Ôdishon (1999)

Na de vele lovende kritieken nu eindelijk bekeken en zeker geen spijt van gehad.

Het is duidelijk een film met twee gezichten. Enerzijds de lange en zeer boeiende opbouw en anderzijds natuurlijk de als maar sluimerende climax. Zoals gezegd is de opbouw van het verhaal erg sterk met veel oog voor detail. Op haast knullige (en daarom komische) wijze gaan de twee heren een 'auditie' organiseren om zo de vrouwen beter te leren kennen. De relatie tussen Aoyama en Asami wordt zorgvuldig uit de doeken gedaan en vertoont steeds meer eigenaardigheden waardoor je weet dat er iets goed mis is. Erg goed is de manier waarop de dromen met de realiteit worden verweven en vervolgens het hectische plaats maakt voor de kille en koude eindscène die je als kijker voorgeschoteld krijgt.

Door de zeer goede opbouw worden de verwachtingen als maar hoger en heeft het eind dit maar deels weten waar te maken. De scene met Asami was sterk maar het werkelijk eind een flinke tegenvaller en onvoldoende voor wat de film verdient had.

Verwacht geen film met veel gore maar een met puike opbouw en geraffineerde scenes die een horrorliefhebber zeker zullen bekoren.

3,5*

Een film met 2 gezichten. Het eerste deel is een liefdes drama en het tweede deel is echt een mindfuck gemengd met wat horror/thriller elementen. Beide delen bevielen goed, alleen sleepte het liefdes drama net even iets te lang door. Tweede deel is dan weer typisch Miike. Gek genoeg werkt het eerste deel daardoor wel beter. Wat schrik elementen, wat horror op het laatst en goed acteerwerk. Ja lekker filmpje .

Ôdishon is pas de tweede Miike die ik van hem heb gezien. In ieder geval is het totaal niet te vergelijken met Sukiyaki Western Django, die een hele andere toon had, maar verder wel vermakelijk was.

Ôdishon is meer een film met twee verschillen kanten. De eerste helft is rustig en vrij serieus en hierbij wordt geprobeerd via een auditie een nieuwe vrouw te vinden voor hoofdrolspeler Aoyama. De opbouw is rustig en beetje bij beetje leer je Aoyama kennen, waarbij ook duidelijk wordt dat hij een sterke band heeft met zijn zoon, wat mooi uitgewerkt wordt. In de tweede helft wordt het allemaal langzaam wat vreemder om uiteindelijk redelijk bizar te eindigen, al ben ik tegenwoordig wel wat gewend. Het moment datdie man uit de zak springt, is wel even creepy. Ook het gedoe met die naalden is wel apart, al vond ik dat door de vreemde en aparte geluiden soms eerder grappig dan eng of spannend.

Uiteindelijk is het wel een aardige film. Ik vond het soms wat onsamenhangend en het eerste half uur is niet al te sterk. Daarna wordt het gelukkig wel beter en vermaakt het uiteindelijk allemaal wel. Ik zal zeker nog wel meer van Miike zien, maar ben na twee films nog niet helemaal overtuigd van zijn kunnen.

3,0*

De wrange nasmaak die een film als Martyrs bij me achterliet heb ik nu fijn kunnen wegspoelen. Waar deze film me absoluut in geen enkel opzicht schokkend over kwam, heb ik bij Ôdishon toch enkele malen fijn genoten van het feit dat scenes echt ongemakkelijk waren om te zien zonder dat men zich hoefde te focussen op gore. Het moment waarop die man met afgezaagde voeten, tong en oor uit de zak komt kruipen om gretig een bak braaksel leeg te eten, was gruwelijk intens, zonder dat het trashy werd.

