La Strada (1954)

Als je houdt van de sfeer van clowns, schmink, krakkemikkige circussen en sjofele kermisgasten, dan is dit je favoriete film. Een simpel verhaaltje, maar Quinn speelt zo overtuigend de dommekracht, en Giulietta Masina kan zo hartverscheurend kijken (dat woord is voor haar uitgevonden) dat het allemaal werkt.

Masina (Fellini's vrouw) werd waanzinnig populair. Toen haar auto es gestolen werd, en dat in de krant kwam, kreeg ze 'm dezelfde dag nog terug, met een brief in hanepoten, vol bloemrijke excuses.

En ik blijf maar hopen op een Felinni die me wel een keer bevalt, want ook van deze film ben ik niet echt onder de indruk. Laten we het maar bij 'wel leuk' houden. 3*

Ja, deze van Federico was voor mij ook een lichte tegenvaller. Het acteerwerk is heel erg goed, maar de sfeer en gebeurtenissen die andere films uit z'n oeuvre juist zo uniek maken ontbreken hier een beetje. Het is me allemaal gewoon iets te ingetogen, iets te 'normaal' zou ik bijna zeggen...

Gelukkig heeft de film dan nog memorabele scènes als een koorddanser die met stoel en tafel spaghetti eet op datzelfde koord (!), een mooi in beeld gebrachte optocht, een moordscène...

Maar het verhaal was me wat te simpel dus, maar zeker wel bovengemiddeld. Gewoon een prima dramafilmpje.

3,5 *

Sterke, ontroerende film van Fellini.

La Strada (1954) behoort samen met Il Bidone (1955) en Le Notti di Cabiria (1957) tot wat wel de Trilogie van de Eenzaamheid is genoemd. Het thema in deze trilogie is de spirituele armoede en de queeste naar een verlossing daarvan. De films handelen over de zoektocht naar betekenis en een doel in het leven, en naar liefde en hoop.

In de drie films staat daarnaast het thema van de door het hart en het verstand verscheurde ziel centraal.

Inderdaad is deze klassieker iets minder magisch dan zijn latere werk. Fellini’s eerste films waren nog stevig geworteld in het neorealisme. Met La Strada echter, kwamen voor het eerst wat van de poëtische en surreële beelden naar voren waar hij later zoveel furore mee maakte.

Het verhaal van La Strada is enigszins simpel, maar wordt op sterke en doeltreffende wijze uitgewerkt èn verbeeldt. Massina speelt zeker wat sentimenteel, maar het kan allemaal. De films schetst bovendien een schrijnend portret van dolende zielen en ook de magische momenten worden niet vergeten. Fellini maakt de lyrische, kleine momenten bijzonder.

Hoewel zijn vroegere films wat simpeler van opzet lijken, zit er behoorlijk veel symboliek in Fellini’s films. Vooral in zijn oudste films betreft het voornamelijk spirituele en religieuze symboliek en metaforen; later wordt het persoonlijker en iets meer psychologisch.

In La Strada wordt de fysieke reis als metafoor gebruikt om de zoektocht naar zingeving mee te onderzoeken. Tijdens deze reis, vol met zowel alledaagse als magische momenten, transformeert de hoofdrolspeelster van kinderlijke onschuldigheid richting zelfbeschikking en apotheose. Ook Zampano maakt een verandering door.

De zoektocht zou meer een spirituele dan een religieuze zijn, maar toch zit er de nodige religieuze symboliek in de film. De thematiek van de verscheurde ziel en het kiezen tussen hart en verstand komt naar voren in meer films van Fellini. Hiervoor gebruikte hij het beeld van een tussen de lucht en de aarde zwevende persoon. In de openingssequentie van La Dolce Vita transporteert een helicopter het beeld van Jezus Christus. In La Strada vallen de camerahoek bij Zampano’s kettingtruc en de balanceeract van de Fool op.

Fellini zag geen triomfeerder in deze strijd voor de ziel, alleen consequenties en een overgave aan de pijn van het bestaan.

Het simpele verhaaltje krijgt zo een sterkere lading mee en wint nog eens aan kracht. Hoewel ik persoonlijk het latere, surrealistischer werk iets meer waardeer, is ook La Strada een sterke film, die van mij net vier sterren meekrijgt.

Prima film dus.

Uiteindelijk toch mijn eerste Fellini gezien.

Mooi eenvoudig klassiek verhaal. Maar stiekem ook een heel mooie karakterstudie. Met name de ontwikkeling van Gelsomina is heel mooi gedaan.

