The Age of Innocence (1993)

Een kostuumdrama hoort mij te pakken. Daar hoor ik helemaal in meegezogen te worden en mij de rest van de dag niet meer los te laten. Deze film heeft dat niet bij mij weten te bereiken en dat vind ik jammer.

Daniel Day Lewis vond ik geweldig en met zijn personage had ik als enige nog wat sympathie. Met het personage van Michelle Pfeiffer daarentegen had ik helemaal niets. Ik vond haar te overdreven, te vrijgevochten. Zoals ze bij de eerste ontmoeting gelijk haar hand naar hem uitstak met van die fake stralende ogen. Het kwam heel onecht over terwijl het een belangrijk onderdeel was, de eerste ontmoeting tussen die twee. En dat vind ik jammer want ik vind Michelle Pfeiffer een redelijk goede actrice.

Toch geef ik deze film wel een voldoende want de beelden van de New York jetset in 1870 zijn werkelijk geweldig. Dat maakt het toch waard om naar deze film te kijken en dat onderscheidt dit kostuumdrama met andere kostuumdrama's. Het komt weinig voor dat ik zulke mooie beelden terug mag zien in een dergelijke film.

Deze film kon mijn in het begin niet zo boeien, maar wist mij naar het einde toe toch flink bij de kladden te pakken.

Mooie ingehouden en subtiele regie die goed bij het wat sobere verhaal past. Camerawerk was bij momenten knap inderdaad, met als duidelijk hoogtepunt de cruciale scène waarin Pfeiffer staat te wachten aan de zonovergoten zee. Groots!
Daniel Day Lewis laat wederom zijn klasse zien, maar ook de rest van de acteurs doet goed mee.

Vooral het einde vond ik heel erg mooi: Archer die eindelijk 'vrij' is, maar ervoor kiest uiteindelijk toch om het perfecte beeld van de gravin en al waar ze voor staat te behouden.

Een redelijk dramafilm...

Dat val ik

Redelijk acteerwerk...

Acteur Daniel Day-Lewis speelt wel goed...

Wel mooi kostuumdrama...

Verder is niets bijzonders..

Middelmatige film, die veelbelovend begint maar al gauw langdradig wordt.

Blijft ver achter bij de verfilmingen van de kostuumdrama's van Jane Austen.

Geweldige film dit van Scorsese met een fantastische rol van Daniel Day-Lewis.

Kostuumdrama’s is een genre dat mij meestal niet ligt. Er zijn in ieder geval weinig films in het genre die ik goed vind, zelfs iemand als Kubrick ging bij mij ten onder met zijn Barry Lyndon. Scorsese lukt het echter wel en weet met the Age of Innocence een haast betoverend meesterwerk op tafel te toveren, die ik niet alleen mooi vind, maar die mij ook weet te raken.

Daniel Day-Lewis is een geweldig acteur, die bijna in alle rollen die ik van hem zag, erg goed speelt. Hij speelt hier met overtuiging de rol van Newland Archer, een sympathieke slimme man, die schijnbaar graag met het uiterlijke vertoon en de regels van de sociale bovenklasse meedoet om zo geen zorgen meer te hebben over zijn toekomst. Hij trouwt met de mooie, niet altijd even slim ogen May, gespeeld door Winona Ryder, en een goede toekomst lijkt verzekerd. Gelukkig is dat niet zo, want dat zou ongetwijfeld een minder boeiende film hebben opgeleverd. Want er is namelijk ook nog Michelle Pfeiffer, die als May’s nicht Ellen, regelmatig Newland het hoofd op hol brengt, maar hij lijkt vast te zitten in het web van de rijken.

En dat punt wordt door Scorsese op een geweldige manier uitgewerkt. In feite is het een eenvoudig verhaaltje over overspel, maar de geweldige acteurs, de fraaie aankleding en de geweldige cinematografie zorgen ervoor dat deze film zoveel meer is. Day-Lewis is hier een soort van anti-held. Het is af te keuren wat hij op sommige momenten doet, maar aan de andere kant begrijp je hem wel en op een gegeven moment had ik zelfs lichtelijk medelijden met hem. Het is aan de ene kant een slimme man, maar richting het einde van de film blijkt dat zijn vrouw slimmer is dan hij had gedacht, en dat vergroot het respect voor de personages en zeker voor May. Het niveau van de film is in ieder geval constant hoog. Ik was vooral ook benieuwd hoe alles af zou lopen. Het einde waarbij Day-Lewis in Parijs zijn geromantiseerde herinnering aan Ellen in stand houdt, is echt magisch.