Wat ook fijn is, is het feit dat de dialogen en het acteerwerk erg realistisch zijn. Ik heb de afgelopen maanden genoeg Aziatische films gezien om toch te kunnen concluderen dat in veel films er of een behoorlijk minimalistische manier van dialogen houden bestaat, of dat de gesprekken dermate uitermate gekunsteld over komen in al hun poetische pracht. Dit is in beide gevallen niet erg, maar het deed me toch erg goed om te zien dat er dus ook films zijn waarin mensen gewoon af en toe ook zowel non-verbaal als verbaal communiceren dat ik mezelf er in kan herkennen.

Na het wat tegenvallende Koroshiya 1 was dit in ieder geval een erg fijne ervaring. Het verhaal is vreemd, maar oh zo intrigerend, terwijl het op de momenten dat de film ineens overstapt naar psychologische horror een gruwelijk sfeertje neerzet. Ik weet dat Martyrs en Ôdishon in weinig opzichten te vergelijken zijn, maar als het aankomt op films waarvan iedereen roept dat ze zo gruwelijk zijn, vind ik dat ik de vergelijking nu best voor mezelf mag maken. Fijn, naargeestig werkje!

Lastig. Een film als deze kan je het beste nietsvermoedend en met zo weinig mogelijk voorkennis ingaan, dan bestaat de kans dat je een flinke schok krijgt toegediend. Nu ligt dat toch iets anders. Ik doe niet aan trailers en recensies vooraf, maar dan nog heb je het over iets met een bepaalde cultstatus, een horrorlabeltje en Miike's reputatie. Wat een brede en ferme basis voor wat komen gaat, zou moeten zijn, kan zo als een behoorlijk taai stuk film overkomen.

Neemt niet weg dat het gaat borrelen eens Asami op de auditie verschijnt. Een even prachtige als dreigende verschijning in steriel witte kleding, het rood dat daar scherp tegen afsteekt, vierkante schouders en een kaarsrechte houding. Daar is chemisch iets mis mee en wanneer Aoyama haar verleden induikt, komt het dan ook stilaan in lugubere sferen. De ontmoeting in de ballet school is niet alleen vanwege de sardonische grijns als een nagel over het krijtbord.

Het gepiep van dat karretje gaat echt door merg en been. En dat is niet het enige. Nooit gedacht dat iets in het Japans nog eens een memorabele quote zou opleveren, maar kiri, kiri, kiri, kiri, kiri is het absoluut. Via een drankje komt het in een segment dat niet anders dan gruwelijk, smerig en sadistisch kan worden omschreven. Zo is de bewegende zak een voorproefje op een wel heel onsmakelijke maaltijd. Miike's eindschot is zonder meer een forse voltreffer.

Film komt beetje traag op gang, maar na een tijdje neemt hij je in een greep om je vervolgens met een mindfuck achter te laten. Sterk filmpje, ideaal voor een halloweenavondje, zo bleek

3.5*

Het serene 1e deel - tot aan 'het tripje samen' was geniaal; werkelijk geen seconde van het scherm geweken laat staan bewogen, hierna volledig de focus verloren door een sensatiebeluste, opzichtige méprise. Onthutsend.

Maar eens op de Aziatische tour, en was al wat langer benieuwd naar deze Odishon.

Eigenlijk kan je de film in 1 woord samenvatten: geschift. Het begint allemaal vrij rustig, de film neemt rustig de tijd om op te bouwen. Niet erg, maar helaas waren de dialogen niet van dusdanig hoog niveau dat ik kan zeggen dat het me die constante periode bleef boeien. Na een tijdje wordt het wat spannender en begin je door te krijgen dat er iets niet helemaal pluis is met Asami. Ze is teruggetrokken en verlegen, maar je hebt het idee dat ze iets vreselijks verbergt. Halverwege zet de film even een "threesixty" in en krijg je iets totaal anders te zien. Je vraagt je af waar je naar zit te kijken en wanneer je denkt ze allemaal weer een beetje op een rijtje te hebben, schiet het weer de andere kant op. Op zich op een interessante manier, als uiteindelijk maar enigszins duidelijk wordt wat hier nou exact de bedoeling van was. Dat hoeft niet op een briefje gegeven te worden, maar ik heb helaas 0 aanknopingspunten weten te verzamelen. Misschien valt er verder weinig te begrijpen omdat er geen achterliggende gedachten achter zitten of misschien ben ik daarin niet ervaren of getraind genoeg, maar het deed wel een beetje afbreuk aan mijn gevoel achteraf.

