
Benicio was ook goed, maar toch vond ik dat de minste van hun drie, maar wat een uistraling, en karakter heeft hij in zijn kop zeg.
Vond hem er wel eng uitzien soms,maar dat paste wel in zijn rol dus kwam mooi uit.
Mooie scene's ook, erg ontroerend.
Ook ontzettend goed, de details die erin zaten, zoals de pijn die Cristine heeft om haar kinderen.
Ze zat er echt helemaal doorheen en dat kon je goed zien.
Had even wat pagina's teruggelezen, maar ik vond het juist een mooi detail dat ze het over de schoenveters heeft van haar dochter.
Juist als moeder zijnde ga je dan allemaal dingen terughalen, en ze zag natuurlijk de schoen toen ze die uit de tas haalde.
Kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn als je je kinderen verliest, maar naar in mijn ogen, speelde Naomie de rol echt heel goed!
En dat ze zo goed in haar rol zit en dat ze ook naaktscene's doet, maakt haar wel een actrice die alles voor haar rol overheeft.
Ook respect voor actrices die dat niet doen hoor, maar bij deze film had het wel wat.
Ja heb er echt van genoten, vooral door al de emoties die goed te zien zijn in de film.
Vond het soms wat lang duren, lange dialogen daardoor net geen 5 *.
Maar een 4,5 is deze in mijn ogen zeker wel waard!

Mja, dit is weer zo'n typische film die met enkele typische truukjes de meeste kijkers om de tuin weet te leiden. Een niet-lineaire vertelstructuur, verhaaltjes die op een té melige manier samenkomen, overdreven gevoel voor dramatiek en filosofie, ... het doet de film allemaal geen goed. Audiovisueel heeft deze film ook al niets te bieden, spijtig genoeg. Dan blijven er enkel nog de acteerprestaties over, die gelukkig erg goed zijn. Maar dat kan de film niet redden. Twee uur pure (onbedoelde) wansmaak!

Knappe film. Vooral wat betreft de structuur, die voelt namelijk heel intuitief aan. Het is ondanks het knip en plak werk allemaal erg goed te volgen, en dankzij het knip en plak werk werkt de film ook zo goed. Ook het camerawerk werkt hieraan mee, de handheldstijl wordt goed gebruikt waardoor je meer op de huid van de hoofdpersonen zit, hun twijfel en verdriet beter voelt. Het uitstekende acteerwerk maakt het helemaal compleet.

4*

Aardige ensemble film weer van Iñárritu. Maar ze worden wel steeds minder. Amores Perros was goed, deze zeer aardig en Babel niet meer dan redelijk. Misschien tijd om het over een andere boeg te gooien?

Grootste probleem bij deze film (en ook bij Babel en een van de drie verhalen van Amores Perros), dat het me eigenlijk allemaal geen reet kon schelen. Er wordt nadrukkelijk gezocht naar drama, we moeten en zullen mee gaan voelen met de hoofdpersonages. Zoveel is meteen duidelijk. Maar het lukt Iñárritu (weer) niet. Het is allemaal wel heel erg wat er gebeurt, maar dat is het ook wel. Als je dan een film (verder totaal onvergelijkbaar) van de Sica ziet, die heeft geen poespas nodig voor goed drama. Iñárritu haalt alles uit de kast; drugsverslaving, een harttransplantatie waardoor drie levens geraakt worden, iemand die Jezus vindt en weer kwijt raakt, een ernstig auto-ongeluk dat weer de drie levens raakt, ingewikkelde liefdesperikelen etc. etc. Het is too much. En daardoor werkt het (bij mij) niet.

Tegelijkertijd zie ik ook wel dat het mooi gedaan is. Mooi gefilmd, goed geacteerd, mooie muziek enzovoort. Het husselen van de scènes vind ik een beetje tussen de twee keerzijdes inhangen. Enerzijds best goed gedaan en ook de functionaliteit is makkelijk te verdedigen, anderzijds is het er net weer een beetje over en doet het wel erg, ehm, laat ik maar zeggen ambitieus aan.

ergens tussen 3 en 3,5 sterren. Omdat ik de aftiteling drie keer afgespeeld heb (wegens de mooie muziek) krijgt ie er 3,5.

PS: hoe spreek je 'Iñárritu' eigenlijk uit?

Ik ben er niet echt ondersteboven van.

Mijn belangrijkste bezwaarpunt is dat het drama veel te geforceerd en daardoor onnatuurlijk overkomt. Net na het ongeluk komt Jack thuis, terwijl er net een feest aan de gang is. Het wordt allemaal erg zwaar aangezet. We gooien er ook nog wat beelden van de kinderen in, dat moet de kijker niet onberoerd laten.