Verder wil ik nog de prachtige cinematografie van de film roemen. Er zitten erg veel prachtige shots in de film, waardoor de film regelmatig oogt als een mooi schilderij. De muziek van Elmer Bernstein is erg aangenaam, evenals de fijne voice-over van de film. Ja wat mij betreft is dit een fijn meesterwerk, waarmee Scorsese toch weer bewijst hoe veelzijdig hij is. Ik vind niet al zijn films even goed, maar dit is absoluut een klein pareltje.

4,5*

Betoverend liefdesdrama.

Martin Scorsese is zo'n regisseur wiens films ik qua inhoud niet altijd kan smaken, maar wiens regie keer op keer van het hoogste niveau is.

Nu, veel kostuumdrama's heb ik (nog) niet gezien, maar het is een genre dat ik zeker een kans wil geven. The Age of Innocence leek mij dan ook eens de moeite waard om te zien.

Vanaf minuut één word je meegezogen in de wereld van de New Yorkse high society, een milieu dat voornamelijk gekenmerkt wordt door arrogantie.

Newland Archer belandt door zijn aanstaande huwelijk in die wereld, maar dan moet de ontmoeting met de aantrekkelijke gravin Ellen Olenska nog plaatsvinden.

Het dilemma dat Newland nadien meemaakt is prachtig uitgewerkt. Hij moet constant zoeken naar de balans tussen emotie en verstand. Hoe hij dat beleeft is fantastisch uitgewerkt, met een fantastisch einde tot gevolg.

Op voorhand had ik gedacht dat dit een onemanshow van Daniel Day-Lewis ging worden, maar niets is minder waar.

Daniel Day-Lewis zet een ingetogen maar toch zo intense rol neer - een rol die niet moet onderdoen voor zijn larger-than-life-rollen als Bill the Butcher en Daniel Plainview. Maar Michelle Pfeiffer weet zich uitstekend staande te houden. Ze is op sommige momenten zelfs beter. Haar personage komt af en toe wat raar uit de hoek, maar het acteren an sich is absoluut van hoog niveau.

Ook Winona Ryder - niet bepaald mijn favoriete actrice - komt verrassend overtuigend uit de hoek. Haar op het eerste zicht naïeve personage wordt ook interessanter naar het einde toe, en daar maakt zij dankbaar gebruik van.

Martin Scorsese levert wederom een visueel wonder af. The Age of Innocence is bijzonder fraai in beeld gebracht. De camerastandpunten zijn uiterst verzorgd, maar ook de aankleding is van het hoogste niveau. De kostuums, de decors en de locaties zijn prachtig. Zelfs de make-up voor de oudere versie van de personages (iets wat toch altijd riskant is) komt geloofwaardig over.

De muziek is eveneens uitstekend gebruikt.

The Age of Innocence is misschien niet zo stoer als Goodfellas of Casino, maar is dubbel zo intens. Dit is het beste dat ik totnogtoe gezien heb van Martin Scorsese.

4,5

Scorsese staat voor mij garant voor in elk geval een bovengemiddelde score. Nooit scoorde hij onder de 3,5 sterren in Moviemeter-termen. Ik zag al zijn speelfilms op 2 na. Het eerste uur hing Age of Innocence de uitzondering op een gevestigde regel te zijn, boven het hoofd. Ik kijk wel vaker films in etappes, maar heb met mezelf afgesproken dat ik dat in principe alleen 'mag' doen als de film langer dan 2,5 uur duurt. Nu komt deze film daar net niet aan, maar het zijn mijn regels, dus ik mag flexibel zijn.

