21 Grams (2003)

Dit is een absoluut meesterwerk van de Mexicaanse regisseur Inarritu die ons al films als 'Amores Perros' en ' Babel' afleverde.In '21 Grams' komen de grote thema's aan bod:leven en dood,schuld en boete,liefde en eenzaamheid.Inarritu verweeft de levens van de drie hoofdpersonages op zo'n ingenieuze wijze aan mekaar dat dit een parel van een film, een gitzwart drama oplevert.Nergens wordt de film larmoyant of stroperig.Inarritu wil de kijker een boodschap meegeven:leven en dood zijn met mekaar verbonden en het leven schuilt vol tragiek.Dit werkt hij op zo'n magistrale wijze uit dat je verstomd achterblijft.Jack,een ex-bajesklant wil zijn leven beteren en wijdt zijn leven nu aan Jezus die voor hem zijn redding betekent.Maar op een dag slaat het noodlot toe.Hij veroorzaakt een ongeval waarin twee kinderen en een man om het leven komen. Christina,de moeder en echtgenote blijft verweesd achter en kan haar verdriet niet verwerken.Ze stort zich op de drank en drugs om de pijn te verzachten.Als laatste is er de terminaal zieke wiskundeleraar Paul die nog maar een maand te leven heeft.Hij heeft dringend een donorhart nodig.Zijn relatie zit al even in het slop, temeer omdat zijn vriendin van hem een kind wil en hij daar is hij pertinent tegen.De levens van deze drie raken verstrengeld daar de wiskundeleraar het hart krijgt van Christina's man en wanhopig op zoek gaat naar de donor.Hij raakt verliefd op Christina maar durft aanvankelijk zijn geheim niet prijs te geven.Ondertussen zit Jack in de gevangenis waar hij zijn innerlijke demonen probeert te verdrijven.Hij was clean van drank en drugs en was terug op het rechte pad,waarom moest dan uitgerekend hem dit overkomen?Hij worstelt dag en nacht met zijn geloof.Paul geeft zijn geheim prijs en Christina is aanvankelijk verbouwereerd maar sluit hem toch in haar armen.Als ultieme wraak wil zij Jack vermoorden.Ondertussen heeft Paul ook nog maar kort te leven daar hij opnieuw afstotingsverschijnselen krijgt.Als ultieme daad van liefde wil hij Christina's wens inwilligen, maar hij heeft het lef niet.Jack wordt verteerd door een zo' immens schuldgevoel dat hij Paul en Christina terug opzoekt en wil boetedoen.In de finale schermutseling schiet Paul zichzelf dood, hij offert zijn leven op want hij is toch terminaal ziek.

Hmm... Ik lette niet zo op tijdens deze film, dus moet eigenlijk een nog een keer zien. Misschien iets te ingewikkeld en ook niet boeiend. Andere mozaïekfilms van Iñárittu kan ik wel waarderen. Zeker Amores Perros heerst .

Misschien wel iets te ingenieus geconstrueerd over hoe de levens van een drietal aan lager wal geraakte mensen elkaar kruizen en overhoop halen. De chronologie is eruit gehaald, waardoor het eerste deel nogal verwarrend is. Watts, Penn en Del Toro zijn briljant, maar dat neemt niet weg dat dit eigenlijk een opgeklopt stukje onvervalst melodrama is. Iets te pretentieus, maar de vertolkingen houden het boeiend.

Eerste halfuur vond ik het echt lastig te volgen wat nou heden, verleden of toekomst was. Maar langzaamaan weten alle puzzelstukjes hun plaats te vinden en krijg je steeds meer waardering voor deze ijzersterke film! Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro spelen allen hun rol uitmuntend, kan niet anders zeggen. Heftige, maar erg goede film!

4*

How many lives do we live? How many times do we die? They say we all lose 21 grams... at the exact moment of our death. Everyone.

Het tweede deel uit Iñárritu's trilogie over het menselijke leed is me weer uitstekend bevallen, toch ben ik niet volledig positief te vinden over deze film. Amores Perros had ik jaren geleden al eens gezien en zopas nog eens herkeken om tot de conclusie te komen dat het een meesterwerkje is. Babel had ik ongeveer een dikke 2 jaar geleden in de bioscoop gezien en ondertussen ook weer op DVD gekocht gehad. En 21 Grams.. tja, dat was de enige die ik nog nooit gezien had afgezien van een kort stukje dat ik ooit op Canvas zag.

