La Strada (1954)

Berichtje weer weg?

Heb de film zelf nog niet gezien, maar zoiets is toch gewoon uiterst persoonlijk? Kan me goed inbeelden dat dit niet pakt, en als er dan nog een stem half out of sync ligt mee te blaten met een personage is dat niet bepaald positief voor de film.

Uiterst peroonlijk ja, maar verder weinig boeiend. Ik hecht ook geen waarde aan een user die een stomme film finaal de grond in boort, omdat geluid afwezig is. Hoe vaak is die discussie hier al voorbij gekomen?

Nee, ik weet wel zeker dat OH het eerder met mij eens zal zijn trouwens. In de rest van de film valt ook al bar weinig te beleven en interessant vond ik het zeker niet, bovendien was het allemaal erg kaal, waardoor je wel moet kijken naar de personages.

Dan kun je wel zeggen dat mijn visie beperkt is ofzo, maar hier vielen gewoon geen pluspunten te noteren, klaar.

En sorry van die turbo-taal vergelijkingen, maar ik kan erg sarcastisch worden van tegenvallende film ervaringen en ik ben sowieso al erg sarcastisch aangelegd

lol

Ook dat is verder persoonlijk. Zo kan ik ook geen waarde hechten aan discussies over soundtracks bij stomme films waar eigenlijk geeneens een soundtrack bij hoort te zitten. En zo heeft iedereen wel dingen die hem niet interesseren.

Voor mensen als mij is het toch handig te weten dat er bij een film als deze serieus fout nagesynchroniseerd is.

Het valt allemaal reuze mee. Beetje muggenziften noem ik Goldenskull's kritiek.

Ik kan ook leuk alles af doen met muggenziften. Maar als je even had opgelet..

Bovendien is de nasynchronisatie zo erg nog niet, het is vooral dat de lichaamstaal gewoon niet klopt met wat uit het mondje komt.. Daarnaast is Masina gewoon echt niet om aan te zien. Het is ook echt niet de enige reden waarom ik zo'n laag cijfer geef, zo snel geef ik nou ook weer geen halfjes.

Woorden hanteren die kant noch wal raken noem ik dat.

Een van Fellini's kenmerken is het overdreven acteren en lichaamsbewegingen. Wellicht kan je eerder zijn stijl iets verwijten. Met de nasynchronisatie valt het toch echt mee.

Ik vind haar ook niet bepaald aantrekkelijk nee - maar bezit genoeg zelfrelativering om daar blind doorheen te kunnen kijken.

Ik bedoelde niet eens haar uiterlijk en idd ze is lelijk, ik doelde op haar acteerprestatie die niet om aan te zien is.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Beoordeling van klassiekers

Beviel me een stuk beter dan La Dolce Vita. Minder poetisch en een stuk vlotter dan het gemiddelde werk van Fellini maar zeker aangrijpend. Ik was vooral onder de indruk van Masina die een zeer innemend personage speelt. Ook vond ik dat er aan het geluid voor een Felini verbazingwekkend veel aandacht was besteed. Mooie tracks en vaak in-sync.

Opnieuw erg warm van Fellini.

Zijn neo-realisme slaat me wel aan. Het verhaaltje van La Strada boeit weer op elk gebied mede door een fantastische Masina. Anthony Quinn wist me ook te overtuigen maar Basehart winkt daar zowat achter aan. 2 zeer interessante karakters weet Fellini nog maar eens op het witte doek te toveren.

La Strada is stijlvol in beeld gebracht met leuke score eronder. In de optredens vond ik het allemaal goed werken en bijdragen tot de sfeer van de film die aan een heerlijk tempo doorspeelt.

****

Hoewel ik La Dolce Vita fantastisch vind en ook Otto e Mezzo nog kon appreciëren, zei deze film me werkelijk niks. Tergend traag flutverhaaltje met al even flauwe acteurs. Vooral dat vrouwtje en de Gek werkten serieus op mijn zenuwen. 1,5*

Ik en Fellini matchen echt niet.

Satyricon heb ik nooit helemaal uitgekeken, bij 81/2 heb ik mij door het tweede deel moeten heenslepen, en ook hier had ik het eigenlijk na 30 minuten al gezien.

Film staat of valt volgens mij met het spel van Masina. Persoonlijk deed ze mij denken aan een robot. Haar mimiek is zo georchestreerd, deed mij denken aan acteurs die een pasgemaakte cyborg moeten spelen. Of aan animatiefiguurtjes, die ook door overdreven mimiek en uitgesponnen bewegingen hun emoties moeten tonen. Eigenlijk vanaf het eerste moment vond ik haar enorm irritant.

