La Strada (1954)

En ik blijf maar hopen op een Felinni die me wel een keer bevalt, want ook van deze film ben ik niet echt onder de indruk. Laten we het maar bij 'wel leuk' houden. 3*

Uiteindelijk toch mijn eerste Fellini gezien.

Mooi eenvoudig klassiek verhaal. Maar stiekem ook een heel mooie karakterstudie. Met name de ontwikkeling van Gelsomina is heel mooi gedaan.

Bij vlagen ook grappig, soms zelfs slapstick-achtig.

4.0*

Prachtige film van Fellini, waarin Giulietta Masina weer de show steelt. Nadat ik al onder de indruk was van haar performance in Nights of Cabiria, ben ik nu helemaal fan van haar acteerprestaties. Zij heeft gewoon zo `n sprekend gezicht. Ze weet mij als geen ander te onroeren.

De film bevat veel meer dan alleen het trieste gegeven dat Gelsomina door haar moeder wordt verkocht en dat ze daardoor nooit meer haar broertjes en zusjes zal weerzien . Gelsomina ervaart in een keer hoe het is om haar vleugels uit te slaan en om in een wereld terecht te komen waar je niemand kent. Tel daarbij op dat ze niet zo assertief is, waardoor ze vrijwel afhankelijk wordt van Zampano. Toch probeert ze de moed erin te houden en gaat ze zich steeds meer ontwikkelen. Het gaat zelfs zover dat ze wegloopt en weigert om iets uit het nonnenhuis te ontvreemden . Waar Gelsomina een ontwikkeling doormaakt, vooral op sociaal - emotioneel gebied. Blijft Zampano achter. Zolang er maar geld op de plank komt. Je ziet Gelsomina al bijna hardop denken: alsof er niet meerdere dingen in het leven zijn dan materiële zaken .

Uiteindelijk ook heftig om te zien hoe Gelsomina breekt en ondanks haar jonge leeftijd, op een dag niet meer wakker wordt. Van een spraakzame meid naar een dood vogeltje getransformeerd .

Naast het boeiende verhaal, waren de trapeze act en de slapstick achtige optredens van Gelsomina en Zampano leuk om te zien. Ook grappig toen Gelsomina, achter de gek aan trompetterde. Ze was helemaal in d `r element. Verder ook een compliment voor de fijne beelden, op een gegeven moment leek het net alsof ik naar een kleurenfilm zat te kijken: Toen Gelsomina en Zampano in hun auto een heuvel in het bos opreden. De donkere omgeving deed niet onder voor een gekleurde film die zoiets zou nabootsen. Dikke 4*

Weer een goede film van Felini. Met opnieuw vol sfeer en leuke momenten. AL vond ik dat gekke vrouwtje wel af en toe irritand. Zoals Djelle al zei: ze huppelt wat in het rond en trekt wat gekke smoelen. Mee eens. Alleen hierom is het niet echt een reden om hem een 1 te geven want de dingen eromheen waren weer wel kunst. Ik ben zelf ook een harde actiefan(maar dat wist je al ) Maar zelfs ik vind hem nog leuk. Maarja..ieder zijn eigen mening.

Voor de rest vond ik die sterke kerel ook leuk spelen en die gekke acrobaat. Felini weet er wel een hoop sfeer in te brengen met mooie achtergronden van Italiaanse dorpjes en straatjes. Overgoten met een bolonege sausje van puur Italiaans kwaliteit.

Weer een geslaagde film van Felini. Momenteel halen mijn ouders allemaal klassiekers uit de kast die ze eens op dvd gekocht hebben maar 2 jaar niet hebben gezien. Op naar de volgende klassieker.

4*

Vooraf hoge verwachtingen van La Strada. Op papier een perfecte film voor mij. Helaas waren er een aantal details die mij minder bevielen, waardoor de totale kijkervaring wat tegenviel.

Allereerst het overacteren van bepaalde karakters dat soms storend op mij overkwam. Daarnaast vond ik het visueel ook vrij standaard. Dit alles kan ik nog wel vergeten als de hoofdrollen goed zijn ingevuld. Dit geldt zeker voor het karakter van Anthony Quinn, die de gehele film door op een logische en ontroerende manier veranderd. Helaas had ik dus wel problemen met Gelsomina. Niet dat de actrice het slecht deed, maar ik snapte haar af en toe niet. Ik had geen band met haar, en uiteindelijk is dat voor deze film essentieel.