De film begint nogal behoorlijk chaotisch en dat is dan ook meteen de grootste manco van deze film. De film heeft in de eerste 15 minuten dan ook te lijden aan een veel te snel tempo en een erg verwarrende voorstelling van de personages. De camera springt werkelijk van de ene scène naar de andere zonder dat die beelden al te veel zeggen. Pas na dat pijnlijke kwartier komt de film goed op gang en begin je het verhaal beter en beter te begrijpen, het is dan ook vanaf dat moment dat je in het verhaal gesleurd wordt. Hoewel de drama's die de verschillende personages ondervinden weer aangrijpend zijn, was het verhaal minder origineel dan ik gehoopt had. Waar Amores Perros een overvloed had aan symbolische scènes en het mooi in beeld brengen van bepaalde levenswijsheden, daar faalde deze toch wel een beetje..

Maar zoals eerder gezegd was het verhaal dus weer heel aangrijpend, was de film weer gevuld met leed en is er weer sprake van ijzersterk acteerwerk, al heeft de film natuurlijk wel een heel goede cast, een cast die zeker niet beter is dan de Mexicaanse cast uit Amores Perros. Zo worden de belangrijkste rollen gespeeld door o.a. Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro. Typisch voor de drie films van Iñárritu is dat er altijd een enkele gebeurtenis centraal staat die het leven van verschillende mensen op een fascinerende manier aantasten. Waar dat bij Amores Perros een auto-ongeluk was, en bij Babel een kogel, daar is dat hier een aanrijding.

Toch vond ik de film minder aangrijpend dan Amores Perros en Babel, al blijft het wel een sterke film van één van mijn favoriete regisseurs.

3.5 sterren

Erg goede voorganger van Babel. Wist trouwens eerst niet dat Babel van een triologie kwam. Maar toch heeft deze van Babel (en denk ook Amorres Perros die ik nog moet zien) 1 groot ding gemeen: een verhalendrieluik die over 1 bepaald oorzaak gaan en dat dingen met elkaar verbind. Babel had al zo'n schitterend vehaal. Ook in 21 Grams kom je hetzelfte methode weer tegen. Hoe goed het hierin ook word verteld, toch is het verhaal in Babel wat meer uitgebreider en groter. Al wil dat niet zeggen dat 21 grams ook wel behoorlijk ingewikkeld is. Aan het begin van de film denk je echt van: WTF??? dan is er echt geen touw aan vast te knopen en loopt echt alles door mekaar en moet je echt erg focussen op de tijdlijn en op de personages. Na ongeveer een half uur is het puzzel en de connectie tussen de 3 hoofdpersonages wel compleet maar toch hangt er wel een hoop omheen. Ik vond om te beginnen Sean Penn weer erg goed spelen als Paul Rivers, die eerst terminaal was maar na een donorhart toch weer in leven kon blijven, Benico delTorro als een robuuste ex-bajasklant Jack Jordan en Naomi Watts als een moeder genaamt Christine. 21 Grams word ook in lagen verteld, na een onduidelijk begin komen we bij het eerste laag waarbij Jack de kinderen en man van Christina aanrijd en de hart van de man van Christina gedoneert word naar Paul. Zo denk je als eerst: Nou is het eigenlijk al een beetje afgerond, nee, want nu gaan we naar de laag van de gevolgen van de hele situatie: Christina is helemaal kapot, Jack zit met een enorm schuldgevoel en Paul loopt fluitend met de hart van Christina's man door het leven. Maar dan komt er dus een connectie tussen Paul en Christina waar liefde en vooral vreemdgaan een rol spelen... en wraak. Want Christina wil dat Paul helpt om jack te doden. En zo komen we bij een verbazingwekkend climax Voor degene die de film nog niet helemaal begrepen hebben, kunnen ze me spoiler hierboven lezen.

Maar opzich toch weer heel erg knap gemaakt. Je moet wel heel goed de tijd nemen om zo'n drieluik te maken en de kijkers moeten ook heel goed opletten en nadenken, want het zit opzich rommelig in elkaar kwa tijdslijn. Net als bij Pulp Fiction en Memento. De armzalige achterbuurtlocaties van LA gaven ook een rauw sfeertje.


Voor Sean Penn was 2003 een topjaar, aangezien hij toen ook nog een prachtige rol kreeg in Mystic River. En Innaritu heeft ook met deze een prachtig werkje afgeleverd. Ik ga ook maar eens snel Amorres Perros op de kop tikken en ik hoop dat Innaritu in de toekomst ook nog een keer zon film gaat maken.

4,0*

Echt een goede film. Ik ging deze film kijken omdat ik een fan ben van Benicio Del Toro, Sean Penn ook waardeer door zijn rol in the Game en Regisseur van Into The wild. Van naomi Watts heb ik alleen Mulholland Drive gezien(die me niet super beval) en king Kong.