Ik had dat echt even nodig, want vond er niet veel aan de eerste 70 minuten. Het pakte me totaal niet. Ik zat er niet in en hoewel ik me net nog had voorgenomen het woord 'saai' zo lang mogelijk te vermijden, is dat precies wat ik er van vond. Ik snap ook best dat juist die belachelijke tradities en etiquettes van de upperclass uit die tijd synoniem staat voor veilige bepalingen, ongeschreven regels en juist prat gaan op binenn de pas lopen ; wat dus ook gewoon saai is. De intense onderhuidse spanningen, de meedogenloze roddels & vooroordelen en het tot in het absurde bekrompen gedrag, zorgen ervoor dat je verbazing je over die saaiheid heen tilt. Dat was bij mij in elk geval in de tweede helft van de film het geval. In de eerste helft vond ik er nogmaals niet veel aan. Ben ook totaal geen fan van kostuumdrama’s, al is het maar omdat de personages die erin voorkomen niet verder van me af zouden kunnen staan en ik maar moeilijk mee kan leven met de probleempjes van rijkeluis gespuis. Gelukkig lukte dat dus na een pauze van ongeveer 20 uur. Normaal is zo’n lange pauze niet bevorderlijk voor het kijkplezier, soms dus wel.

Vond de cast vooral heel degelijk. Daniel Day-Lewis is een klasbak, maar ik heb hem nog nooit een overtuigende liefdesscène zien spelen. Hier is hij vooral overtuigend in zijn gekwelde gevangenschap. Vind hem vooral in rollen waar hij zich wat meer kan laten gaan, goed. Hier kon dat gezien zijn rol niet. Pfeiffer vind ik geen slechte actrice, maar op de een of andere manier vind ik haar nooit bij haar rol passen, wat ze ook doet. Had ik vooral de eerste 70 minuten last van. Ryder is best een goede actrice, maar krijgt hier net wat te weinig te doen, wat natuurlijk ook haar rol is. De bijrollen zijn weinig opvallend.

Visueel is de film bij vlagen echt een plaatje; net een schilderij af en toe. Overall gezien is het niet bijzonder genoeg om er heel lyrisch over te gaan lopen doen, maar het hielp met wel een eind de goede kant op. Vooral omdat de film verder ook tot in de puntjes verzorgd is op technisch vlak (daar reken ik dan van de kostuums tot de muziek onder).

Conclusie is eigenlijk dat dit een heel goede film is. Niet helemaal mijn film, maar vooral goed gemaakt. Klinkt een beetje flauw op een van je favoriete (top 50 toch zeker wel) regisseurs zo’n nietszeggende credit te geven, maar het is toch echt zo. 3,5 sterren en dat kunnen er zeker meer worden.

Prachtige film waarin een verloofde advocaat valt voor de nicht van zijn verloofde. De film speelt zich af in de high society van New York eind 1870 en de vele regels, tradities en gebruiken destijds komen goed naar voren en vormen een belangrijk onderdeel van het verhaal. Visueel gezien misschien wel Scorsese's mooiste film met ook uitmuntend camerawerk en montage. Ook is de aankleding zeer gedetailleerd. Sterk acteerwerk van de drie hoofdrolspelers waarbij de onderhuidse emoties bijna voelbaar zijn. In de herziening toch een 4.5 sterren.

Ja dit is wel een film die er even in hakt.

Zo frivool als het begin is, zo complex halverwege,... maar o-zo aangrijpend aan het eind. Het is inderdaad een lange zit. En het is een worsteling om zo veel razendknappe teksten en de onderlagen zo snel te kunnen doorgronden. Want veel heeft een onderlaag.

Met name het moment (aan het eind van de film) waarop zoonlief aan vader - Newland Archer - bijna luchtigjes vertelt dat zijn moeder May Welland - die op dat moment stervende was - af bleek te weten van zijn verscheurdheid en worstelingen, en dus ook weet had van zijn grootste en geheime liefde Ellen Olenska, plaatst de film met terugwerkende kracht plots in een ander licht...

Het is een pittige film... maar wel klasse! Oh ja... en wat geweldig geacteerd!

4*

Over de filmische, noem het visuele of cinematografische waarden van de werken van Scorsese moeten we ons nooit zorgen maken en al zitten we deze keer niet in de maffia- of misdaadwereld, "The Age of Innocence" is, doorheen de romantische intrige van het verhaal, een vlijmscherpe en schitterend geslaagde ontleding van de keiharde wetten, zeden en gebruiken van de werkelijke high-class-society.

Heel veel oog voor het detail, de decors, de costumering, de kleurschakeringen en steunend op de overtuigende acteerprestaties van heel wat routiniers in het vak.

De film straalt voldoende passie uit en toch blijft hij gespaard van al te suggestieve vrijscènes. Mooie scènes zijn er anders wel voldoende, zoals de "bijna-bekentenis"-scènes en de laatste met hoofdpersonage en zoon.