Dit alles wil natuurlijk niet zeggen dat La Strada een slechte film is. Wellicht begrijp ik de beweegredenen van Gelsomina bij een tweede kijkbeurt wat beter. Een verhoging zit er dan nog zeker in.

Die Masina zorgt wel voor irritatie door haar naïviteit en andere stupiditeiten: waarom blijft ze zo lang bij die etterbak van een Zampano? Nu speelt ze zelf iemand die niet helemaal 100% is. Dus dat moet ik haar maar vergeven. Verder wel een treurige film, die nergens echter mij wist te ontroeren.

Wat een ontzettend lelijke film, irritante jammermuziek en werkelijk ongelofelijk slecht geacteerd. Ik ben er nog niet over uit of Masina nou retarded probeerde te spelen of dat ze zelf gewoon een dikke retard is.

80% van de tijd klopt lichaamstaal niet met tekst en beeld, dit is echt heel erg irritant. Samen met het acteerwerk zorgt dit voor erg weinig chemie in de film. Als je dan lekker wilt nasynchroniseren doe er dan tenminste nog een béétje je best voor.

Verhaal is ook nog om je te vergapen en de film kan echt nergens raken of boeien. 8½ had nog een paar sterke scènes, maar dit was echt helemaal niks. Fellini is niks voor mij ben ik bang. La Dolce Vita wil ik nog wel proberen.

0.5*

Beviel me een stuk beter dan La Dolce Vita. Minder poetisch en een stuk vlotter dan het gemiddelde werk van Fellini maar zeker aangrijpend. Ik was vooral onder de indruk van Masina die een zeer innemend personage speelt. Ook vond ik dat er aan het geluid voor een Felini verbazingwekkend veel aandacht was besteed. Mooie tracks en vaak in-sync.

Opnieuw erg warm van Fellini.

Zijn neo-realisme slaat me wel aan. Het verhaaltje van La Strada boeit weer op elk gebied mede door een fantastische Masina. Anthony Quinn wist me ook te overtuigen maar Basehart winkt daar zowat achter aan. 2 zeer interessante karakters weet Fellini nog maar eens op het witte doek te toveren.

La Strada is stijlvol in beeld gebracht met leuke score eronder. In de optredens vond ik het allemaal goed werken en bijdragen tot de sfeer van de film die aan een heerlijk tempo doorspeelt.

****

Ik en Fellini matchen echt niet.

Satyricon heb ik nooit helemaal uitgekeken, bij 81/2 heb ik mij door het tweede deel moeten heenslepen, en ook hier had ik het eigenlijk na 30 minuten al gezien.

Film staat of valt volgens mij met het spel van Masina. Persoonlijk deed ze mij denken aan een robot. Haar mimiek is zo georchestreerd, deed mij denken aan acteurs die een pasgemaakte cyborg moeten spelen. Of aan animatiefiguurtjes, die ook door overdreven mimiek en uitgesponnen bewegingen hun emoties moeten tonen. Eigenlijk vanaf het eerste moment vond ik haar enorm irritant.

Jammer, had verder wel een interessant uitgangspunt kunnen zijn. Beetje een softere versie van Ki-duk's Bad Guy. De rol van Quinn deed mij ook helemaal niks, en verder heeft deze film erg weinig om het lijf. Visueel valt er helemaal niks te beleven, Fellini was er ook niet echt mee bezig geloof ik (getuige een scene redelijk aan het begin, waar Quinn en Masina een gesprek in het wagentje hebben, en er naar een hoop schapen op de weg gecut wordt terwijl het beeld al wegfade naar de volgende scene ). Nasynchronisatie is inderdaad erg slecht en aangezien dit een karakterdrama is, is kritiek daarop ook allesbehalve vreemd.

Fellini boeit mij gewoon voor geen meter. Zij het met dit soort rechttoe-rechtaan filmpjes of met z'n abstractere werk. Al kijk ik dan nog steeds liever naar dat soort films, in La Strada blijft het beperkt tot één half boeiende scene, met de koorddansers. Verder duurde het allemaal héél erg lang, terwijl het één van de kortere top 250 films is.