Jammer, had verder wel een interessant uitgangspunt kunnen zijn. Beetje een softere versie van Ki-duk's Bad Guy. De rol van Quinn deed mij ook helemaal niks, en verder heeft deze film erg weinig om het lijf. Visueel valt er helemaal niks te beleven, Fellini was er ook niet echt mee bezig geloof ik (getuige een scene redelijk aan het begin, waar Quinn en Masina een gesprek in het wagentje hebben, en er naar een hoop schapen op de weg gecut wordt terwijl het beeld al wegfade naar de volgende scene ). Nasynchronisatie is inderdaad erg slecht en aangezien dit een karakterdrama is, is kritiek daarop ook allesbehalve vreemd.

Fellini boeit mij gewoon voor geen meter. Zij het met dit soort rechttoe-rechtaan filmpjes of met z'n abstractere werk. Al kijk ik dan nog steeds liever naar dat soort films, in La Strada blijft het beperkt tot één half boeiende scene, met de koorddansers. Verder duurde het allemaal héél erg lang, terwijl het één van de kortere top 250 films is.

0.5*

Ik heb deze ook op de plank liggen en twijfelde of ik hem ooit nog op zou zetten. Dat wordt hem niet dus.

Ik vond 8 1/2 en Amarcord ook al draken. Aan Fellini verspeel ik mijn tijd niet meer.

Nee, niet echt iets voor mij.

Persoonlijk vind ik La Strada een totaal andere film, en zou je wellicht een kans kunnen geven. Heb ik in ieder geval, met veel succes, wel gedaan

Dit is voor mij voorlopig Fellini's makkelijkste film (na films als Satyricon, La Dolce Vita en Amarcord), gewoon een heerlijk filmverhaal dat zonder al te veel poespas verteld wordt.
Ik genoot van een afstotende en tegelijk meelijwekkende Anthony Quinn, een bijzonder vertederende Giulietta Masina en het droeve einde. De soundtrack werkt bijzonder meeslepend, hij ligt er wel erg dik op maar bij deze neorealistische stijl heb ik dat eigenlijk altijd al als een pluspunt beschouwd. Heerlijk filmvoer

4*

Verdraait, je hebt gelijk. Tijdens het kijken van de film wist ik gewoon dat ik het verhaal al eens eerder gezien had, of in ieder geval een variatie erop, maar ik kon het niet plaatsen. Bad Guy is inderdaad qua verhaal vergelijkbaar. Echter vond ik La Strada, hoewel misschien softer, een betere film dan Bad Guy. Al is het maar omdat ik bij Fellini wel het gevoel kreeg dat hij iets gaf om zijn vrouwelijke hoofdpersoon, terwijl ik me herrinner Bad Guy van vrouwonvriendelijkheid te beschuldigen.

De vergelijking tussen die twee werken is echter niet zo belangrijk. Ik vond het vooral interessant om te zien hoe La Strada tussen de andere Fellini's paste die ik zag. Dit is echt veel toegankelijker en rechtlijniger dan zijn latere werk. Aan de ene kant maakt dit La Strada iets minder intrigerend, uniek en misschien zelfs ietsje minder goed, maar het betrok me ook wat meer bij de personages. Het is echter niet zo dat Fellini's hand hier nog niet in te herkennen valt. Die hand moest misschien nog een beetje vorm vinden, dit is nog altijd overduidelijk het werk van die Italiaanse meester. Dat zie je vooral terug in zo'n optochtscène of dat geweldige moment met dat koorddansen bij nacht.

La Strada is bovenal een mooi sprookje. Tragisch, zoals oude sprookjes ook vaak waren ten opzichte van moderne sprookjes, maar niet minder magisch. Gelsomina is een karakter die waarschijnlijk nooit zou kunnen bestaan, in ieder geval niet met een dergelijke mimiek en lichaamstaal, maar ze werkt binnen het vaag magisch realisitsche van Fellini's wereld. Masina is een groots actrice. Ik kan niemand anders bedenken die in een drama die zich afspeelt in de werkelijke wereld weg zou kunnen komen met een rol met zulke gezichtsuitdrukkingen en met een houding die meer aan slapstick doet denken dan aan wat anders. Masina krijgt het echter voor elkaar, schijnbaar moeiteloos. Films worden niet snel magischer dan kijken naar Masina met een trompet of Masina die probeert een boom na te doen.

Quinn valt hier ook op. Hij is nooit een acteur geweest die me in het bijzonder aansprak, maar hij past uitstekend bij het woeste karakter, wiens ogen soms iets kwetsbaars veraden. Dit komt echter nooit naarboven, tot de finale waarin alles te laat is. Richard Basehart doet nauwelijks onder voor de twee hoofdpersonen als een eveneens dik aangezet karakter, dat waarschijnlijk meer diepgang heeft dan hij wil tonen.