Dan naar de film, ik stoorde me niet aan de onchronologische volgorde. Ja je moet opletten maar ik kon alles goed in de tijdlijn plaatsen. Het verhaal is dan ook prachtig, en hoe de 3 personages met elkaar in verband staan, geweldig. Acteerprestaties zijn dik in orde. En Benicio word oud zeg. In al mijn favo films van hem Fear and Loathing, Snatch en the Usual suspects is hij nog jonger en dit was dan ook mijn eerste recente film van hem. Het was alleen niet altijd spannend, en ja het is een drama dus dat kan ik niet verwachten. Maar dit was toch wel een minpuntje. Gewoon een uitstekende film met topacteurs.

* * * *

Om eerlijk te zijn wist ik maar weinig af van Inarritu zijn filmografie. Zo weinig dat ik het plot van 21 grams las ik bang was het een remake van Amores Perros was (ongeval, verschillende personages in 1 groot verhaal). Maar gelukkig bleek het een trilogie te zijn waarin het 2de deel me ook goed beviel.

21 grams is een heleboel puzzelstukjes die langzamerhand mooi in elkaar vallen. Inarittu grijpt terug naar zijn visueel concept uit Amores Perros: Erg ruw beeld maar o zo goed camerawerk. Het sterkt het drama erg goed aan. Positiever tegenover het eerste deel vond ik dat de score hier vaak nadrukkelijker aanwezig was en beter klonk onder het hele concept. Vooral dat shot met die vogels was erg knap.

Pluspunt is zeker dat er weinig verveling in de film komt. Voor z'n films heb ik wel een zwak. Ze weten me altijd te vermaken en te boeien.

Rest me nog te zeggen dat het niet dezelfde volle betovering had als Amores Perros. Het concept wordt van de armoede in Mexico verplaatst naar de welvarende klasse in de VS. Mooi geïllustreerd dat problemen overal voorkomen maar Mexico maakte meer indruk. Mede ook door de acteurs. Al graait m'n hier een knappe lijst bij elkaar vond ik de Mexicanen veel natureller overkomen, ze maakten meer indruk op mij. Waarom weet ik niet echt. Misschien omdat het hele concept verplaatst is? Al spreek ik geen kwaad woord over de acteerprestaties, vooral niet over die van Watts en Gainsbourg. Penn en Del Toro waren ook goed hoor. Prachtrollen, enkel gaven ze me een ander gevoel.

****

21 Grams

Mijn tweede Iñárritu. Na het zien van Babel had ik meteen het gevoel dat ik meer moest zien van deze regisseur. Die film zat naar mijn idee zo geniaal in elkaar dat ik persee meer werk moest verorberen. (Ik zal daarom ook de vergelijking met Babel gebruiken)

Na enige research kwam ik uit op the 'Death-trilogy', waar Babel dus ook deel van uit maakt. Het was voor mij niet meer dan logisch om een poging te wagen, deze trilogie vervolgende met 21 Grams.

We komen weer in een wereld terecht die gekenmerkt wordt door een samenloop van omstandigheden en waar iedereen een worsteling moet leveren. Het had helaas niet dezelfde magie van Babel. In 21 Grams krijgen we te zien hoe 3 mensen met een bepaald auto ongeluk te maken hebben. Waar ik me gewoon niet in kon vinden is dat de verbanden tussen de personen te letterlijk zijn

Wat dit voor mij inhoudt: Deze film had weinig tot geen diepere lagen. Waar bij Babel de werkelijkheid op een pijnlijke en realistische manier naar voren werd gebracht hebben ze hier juist de manier waarop mensen verbonden zijn op een realistische manier naar voren gebracht. (Oke, dat van die harttransplantie was misschien niet zo realistisch, maar dat is een klein detail waar ik niet op doel) De reflectie op de werkelijkheid kan ik niet ontdekken.

We krijgen te zien hoe een ex-crimineel worstelt met de manier van het 'juiste' leven. Hij probeert een weg te zoeken om zich zo goed mogelijk gedragen, en juist door dit extremisme hierin handelt hij niet zoals hoort. (De tafelscene waar hij zijn zoontje onterecht slaat)

Daarbij krijgen we ook te zien hoe een vrouw worstelt met het verlies van haar man en 2 dochters die in een ernstig auto-ongeluk omgekomen zijn. Dit resulteert erin dat ze weer drugs aan het gebruiken is, omdat ze het niet kan verwerken.