0.5*

Verdraait, je hebt gelijk. Tijdens het kijken van de film wist ik gewoon dat ik het verhaal al eens eerder gezien had, of in ieder geval een variatie erop, maar ik kon het niet plaatsen. Bad Guy is inderdaad qua verhaal vergelijkbaar. Echter vond ik La Strada, hoewel misschien softer, een betere film dan Bad Guy. Al is het maar omdat ik bij Fellini wel het gevoel kreeg dat hij iets gaf om zijn vrouwelijke hoofdpersoon, terwijl ik me herrinner Bad Guy van vrouwonvriendelijkheid te beschuldigen.

De vergelijking tussen die twee werken is echter niet zo belangrijk. Ik vond het vooral interessant om te zien hoe La Strada tussen de andere Fellini's paste die ik zag. Dit is echt veel toegankelijker en rechtlijniger dan zijn latere werk. Aan de ene kant maakt dit La Strada iets minder intrigerend, uniek en misschien zelfs ietsje minder goed, maar het betrok me ook wat meer bij de personages. Het is echter niet zo dat Fellini's hand hier nog niet in te herkennen valt. Die hand moest misschien nog een beetje vorm vinden, dit is nog altijd overduidelijk het werk van die Italiaanse meester. Dat zie je vooral terug in zo'n optochtscène of dat geweldige moment met dat koorddansen bij nacht.

La Strada is bovenal een mooi sprookje. Tragisch, zoals oude sprookjes ook vaak waren ten opzichte van moderne sprookjes, maar niet minder magisch. Gelsomina is een karakter die waarschijnlijk nooit zou kunnen bestaan, in ieder geval niet met een dergelijke mimiek en lichaamstaal, maar ze werkt binnen het vaag magisch realisitsche van Fellini's wereld. Masina is een groots actrice. Ik kan niemand anders bedenken die in een drama die zich afspeelt in de werkelijke wereld weg zou kunnen komen met een rol met zulke gezichtsuitdrukkingen en met een houding die meer aan slapstick doet denken dan aan wat anders. Masina krijgt het echter voor elkaar, schijnbaar moeiteloos. Films worden niet snel magischer dan kijken naar Masina met een trompet of Masina die probeert een boom na te doen.

Quinn valt hier ook op. Hij is nooit een acteur geweest die me in het bijzonder aansprak, maar hij past uitstekend bij het woeste karakter, wiens ogen soms iets kwetsbaars veraden. Dit komt echter nooit naarboven, tot de finale waarin alles te laat is. Richard Basehart doet nauwelijks onder voor de twee hoofdpersonen als een eveneens dik aangezet karakter, dat waarschijnlijk meer diepgang heeft dan hij wil tonen.

Het verhaaltje vond ik niet eens zo heel erg geweldig. De ontwikkelingen waren wellicht te onvermijdelijk. Maar ik vond het vooral goed hoe Fellini scènes uitspeelde, hoe hij zijn eigen fantasie gebruikte om momenten kracht bij te zetten en hoe de acteurs zo mooi op hun plaats vielen. Dit is een film waarin ik sympathie wist te vinden voor alledrie de personages, terwijl ze allemaal tegengestelden van elkaar zijn.

Het is een lief, klein filmpje van Fellini. Niet zo ontroerend als Cabiria of cinematisch spannend als 8 1/2 en La Dolce Vita, maar niettemin bijzonder aangenaam.
4*

Mijn 6e Fellini en dit is een van de beteren die ik zag. Masina is een aparte actrice. Aan de ene kant speelt zij net als in Le Notti di Cabiria wederom een personage dat ik in het begin een beetje vervelend en irritant vond, maar die naarmate de film steeds beter wordt en waar ik op het eind zelfs best veel sympathie voor voelde. Best knap. Het zijn sowieso de acteurs die deze vrij toegankelijke Fellini dragen. Naast het zeer sterke spel van Masina, speelt ook Anthony Quinn een prima rol als de grote sterke man, die uiteindelijk toch ook wel gevoel blijkt hebben al is het dan echter al te laat.

