The Age of Innocence (1993)

Ondanks dat ik helemaal niet van kostuumdrama's houd heb ik deze film gezien.....

en dat had ik niet moeten doen het was maar een saaie boel.

het boek was ook al zo saai

ik vond het best een goede van Michelle, sommige stukken waren een beetje langdradig. toch wel redelijk

Bareuh

een 3 voor Pfeiffer maar dan ook alleen voor haar

Nogal saaie film, die naarmate hij vordert toch wel weet te boeien omdat de personages toch fascineren, en zeker de manier waarop ze verplicht zijn te leven in die milieus, de cynische ondertoon van de film heeft heel veel goed gemaakt. Ik kan alleen Michelle Pfeiffer niet hebben, en dat is niet persoonlijk want ik kende haar niet voor deze film (oke, uit Batman returns, maar voor de rest niet dus) En ik heb een hekel aan romantische overspelverhalen, maar als ik dat buiten beschouwing laat, dan is dit wel een goed geacteerde, visueel uitmuntende en mooie film.

FisherKing 2,5 ???

Slechte dag gehad ???

De verdoken wreedheid van de high society moet niet onderdoen voor het explosieve geweld uit de misdaaddrama's waar Scorsese mee geassocieerd wordt.

Virtuoze cameravoering, fotografie en montage !!!

D'r zijn maar weinig kostuumdrama's die mij echt konder plezieren, ook dit was geen uitzondering... 2,5*

2.95 is belachelijk weinig voor deze prachtige film !

Vergt een beetje inspanning (veel mensen houden niet van een kostuumdrama), maar onder de oppervlakte gaat een intens drama schuil dat niet moet onder doen voor Scorsese's "betere" werk.

Michelle Pfeiffer, de beste actrice ooit! Zeker ondergewaardeerd. Zodra ik haar zie, smelt ik van binnen.

Canvas zond op 14 juni dit prachtige kostuumdrama weer eens uit. Dit genre dat vooral bij de BBC tot in de puntjes beheerst wordt, blijkt ook helemaal toevertrouwd aan Martin Scorsese. Vorig jaar zag ik Aviator waarin deze perfectionist een tijdsbeeld heeft neergezet dat tot in de kleinste details overtuigt. Natuurlijk had hij voor Age of Innocence een magistraal boek tot zijn beschikking dat met microscopische precisie de etiquette van de New Yorkse jet set rond 1870 beschrijft. Die beschrijvingen worden niet alleen schitterend gevisualiseerd, maar zijn ook letterlijk aanwezig in een voice over, die knap verweven is met de dialogen.

Door de hoge dichtheid aan informatie viel de film mij in het begin wat zwaar op de maag. De vertalers hebben aan de twee regels ondertiteling vaak niet genoeg gehad. Dat viel me vooral op met de vertaling van de voice over. Op een gegeven moment is er een bal bij een vooraanstaande familie en wordt het interieur beschreven. De gang naar de balzaal gaat niet zoals in de meeste New Yorkse kringen gebruikelijk was door een lange pronkerige pijpenla, maar door een aaneenschakeling van salons waar de high society zichzelf bebabbelt. In een van die vertrekken hangt het beroemde schilderij de Lente van de Franse jetsetschilder William Bourgereau, maar zijn naam wordt bijvoorbeeld door de ondertitelaars niet vermeld. Je merkt gewoon dat aan alle details is gedacht, maar die zijn natuurlijk ook haarfijn door Edith Wharton in haar roman beschreven. Prachtig acteerwerk van Daniel Day-Lewis en Michelle Pfeiffer die ieder op eigen manier zichzelf proberen te ontworstelen aan de sociale codes waarbinnen ze gevangen zitten.

4

Blijft een afstandelijke film mede door de voice over. Aan de kostuums heeft het niet gelegen dat mijn waardering beperkt is.

Mooi ingetogen kostuumdrama met sterke rollen van Lewis en Pfeiffer. Ondergewaardeerde film, ik had er i.e.g. nog nooit van gehoord.

Opvallend lage score. Ik geef toe dat de film misschien niet echt meeslepend is, maar Scorsese weet zelfs bij een kostuumfilm wat hij doet. Ik ken geen film die beter een wereld schetst waarin echte gevoelens onderdrukt moeten worden, omdat je in de gaten wordt gehouden door de mensen die je vrienden of familie moeten voorstellen. Er gebeurt eigenlijk niets, maar daar zit juist de wreedheid van de film in. Mij wist het over het algemeen wel te boeien, met helaas wat saaie stukken.