Bij vlagen ook grappig, soms zelfs slapstick-achtig.

4.0*

Zkrz mooi klassiek verhaal, met mooie muziek ook van Nino Rota. Asje ooit de kans hebt daar heen te gaan *La Strada van Nino Rota* echt 'n aanrader.. Film opzich.. 'n 3 sterren..

Het circusleven is zo indrukwekkend dat ik het niet op kon brengen om na een half uur naar het toilet te gaan. De acteerprestaties zijn geweldig. Natuurlijk van Fellini’s vrouw met haar onvergetelijke mimiek. Maar Quinn steelt de show, hoewel in feite werkelijk iedereen geweldig speelt. De bizarre ‘verhouding’ tussen eerst genoemden is zo goed uitgewerkt dat de film me lang bij zal blijven. Dat Quinn toch nog wel wat gevoel blijkt te hebben is niet zo gek. Als je naar dat smoeltje van Masina kijkt, verschijnt er toch bij iedereen of een lach op het gezicht of komt er een gevoel van ontroering naar boven?

Mijn eerste Fellini is me meer dan goed bevallen. Ik heb Dolce vita, Amarcord en 8 ½ al klaar liggen en die ik ga ik heel snel kijken. Voor La Strada 5 sterren (ik kan niet anders) en wie weet wel een plekje in mijn top 10.

Wel een mooie en interessante film. Vooral Gelsomina leek echt heel simpel in haar hoofd. Zij moet haast wel het toppunt van naïviteit zijn...

Is iemand opgevallen dat die hoer (of wat ze ook mag wezen) die wordt meegenomen door Zampano echt een gat van ongeveer een centimeter tussen haar voortanden had zitten? Als dat geen overspelige vrouw was...:P

Wat een film zeg ! Alles klopt.

En een wereld-rol van Anthony Quinn

5 sterren.

Ik snap echt niet dat gimli f (en met hem waarschijnlijk vele andere filmliefhebbers) zoveel symboliek vinden. Ik krijg die indruk waarschijnlijk door de (zoals gimli ook zelf schrijft) simpele verhaallijn en de smoeltrekkerij van Massina. Toch vind ik het een boeiende film vanwege het feit dat hij vandaag de dag zo klassiek lijkt. En met klassiek bedoel ik niet "vastgeroest in een vast patroon" maar eerder "romantische oubolligheid". Daarenboven is en blijft de sfeer van het circus iets bovennatuurlijks.

Romantisch oubollig?? La Strada gaat over verlossing, zelfontdekking, de doorbraak van menselijke emoties. Met romantiek heeft dit toch echt weinig van doen...

Schitterende film 4,5* Veel symboliek of niet, La Strada is in ieder geval wel een stuk toegankelijker dan de meeste andere Fellini films.

Goede film. Quinn speelt erg goed en Masina speelt ook erg goed en wat een mimiek heeft die vrouw. De film komt lekker rustig op gang en als De Gek eenmaal in het spel komt wordt het geweldig. Een heerlijk verhaal over een norse Quinn die moeite heeft met het uitdrukken van zijn gevoelens, de ontwikkeling van Masina was heel goed gedaan, De Gek die humor in de film brengt (Wegeer ) en natuurlijk het prachtige einde waar Quinn zichzelf tegenkomt.

Vier dikke sterren.

Wow, is dit even een aangename verrassing! Ik had 'La dolce vita' en 'Otto e mezzo' al eens gezien, maar dat oeverloze gekwebbel (Pardon my French) deed me destijds helemaal niks. Ik ging dus met gemengde gevoelens zitten voor deze. Maar dit is echt een prachtige film, een goed voorbeeld hoe sterk een eenvoudig verhaal kan zijn in uitwerking. Quinn en Massina spelen geweldig en het verhaal is droevig maar toch hartverwarmend. Ik doe eens gek en geef er meteen de volle 5/5 voor! En ik zal die 2 andere films ook maar weer eens kijken, want 1 kijkbeurt is denk ik wat weinig voor dat soort films.

We hebben veel gemeen Paalhaas, ik had dezelfde reactie De eerste Fellini die mij wat deed.

En ik vond dit nu juist de minst bijzondere Fellini-film die ik zag. Het is natuurlijk ook niet zo'n karakteristieke Fellini, wat gewoner. Toen ik La Strada zag, stelde me dat wat teleur, maar het is inderdaad wel een mooi, klein drama.