Verder is het allemaal lekker luchtig wat Fellini laat zien. Het verhaaltje kabbelt rustig voort en het is best leuk om te zien hoe enthousiast Masina is als ze weer eens voor de toeschouwers hun circuskunsten moeten vertonen. Verder vertoont La Strada inderdaad alle kenmerken van een sprookje. Soms wat overdreven en som wat onrealistisch hoe positief Masina zich soms ondanks alle ellende blijft gedragen. Maar juist dankzij Masina werkt het op de een of andere manier voor mij wel.

Een behoorlijk sympathieke film dus, die in het begin wat moeilijk op gang komt, maar uiteindelijk lekker los komt en een einde heeft dat nog best ontroerend is.

3,5*

La Strada beviel me niet zo goed als de andere Fellinni die ik tot nu toe zag, La Dolce Vita. Wat een geweldige film was dat! Zelden maakte een film bij de eerste kijkbeurt zoveel indruk op me. La Strada was het internationale debuut van Fellinni natuurlijk. Over het algemeen heb ik me er prima mee vermaakt, maar ik vond de film toch wel wat tekortschietten voor een hogere score. Gelsomnia was een leuk personage, wat prima werd neergezet door Giulietta Masina. Ook kon ik lachen om die Zampini, die tevens ook prima werd gespeeld.

Leuk filmpje van Fellinni was dit dus. Zeker een reggisseur waar ik meer van wil zien.

3*, voor deze zeer aardige film.

Prachtig 'poëtisch' neo-realisme. Net als bij Le Notte di Cabiria, is de gebruikelijke socio-economische achtergrond ondergeschikt aan de zoektocht naar liefde en compassie van een individu. (of in dit geval van 2 individuen)

Giulietta Masina speelt wederom een ontzettend ambigu personage: naïef, misschien zelfs licht verstandelijk gehandicapt en daardoor kinderlijk onschuldig, grenzend aan het heilige. Ze is haast een clowneske versie van de maagd Maria.

De religieuze ondertoon is er alleszins, dat blijkt uit de scènes in het klooster en de parabel over de steentjes die verteld wordt door 'de Gek'. Het centrale thema is op de koop toe verlossing. De film viel bijgevolg niet in de smaak binnen links-marxistische kringen.

Anthony Quinn moet overigens helemaal niet onderdoen aan Massina. Hij weet met subtiele finesses een menselijk kantje te geven aan zijn personage van brute spierbundel, zonder zich ooit schuldig te maken ongeloofwaardige karakterschommelingen. De typische personage-structuur van protagonist vs. antagonist vs. tritagonist wordt helemaal overhoop gehaald, aangezien zelfs de irritante 'De Gek' bij momenten oprecht sympathiek overkomt.

De plot is zeer fabelachtig, kent een ontroerende ontkoping en vertoont gelijkenissen met boeken als 'Belle en het Beest' en 'Alleen op de Wereld'. Het tijdsbeeld komt authentiek over en geeft de indruk dat Fellini met veel nostalgie terug dacht aan straatartiesten uit zijn kindertijd. De bitterzoete deuntjes van Nino Rota passen er tenslotte als gegoten bij en hebben net als de film (terecht) een klassieke status verworven.

Een van de beste, misschien wel de allerbeste film uit de jaren '50.

Een verhaal dat je niet in de koude kleren gaat zitten en topvertolkingen van Anthony Quinn (z'n beste rol ooit) en vooral Giulietta Masina. Die zet op innemende wijze een rol neer, die je als het ware betovert en waarvan ik nu al weet dat ik die nooit meer zal vergeten. Maar dat geldt eigenlijk voor heel de film, die prachtig bekroond wordt met een ontroerend einde.

Dit is filmkunst in optima forma met bovendien prachtige muziek van Nino Rota.

Een absoluut meesterwerk van alle betrokkenen.