Ten slotte de worsteling van een man met hartproblemen. Zijn enige redding is een harttransplantatie. Deze zal hij ook krijgen, het hart van de man die zojuist is omgekomen in het auto-ongeluk. We krijgen te zien hoe hij een relatie begint met een andere vrouw terwijl een eigen vrouw persee een kind van hem wilt. (waar hij zelf geen moeite voor doet).

Hieruit volgt eigenlijk niet meer dan een sentimenteel dramaatje. Iedereen heeft het moeilijk, iedereen moet traantjes laten. Niet vergeten dat waarschijnlijk elke kijker struikelt over de Monstertepels van Naomi Watts. (De enige inhoud die ik kon ontdekken)

Voor mij was het dus niet meer dan een normale drama, die opzich gewoon goed en ook wel vermakelijk was.

Het feit dat ze de titel moesten uitleggen op het einde van de film is voor mij toch wel de bevestiging geweest dat we hier niet spreken over een parel.

Een film van grote klasse. Toch nét niet die klasse die Amores Perros had. De verhalen tonen zeer grote gelijkenissen (zelfs een bijrol voor een antwoordapparaat), maar 'Amores' had gewoon net wat meer uitstraling.

Deze film had een heerlijk lome vooruitgang. Leuk ook die flashforwards, dat je weet wat er nog allemaal aankomt. Soms net even iets te ingewikkeld qua tijdslijnen, je moet wel je koppie erbij houden. Amores was wat chronologischer en wat die vooral goed deed was steeds een klein stukje van het andere verhaal introduceren in het reeds lopende. Daar was een duidelijke lijn in welk verhaal op dat moment voorrang had. Bij 21 Grams liepen er net even wat teveel lijntjes.

Acteerwerk was perfect, vooral Naomi Watts (Mulholland Drive). Zelden een actrice beter gezien. Verder technisch sowieso een juweel van een film. Inárritu is een meester. De film had zelfs nog wel iets langer mogen duren van mij.

Zeker een van de betere die ik dit jaar gezien heb, al haalt ie het net niet bij mijn favoriet en tevens top-10 klant Amores Perros.

Prachtige film. Movie Affairs brengt weer een prachtige film uit! Geweldig geacteerd. Het verhaal met de verschillende verhaallijnen door elkaar loopt precies goed. Je hebt na een tijdje ongeveer het idee waar je naar zit te kijken, maar toch nog niet goed genoeg om het verhaal te kunnen voorspellen.

Erg knap gedaan.

Wederom een mooie mozaïekfilm van Iñárritu.

Al weet je ongeveer wel na een half uur hoe de vork in de steel zit, op een paar details hier en daar na. Het leuke aan deze film is dat je geen onuitgesproken voorkeur voor één van de hoofdkarakters kan geven: ze zijn zwart noch wit maar grijs. Voor elk van de hoofdpersonages kan je zowel sympathie als afkeer voelen en de vraag over schuld of onschuld is op die manier niet zo eenvoudig te beantwoorden.

Een erg goed verhaal met goed uitgewerkte karakters dat doorspekt is met mooie sfeervolle beelden.

Mooi drama.

Mooi gefilmd, mooie muziek, goed geacteerd, prachtig verhaal. Tot zover niks dan goeds. Maar toen begon iedereen op driekwart van de film opeens te huilen. Ik denk dat er op een gegeven moment een vol kwartier aan scènes achter elkaar komen waarin iedereen begint te janken. Let ook eens op de rode ogen en rode neuspunten in deze film: alsof alle personages constant verkouden zijn. Kijk, heel vervelend wat er allemaal gebeurd in deze film, maar al dat gehuil hoeft van mij niet. Ach, het is het enige minpunt in een verder geweldige film. Een 4*

Deze film heeft bij de eerste kijkbeurt meteen een verpletterende indruk achtergelaten. Een film die het genre drama met verve draagt, ongelooflijk wat de hoofdrolspelers te verduren krijgen. De scene dat er bekend gemaakt wordt aan de moeder dat haar 2 kinderen dood zijn laat diepe, diepe indruk achter.Ook het besef bij del Toro dat hij de dood van 3 mensen op zijn geweten heeft komt fantastisch over. De 3 acteurs hebben een verbluffende acteerprestatie neergezet!! Enig minpuntje aan de film is dat het in het begin allemaal een beetje onduidelijk is waar elke scene thuishoort, het onchronologische is goed bedacht maar maakt je in het begin een beetje ongerust of het nog wel te vatten is. Later wordt je dit helemaal duidelijk, dus het kost maar een halve ster. Deze film gaat zeker nog herbekeken worden binnen niet al te lange tijd en het is goed mogelijk dat deze in mn top 10 gaat verdwijnen want deze film doet wat een film moet doen: het raakt je!