Het verhaaltje vond ik niet eens zo heel erg geweldig. De ontwikkelingen waren wellicht te onvermijdelijk. Maar ik vond het vooral goed hoe Fellini scènes uitspeelde, hoe hij zijn eigen fantasie gebruikte om momenten kracht bij te zetten en hoe de acteurs zo mooi op hun plaats vielen. Dit is een film waarin ik sympathie wist te vinden voor alledrie de personages, terwijl ze allemaal tegengestelden van elkaar zijn.

Het is een lief, klein filmpje van Fellini. Niet zo ontroerend als Cabiria of cinematisch spannend als 8 1/2 en La Dolce Vita, maar niettemin bijzonder aangenaam.
4*

Mijn 6e Fellini en dit is een van de beteren die ik zag. Masina is een aparte actrice. Aan de ene kant speelt zij net als in Le Notti di Cabiria wederom een personage dat ik in het begin een beetje vervelend en irritant vond, maar die naarmate de film steeds beter wordt en waar ik op het eind zelfs best veel sympathie voor voelde. Best knap. Het zijn sowieso de acteurs die deze vrij toegankelijke Fellini dragen. Naast het zeer sterke spel van Masina, speelt ook Anthony Quinn een prima rol als de grote sterke man, die uiteindelijk toch ook wel gevoel blijkt hebben al is het dan echter al te laat.

Verder is het allemaal lekker luchtig wat Fellini laat zien. Het verhaaltje kabbelt rustig voort en het is best leuk om te zien hoe enthousiast Masina is als ze weer eens voor de toeschouwers hun circuskunsten moeten vertonen. Verder vertoont La Strada inderdaad alle kenmerken van een sprookje. Soms wat overdreven en som wat onrealistisch hoe positief Masina zich soms ondanks alle ellende blijft gedragen. Maar juist dankzij Masina werkt het op de een of andere manier voor mij wel.

Een behoorlijk sympathieke film dus, die in het begin wat moeilijk op gang komt, maar uiteindelijk lekker los komt en een einde heeft dat nog best ontroerend is.

3,5*

La Strada beviel me niet zo goed als de andere Fellinni die ik tot nu toe zag, La Dolce Vita. Wat een geweldige film was dat! Zelden maakte een film bij de eerste kijkbeurt zoveel indruk op me. La Strada was het internationale debuut van Fellinni natuurlijk. Over het algemeen heb ik me er prima mee vermaakt, maar ik vond de film toch wel wat tekortschietten voor een hogere score. Gelsomnia was een leuk personage, wat prima werd neergezet door Giulietta Masina. Ook kon ik lachen om die Zampini, die tevens ook prima werd gespeeld.

Leuk filmpje van Fellinni was dit dus. Zeker een reggisseur waar ik meer van wil zien.

3*, voor deze zeer aardige film.

Prachtig 'poëtisch' neo-realisme. Net als bij Le Notte di Cabiria, is de gebruikelijke socio-economische achtergrond ondergeschikt aan de zoektocht naar liefde en compassie van een individu. (of in dit geval van 2 individuen)

Giulietta Masina speelt wederom een ontzettend ambigu personage: naïef, misschien zelfs licht verstandelijk gehandicapt en daardoor kinderlijk onschuldig, grenzend aan het heilige. Ze is haast een clowneske versie van de maagd Maria.

De religieuze ondertoon is er alleszins, dat blijkt uit de scènes in het klooster en de parabel over de steentjes die verteld wordt door 'de Gek'. Het centrale thema is op de koop toe verlossing. De film viel bijgevolg niet in de smaak binnen links-marxistische kringen.

Anthony Quinn moet overigens helemaal niet onderdoen aan Massina. Hij weet met subtiele finesses een menselijk kantje te geven aan zijn personage van brute spierbundel, zonder zich ooit schuldig te maken ongeloofwaardige karakterschommelingen. De typische personage-structuur van protagonist vs. antagonist vs. tritagonist wordt helemaal overhoop gehaald, aangezien zelfs de irritante 'De Gek' bij momenten oprecht sympathiek overkomt.

De plot is zeer fabelachtig, kent een ontroerende ontkoping en vertoont gelijkenissen met boeken als 'Belle en het Beest' en 'Alleen op de Wereld'. Het tijdsbeeld komt authentiek over en geeft de indruk dat Fellini met veel nostalgie terug dacht aan straatartiesten uit zijn kindertijd. De bitterzoete deuntjes van Nino Rota passen er tenslotte als gegoten bij en hebben net als de film (terecht) een klassieke status verworven.