Verder ook alles behalve aandoenlijk of romantisch die scènes tussen Penn en Watts. Typische Kenny - romantiek. Vreselijk misplaatst en nauwelijks serieus te nemen. Daarbij krijg je als kijker ook een enorme zooi aan clichès voorgeschoteld. Vrouw verliest haar man en dochters en neemt haar toevlucht tot de drugs .

Wel knap acteerwerk van Naomi Watts en vooral van Benicio del Toro. Zij gingen aardig op in hun rollen. Dat viel niet te zeggen van Sean Penn, wat een verschrikking was dat dan weer zeg. Kan alleen maar chagrijnig kijken en bij emotionele scènes gaat hij altijd standaard de boot in.

Gelukkig heeft Alejandro met Babel laten zien dat hij wel degelijk mooie beelden, mooie muziek aan een verhaal kan koppelen. Maar in 21 Grams, laten deze factoren het nogal afweten. Met name richting het einde ging het allemaal steeds meer slepen. Op het vlak van dramatiek, gewoonweg een 13 in een dozijnfilmpje. De verhaalstructuur van de film was wel aardig, maar niet meer dan een degelijke film in zijn totaliteit. 3*

Schitterende film met dito acteerwerk. Naarmate de film vordert weet je steeds meer wat er allemaal gebeurd is en waarom welke handelingen zijn gesteld geworden, waar je eerder ook al beelden van hebt te zien gerkegen; geweldig gewoon

4*

Bij sommige films, veel films eigenlijk, springt een 'review' zo mijn hoofd in tijdens het kijken. Nou, bij 21 grams gebeurde zoiets nergens.

Dus wat moet ik er dan over zeggen? De doorelkaar gegooide scènes vond ik wel boeiend om te zien, eerst kent men elkaar niet, dan weer wel, dan zegt men 'I love you' tegen elkaar, dan 'I want to kill him'. Het leverde in ieder geval een grote interesse op, daarnaast had ik het gevoel dat een aantal dingen beter tot hun recht kwamen als ze iets later werden vertoond, of iets eerder, of naast een andere scène, zoals dus gebeurde. De verhaalstructuur zat me nergens dwars.

Ik zal voorzichtig even de vergelijking met Babel leggen, en Babel vond ik wel beduidend beter. De emoties leken in 21 Grams niet altijd helemaal tot hun recht te komen, maar soms was het een genot. 21Grams ligt ook iets meer op enkel de emoties, Babel wist die nog te versterken door spanning toe te voegen, meer humor (21 Grams bleef toch de hele film door wat depressief, weinig momenten om even te zuchten, zeg maar), en de muziek in Babel was veel beter. Bovendien vond ik de 'Happening' in Babel mooier die de mensen met elkaar verbond.

Terug naar 21 Grams: de film ziet er prachtig uit. De camera zit vaak dicht op de mensen, de kleuren lijken wat grauw, somber, maar dat versterkt wél ontzettend goed de gevoelens die de film oproept en werkt geweldig. Wat me ook opviel was dat, naarmate de film vorderde, er een soort druk ontstond, een druk op mij. Alsof er een iets zwaars op me zat. Een beetje het weemoedige gevoel van de karakters dus. En dat was een fantastische prestatie. Mede dankzij het acteerwerk, vooral van Naomi Watts! Wat een fantastisch actrice, misschien wel mijn favoriete. De rol zat haar werkelijk als gegoten, en ze acteerde verschrikkelijk goed. Mooi, lief, maar tegelijkertijd woest of schreeuwend. Soms was het gewoon overweldigend, zoals de scène dat Penn haar komt opzoeken midden in de nacht. Penn acteerde ook goed, maar maakte minder indruk dat Watts, en Del Toro compenseerde dat weer door een mooi ingetogen karakter neer te zetten. Op het acteren was niks aan te merken, en dat gebeurt niet vaak.