De roman van Edith Warnton werd reeds verfilmd in 1924 en 1934. Scorsese voegde er een derde, bezienswaardige remake aan toe.

Werd weer eens tijd voor een Scorsese. Dat was weer te lang geleden. Nou heb ik het meeste wel gehad natuurlijk, maar deze prent lag nog klaar. Kon er niet zoveel mee. Goed acteerwerk, dat zeker. Vooral Daniel Day-Lewis schittert, maar verder kon het verloop van het verhaal me niet zo interesseren. De prachtig geschoten plaatjes compenseren de saaiheid een beetje. Visueel imponerend dus, verder niet zo.

Vooral een hele mooie film. Dat ligt natuurlijk aan de decors en kostuums die de wereld van de New Yorkse high society goed weergeven, maar ook aan de regie en camerawerk. Fijne tracking shots, leuke focus op de luxe en overdaad als prachtig gekleurde bloemen, eten, schilderijen en snuisterijen maar ook met enkele mooi belichte scènes. Dat alles is lekker snedig gemonteerd (op een enkele wat brakke cut na) waardoor het allemaal heel vloeiend loopt en je je geen moment verveelt. Scorsese weet precies hoe lang zijn scènes moeten duren en de film weet daardoor prima te vermaken zonder stil te vallen. Hij is daar nog altijd één van de beste in, hoe lang zijn prenten ook duren en hoe mager de film kan zijn: je blijft kijken.

Maar och wat is het een kille bedoeling allemaal, en dan vooral tussen Day-Lewis en Pfeiffer. Dat het geen brok gezelligheid is in het wereldje waarin zij leven is prima (dat is nu net het punt) maar het was fijn geweest als het tussen die twee wel had geknetterd. Dan was de twijfel tussen de twee levens een stuk beter naar voren gekomen. Want waarom zou je de éne saaie (maar lieve en aantrekkelijke) vrouw inruilen voor een andere saaie vrouw. Je ziet dat men hier een film over heeft willen maken, maar het komt er helaas nooit uit. Alles wat deze film echt had kunnen zijn - een grootse meeslepende film- is het niet geworden. Dat ligt dan wel aan Pfeiffer, want de rest van de cast is sterk. Ryder is volstrekt geloofwaardig als simpel grietje, Day-Lewis is fantastisch met zijn blikken (alleen krijgt hij geen weerwoord) maar Pfeiffer helaas een grijze muis (waardoor Day-Lewis ook een beetje verloren rondloopt soms). Niettemin overheerst het positieve. 3,5*.

Na een reeks van geweldadige (gangster-)films besluit Martin Scorsese om zijn - naar eigen zeggen - meest geweldadige film te maken: Een kostuumdrama.

The Age of Innocence verteld het verhaal van Newland Archer, een lid van een respectabele high society-familie van New York. Archer is verloofd met May Welland, maar zijn oog valt op haar nicht gravin Ellen Olenska die het onderwerp is van veel geruchten omdat ze wil scheiden van haar man.

Hoewel het acteerwerk uitstekend is en het verhaal ook zeker niet onaardig, was het geheel wel een beetje stijfjes. Ik kan me goed voorstellen dat dit niet iedereens cup of tea is, met name het begin van de film vergt wat geduld. Maar dat was het wat mij betreft wel waard, want het drama was uitstekend en de film kende een aantal bijzonder sterke momenten. Door de verteller die af en toe tussendoor kwam voelde de film aan als een soort boek. Aan de ene kant vond ik het wel wat hebben, de uitleg tussendoor, maar aan de andere kant haalde het het tempo uit de film.

Altijd opmerkelijk dat sommige mensen het zichzelf zo moeilijk maken, dan heb je een mooie verloofde en dan moet je zo nodig verliefd worden op haar nicht, met wie je onmogelijk een relatie kunt onderhouden. Wat een leven hebben die lui ook allemaal, zoveel geld en dan de hele dag besteden aan frivoliteit, geen wonder dat ze niets anders te doen hebben dan roddelen en kijken of iedereen alles nog wel doet 'zoals het heurt'. Wel grappig dat er nog steeds een aantal Nederlandse invloeden in het New York van toen waren. Henry van der Luyden met zijn servies van de VOC bijvoorbeeld.