Visueel is dit ook weer een pracht van een film, zoals ik van Scorsese verwacht. Ook mooi is het moment in de opera dat Scorsese al het geluid laat wegvallen zodat je het zachte gesprek van Lewis en Pfeiffer kunt horen. Pfeiffer vond ik hier trouwens verassend goed en ze laat zich niet door Lewis van het scherm spelen.

3,5*, maar dat kan zeker hoger worden.

Eindelijk iemand die deze film weet te smaken !

De fofografie van Michael Ballhaus is inderdaad verbluffend. De camera zweeft als het ware door de statische herenhuizen, langs de rijkelijk gevulde tafels met veel oog voor detail (de borden, het bestek, de kandelaars.......) je waant je bijna in het New York van 1870 !

Ik geef toe dat het allemaal wat traag is, maar wie een inspanning wil doen zal zeker beloond worden !

Fantastisch mooi vormgegeven film, werkelijk elke scene is prachtig om te zien. Neem daarbij een erg sterk verhaal, Scorsese als regisseur en sterk acteerwerk en je hebt een parel van een film. Ondanks zijn lengte is deze film zeer de moeite waard.

4 sterren

Langdradig en er gebeurd niet erg veel in deze film.

Ik kan spurs alleen maar gelijk geven: de film duurt veel te lang om boeiend te blijven.

Qua regie en acteerwerk hoort deze film toch wel bij het betere werk van Scorsese. De cameravoering en montage is ook geweldig. Helaas is het verhaal inderdaad een beetje te langdradig, mede doordat je halverwege de film al wel snapt dat Archer niet samen kan zijn met Olenska, maar toch volgt er dan nog een uur waarin dit alleen maar benadrukt wordt. Wel een schitterend oog voor detail in deze film, maar ja, het is dan ook Scorsese.

Een kostuumdrama hoort mij te pakken. Daar hoor ik helemaal in meegezogen te worden en mij de rest van de dag niet meer los te laten. Deze film heeft dat niet bij mij weten te bereiken en dat vind ik jammer.

Daniel Day Lewis vond ik geweldig en met zijn personage had ik als enige nog wat sympathie. Met het personage van Michelle Pfeiffer daarentegen had ik helemaal niets. Ik vond haar te overdreven, te vrijgevochten. Zoals ze bij de eerste ontmoeting gelijk haar hand naar hem uitstak met van die fake stralende ogen. Het kwam heel onecht over terwijl het een belangrijk onderdeel was, de eerste ontmoeting tussen die twee. En dat vind ik jammer want ik vind Michelle Pfeiffer een redelijk goede actrice.

Toch geef ik deze film wel een voldoende want de beelden van de New York jetset in 1870 zijn werkelijk geweldig. Dat maakt het toch waard om naar deze film te kijken en dat onderscheidt dit kostuumdrama met andere kostuumdrama's. Het komt weinig voor dat ik zulke mooie beelden terug mag zien in een dergelijke film.

Deze film kon mijn in het begin niet zo boeien, maar wist mij naar het einde toe toch flink bij de kladden te pakken.

Mooie ingehouden en subtiele regie die goed bij het wat sobere verhaal past. Camerawerk was bij momenten knap inderdaad, met als duidelijk hoogtepunt de cruciale scène waarin Pfeiffer staat te wachten aan de zonovergoten zee. Groots!
Daniel Day Lewis laat wederom zijn klasse zien, maar ook de rest van de acteurs doet goed mee.

Vooral het einde vond ik heel erg mooi: Archer die eindelijk 'vrij' is, maar ervoor kiest uiteindelijk toch om het perfecte beeld van de gravin en al waar ze voor staat te behouden.

Mooi vormgegeven kostuumdrama waarmee Martin Scorsese toch maar weer bewees een veelzijdig filmregisseur te zijn. Er werd zeer goed geacteerd en het einde was zoals 'FinkPloyd' al berichtte zeer mooi. Maar, het zij gezegd, je moet wel voor deze film in de stemming zijn. Ik denk dat de oorzaak van de lage scores bij deze film ligt in het feit dat veel mensen alleen maar deze film gingen kijken omdat Martin Scorsese de regisseur is. En die mensen hadden waarschijnlijk nog de films in hun hoofd zoals "Goodfellas" en "Casino". Daar lijkt deze film in de verste verte dus niet op. Mijn advies; ga eerste de plotbeschrijving lezen, voor je naar deze film gaat kijken. Dat voorkomt teleurstellingen.