Goed om te horen, ik kreeg het idee dat ik de enige was.

Ik had juist hetzelfde als Koekebakker. .

Minder dan zijn latere werk, maar in ieder geval beter dan Il Vitelloni (1953) die vergeleken met Roma, Giulietta Degli Spiriti, la Dolce Vita e.d. heel gewoontjes is. Daar waar Il Vitelloni nog sterk gebed is in het neorealisme, is la Strada symbolisch en een tikje poëtischer, zoals ik het werk van Fellini het meest waardeer. Desondanks maakt het ontbreken van surrealistische en bizarre beelden la Strada niet minder goed of minder Fellini. Misschien was La Strada wel zijn springplank naar het surrealisme.

4*

< Giulietta Degli Spiriti blijft voor mij nog altijd zijn beste werk >

Wat makkelijker te verteren film dan Otto e Mezzo of een La Dolce Vita en zeker net zo goed als eerder genoemden. Helaas heb ik alleen nog steeds geen meesterwerk gezien van deze regisseur. Hij komt af en toe wel dichtbij met een aantal scenes maar toch heb ik het gevoel dat ik ook geen meesterwerk meer te zien zal krijgen aangezien ik denk ik zijn drie beste films achter de rug heb.

La Strada is een lief filmpje dat in Masina in de rol van Gelsomina een prachtig personage heeft. Heel lief personage waar je snel voor gaat voelen. Perfecte mimiek voor deze rol. Quinn doet het eveneens goed. Niet het beste wat ik van hem gezien heb maar zeer degelijk. Het verhaaltje is simpel en levert hier en daar mooie neo realisme op. Iets waar Fellini sowieso wel in uitblinkt. Soundtrack is degelijk. Vaak wat overblown maar dat deuntje van Gelsomina maakt veel goed. Treurig en zeer passend bij haar personage.

Sterke film die eigenlijk gedragen wordt door Masina. Nergens een absoluut meesterwerk maar wel oerdegelijke italiaanse cienma. 4*

Amarcord!

Roma! Notti di Cabiria!

Notti di Cabiria ben ik al heel lang naar op zoek. Nergens te krijgen (toch?).

Ik huurde 'm ooit, maar er is een regio 1 Criterion DVD.

Inderdaad wel erg benieuwd naar deze film. Ben sowieso wel benieuwd naar al het werk van Fellini.

Ontroerende film, waarin de hoofdrolspelers eigenlijk een heel eenzijdig leven leiden, maar die toch erg boeiend is. De manier waarop Zampano Gelsomina behandelt is bijvoorbeeld heel interessant. Aan de ene kant geeft hij haar voldoende eten en geeft hij haar de mogelijkheid om ook een zeker element in zijn show te spelen, aan de andere kant is hij harteloos, bot en onaardig.

Wat ik minder goed begrijp is waarom zij niet ervoor kiest om met de clown mee te gaan. Ze heeft medelijden met Zampano, maar ze is ook niet echt gelukkig bij hem, terwijl ze dat wel bij de clown zou kunnen zijn.

De laatste tien minuten van de film vind ik het best. Zampano die jaren later nog steeds hetzelfde trucje doet, een trucje waarvan je als kijker bijna de zinnen al uit je hoofd kent... Om vervolgens de waarheid van het verdere leven van Gelsomina te ontdekken, en dit (of misschien ook meer) niet aan te kunnen. De dronkemansscene in de kroeg is schitterend en heel realistisch. Grappig ook hoe Zampano de stoel onder die ene vent vandaan trapt. Van begin tot einde prachtig, dit gedeelte.

4 sterren

Nogal moeilijk te beoordelen film. Anthony Quinn zet Zampano op zeer goede wijze neer en dat gezicht van Gelsomina zegt al genoeg in vrijwel alle scenes. Het verhaal is wel mooi, maar ik kan ook niet zeggen dat ik het geweldig vond, daarcoor was het toch te eenzijdig.. Het einde was wel ontroerend. Voorlopig wel de beste film die ik van Fellini heb gezien, al is het pas de tweede na Amarcord(3*). Dit is wel het type film dat in mijn herinnering steeds beter zou kunnen worden.

3,5*

Dit is vooral het type film dat na herziening beter wordt...

Mooie film maar hij haalt het toch niet bij otto e mezzo. Ik ben echter nog lang niet klaar met Fellini, op naar de volgende.

4*