Mooi weer, deze vroege Fellini die als het ware een tweeluik vormt met Le notti di Cabiria. De film kan gezien worden als een road-movie, het verhaal is divers, met vele ontmoetingen en speelse gebeurtenissen. Leuk is ook een klein spanningselement rond wat er nu werkelijk gebeurd is met Rosa. Qua acteerwerk steelt Giulietta Masina de show als de onweerstaanbare Gelsomina. Prachtig die gezichtsuitdrukkingen, van tragiek naar slapstick en terug. Halverwege weet La strada echt te ontroeren: eerst bij de dialoog tussen Gelsomina en 'de Gek', daarna bij de zuster in het klooster. De laatste tien minuten vond ik juist weer tegenvallen, vooral omdat het perspectief dan definitief verschuift naar Zampano. Dat had van mij niet gehoeven en voelde ook wat te melodramatisch aan. Niettemin kom ik op een hele ruime 3,5 sterren uit.

[Edit: ook helemaal eens met yeyo, mooie recensie.]

Sublieme tranentrekker, mooi verteld, in de stijl welhaast van een levenslied, waarbij Giulietta Masina als Gelsomina met haar eenvoud en directheid werkelijk perfect is in het uitbeelden van dat typisch tragikomische mengsel van een lach en een traan dat echt goede clowns eigen is.

Het sentiment ligt er uiteraard duimendik bovenop, zoals dat hoort bij de stijl van een smartlap, en als dat goed gedaan is, dan ontroert dat werkelijk. Zoals hier.

Absoluut meesterwerk, hard en tevens teder en emotioneel, met Anthony Quinn in één van zijn allerbeste, zoniet zijn beste rol en een onvergetelijke act van Giulietta Masina.

Is door zijn eenvoud en soberheid van alle tijden.

Mijn allereerste Fellinifilm die na het zien van de meeste andere stevig overeind blijft staan als numero uno. Heel bijzonder. Al vaak opnieuw bekeken.

Net begonnen met Fellini, iets wat ik heel lang uitgesteld heb, omdat het me zo theatraal en oppervlakkig leek, obv de enkele fragmenten die ik wel es op de buis voorbij zag komen. Toch was dit een hele mooie eerste kennismaking met wel degelijk diepgang wat onder dat uiterlijk vertoon schuilt. Terecht een klassieker.

Mijn 2e Fellini en het zal toch even duren voor ik een 3e opzet... Qua fantasie merk je dat de man wel wat in zich heeft, maar ik ben me over het algemeen eerder aan het ergeren dan aan het genieten. Een figuur als Gelsomina kom je niet veel tegen, dat is zowel een prestatie maar evengoed gelukkig want het heeft iets geforceerd absurds. De stijl zal wel z'n invloeden hebben gehad later, maar het geheel komt mij nogal apathisch over. Het is een film met symboliek en fantasie, eerder dan romantiek of sfeer. En dit ligt me gewoon niet. Ik weet totaal niet wat ik hier mee aan moet. Het is origineel en knap gemaakt, maar ik kan me er langs geen kanten bij amuseren en het is toch wel een rit die je moet uitzitten.

Wat een act van Zampano, en ook wel mooi hoe hij zijn act steeds introduceert. Erg aangenaam filmpje van Fellini, met ontwapenende Masina en zeer geloofwaardige Quinn als eerder genoemde sterke man (een boeienkoning zoals in de plotomschrijving staat was hij niet echt, dan denk ik eerder aan een soort Houdini).

Het melodramatische La Strada toont het troosteloze leven van twee rondreizende circusartiesten, die min of meer tot elkaar veroordeeld zijn, maar uiteindelijk gevoelens voor elkaar ontwikkelen. Het verhaal komt wat traag op gang maar wordt gaandeweg interessanter, en de beste scenes worden bewaard voor het laatste half uur. Het beste aan deze film zijn toch wel beide hoofdpersonen. De tevreden gelaatsuitdrukkingen van Masina vond ik heel raak getroffen, net als de agressieve oprispingen van Zampano en zijn haat naar Il Matto, een leuke rol trouwens van Richard Basehart.

Niet de beste van Fellini, maar hij heeft dan ook een behoorlijk indrukwekkend oeuvre. Ik ben toch wel fan van deze regisseur, van wat ik gezien heb vond ik alleen I clowns niks aan, maar die moet ik misschien ook maar weer eens herzien.

Ze speelt toch ook geen eenvoudig melancholiek meisje, maar een geestelijk gehandicapte vrouw.