Het beste van The Age of Innocence is dat het visueel echt een meesterwerk is, zonder twijfel Scorsese's mooiste film. De cinematografie is uitstekend, veel symmetrie en schilderachtige composities in mooi Cinemascope formaat. Het kleurgebruik was bijzonder mooi, al die prachtige bloemen kon je bijna ruiken. De historische setting was erg geslaagd. De interieurs, de kostuums, de schilderijen aan de wanden, het is allemaal bijzonder mooi verzorgt. De muziek van Elmer Bernstein was ook erg mooi en hielp de emotionele momenten enorm.

Scorsese heeft daarnaast ook een aantal Hitchcockiaanse trucjes toegepast. Om te beginnen hebben we de prachtige openingstitels van Saul Bass met de ontluikende bloemen. Daarnaast werd om aan te geven dat een personage zich ergens op focuste een film noir-achtige belichting van de ogen gebruikt. Bepaalde emoties werden met kleuren als rood en geel weergegeven (Hitchcock deed dit ook in Marnie) en tot slot heeft Scorsese ook een erg experimenteel trucje gebruikt: als Newland en Ellen in een menigte zitten komt er een soort toneellicht over hen heen en hoor je de andere toeschouwers niet meer.

Alleen de visuele pracht maakt The Age of Innocence het kijken al waard. Het kan een vrij lange zit zijn, maar Daniel Day-Lewis, Winona Ryder en Michelle Pfeiffer loodsen je samen met Elmer Bernstein's mooie klanken langs alle frivoliteit, zodat je kan genieten van de prachtige beelden en het geslaagde liefdesdrama.

Ondanks dat de regisseur Scorsese gebruikmaak van kleuren om emoties van de verschillende personages te onderstrepen. (Bij een fade-out kleurt het scherm soms geel of rood. Een techniek die al was te zien in de films Black Narcissus (1947) en Rear Window (1954). Ook de kleuren van jurken, rozen en interieurs benadrukte de emoties van de personages. Wekte de film in mij als kijker nergens enige emotie op. Eerder was het afstandelijk en stijfjes.

De filmdecors zijn een perfecte ogende reconstructies van het New York van de jaren 1870. Er worden vele (avond) maaltijden genuttigd (en de sociale gebruiken en machtsverhoudingen die ermee gepaard gingen) en aan de muur hangen schilderijen van de grote meesters. Daarnaast gebruikte de regisseur ook opvallende belichtingstechnieken en iris shots (populair tijdens de silent film era) om bepaalde gebeurtenissen te accentueren. TJa, op het vlak van; de decors, de kostumering, de kleurschakeringen is er dan ook heel veel oog voor het detail.

Het is dan ook vooral jammer dat ik nergens enige compassie voor de rijkere bovenklasse van het New York kon krijgen. Nergens waren de onderdrukte emoties voelbaar. Doordat het vanuit mannelijk perspectief werd verteld was Daniel Day-Lewis, uiteraard de betere speler. De kleinere rol van Winona Ryder was ook geen verkeerde vertolking. Echter het was Michelle Pfeiffer die er eerder uit zag als een grijze muis dan een vrijgevochten dame. Begrijp me niet verkeerd ze was een prachtige verschijning in haar weelderige japonnen maar haar situatie is te magertjes weergegeven. Het is dan ook vooral te danken aan het sterke verhaal van Edith Wharton, dat ik de film toch met een positieve waardering weet te belonen.

Alles in de film ademt kwaliteit en klasse net als de beau monde die wordt geportretteerd: de film is visueel prachtig, de uitgesproken volzinnen zijn vaak diepzinnig en poëtisch en het verhaal doet er toe, maar tegelijk is de film saai omdat je wordt overdonderd door een eindeloze stoet aan personen en details die er niet toe doen al past dat bij de thematiek van de film dat we worden opgeslokt door onbelangrijke conventies waardoor we verliezen wat er wel toe doet. De film speelt zich af in de Victoriaanse 19de eeuw waarmee de thematiek van de film wordt benadrukt: al zijn we bij wet vrij, we worden toch al te vaak ingesnoerd door de conventies van je omgeving. We spelen een spel met anderen en verbergen onze emoties. En bovenal: hoe pijnlijk is het om de liefde van je leven op te moeten geven om anderen te plezieren. Al met al zonder meer een hele goede film maar hij wist me niet echt te raken. Maar zoals meestal met de beste dingen is ook deze film wellicht een acquired taste die zijn geheimen niet direct prijsgeeft zodat de film zal groeien naarmate je ouder wordt en je de film vaker hebt gezien…

Ik heb geen flauw idee wat er scheelt met Daniel Day-Lewis, maar op één of andere manier ligt deze nochtans erg degelijke acteur me niet. Het kan ook aan het soort films liggen, al zijn de kwaliteitsvolle films die hij beoogt nochtans eerder my cup of tea. Niet dus. Lincoln, There'll be blood, In the name of the father, Phantom thread, A room with a view en nu deze, neen, ik buisde er geen enkele, maar topscores spendeerde ik er ook niet aan. Bizar.