Tijdje geleden dat ik deze gezien heb. Ik vond hem toen behoorlijk saai. De regisseur probeert hetzelfde trucje, dat hij ook in andere films geprobeerd heeft. Niet echt geslaagd.

1,5*

Ik begin me de laatste tijd steeds meer te ergeren aan alle trucjes met de chronologie. Het lijkt erop alsof haast geen enkele film gewoon bij het begin begint en dan een verhaal vertelt tot het einde.

Deze film maakt er een soort lappendeken puzzel van, waardoor het geheel warrig wordt. En wat voegt dat toe? Dat een in essentie simpel, alledaags verhaal zonder diepgang uitgerekt wordt tot een film van 124 minuten. Op zich knap, zonder dit perspectief zou het helemaal een plat verhaal zijn gebleven, maar toch knaagt de vraag bij me wat het nou eigenlijk toevoegt. Want ik vind de film toch vooral een tobberig, langdradig ding wat me niet echt raakt; het gepuzzel met de chronologie maakt het net iets minder saai om de tijd uit te zitten, maar geeft me niet een gevoel dat ik met iets zinvols bezig geweest ben.

Aan de positieve kant dan de echt heel goede acteurs die ook nog eens goed op dreef zijn. Zoals al vaak genoemd, Naomi Watts laat hier echt een heel indrukwekkende rol zien - en ook prachtig overtuigend zoals ze er de ene keer fris en gezond uitziet, en in het andere shot op haar tandvlees loopt. Daar werkt de lappendekenchronologie dan weer wel heel goed voor, het contrast wordt er elke keer bij je ingeramd.
Sean Penn en Charlotte Gainsbourg zijn wat minder sterk aanwezig - relatief dan, nog steeds heel indrukwekkend gedaan. Benicio del Toro - met een heel nare man om te spelen - is dan wel weer een soort oerkracht die over de film heen ligt. En Melissa Leo - Benicio's vrouw, in de film, verdient ook een vermelding, kleine rol maar wel sterk aanwezig.

Maar terug naar de inhoud van de film... waarbij me achteraf het gevoel bekruipt dat er toch een heleboel dingetjes in het verhaal wel wat meer aandacht verdiend hadden. Bijvoorbeeld, de beweegredenen van Mary worden me echt niet duidelijk - eigenlijk blijft haar rol helemaal wat onderbelicht. En ook de reden waarom Cristina eerst geen klacht indient - of dat trouwens relevant is betwijfel ik, het gaat tenslotte niet om een deukje in een bumper maar om drie doden - maar later Jack dood wil zien blijft wat onduidelijk.

Hier op de Engelse Wikipedia staat voor de liefhebbers van een helder chronologisch verhaal een makkelijk leesbare samenvatting van het plot. Met spoilers.

De uitsmijter in de film, de verklaring van de titel, doet me onstuitbaar denken aan een aflevering van een stereotiepe Amerikaanse jaren-70 tv serie, waarbij de moraal er nog even ingestampt wordt aan het einde. Echt jammer, alleen dat stukje al kost de film een volle punt van mijn stem.

Jesus didn't come to free us from pain. He came to give us the strength to bear it.

Na Babel was ik eigenlijk al gelijk nieuwsgierig naar 21 grams en Amores Peros (iets in die geest) en nu sinds dit jaar ook in Biutiful, maar gek genoeg heb ik de regie die mij 5 sterren had gekost, nooit veel aandacht geschonken behalve interesse. Gisternacht maar mijzelf teruggekeerd om klaar te zitten voor een heftig drama van een Inarritu. En achteraf schaam ik me heel erg dat ik deze zo lang heb laten liggen, want dit was een hele goede film.

Wat als eerst opvalt is de verkeerde chronologie en dat naast het sterke drama, de film eigenlijk een gehutselde puzzel is, die pas op het eind duidelijk word. Had ik al een klein beetje verwacht, in Babel krijg je als kijker ook telkens een beetje meer duidelijkheid van de gehele situatie, maar in 21 grams was het af en toe wel pittig. Op het begin leken het veel verhaallijnen en personages en situaties die ik moeilijk kon onderscheiden. Gelukkig werd het aan het eind wat duidelijker, en wordt je juist door je alwetenheid bij sommige situaties extra aandachtig en ontroerd.