Zeker interessant hoor, en lekker gestoord, maar het bleef me uiteindelijk toch te vaag waardoor de ervaring van de film als geheel aanzienlijk verslechtert en me weerhoudt van het geven van een hoger cijfer. Al met al toch een voldoende.

De film begint met een soort liefdes drama. Man gaat op zoek naar een vrouw. Toch is er iets mysterieus aan de vrouw. Deze zeer lange en boeiende opbouw eindigt uiteindelijk in een prachtige climax. De film kruipt je gewoon onder de huid, Fantastisch! En wat een prachtige teksten zoals bv. Woorden scheppen leugens, pijn kun je vertrouwen. Of kiri, kiri, kiri, kiri, kiri (diep, dieper ) Brrr, wat mooie een scene! Van deze film heb ik zeer genoten! Van de regisseur Takashi Miike had ik nog niets gezien maar zag dat hij 74 films op zijn had. Ik ga er zeker nog wel meer van hem checken!

Allicht heb ik het tweede uur niet begrepen, maar ik miste de noodzaak in ieder geval ervan. Na een heerlijk rustig eerste uur met een fijn ritme en veel sfeer slaat de film ineens om. De film werd gewoon raar. Niet eng of bevreemdend, nee raar. En het laatste halfuur was Miike me echt kwijt. Echt goor werd het ook niet echt, al speelt allicht mee dat ik wel gekkere dingen gezien heb. Puur vanwege het eerste uur 3,0*.

Audition” (oorspronkelijke titel ‘Odishon’) is één van die klassiekers die in één adem wordt genoemd met “Ringu” als een horrorfilm die het genre nieuw leven inblies. Het is er ééntje waarin acupunctuur een rol speelt en is dus zeker niet geschikt voor een ieder die overweegt om zich te onderwerpen aan acupunctuur. Het is het type film dat je angst voor naalden versterkt of zelfs aanpraat en toch duurt het even voordat je beseft dat je hier met één van de meest schokkende films aller tijden te maken heeft, want “Audition” heeft aanvankelijk een uiterst luchtige toon!

Shigeharu Aoyama [Ryo Ishibashi] is zeven jaar geleden zijn vrouw verloren en heeft hun tienerzoon [Tetsu Sawaki] in zijn ééntje grootgebracht. Hij zou graag een nieuwe relatie beginnen, maar heeft moeite om contacten te leggen met vrouwen. Yasuhisa Yoshikawa [Jun Kunimura], een oude vriend en een filmproducer, komt met het idee om een nepauditie voor een filmrol te organiseren, waarbij de deelneemsters van tevoren een stukje over zichzelf moeten schrijven en waarbij Shigeharu in de jury zit. Bij het lezen van de ingezonden sollicitaties valt zijn oog op de foto en de brief van Asami Yamazaki [Elhi Shiina], een engelachtig ogende, voormalige balletdanseres en na haar auditie besluit hij persoonlijk kennis met haar te maken want zij lijkt voor hem de ware. Maar achter Asami’s engelachtige schuilt een zeer getraumatiseerde geest die niet zo gecharmeerd is van mannen die haar met een list proberen te verleiden.