Ook nu weer. Zeer degelijke gedegen kostuumfilm met veel pracht en praal, visueel uitstekend, scherpe dialogen en redelijk script waarbij de liefde opgeofferd wordt voor de schone schijn en de standing van de beau monde. Het leven of de liefde wordt niet zomaar op commando beleid of je verkiest een werkwoord met lange "ij"... Aan de goede acteerprestaties schortte er ook niets overigens. Maar het boeide me maar matig. Ik kon er amper de gedachten bijhouden.

Zo kleurrijk het visueel werd verteld, zo kleurloos vond ik de invulling van het verhaal. Een beetje te stijf en te serieus bij momenten waardoor ik al gauw de vergelijking maak met het tegenovergestelde stijlvolle, maar meer gevatte The favourite van Lanthimos. Het miste wat pit en humor om me te boeien of laat staan bij te blijven.

Oef.

Dat ik geen Scorsese fan ben ik na 18 films wel duidelijk, eerlijk waar had ik bij deze film ook niet de grote ommekeer verwacht. En zo geschiede, want het is een redelijk doorsnee Scorsese geworden, alleen dan in de vorm van een kostuumdrama.

Ik heb het gewoon niet zo op de regie van Scorsese. Je merkt wel dat hij er nauwgezet mee bezig is. Van de voice-overs tot de opzichte camera bewegingen, Scorsese is iemand die wat meer met film wil doen dan enkel een verhaaltje vertellen. Alleen komt het mij steeds erg gekunsteld over. Zowel het camerawerk als de vierkant lopende voice-overs leiden maar af dan dat ze wat toevoegen.

Het melige verhaaltje in de achtergrond weet verder niet te beklijven en verschilt amper van wat je doorgaans in dit soort films voorgeschoteld krijgt. Waarom dit allemaal zoveel hardverscheurender of pijnlijker zou moeten zijn dan het doorsnee overspel riedeltje is mij onduidelijk, al kan dat ook te maken hebben door enkele povere acteerprestaties. Day-Lewis en Pfeiffer weten beiden absoluut niet te overtuigen.

En zo krijg je een wel érg saaie film. Nummer 19 die tegenvalt, hopelijk komt er toch ooit de ene film die Scorsese kan verlossen.

1.0*

De rode draad doorheen Scorseses oeuvre is New York. Geen man die zijn stad meer lief heeft dan hem. Dat heb ik ook kunnen ervaren enkele jaren terug op een geweldige tentoonstelling aan hem gewijd. Mijn eerbied voor deze intelligente mens en volleerde regisseur is er alleen maar op vooruitgegaan. Dat ik "Age of Innocence" één van zijn minste films vind doet daar geen afbreuk aan.

Hier verkent hij de familiale politics in de upper class van de stad doorheen Newland Archer, een man die op huwen staat met May Welland, dochter uit een vooraanstaande familie, maar die passioneel verliefd wordt op diens nicht, gravin Olenska nota bene een vrouw die aan het vluchten is uit een ongelukkig huwelijk. Laat net overspel en scheiding twee sociale taboes zijn in de hoogste New Yorkse kringen. Het wordt later in de film duidelijk dat de high society zelf achter de schermen en op een achterbakse en zelfs brutale manier de relaties onderling manipuleren om zo uit de wind te blijven voor schandalen die hun reputatie en naam kunnen bezoedelen. Scorsese noemde deze dan ook zijn "meest gewelddadige film".