Het verhaal vond ik erg Amerikaans maar wel goed uitgewerkt, ik miste een beetje de culturele verschijnselen zoals ik dat had in Babel, maar dat ligt gewoon aan de locatie waar het verhaal af speelt. De cast speelt belachelijk goed hun rol, heb daar echt niets op aan te merken, Sean en Charlotte vond ik wel echte toppers, altijd weten hun mij te boeien, in welke film dan ook.

Visueel is het een plaatje, met snelle montage worden prachtige rauwe en realistische beelden snel verwisseld. In combinatie met de prachtige muziek ben ik om. 21 grams maakt veel waar, maar is naar mijn idee het eerste half uur te rommelig en te snel verwisseld in situaties.

4 sterren, en op naar Amores Perros! (en daarna Biutiful)

Prachtige film. Het beklemmende verhaal pakt je na een kwartiertje of zo vast, om je niet meer los te laten. Door de bijzondere vormgeving die regisseur González gekozen heeft, is het in het begin even wennen, maar als het kwartje eenmaal gevallen is ontvouwt zich een absolute topfilm met uitzonderlijk acteerwerk van Naomi Watts, Benicio del Toro en natuurlijk Sean Penn. Geweldig!

Niet geschikt voor iemand, die op zoek is naar gedachtenloos amusement, maar liefhebbers van betere drama's mogen deze film absoluut niet missen.

Ik was hier enkele jaren geleden bij de eerste kennismaking nogal gecharmeerd van, maar ik heb nu bij herziening toch een gevoel van (lichte) teleurstelling.

Het is denk ik een kunst om bij het vertellen van verhalen over de dramatische slagen van het lot dat mensen kan treffen, het pathetische te vermijden. Ik geloof niet dat Inárritu daar altijd in slaagt met zijn films, die niettemin toch wel een zekere flair hebben, juist ook omdat hij haast roekeloos die rand van de afgrond van de kitsch opzoekt.

In 21 grams ontkomt geen enkel hoofdpersonage aan dat pathetische, maar ze slagen er gelukkig wel net vaak genoeg in een tuimeling in die afgrond te vermijden. Dat doet vermoeden dat de kwaliteit van de acteurs hoger ligt dan dat van het scenario. Dat scenario biedt dan wel weer met name Watts en Del Toro de ruimte hun klasse te tonen. Een ruimte die overigens iemand als Gainsbourg hier veel minder krijgt (of neemt). Misschien niet zo'n geweldige casting, hier.

Watts is hier wél als een vis in het water met haar uitstraling van fragiliteit in combinatie met een zekere felheid, en Inárritu is brutaal genoeg om ook de fysieke 'kwaliteiten' van de actrice hier ten volle - misschien net wat teveel - uit te buiten.

Geen kwaad woord van mij overigens over de fragmentarische opbouw van de film en het heen en weer springen in de tijd, hier al zo vaak geroemd én bekritiseerd. Inderdaad zijn we er als kijkers al redelijk snel achter hoe de vork in de steel zit, maar in deze film draait het natuurlijk niet zozeer om de feiten, als wel om hoe de personages daar 'mee omgaan'.

Deze aanpak heeft een ontegenzeggelijke meerwaarde, omdat het de nadruk legt op de onontkoombaarheid van het lot, de samenloop van omstandigheden waar niemand greep op heeft, en waar niemand wat aan kan veranderen. Je kan in opstand komen tegen dat lot, of er vruchteloos allerlei vragen bij stellen (zoals alle betrokkenen in feite in eerste instantie doen), maar aan het einde van de dag gaat het om acceptatie ervan. En alle drie de betrokkenen krijgen dat ook, ieder op zijn eigen manier, en met hun eigen frame of mind, uiteindelijk voor elkaar. In die zin is deze film dan ook zeker niet deprimerend.

Of de lotgevallen en handelingen van de personages nog een bepaalde ironische of symbolische lading hebben - anders dan het feit dat dit soort handelingen óf futiel zijn, óf onbedoelde gevolgen hebben - laat Inárritu grotendeels wijselijk min of meer in het midden.

Dat ons aan het einde van de film toch nog wat semi-filosofisch gemijmer over het 'gegeven' waaraan deze film zijn titel ontleent, wordt voorgeschoteld, is wat mij betreft een teken dat hij met deze film méér dan genoeg hooi op zijn vork heeft genomen.

Geweldig! Na Babel, Biutiful en Amores Perros gezien te hebben, had ik hier hoge verwachting van. Wat heb ik genoten van deze film. Ja, het duurt eventjes voordat je helemaal in de film zit en alles snapt. Let dus goed op. Na een klein half uurtje begin je alles langzaam te snappen. Hoewel je ergens in het begin van de film de eind scène ziet, vond ik de film absoluut niet voorspelbaar.