Zoals de opzet van de film al duidelijk maakt, is hier niets wat het lijkt. Het verhaal van een weduwnaar wiens zoon graag zou zien dat hij een nieuwe start maakt, doet zelfs een beetje denken aan een wat minder zoetsappige versie van “Sleepless in Seattle”. Wanneer we halverwege de film een shot zien van Asami in haar appartement met daarin weinig meer dan een telefoon en een witte waszak met een mysterieuze inhoud, leidt dat weliswaar tot een onvergetelijk schrikmoment en maakt het je duidelijk dat Asami niet volledig voldoet aan het ideaalbeeld dat Shigeharu op dat moment van haar heeft, maar maakt het haar eerder mysterieus dan angstaanjagend. Het is pas in het laatste half uur dat regisseur Takashi Miike het masker afgooit en dat “Audition” leidt tot wat ik toch wel beschouw als één van de meest gruwelijke (en gezien het genre dus vermakelijke) finales die je kunt bedenken. Zoals Janet Leigh na het maken van “Psycho” nooit meer een douche durfde te nemen, zou ik me zomaar kunnen voorstellen dat Ryo Ishibashi na het verschijnen van “Audition” zijn afspraken met de acupuncturist heeft opgeschort... voor onbepaalde tijd.

Nu ik regelmatig iets Aziatisch te voorschijn tover op de buis, kwam ik uit bij Audition van Miike. Een film waar ik al één en ander van gehoord had. Deze moest ik dus snel zien, al moet ik zeggen dat het al bij al nog wel meeviel. Mijn vrouw moet ik er niet laten naar kijken (die kan zelfs nog geen geweldpleging of een streepje bloed zien), maar echt goor wordt het nooit. Alles went tegenwoordig, ook dit.

Odishon is een rustige serene film die pas na een goed uur echt in een rollercoaster belandt en totaal een tegenovergesteld genre propagandeert dat je zou verwachten. Het te verwachten geweld wordt volledig bewaard tot het einde waarbij de climax gigantisch is zoals bij een vredig eilandje waarbij opeens de vulkaan erupteert en het eiland verzwelgt. Dit is eigenlijk de grote kracht van de film: stel dat je dit bekijkt zonder enige voorkennis van onderwerp of genre (totale tabula rasa) en je verwacht een sobere serene film zoals eentje van Kore-Eda of Ki-duk Kim om er maar twee te noemen en je vervalt in dergelijke einde, tja, begrijpelijk dat je dan gechoqueerd en verweesd achter blijft...

Het begint bij Aoyama die als zevenjarige weduwnaar op zoek gaat naar een nieuwe relatie. Via een bevriend filmrecensent organiseert hij een soort bind date en ontmoet hij zo Asami, een onschuldig ogende jonge knappe vrouw met een vertroebelde psychopathische geest. De film grijpt af en toe terug naar een flashback en de sterkste scène voor mij was de twijfel en de angst in de ogen van Aoyama toen Asami naast hem in het bed lag. Als in een soort visioen of droom ervaart hij de gruwel die hem te wachten staat. Al bij al vrij knap gedaan, zwevend tussen 3,0* en 3,5*, maar ik geef hem uiteindelijk het voordeel van de twijfel.

Ōdishon

Bijzondere horror/thriller. Ōdishon begint wat bevreemdend, en de wat groezelige en donkere sfeer werkt in het voordeel van de film. Want het geeft het verhaal rond eenzaamheid, mensen op zoek naar liefde en gruwelijke martelpartijen iets authentieks. Uitstekend acteerspel ook van Ishibashi en Shiina, en vooral op het laatst is de transformatie van Asami heerlijk om naar te kijken. Van schuw meisje naar nietsontziende martelkoningin. Het is een plezier om naar te kijken, alhoewel het als slachtoffer waarschijnlijk wat minder prettig zal aanvoelen.

Be mine

Audition stond al heel lang op mijn to-see list, en niet in de eerste plaats omdat dit een film met één van de meest exterme slotscenés aller tijden zou zijn. Zoals meestal het geval met dit soort uitspraken, viel dat allemaal wel mee en zullen de doorgewinterde horrorfans inmiddels wel heftiger gewend zijn. Het is dan ook niet vanwege de extremiteit, dat we hier (nog steeds!) met een uniek stukje cinema te maken hebben.