Dan het verhaal, erg origineel. Het komt hierop neer: Een man (Del Toro) rijdt een man en zijn twee dochtertjes omver en ze zijn allen dood. Het hart van de man gaat naar een ander (Penn). Del Toro gaat de cel in maar komt weer vrij, verlaat zijn familie door schuldgevoel en gaat alleen wonen in een motel. De vrouw van de doodgereden man (Watts) vervalt weer in drugsgebruik door het grote verlies. Penn zoekt haar op om te weten te komen wiens hart hij heeft en ze raken verliefd, op de wrangste manier van verliefd worden. Dan besluit Watts dat ze Del Toro dood wil hebben, maar in een uiteindelijk samenkomen van de 3 karakters schiet Penn op zichzelf, om meerdere redenen. Een goed verhaal dat genoeg ruimte geeft om ieder karakter zijn emoties over te laten brengen naar de kijker. Toch lijkt er iets te ontbreken, nl. een echt eind. Niet dat de film abrupt stopt, maar je hebt het eind na een uur al gezien en dan kun je je al een goed beeld schetsen van wat er nog gaat gebeuren. Een echt grote wending komt er dan niet meer.

Uiteindelijk is de film me niet tegengevallen. En prachtig portret van 3 mensen, hun emoties, verlangens en gevoelens naar zichzelf en elkaar toe, mooi gefilmd en aangenaam om te zien. Shocking ook, het moment dat ik besefte dat Penn dat ene hart zou krijgen. Ga ik vlug herzien, niet om beter te kunnen oordelen, maar om opnieuw te genieten.

4*

Van de week opgenomen en vanochtend maar eens gezien. En ik moet zeggen dat dit een hele mooie drama is, die heel meesterlijk in beeld is gebracht. Ik bleef echt de hele tijd geboeid kijken naar deze film en ook om de verhaallijn te ontrafelen, want wie heeft nu wat met elkaar te maken en hoe en wat en waarom enz. Dat is misschien aan de andere kant ook wel misschien de zwakte van deze film, omdat je echt geconcentreerd naar deze film moet kijken. Dus dit is zeker geen film voor mensen die van actie houden, maar zeker wel het proberen waard vind ik.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Sommige films behoeven geen commentaar maar moet je gewoon ondergaan. Dit is er één van.

Geweldig acteerwerk en een diep filosofische inslag.

Hoe dicht liggen leven en dood bij elkaar? Op welke dun koordje balanceren wij?

Geweldige film die mij vanaf het begin bij mn strot greep.

Iñárritu heeft met zijn 21 Grams na het sterke Babel en sublieme Amores Perros opnieuw een diepe indruk op mij gemaakt.

Het verhaal van 21 Grams is een zeer aangrijpend, het pakt je bij de keel en laat moeilijk weer los.De "puzzle" wordt op een zorvuldige manier aan de kijker voorgesteld en langzaam op z'n plek gelegd.Je moet er vanaf het begin wel goed bij zij aangezien de film zomaar ergens in het verhaal begint.Net als Amores Perros draait het hier ook om een auto ongeluk waar in die film alleen hele sterke links liggen tussen de personages,hebben ze hier eigenlijk echt met elkaar te maken.Volgens mij ligt de nadruk in deze film in het geloof dat ze verliezen, Jack in God/Jezus omdat hij denkt dat God/Jezus hem het ongeluk heeft laten veroorzaken,Christina in de mensen omdat Jack zomaar is weggereden van het ongeval en ze al een hele lange tijd met niemand had gesproken en Paul in het leven En door uitzonderlijke situaties toch weer een sprankje hoop krijgen Jack omdat Christina hem min of meer op het laatst vergeeft en weer bij z'n gezin terugkomt,Christina omdat ze de man heeft ontmoet die het hart had gekregen en op het laatst zwanger blijkt te zijn waardoor ze van de drank/drugs afblijft en het ongeval een plekje kan geven .Het einde kwam bij mij ook vrij hard aan dat Paul die al een sprankje hoop weer had door zijn nieuwe hart alsnog overlijd .

Acteer werk vond ik ook van zeer hoog niveau, vooral Penn waar ik normaal niets mee heb wist mij de hele tijd te boeien en te ontroeren.Del Toro gaat mij ook steeds beter liggen en ik krijg ook meer respect voor hem als acteur.Watts speelt overgens ook schitterend.

Ik sta er soms versteld van bij films dat een goed verhaal,een groep mensen en bijv. in dit geval sterke editing je zo mee kunnen krijgen in de film, maar nog belangrijker de sfeer.

4.5* voorlopig met een grote kans op verhoging.

Wat is het een sterke film geworden zeg! Het concept is op zich vaker voorgekomen, dat een verhaal aan de hand van flashbacks en toekomstmomenten wordt verteld. Daardoor moet je regelmatig even nadenken maar uiteindelijk heb je 1 verhaal dat op elkaar aan sluit. Ik vond het een erg sterk verhaal, wat volledig over een fataal autoongeluk ging en alles wat daar aan vooraf ging en wat er nadien gebeurde. Mede ook dankzij sterk acteren van oa Sean Penn, Naomi Watts en de voor mij tot ik deze film keek onbekende Benicio Del Toro die echt een sterke rol had. Misschien ook wel de meest interessante van allemaal.