Wat ik verder zelf nog van de film vond; ik vond hem wat minder dan toen ik hem ongeveer 12 jaar geleden voor het eerst zag. Ik vond dat deze film wat te lang duurde, wat tot gevolg had dat mijn aandacht op een gegeven moment verslapte. Vandaar dat ik mijn waardering verlaag van 4,5* naar 4,0*.

Eerlijk gezegd wist de film me nauwelijks te boeien. Het blijkt dat een geprezen regisseur en een aantal goede acteurs niet een topfilm garanderen. Eigenlijk is niets slecht, er wordt leuk in geacteerd enzo, maar het verhaal was simpelweg erg saai voor mij. Al dat gedoe over roddelen en een 'sociale status'...

Fraai kostuumdrama door Scorsese dat jammer genoeg wel wat lang nodig heeft om een beetje op stoom te komen. De eerste drie kwartier vond ik persoonlijik nogal gezapig en hoewel de setting zeer gedetailleerd en verzorgd is vond ik het nou ook weer niet zo vreselijk bijzonder op visueel vlak. Pas in een later stadium, als de affectie van Daniel Day-Lewis voor Michelle Pfeiffer wat heftiger vormen aan lijkt te nemen begint het verhaal pas echt te boeien en komen de personages wat meer tot leven. Ook zijn er wat meer sfeerplaatjes te bewonderen. Toch miste ik een stukje emotionele impact dat de film voor mij echt naar een hoger plan zou kunnen tillen. 3,5* voorlopig.

The Age of Innocence wordt wel Scorsese's wreedste film genoemd (onder meer door Peter Travers in Rolling Stone) en daar is veel voor te zeggen. De hierarchische wetten die in de upper class van het vroeg negentiende eeuwse New York gelden zijn zo mogelijk nog dodelijker dan die van de maffiawerelden waarin Goodfellas en Casino zich afspelen. In dat opzicht het ultieme Scorsese project dus (de scene waarin Day Lewis een salon binnen loopt aan het begin van de film terwijl de voice over de vanuit zijn perspectief beziene personages introduceert is een exacte replica van de scene waarin Ray Liotta in Goodfellas een nachtclub binnenloopt).

Dat dit zo maar een kostuumdrama is (dus saai, volgens de bezoekers alhier die veelal Star Wars en Terminator 2 hoog op hun top tien lijst hebben staan..) is erg kort door de bocht. Dit is net zomin een tradioneel kostuumdrama als Kubrick's Barry Lyndon. Het is daarentegen een geweldadig, sexueel beladen (er zit meer sexuele spanning in de scene waarin Day Lewis de handschoen van Pfeiffer los maakt dan in Basic Instinct en Fatal Attraction bij elkaar), genadeloze karakterstudie die feilloos aansluit bij Scorsese's eerder films. Cinematografie, aankleding, acteren (nog steeds Day Lewis zijn strekste rol) en vooral de muziek van Elmer Bernstein zijn bijkant volmaakt. Vijf sterren, minstens.

Opnieuw gezien en deze keer deed het me erg denken aan Orson Welles (The Magnificent Ambersons). Ik zou bijna geloven dat het hier om een hommage gaat. Maar ja, ook mijn aandacht verslapte tijdens het laatste halfuur.

Oeh, Michelle Pfeifer.

Deze ga ik dus zeker kijken.

Het begin was meteen apart, met die bloemen die in een toenemend tempo openklapten en dat ritme zette zich voort in de schouwburgscene; de details van de deftige outfit van mensen, het kijken met de toneellkijkers. Dat was een pakkende opening.

Helaas vond ik de vertelstem te dominerend en ik zag de relevantie ervan ook niet in. Wat heeft het voor zin om een half boek voor te lezen als de beelden en conversaties al voor zich spreken?

Ik had steeds de neiging de tv uit te zetten omdat ik het toch wel erg eentonig vond, maar door een subtiele vorm van spanning bleef ik toch kijken. Vooral scenes zoals met de boot en de vuurtoren waren dan ineens heel erg mooi, waardoor mijn interesse opnieuw werd gewekt. En ook het slot was zeer mooi.

Ik denk dat de film baat had gehad bij flink inkorten en weglaten van de vertelstem.

Veel teveel details, die voor een amerikaanse film niet de finesse van een brits drama kunnen berieken. Ik werd er gewoon kriebelig van!

Een redelijk dramafilm...

Dat val ik

Redelijk acteerwerk...

Acteur Daniel Day-Lewis speelt wel goed...

Wel mooi kostuumdrama...

Verder is niets bijzonders..