De kracht zit hem met name hoe de film zich aanvankelijk presenteert en de kijker op een slimme manier weet te misleiden. Ik heb al vaker gehoord dat je hier eigenlijk blanco in zou moeten stappen. De cultstatus vandaag de dag maakt dit haast onmogelijk en dit vind ik eigenlijk wel jammer. De film in een blanco envelop ontvangen zonder dat je er ook maar iets van weet, zou namelijk de beste manier zijn om dit unieke werkje te ervaren.

Wel had ik aanvankelijk te hoge verwachtingen die niet helemaal waargemaakt konden worden. De opbouw vond ik subliem maar ik had vooral meer over de transformatie van Asami te weten willen komen. Ook werden er de nodige insinuaties betreffende Shigeharu getoond, maar ik was benieuwd in hoeverre Asami dit allemaal te weten was gekomen. Of was enkel de auditie voor haar de trigger om Shigeharu de pijn te laten ervaren die zij ervoer? Want als ze zich zo gekwetst door hem voelde om hem deze pijn te willen laten doorstaan had ze neem ik aan ook niet het bed met hem willen delen in het hotel. Of was dit allemaal onderdeel van haar plan? Ik had graag meer achtergrond bij Asami gehad zodat het duidelijker werd waarom ze zo geworden is en wat nu de definitieve trigger was om Shigeharu te drogeren. Ook de finale vond ik te abrupt eindigen en ik mistte hier toch een bepaalde slotconclusie.

Ondanks bovenstaande kritiek geef ik een ruime 7, omdat het ingenieuze scenario me na afloop bezig blijft houden. Hoewel ik verwacht had meer te weten te komen over wat er in het hoofd van Asami omging zorgt de rustige en ingetogen opbouw in combinatie met een tweede helft die een heel andere toon aanneemt, voor een uniek stukje cinema die mij nog lang bij zal blijven.


3,5*

Deze film is veel te traag, zowat iedere scène in het eerste uur zou 10% sneller kunnen en 1/3de van de film zou je kunnen weglaten zonder spanning of plot weg te halen.

Betere Miike.

Na het zien van Gozu die me totaal niet lag, had ik echter maar weinig vertrouwen in deze. Maar omdat hij toch in KINO draait, toch maar een kansje gegeven. En niets is minder waar, hij beviel nog wel een beetje ook. Hier lijkt de regie van Miike echt wel beter tot z'n recht te komen.

Als eerste is eindelijk dat irritante theateracteerwerk afkomstig uit Japan weg. Dit zijn veel echtere personen en dat versterkt dan de band ook vervolgens. Geen over-acting, geen domme dialogen of buitenaarde humor, maar gewoon een normaal verhaal.

Het schijnt dat Miike wel schokkendere films heeft gemaakt, en die moet ik dan wellicht nog even opzoeken. Het zoekt hier wel de grens op, maar veel verder dan een "auw" gevoel komt het ook weer niet. Waarschijnlijk ben ik aan te veel gewend geraakt.

Acteerwerk is redelijk. Het is veel menselijker hier en dat versterkt dan ook het echte acteerwerk. Niemand is overdreven gestoord ondanks natuurlijk een aantal trekjes van Shiina. Maar dat moet dan ook eigenlijk hier.

Ook prima regie. Een paar visueel stijlvolle scenes en een aantal spannende momenten en onverwacht harde geluiden. Het is best op niveau. Ook redelijk vermakelijk en bovendien ook gewoon alles in beeld gebracht, geen softe beelden.

Wel jammer dat verder de kwaliteit ook echt brak is. Duidelijk geen hoge visuele middelen aanwezig. Camerawerk hier en daar op een paar opmerkelijke standpunten en shots na, spuuglelijk. Miike probeert visueel een beetje keurig te zijn, maar slaagt hier eigenlijk niet altijd even goed in.

Hier en daar ook net iets te "grappig" gebracht. De film lijkt aardig serieus te zijn bedoeld, maar iedereen in de zaal kon zijn lach toch niet binnenhouden. Het zijn soms ook onbedoeld komische dingen, althans dat lijkt zo. Zoals de voet die tegen de deur wordt aangegooid.