'La Strada' betekende de doorbraak voor Federico Fellini, maar je moet er wel wat scepsis voor opzij zetten om hem te kunnen waarderen. Overdreven sentimenteel, veel te karikaturaal en te gekunsteld. Het is allemaal waar, maar toch weet dit verhaal van een wrede bruut en een onnozele hals die zich vastklemmen aan elkaar om niet in een poel van ellende kopje onder te gaan je te raken. Het zal aan de geweldige muziek van Nino Rota liggen, zeker?

Deze film heeft me behoorlijk omver geblazen. Alles is prachtig aan deze film. De stijl is een soort Charlie Chaplin meets Tom Waits en is zeer rauw – alles en iedereen heeft een zeer armoedige uitstraling – maar ook vertederend. De twee of eigenlijk drie hoofdpersonages zijn alle drie fascinerende figuren om te volgen en hun relaties onderling – vol aantrekking en afstoting ineen – zijn eveneens fascinerend. De cynische Zampano en de dromerige Gelsomina zijn tegengesteld qua karakter maar beide uiterst tragische figuren en lijken tot elkaar veroordeeld omdat verder niemand van ze houdt. Ook De Gek is een tragisch figuur die zijn vroege dood zelf al aankondigt. Met name het trieste clowntje Gelsomina met haar ‘artisjokkenhoofd’ steelt de show (ook al acteert misschien Quinn het best).

Soms ineens zie je een film die je zo mooi, zo bijzonder vindt, dat je er nog vaak aan terugdenkt en er een warm gevoel van krijgt. Dit is zo’n film voor mij. Het verhaal raakte mij, sleepte mij mee. De personages vind ik lief, vertederend, of juist beangstigend en intimiderend. Heel goed gecast en gespeeld. Veel sfeer, veel emotie en een uitzonderlijk tafereel. Het zwart-wit beeld past hier uitstekend bij. Een meesterlijke klassieker. 5*

Fellini vergeleek het openbare leven met een circus. Mensen zetten een masker op, tonen niet hun ware emoties en willen applaus voor hun kunstjes en hun krachtpatserij. De drie hoofdpersonages lijken op figuren uit de commedia dell'arte. Zampanò is Pantalone, de ongelikte beer die de leiding heeft. Gelsomina is Columbina, het breekbare vrouwtje dat hij als z'n bezit beschouwt. Voor het fatsoen stelt hij haar voor als zijn echtgenote, hoewel ze niet getrouwd zijn. Il Matto is Harlekijn, de clown die met z'n interventies oproer zaait en de sympathie van Gelsomina steelt. Zij is kinds, naïef en wispelturig. Het ene moment staat ze te lachen, dan krijgt ze plots een huilbui, alsof daar niks tussen zit. Zampanò verbergt z'n emoties achter z'n stoere, brutale gedrag, todat hij op het einde z'n tranen niet meer kan bedwingen.

De opnamen vonden plaats in het hart van Italië, in Lazio en de Abruzzi. De armoede van het volk wordt getoond, met straatkinderen en met de familie van Gelsomina die haar verkoopt als een soort lijfeigene. Het katholicisme biedt troost en hoop met processies en het kloosterleven. De artiesten kennen een zwervend bestaan. Waar ze hun hoed neerleggen, zijn ze thuis.

De muziek van Nino Rota gebruikt wervelende ritmes die passen bij een circuspiste of een draaiorgel. Dan komt er een sentimenteel thema dat de personages aan elkaar doorgeven. Eerst speelt Il Matto het op z'n zakviool, dan Gelsomina op haar trompet. Kort voor het einde wekt de melodie de herinnering aan haar op bij Zampanò. Het is een ontroerende weergave van het verdriet dat mensen tegenkomen op hun levenspad.

Niet dat ik extreem fan ben van La strada of Fellini, maar de vierde film die ik van hem zag, overtuigt me toch enigszins. Wat het steeds goed doet - al dan niet wat uitvergroot - zijn tegenstellingen. Dit vinden we in de figuren van Zampano, een norse bruut, en diens hulp Gelsomina, een melancholisch naïef kind dat door haar moeder wordt 'verkocht' om het gezin van de hongerdood te redden. Meteen werd kader van het arme Italië in de verf gezet en ook Zampano tracht zijn armtierig leven op te fleuren door als rondreizend artiest het land te doorkruisen.