De film zet je later in de film nog eens op het verkeerde spoor, wat uitdagend is. Niet alles was wat het leek.

Kortom, een meer dan goede film is het geworden.

4*

Niet zo sterk als het meesterwerk Amores Perros, maar absoluut de moeite waard. Bij vlagen zwaar drama met prima acteerwerk. De keuze van verhaalstructuur werkt niet altijd even sterk. Goed.

Prima film van Iñárritu, die mij wederom niet heeft teleurgesteld. Desondanks was de film toch een beetje minder dan Babel en vooral Amores Perros. De kracht van 21 Grams ligt 'm in de drie hoofdrolspelers - Watts, Penn en Del Toro - die alledrie een sublieme prestatie neerzetten, maar dat is dit trio dan ook meer dan toevertrouwd. Het verhaal is goed, maar de vertelstructuur had niet helemaal op deze manier gehoeven wat mij betreft.

In het begin van de film - het eerste uur ongeveer - maakt Iñárritu zoveel verschillende tijdssprongen in het verhaal dat het gewoon een belemmering was voor mij om mezelf mee te laten leven met de personages. Eigenlijk kon ik me de rest van de film ook nog niet helemaal overgeven aan de personages, ondanks de vreselijk dramatische gebeurtenissen die ze meemaken. De non-chronologische vertelstructuur zorgt er dan wel weer voor dat het allemaal nét wat interessanter word en dat de puzzelstukjes op een gegeven moment mooi in elkaar vallen. Toch had er in het begin ook wel wat minder verteld kunnen worden over het einde, want dit maakte een aantal dingen een beetje voorspelbaar.

Ondanks dat ik me niet helemaal heb kunnen inleven in de drie hoofdpersonages waren er toch een paar momenten die me even met bewondering lieten kijken, maar dit lag 'm dan vooral weer in het ijzersterke acteren van de drie. Een scéne die me wel even bijblijft en waar de drie hoofdrolspelers niet direct hun kunsten laten zien is het moment dat de vader met de twee meisjes bij de tuinman langs lopen. De camera blijft op de tuinman, we zien de auto voorbijkomen en na de crash blijft de camera hangen, echt een zeer goede scéne. Daarnaast vond ik het moment dat Penn midden in de nacht bij Watts langskomt en ''het'' verteld erg sterk. Maar gelukkig kent de film nog een aantal prima scénes die me nog wel even bijblijven. Deze momenten en de acteerprestaties spelen dan ook de sleutelrol in deze film.

Misschien dat herziening meer te bieden heeft. Ik zag er al een tijdje naar uit om deze film te zien en dat ga ik ook zeker nog wel een keer doen. Voor nu hou ik het op drie sterren en begin dus rustig, maar verhoging is zeker niet uitgesloten voor een toekomstige herziening.

Waar Amores Perros al vervelend was qua regie, slaat 21 Grams werkelijk alles. Wat een k*t regie. Wat een vreselijk irritante manier van verhaal vertellen, veel te verwarrend en bovendien saai (omdat je na 25 minuten de film verder zelf kan invullen). Met het acteerwerk is niks mis, maar de film heeft echt heel zwaar te lijden onder de vreselijke editting en is visueel behoorlijk karig. Fan van Iñárritu zal ik nooit worden dat is zeker. Babel ga ik nog wel eens proberen (ooit).

2.0*

Zeer ontroerende film.. die een goed verhaal heeft.. en een zeer goede cast!

Vooral veel respect voor Sean Penn! wat een emotie stopt die man in zijn rol! Heerlijk om tezien dat iedere acteur zijn personage overtuigend weet neer tezetten.. en dat iedere acteur zijn of haar personage tot leven kan laten komen.. 1 van de redenen dat ik een film liefhebber ben.. is om dit soort films te kunnen ontdekken..

Heerlijk om tezien dat films als deze.. toch nog steeds bestaan!

4,5 sterren.. zeer onder de indruk

Zeer verward begin van de film en nadien ook een moeilijke verhaalstijl.

Haalt dit de film op een hoger niveau ?

Ik had het beslist moeilijk met de karakters van de personages, wat niet aan de acteurs ligt. Die zijn volgens mij het pluspunt in deze film die mij, gezien zijn hoge kwotering, in zijn geheel toch wel ontgoochelde.