Ondanks het visueel weer genieten is (o.a. de materiële rijkdom die tentoongesteld wordt), vond ik het verhaal aan de magere kant want meer dan een verhaaltje over overspel is het niet. Wel rijkelijk versierd met prozaïsche dialogen, klassieke muziek en een theatrale zin voor drama, maar dan nog is 130 minuten erg lang voor hetgeen uiteindelijk verteld wordt en kan ik alleen maar beamen dat het inderdaad saai wordt, zeker in de eerste helft van de film. Die voice over doet er ook niet veel goed aan. Dit terzijde vond ik Day-Lewis en Pfeiffer wél goed bezig hier. De vertwijfeling van Pfeiffer/Olenska over haar gevoelens voor Day LEwis/Archer zijn overduidelijk van haar gezicht af te lezen en de brandende pijn van niet vervulde verlangens die de man tot tranen beroeren in sommige scènes zijn acteerwerk in zijn puurste vorm.

En zo zit ik ergens middenin. Zeker geen top-Scorsese maar ook weer te goed om een laag cijfer te geven. 3*

Merkwaardig de term 'overspelverhaal' die je her en der tegenkomt. Dat is dit toch vrij letterlijk niet. Age of innocence vertelt eigenlijk twee verhalen: dat van een man die de verkeerde vrouw trouwt, en dat van een vrouw die gevangen zit in de benauwende moraal van de kringen waartoe ze behoort. Het boek komt uit 1920 en vertoont wat overeenkomsten met The portrait of a lady van 30 jaar eerder, waar de Amerikaanse protagoniste Isabel Archer heet. Zou schrijfster Wharton Newland hebben willen positioneren als een familielid van haar?

Hoe dan ook, inhoudelijk vond ik het prima en ook het acteerwerk was goed, met name Pfeiffer weet met simpele middelen indruk te maken. Ik houd alleen niet zo van de stijl van Scorsese. Het camerawerk vond ik nogal opzichtig en dat geldt ook voor de muziek. En ook van de vertelwijze ben ik niet onder de indruk, dit is zo'n film die relatief weinig vertelt voor z'n speelduur maar zonder dat dit een rustig ritme oplevert.

Aardige film dus, die mij niet heeft verveeld en enkele interessante elementen bevat, niet meer en niet minder.

Ik denk dat deze film vooral een voldoende scoort omdat Scorsese deze heeft geregisseerd, want the Age of Innocence is ontzettend gezapig.

De hele film vertelt een saaie voice over wat we op het scherm zien en wat de personages voelen. Deze berooft de gespeelde scènes van alle emotie en deze voelen dan ook behoorlijk geacteerd aan. De geloofwaardigheid verdwijnt vooral met de film en een band met de personages wil maar niet tot stand komen. De film oogt hierdoor erg fragmentarisch aan en eigenlijk schiet alles maar van hot naar her, zonder dat er een duidelijke lijn in zit. De tijdsprongen halen je nog meer uit de film en eigenlijk blijft er op het fraaie visuele aspect en de goede cast na maar barweinig over.

De eerste onvoldoende die ik aan Scorsese uitdeel. Het is niet anders, maar laat hem aub nooit meer aan kostuumdrama's branden.

2,0*

Pff.

De voldoende zal inderdaad door Scorsese zijn gekomen, want voor zijn doen is dit een erg saaie, oninteressante en vooral lange film. Niet dat ik al stond de poppelen om een kostuumdrama vanuit zijn kant te kijken, maar een kans geven kan uiteraard nog wel.

Die kans bleek tevergeefs te zijn. Ik kwam er werkelijk niet doorheen, heb de film serieus in etappes moeten kijken wat normaal niet erg vaak gebeurd. Maar het was allemaal zo oninteressant, traag en theatraal dat het gewoon een vermoeienis was om doorheen te komen, ondanks echt serieuze pogingen.

De rollen vond ik best slecht, zowel de personages als het acteerwerk. Iets waar ik ook behoorlijk van schrok, want Day-Lewis is echt geen matige acteur. In deze rol kon hij blijkbaar de druk niet aan, want dit was voor zijn doen zeer ondermaats. Ook Pfeiffer en Ryder waren serieus ondermaats. Ryder lijkt vooral verdwaald en Pfeiffer is een miscast.

Het trage tempo van de film en zeer oninteressante en afstandelijke romantiek doen het een moeizame zit worden. Het verhaaltje vond ik tevens erg slap, maar Scorsese vond het blijkbaar erg mooi. Het gaat namelijk 139 minuten door. 2 uur en 19 minuten voor dit soort onzin dat niet wil raken en/of vermaken.