Hier en daar een aantal onnodige momenten waar de kijker op verkeerd spoor moet komen, maar in het algemeen een redelijk keurige film. Lelijke kwaliteit, maar soms leuke trucjes en een vermakelijk verhaal.

Een jaar of twaalf geleden wist Audition behoorlijke indruk op me te maken. Je leest vaak dat dit Miike's beste film zou zijn, en hoewel de cultstatus terecht is had ik niet verwacht de film zelf iets lager te beoordelen dan ik jaren geleden heb gedaan.

Het verhaal gaat over een weduwnaar die door alles en iedereen om hem heen wordt aangespoord om een nieuwe vrouw te zoeken. Hij besluit hier gehoor aan te geven en via een nep-auditie komt hij in contact met de mooie en verlegen Asami. Je komt ze niet veel tegen maar dit is een wat serieuzere Miike zonder schreeuwerig acteerwerk, kleurrijke filters of experimentele geluidseffecten. Ook zijn kenmerkende droge humor is in grote lijnen achterwege gelaten. Dit wil ook zeggen dat de film soms een beetje langdradig aanvoelt en er op grafisch vlak niet gek veel te genieten valt. Die auditie was dan wel leuk om te zien, eigenlijk gewoon een vleeskeuring, precies de reden waarom sommige vrouwen van de ene op de andere dag hun kop kaal scheren en op alles en iedereen gaan zeiken.

In een land als Japan waar de man voor de vrouw zorgt was het een verademing om een film te zien waarin de rollen werden omgedraaid. Miike heeft de macht in het tweede film volledig bij de vrouwen gelegd en middels flashbacks en andere beeldtrucjes maakt hij duidelijk dat het maar eens afgelopen moet zijn met vrouwen als lustobject te zien. Juist in het slotdeel kruipt de Miike waar de liefhebber voor komt weer een beetje uit zijn schulp. De kleuren worden anders, er komt een klein beetje Miike weirdness tevoorschijn, verhaallijnen volgen elkaar snel op en hetgeen waar de film om bekend staat: het martelen. Nu is dit laatste zeker niet zo schokkend als men doet geloven, zeker niet als je ziet wat hij twee jaar later met Ichi weet te maken.

Een film met een duidelijke boodschap en een gewelddadig slot, maar met een net te langdradig middenstuk met een te kleine spanningsboog.

“Only pain and suffering will make you realize who you are.”

Deze Japanse horror film is heel bijzonder, laat ik dat vooropstellen. Ik en een maatje van me hebben via een ‘Discord’ community een afbeelding gevonden met de door hun geselecteerde horrorfilms en dan volgens hun de ‘engste en/of goorste’ films die er bestaan. Nu staan hier wel voornamelijk films tussen van goede kwaliteit want zo ziek als ‘Nekromantik’ heb ik ze nog niet gezien. Ook leek het mij leuk de films van de afbeelding te bekijken omdat er wellicht potentiële films tussen zitten voor de ‘MovieMeter top 1000 project’ waar ik nu mijn top 250 voor aan het oprichten ben, en ook nieuwe titels uit wil zoeken. Nu kwamen we op deze film uit, ‘Audition’ kwam al naar voren als een bijzondere film en dat is gebleken ook, eentje waar ik nou niet echt bepaald fan van was.

Het is nou ook niet dat de Aziatische cinema mij heel erg ligt, heb al vaker wel moeit met de films en ook met deze moest ik soms wel even mijn knopjes omzetten om er echt van te gaan genieten. Daarbij is het heel lastig deze film uit te zitten omdat het eerste uur niet héél erg boeiend was en dat vond ik best jammer. De tweede helft van de film blijft eveneens apart maar wel interessanter en ook leuker om te kijken, hier kwam eindelijk de horror in de film en het begon echt te rollen.

Het verhaal snapte ik niet altijd even goed en ga ik ook daarom niet helemaal door nemen, vind dat ik dan wellicht te veel fouten zal gaan maken. De cast deed het leuk, en zeker ‘Eihi Shiina’ acteerde bijzonder maar wel erg mooi en kwam echt over als een psychopaat.