Erg sterk was het samenspel tussen beide hoofdpersonages die beiden gepolariseerd zijn tot karikaturale figuren van puurheid en verdorvenheid. Gelsomina is met haar lot aan hem verbonden en hoe lang de weg ook moge zijn, ze hoopt op beterschap, vaak tegen beter weten in. Ze krijgt geen hoogte van hem wanneer hij enerzijds wel vriendelijk kan zijn (bij de nonnen), maar tegelijk anderzijds ook wreed.

De derde hoofdrolspeler, de Gek, is een soort spiegel of wig tussen Gelsomina en Zampano en leidt het duo onrechtstreeks tot een finale beslissing. La strada is een vlotte film, aanbevelingswaardig en met een sterke cast met de nodige symboliek. Zeer hoge 3,5*, dichtbij 4,0*.

Deze klassieker heeft voor mij iets sprookjesachtigs, met de grauwe sfeer en de uitvergrote personages. Mooi in beeld gebracht en sterk geacteerd maar echt ondersteboven ben ik niet van mijn eerste Fellini.

Zampano, een brutale en primitieve krachtpatser, heeft een hulpje nodig. Hij huurt het naïef, ietwat kinds meisje, Gelsomina. Ze heeft een allesbehalve prettig bestaan met de ruwe Zampano, doch in haar kinderlijke aanhankelijkheid blijft ze steeds achter hem aanhollen. Wanneer ze volledig haar verstand verliest, laat Zampano haar alleen achter. Ze sterft eenzaam en verlaten. Jaren later verneemt Zampano haar dood. Hij krijgt wroeging en beseft dat dit zielig en onbenullig hoopje mens dat Gelsomina was, niet nutteloos heeft geleefd en dat de eenvoudigheid en in-goede genegenheid die zij hem toedroeg, voor hem van een onschatbare en nooit meer te vervangen waarde was.

Fellini toont door dit gegeven aan dat geen enkel mens, ook niet de meest eenvoudige, een volledig zinloos bestaan heeft. Hij vertelt dit in een neo-realistische stijl. Hij verstaat de kunst om realiteit en poëzie op fascinerende wijze door elkaar te vermengen. Van elk beeld gaat een intens-suggestieve kracht uit, en juist daardoor wordt dit relaas over de eenzaamheid en de onmacht van Zampano en Gelsomina, zo overtuigend en waarachtig. Een aangrijpend werk, zowel om zijn diepenselijkheid als om zijn diepmenselijke betekenis.

4.0*

Mijn derde film van Fellini en de derde keer dat zijn film mij niet goed bevalt. Eerder zag ik 8½ en La dolce vita en deze film is wel wat toegankelijker dan die twee, maar helaas kon het mij nergens boeien. Vond de twee hoofdpersonages erg karikaturale personages, waar ik weinig mee kon. Ook hun onderlinge relatie en belevenissen lieten mij nogal koud. Dan wordt het al snel een lange zit. Los van de inhoud is de film erg slecht nagesynchroniseerd en op visueel gebied ook niets bijzonders, hetgeen ook niet helpt om de kijkervaring wat prettiger te maken.

Uitstekende film over een jonge vrouw die door haar moeder verkocht wordt aan een rondreizende artiest. Het arme artiesten bestaan destijds is hier mooi in beeld gebracht. Tegen het einde een aantal tragische scenes. Vooral ook een innemende rol van Giulietta Masina met haar expressieve gezicht en bewegingen. Een kleine 4.0 sterren.

Mijn 3e Felinni die ik ondertussen gezien heb, maar nog steeds heb ik niets gezien waar ik onder de indruk van ben. Over het algemeen liggen Italiaanse films me niet echt en Felinni weet ook niet echt iets boeiends te brengen. Het is een erg rechttoe-rechtaan verhaal waarbij Gelsomina verkocht wordt aan Zampanò en samen rondtrekken om steeds weer hetzelfde kunstje op te voeren. De personages zijn te dik aangezet. Zampanò als woeste brulaap is geen pleziertje om naar te kijken en Gelsomina is ook erg vervelend met haar overdreven gezichtsuitdrukkingen. De scène met de koorddanser is het enige lichtpuntje in deze film. Fellini zal bij mij een tijdje aan de kant blijven.

1.5*