The Amityville Curse (1990)

Bedroevend.

De serie vliegt echt alle kanten uit. Zelfs het huis is niet meer. Elke keer begint er wel weer een raam te klapperen, of vliegen boeken uit de boekenkast. Kan wat zijn, maar dat heb je wel een sterk filmer nodig. In een C-film als dit is het gewoon bedroevend saai en lachwekkend.

Wel leuk dat Berry een poging onderneemt alles erg donker te houden. In elk shot zit wel een donkere hoek of pikzwarte schaduw. Jammer dat hij er verder geen kaas van gegeten heeft, want mooier of spannender wordt het er niet op. Aardig mislukt dus.

Acteerwerk en de afwikkeling van het verhaaltje zijn voorspelbaar pover, en dan blijft er gewoon helemaal niks over, behalve 90 minuten verspilde film.

Echt een geweldig povere reeks, zonder een gezicht en een twijfelachtige rode draad. Enkel de remake slaagde daarin.

0.5*

Erg slecht deel uit de Amityville-reeks. De personages, het sterkste aan deze reeks tot nu, slaan kant noch wal en zoeken steeds de irritatiegrens op, vooral dat gevoelige en piepende vrouwtje. Wat een debiele vertoning zeg. Verder is het best fijn dat er inderdaad voor een donkere look is gekozen, maar dit komt nergens echt goed uit de verf. Domper.

1,5*

Smaken verschillen inderdaad, want ik vind dit de zwakste film uit de reeks tot dusver en dat terwijl de voorgaande Amityville's nou ook niet bepaald goed waren.

Dawna Wightman speelt de erg overdreven hysterische Debbie die visioenen krijgt over de voorgaande gebeurtenissen in het huis. Men kan dit wel als overacting beschrijven, maar ik vond haar hele overkomen gewoon hoogst irriterend.

Jammer genoeg gebruikt men hier deze keer (weer) een ander huis voor in plaats van het iconische huis met "de ogen" (die twee bovenste raampjes).

Al vanaf het moment van mevrouw Moriarty's dood is het duidelijk dat we deze keer met een dader van vlees en bloed te maken hebben, ook al was deze (vermoedelijk) bezeten. Hierdoor vallen de puzzelstukjes vrij snel ineen en had ik nog best ruim voor de "onthulling" al door wie de dader moest zijn.

Ook in deze film krijgen we weer wat klapperende deuren en plotselinge windvlagen, maar ook dit word op een behoorlijk saaie wijze gebracht.

Mede hierdoor is er de gehele film geen spanning en van griezeligheid is al helemaal geen sprake.

Waarom juist deze Amityville een Nederlandse release heeft gekregen is mij een raadsel, gezien ik deel 3 en het in hetzelfde jaartal verschenen Amityville: The Evil Escapes beiden een stuk beter vind dan dit saaie gedrocht.

Ik kan deze niet aanraden...

Onvoorstelbaar!? Dan kan je door de film direct op dvd/video wordt uitgebracht, beter uitpakken, kom je met gewoon een waardeloze film. Een groot fan van de serie ben ik niet, zal ik ook niet meer worden. Daar vallen de films toch te veel tegen voor. De continuïteit van de verhaallijn kan me dan ook niet heel veel meer schelen, maar ik hoop wel op het minst een beetje vermaak, en op dat vlak mislukt de film eveneens.

Doordat erop de naam "Amityville" geen rechten kunnen worden verleend (het is een plaatsnaam) en ze de rechten op Hans Holzers roman The Amityville Curse uit 1981 vermoedelijk voor weinig geld konden krijgen, is het ditmaal een Canadese film. Tja... en het was in de tijd (eind jaren '80 tot in de jaren '90) dat het populair was om van horrors een whodunnit te maken. Sowieso niet het beste idee maar hier nog slechter uitgewerkt als anders. De onthulling van de identiteit van de moordenaar is vanaf het begin al duidelijk.

De film ziet er echter goedkoop uit. De spaarzame effecten zijn armoedig en niet overtuigend. En als spookhuisfilm ontbreekt het geheel aan sfeer. Tja... en dat spookhuis is wel in Amityville, New York maar nee...niet dat spookhuis. In plaats daarvan was dit huis de pastorie van een kerk waar twaalf jaar geleden een priester werd vermoord tijdens de openingsscène. en nee... het is ook niet de kerk maar de meubels die werden verplaatst naar de kelder. In dat komen vijf ondragelijk yuppen bij elkaar. Zucht het was kijken naar remodellers, en er was niet veel interessants aan! De film transformeert in de laatste 10 minuten min of meer in een slasher-film, waar nog enige spanning werd opgewekt en wat de film nog net van de allerlaagste score weet af te houden maar dit behoorlijk armoedig!

Het vijfde deel in de Amityville-reeks met onder andere een jonge Kim Coates, die meestal als bijrol komt opdagen in relatief grote filmprojecten. Uit de "originele" reeks kent The Amityville Curse het laagste cijfergemiddelde, maar het uiteindelijke resultaat is best uit te zitten. Met name het eerste halfuur kent genoeg charmante en gedetailleerde spookhuisbeelden om niet te vervelen. De sfeer mag er absoluut wezen en regisseur Tom Berry neemt op zijn minst de moeite om de film te voorzien van onheilspellende lichtinval en muziek, maar eenmaal het verhaal vordert naarmate de tweede helft aanbreekt verzandt de boel in dwaasheid. De uiteindelijke slotfase levert onbedoelde hilariteit op, het acteerwerk (met uitzondering van David Stein) is zwaar ondermaats en qua horror wil de film nergens echt spannend worden. Het is beter te doen dan het erbarmelijke vorige deel vanwege de wat rijkere detailbeelden, maar uiteindelijk blijft deze reeks toch vooral bestaan uit pulp.