Qua horror viel het allemaal wel mee. Toch tot op het einde dat er wat meer horror in kwam, werd de film in mijn ogen interessanter maar beter nog de horror zag er ook echt goed uit. De voet die er bijvoorbeeld werd afgezaagd of de naalden die ‘Eihi Shiina’ plaatsen in het lichaam van ‘Shigeharu Aoyama’ was best ziek en voelde je ook gewoon. Wellicht heeft de film een keer een herziening nodig maar voor nu vind ik het zeker geen geslaagde zit.

3.0*

Fijne herziening.

En daar was ik zelf eigenlijk best verrast over, aangezien ik eerder vreesde voor deze film. Audition is toch erg afhankelijk van z'n opzet, waarbij het eerste uur bewust redelijk saai en onopvallend is. De eerste keer is het dan erg leuk om de film te zien draaien en de impact van het contrast te voelen, maar hoezeer dit nog steeds het geval zou zijn, wetende wat er komt, was voor mij een groot vraagteken.

Eerste uur is inderdaad gewoon wat saaiig, al is het dan wel weer leuk om te zien hoe Miike zich hier echt weet in te houden, nu niet meteen een kwaliteit waar hij om bekend staat. Eens het keerpunt kruipt de film weer naar z'n ondertussen befaamde hoogtepunt en toen bleek eigenlijk dat Miike blijkbaar hetzelfde konijn weer uit z'n hoed kan toveren. Dat zijn er ook weinigen gegeven.

Niet zo verwonderlijk dus dat deze film 20 jaar later als één van de beste Miike's te boek staat. Persoonlijk ben ik nog steeds veel meer fan van z'n wildere/gekkere werk, maar als kennismaking met Miike is dit een perfecte film die een breed publiek kan aanspreken.

4.0* en een uitgebreide review

Stevig werk. De eerste helft van de film voelt aan als onderbouwd drama - boeiend genoeg - waarna het op het eind dan toch een heel andere kant opgaat. Een lange zit maar van begin tot eind werd ik in het verhaal gezogen. Het kernverhaal is uiteindelijk een treurig verhaal van kindermishandeling waarbij het slachtoffer vanuit traumatisering zelf dader wordt. En er nog een flinke schep bovenop doet. De sterkte van de film ligt voor mij bij de gestage opbouw en haast magisch-realistische sfeerschepping.

Mijn 5e Miike, al viel deze toch best tegen. De aanloop in de film is wel heel lang, al voelde het wel eerst aan als een sfeerzetting. Maar door het te lang rekken er van, verdween de spanning toch wel. Tegen dat het goed en wel begon was het voor mij al te laat. Een weinig boeiende film die gaandeweg misschien wel wat shockt, maar ik hou meer van het absurde van Miike dan de pure horror. Het is ook nogal chaotisch en ik heb nog geen idee wat de bedoeling eigenlijk was. Dat hoeft ook niet per se, maar het voelt wel als een gemis als 3/4e van de film eerder een drama is.

Aardige, maar wel enigsinds overgewaardeerde Miike. Behoorlijk trage opbouw, maar ondanks dat blijft het wel boeien. Niet in de laatste plaats door het acteerwerk van de hoofdpersonages.

Langzaamaan wordt het iets meer onheilspellend. Die shots van Asami wachtend bij de telefoon, met die sinistere zak op de achtergrond zijn lekker luguber.

De uiteindelijke ontknoping, waar toch zoveel om te doen is qua shock factor, vond ik eerlijk gezegd toch nog tamelijk tam. Vooral qua gore/geweld. Het is vooral het psychopathische acteerwerk van Eihi Shiina wat indruk maakt in die laatste scène.

Prima film die goed in elkaar zit. Maar de ophef is het in mijn ogen niet waard. En met een plek 66 in de top 250 beste horror films hier op moviemeter kan ik toch concluderen dat het wat overgewaardeerd is.