De rollen van acteurs ontwikkelen in de loop van de film erg goed, waardoor je heel erg met de rollen meeleeft. Ook de dialogen zijn erg sterk en de script is erg goed en doordacht geschreven. De acteurs waren allen drie subliem. Wat heb ik toch genoten van hen. Zeer sterk en overtuigend. Prachtig.

De film biedt een prachtige blik op de vele kanten van de mens, onze onderlinge verbondenheid, de onvoorspelbaarheid van het dagelijks leven en de geheimen van de ziel.

Naar het acteren van Benicio Del Toro kan ik ademloos kijken, die man heeft echt vele gezichten en personen in zich, net een kameleon. Daarbij kan hij veel emotie overbrengen, sterker nog: hij IS emotie. Ja, hij is mijn favoriete acteur En natuurlijk zijn daarbij vooral Naomi Watts, maar ook Sean Penn ook meesterlijk, ook weer in deze film.

Al met al vind ik dit een hele film vol emotie, geen vrolijke film, maar snijdend door de ziel en zeer onderhoudend door de vertelstructuur. Een aantal levensverhalen komen bij elkaar, de chronologie is door elkaar gegooid, we bladeren terug om oorzaken te ontdekken. Het zit goed in elkaar.

Eigenlijk kan ik niet mooier concluderen dan brabusRUS deed:

Een goede drama/misdaadfilm...

Prima verhaal, maar toch langdradige verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Sean Penn speelt zeer goed...

Ook bekende actrice Naomi Watts speelt ook goed...

Jammer geen mooi HD kwaliteit, een beetje geruis...

Het is wel moeite waard...

Maar geen topper film... Omdat iedere keer andere verhaal,

en dan weer andere verhaal, enzovoort...

Sterke film van Iñárritu, die samen Amores Perros en Babel een erg sterke trilogie vormt. Amores Perros is en blijft het meesterwerk, maar 21 Grams mag er zeker zijn.

Net als in de twee andere films mixed Iñárritu diverse verhaallijnen en personages, om die uiteindelijk op een knappe manier met elkaar te verbinden. De film is het eerste halfuur nogal chaotisch met erg veel flashbacks, waardoor het moeilijk te volgen is en ik wat moeite had om in de film te komen. Daarna komt de film gelukkig goed op gang en kwam ik er ook echt goed in. Iñárritu schotelt vanaf dat punt een uiterst boeiende film voor.

Het acteerwerk is ontzettend goed. Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro zetten alle drie een erg sterke rol neer. Watts is misschien nog wel het best, maar de verschillen zijn marginaal en het acteerniveau is gewoon ontzettend hoog. De film heeft tevens een mooie cinematografie en uiteindelijk werd ik er ook behoorlijk door geraakt. De diverse kwetsbare kanten van de mens komen hier goed aan bod.

Een erg geloofwaardig en overtuigend menselijk drama, dat rommelig begint en daarna wel degelijk overtuigt.

4,0*

Tijdje geleden gezien maar het heeft weinig indruk gemaakt, zoals de meeste mozaïekfilms eigenlijk. Zie hier niet de toegevoegde waarde van de kriskraks door elkaar lopende lijntjes en sprongetjes in de tijd. In een mystery oke maar in een drama als dit.. dat geschakel ging me tegenstaan en stond het inspelen op emotie in de weg. Een tegengesteld effect want het wil zo graag emotioneel zijn, te graag. Soms ook teveel overacting en symboliek die er dik bovenop ligt, tegenvallertje.

Deprimerende film die mij met een iets zwaarder gevoel achterliet.

Benicio Del Toro en Naomi Watts spelen sterk, Sean Penn vond ik wat minder. Van de vertelstructuur kon ik pas later in de film van gaan genieten. Wel dapper om het als een puzzel vorm te geven. Elke scéne bevat overigens wel negativiteit, het is zeker geen gemakkelijke zit deze film.

Neem nou de scene waar Jack zichzelf snijd/brand en er alcohol over gooit, best heftig. Niet omdat het zo schokkend gefilmd is, maar het oogt realistisch en naar. Ook de scenes waarin Cristina helemaal flipt en schreeuwt zijn bijzonder goed, normaal erger ik me dood aan dat soort scénes... Naomi Watts weet het heel goed te brengen.

Visueel niet echt bijzonder, hier en daar is er wel eens wat moois voor het oog. (De borsten van Naomi Watts meegeteld ) Maar dit is echt een "acteerfilm".

Deze film niet kijken als je depri bent!