De regie is op sommige punten nog wel geslaagd, eerlijk is eerlijk. Scorsese weet soms net een betere visuele duw aan zijn scenes te geven met best goed camerawerk en leuk gespeel met kleurtjes en cinematografie. De inhoud zit dat wel extreem in de weg door alles wat maar visueel een beetje interessant was compleet van de mat te vegen.

Ik heb het geprobeerd, maar het was echt slaapverwekkend om hier doorheen te komen. Het lukte me gewoon meermaals niet, en ik heb het echt geprobeerd. Misschien moet ik gewoon van de kostuumdrama's afblijven, want dit was niet de eerste keer dat een film van deze soort mij in slaap zong.

Don't make love to me. Too many people have done that

Martin Scorsese, ik blijf het een vreemde regisseur vinden. Het is iemand met een serieuze staat van dienst en bovendien ook iemand die echt wel degelijke films heeft gemaakt maar algemeen gezien is het vaak toch net niet mijn ding. Toch betrap ik me erop dat ik het niet kan laten als ik weer eens een ongeziene film van hem gemakkelijk kan kijken en deze keer is hij er zelfs in geslaagd om me naar een (sub)genre te laten zien waar ik bitter weinig mee heb: het kostuumdrama. Het was dan ook vooral de aanwezigheid van Michelle Pfeiffer dat me over de streep trok.

En eigenlijk ben ik blij dat ik dat heb gedaan. Ook deze keer is het geen meesterwerk, maar er is veel goeds in The Age of Innocence te ontdekken. Het begin is wat taai te noemen met een hele hoop gegoochel met namen en relaties (die uiteindelijk niet echt enorm belangrijk zijn voor het verdere verloop van de film) maar Scorsese levert uiteindelijk wel een interessante driehoeksverhouding af. Het eerste deel van de film is vooral bedoeld om de setting en de tijd waarin dit afspeelt zo mooi mogelijk in beeld te brengen, maar dat heeft wel als resultaat dat het even duurt vooraleer die driehoeksverhouding echt in gang wordt getrapt. Scorsese neemt dan ook ruimschoots zijn tijd en toch blijft dit over de gehele lijn wel fascineren. Je voelt weliswaar vanaf de eerste seconde aan dat er nog iets gaat bloeien tussen Newland en Ellen en toch weet hij nog een aantal keer verrassend uit de hoek te komen. Het einde is dan ook van een schoonheid die ik nog niet gauw bij Scorsese heb gezien, al ben ik absoluut geen fan van iemand te verouderen aan de hand van een flinke dosis schmink. Misschien ook wat omdat Daniel Day-Lewis ondertussen ouder is dan zijn personage op het einde van The Age of Innocence en je aanvoelt dat de veroudering niet zo goed gelukt is.

Het is wel de eerste keer dat ik (eindelijk zullen sommigen denken) snap waarom hij zo bejubeld wordt. Hij is heerlijk op dreef als Newland Archer en is van heel de mannelijke cast de enige die echt tot zijn recht komt. Hij trekt de film een aantal keer volledig naar zich toe maar dat is zonder Michelle Pfeiffer gerekend. Een actrice die ik eigenlijk maar pakweg het laatste afgelopen jaar echt ben beginnen waarderen (met onder andere films zoals Scarface en Wolf) en hier ook over de gehele lijn overtuigt. Je zou dan denken dat die twee met de meeste aandacht gaan lopen maar toch ook nog even een vermelding doen van Winona Ryder. Misschien een wat kleine rol maar wel een belangrijke en Ryder brengt het personage perfect tot leven. Ook Miriam Margolyes is heerlijk trouwens als Mrs Mingott maar wat is die voice-over enorm vervelend trouwens! Sowieso vreemde keuze vind ik om Joanne Woodward te kiezen, toch geen onbekende actrice, maar het wordt ook allemaal op zo'n gezapige manier verteld..

Neen, ik ben misschien nog meer allergisch aan een voice-over dan aan een kostuumdrama in het algemeen. Aangenaam verrast door deze Scorsese, want ook de poging van Stanley Kubrick (Barry Lyndon) was niet aan mij besteed. Daniel Day-Lewis is de moeite, dat kan ook gezegd worden van Michelle Pfeiffer en uiteindelijk schiet vooral nog het mooie in beeld gebrachte tijdsbeeld over. Alleen jammer dat er niet wat meer tempo inzit.

3.5*