Toch wel een erg ontroerende film. Eenvoudig, maar daarom juist kwetsbaar. Hier heeft men geen ludieke plotwendingen, enorm moeilijke flashbacks en weet ik het niet allemaal wat er afgelopen twintig jaar uit de kast is getrokken waarachter men kan verschuilen nodig gehad.

Hier gaat menigeen op z'n smoel, de grote Fellini natuurlijk niet.

Interessante personen ook, bijna iedereen in de film. Niet van die fletse personen die je tegenwoordig vaak ziet.

Wat nog eens duidelijk maakt dat er een groot verschil bestaat tussen personen en personages.

Een van de beste, misschien wel de allerbeste film uit de jaren '50.

Een verhaal dat je niet in de koude kleren gaat zitten en topvertolkingen van Anthony Quinn (z'n beste rol ooit) en vooral Giulietta Masina. Die zet op innemende wijze een rol neer, die je als het ware betovert en waarvan ik nu al weet dat ik die nooit meer zal vergeten. Maar dat geldt eigenlijk voor heel de film, die prachtig bekroond wordt met een ontroerend einde.

Dit is filmkunst in optima forma met bovendien prachtige muziek van Nino Rota.

Een absoluut meesterwerk van alle betrokkenen.

Mooi weer, deze vroege Fellini die als het ware een tweeluik vormt met Le notti di Cabiria. De film kan gezien worden als een road-movie, het verhaal is divers, met vele ontmoetingen en speelse gebeurtenissen. Leuk is ook een klein spanningselement rond wat er nu werkelijk gebeurd is met Rosa. Qua acteerwerk steelt Giulietta Masina de show als de onweerstaanbare Gelsomina. Prachtig die gezichtsuitdrukkingen, van tragiek naar slapstick en terug. Halverwege weet La strada echt te ontroeren: eerst bij de dialoog tussen Gelsomina en 'de Gek', daarna bij de zuster in het klooster. De laatste tien minuten vond ik juist weer tegenvallen, vooral omdat het perspectief dan definitief verschuift naar Zampano. Dat had van mij niet gehoeven en voelde ook wat te melodramatisch aan. Niettemin kom ik op een hele ruime 3,5 sterren uit.

[Edit: ook helemaal eens met yeyo, mooie recensie.]

Sublieme tranentrekker, mooi verteld, in de stijl welhaast van een levenslied, waarbij Giulietta Masina als Gelsomina met haar eenvoud en directheid werkelijk perfect is in het uitbeelden van dat typisch tragikomische mengsel van een lach en een traan dat echt goede clowns eigen is.

Het sentiment ligt er uiteraard duimendik bovenop, zoals dat hoort bij de stijl van een smartlap, en als dat goed gedaan is, dan ontroert dat werkelijk. Zoals hier.

Eerste Fellini die ik gezien heb. Zeer goed bevallen. Zoals al vaker gezegd is Masina briljant. Ook Quinn speelt goed als die lompe Zampano. Sterk verhaal verder en mooi uitgwerkt. Op naar de volgende Fellini.

4,0*

Zoals vele anderen hier stoor ik me in eerste instantie ook aan de overacting van Masina. Maar zeker bij een film als deze stel ik me dan de vraag: hoe had dit personage dan eigenlijk wél moeten zijn? Wat voor een Gelsomina zou ik beter gevonden hebben? En dan kom ik tot het besluit: een andere Gelsomina is er gewoon niet! En ook een andere Zampano is nauwelijks denkbaar... La Strada is gewoonweg het sublieme sprookje van... Masina en Quinn (en Rota)!

Acteerprestaties zijn niet minder dan perfect, vooral bij Gelsomina. Nog nergens anders zo'n personage gezien, in plaats van een vrouw is ze ... een clown? Een om te koesteren alleszins, genadeloos hoe haar guitigheid uiteindelijk omslaat in complete verlorenheid.

Het is geen film om blij van te worden, net daarin ligt volgens mij ook de kracht, nog nooit een film gezien die zo goed het desolate en de verlatenheid vorm geeft.

Mijn tweede Fellini na 8 1/2. Deze was absoluut toegankelijker wat verhaal betreft en had een hoop te bieden, maar miste het magische van die latere film. Wat Fellini betreft kom ik echt pas net kijken en ik heb er dan ook nog niet bijzonder veel over te zeggen dat niet al hierboven is gezegd. To be continued I guess. Wat ik wel razend interessant vond:

http://youtu.be/ICO_nwbq78c

De discussie op de vorige pagina's was trouwens bijzonder de moeite waard.