*4,0

21 Grams is wat mij betreft de beste van Iñárritu tot nu toe (Amores Perros heb ik nog niet gezien). Hoe hij drie willekeurige levens met elkaar verweeft, is ronduit briljant te noemen. Met dank aan de donkere visuele stijl en de on-chronologische volgorde voelt het geheel zeer beklemmend aan. Je gaat helemaal mee in het verhaal. Sean Penn en Naomi Watts zetten hun personage perfect neer, maar de show wordt toch gestolen door Bencio del Toro. De gerehabiliteerde bajesklant die door één ongeluk, weer terugvalt in zijn oude leven, wordt door hem grandioos vertolkt. Ook het einde, wanneer alles samenkomt is prachtig. Komt op 10 binnen in mijn toplijst.

Doorsnee.

Ik ben wel te porren voor zo nu en dan eens een mozaïekfilm, maar veel mozaïek is hier eigenlijk niet aan. Het verhaal is rechtdoorzee en in stukjes geknipt en geplakt met een doel dat mij niet geheel duidelijk is.
Soit, de verhaallijnen bieden voornamelijk drama dat behoorlijk op de maag ligt. Een beetje ademruimte had de film wellicht goed gedaan en de kijkervaring gemakkelijker gemaakt.

Nu teert de film volledig op de cast en niet onterecht. De drie hoofdacteurs acteren op de top van hun kunnen. Naomi Watts komt er het beste uit, maar dat is doordat zij ook de meeste 'momenten' heeft - waar uiteraard nog iets mee moet gedaan worden. Van Sean Penn ben ik niet zo'n fan; Benicio Del Toro zie ik wel graag bezig. Ook hier is hij fantastisch, maar ik ben niet zo kapot van het personage dat hij gekregen heeft.

En dan kom ik bij de makers aan; zoals gezegd is die puzzelvorm niet echt van toegevoegde waarde. Daarnaast is het script sterk op dramamomenten, maar vind ik het einde vergezocht: moederlief die moordzuchtige gedachten krijgt en ook nog écht moordzuchtig is, de hartpatiënt die zichzelf neerschiet, ... Dat is mij allemaal net te ver doorgedreven.
Voeg daarbij nog weinig visuele pracht en een bedenkelijke soundtrack - ik had zelfs even het gevoel naar Franse wijnfilm te kijken - en het is enkel door de sterke cast dat 21 Grams mij nog enigszins wist te bekoren.

3

De titel in deze film verwijst naar het gewicht van de ziel.

21 Grams is een prachtige film waarbij de acteerprestaties sterk zijn.
Helaas heb ik inmiddels al een paar films gezien in dit genre, maar dit maakt 21 Grams niet minder bijzonder.
Ik doel op diverse verhaallijnen die vervolgens richting het einde bij elkaar komen.
Een paar voorbeelden zijn o.a. 11:14, 4.3.2.1 en 2 Days In The Valley.
Het is dus noodzakelijk om hier verder niet veel over te vertellen.
Een film die vanaf het begin tot het einde blijft boeien.

Aanrader!!

3,5 *

Uiterst mooi uitgewerkt plot met drie verhaallijnen door elkaar en onlosmakelijk met elkaar verbonden. Aangrijpende materie en acteerwerk van een ongekend hoog niveau.

Kan er hele verhalen over kwijt maar dit is simpelweg een van de 5* films voor mij!

Ik heb bij mijn eerdere recensie de vergelijking al gemaakt van het latere Babel. 21 grams is een mooi voorbeeld van een creatief idee dat later veel beter werd uitgewerkt en daardoor quasi irrelevant geworden is. Het is een leuk idee om een film te maken, de puzzels door elkaar te schudden en zo de kijker stuk voor stuk de essentie van het verhaal mee te geven.

Helaas is het verhaal al van begin af aan overduidelijk en laat het buiten die creatieve puzzel niets aan de verbeelding over. De impact bij mozaïekfilms (Crash, Babel, Magnolia) of terugspoelfilms (Irréversible, Memento) is toch iets groter en gaandeweg kom je dingen te weten doordat de puzzel dan pas valt. Of komen verhaallijn veel mooier samen. Iets was ik mis in 21 grams.

Qua acteerwerk schiet enkel Del Toro er boven uit. Penn en Watts vallen mee, maar hebben al veel beter gedaan. Als dit verhaal gewoon gefilmd was, is het een enorm saai gedoe. Het enige wat de film recht houdt is het creatieve idee van de puzzelfilm. Het einde is zelfs cheesy.

Mooie film dus, maar ook niet meer. Toch nog ietwat origineel gemaakt, maar als je Babel ziet merk je toch het verschil enorm.