Ôdishon (1999)

Ik heb de krantenknipsels over deze film uitgeknipt en bewaard, want de recensies waren lovend.

Nu ik de film op video gezien heb, valt de film me nogal tegen.

Het eerste uur wil de film maar matig boeien, het is allemaal veel te traag en er gebeurt te weinig. De laatste drie kwartier van de film vind ik daarentegen goed tot zeer goed.

Ik zal er niets over verklappen, maar het is vrij schokkend. Goede horror dus.

Overall vind ik de film goed, maar ik had er meer van verwacht.

Vreselijk en prachtig te gelijk.

Ik ben echter vooral onder de indruk van het eerste gedeelte van de film. Ik vraag me af hoe een 'serieuze' film van Takashi eruit zou zien, ik twijfel er niet aan dat hij nog een meesterwerk à la "In the Mood for Love" in zich heeft zitten. Helaas laat hij zich toch altijd weer verleiden tot walgelijke wreedheden die hij met overtuigend enthousiasme in beeld brengt. Die gore was voor mij toch een maatje te groot, niet omdat het nou zo extreem smerig was, maar vooral omdat de emotionele impact zo enorm was. Ik kon het het niet aanzien dat de voeten werden afgesneden van een man met wie ik net meer dan een uur heb in respectvolle sympatie heb doorgebracht.

Het is echter wel briljant hoe Takashi met zijn publiek durft te spelen. Ook de verhakkelde tijdsstuctuur en de Lynch-achtige monster-taferelen waren briljant gevonden. Om nog maar te zwijgen van die scène met de telefoon en de body-bag. Ik dacht dat ik tegen het plafond ging

"Odishon" is een film die me nog lang zal heugen, vooral omdat ik er na het zien van Takashi's belachelijke "Ichi the Killer" niet veel van had verwacht. Miike blijkt dus toch meer te zijn dan een cineast die alleen maar kan schokken, en hier bewijst dat hij ook met gemak een serieus drama aankan. Een goede film dus, al kan ik niet echt zeggen dat ik ervan heb genoten.

4 sterren.

Hmmm... na het zien van deze film vraag ik me toch af waar al die ophef vandaan komt. Feitelijk is het een gewoon een mooie, zelfs romantische film - met een zieke wending waar de doorsnee dramafilm door zou modderen met het uitwerken van het drama. En juist dat vond ik het lef van deze film. Ik was 'Audition' ingestapt met het idee dat Takashi Miike eerst veel clichés op zou stapelen om daar vervolgens op ongelooflijk schokkende wijze het mes in te zetten en de kijker vervolgens kokhalzend achter te laten. Maar hoewel sadistisch draagt alles toch bij aan het mooi vertelde en prachtig in beeld gebrachte verhaal.

Het begin van deze film leek wel op een van Kitano, lekker langzaam een sfeertje scheppen en overal goed de tijd voor nemen en dan keihard met die finale komen. Briljant. De scene wanneer Aoyama aan het 'dromen' is vond ik heel erg goed, en ik schok me ook kapot toen die verminkte gast uit die zak kwam kruipen. Het einde vond ik ook erg goed en hier is het in tegenstelling tot Ichi the Killer wel realistisch dus vele malen schokkender. Ik vond het alleen jammer dat ik al wist dat dit een erg zieke film ging worden anders is de verassing of schok veel en veel groter. 4* (Prachtige poster ook trouwes!)

Onvoorbereid was ik niet. Ergens jammer want dat moet deze film helemaal een aparte ervaring zijn.

Het begin is inderdaad wat saaiig, een vrij standaard doch prettig wegkijkend romantische filmverhaaltje in een wat trager Aziatsch tempo met hier en daar mooie shots. Daarna wordt het naast ziek ook boeiend. De sfeer veranderd geleidelijker dan ik verwacht had en dat was mooi. De manipulaties met tijd, droom en fantasie werken absoluut. En de film is naast schokkend ook gewoon boeiend.

Ruime 3.5*

Indrukwekkende en prachtige film. De film ziet er geweldig uit. Mooi gebruik van kleuren en schitterende shots. Het acteerwerk was uitstekend. Ryo is zelfs een ontdekking voor mij. erg charismatische acteur. aandoenlijk, humor en zakelijk op de juiste momenten. Shiina was ook uitstekend gecast. Een lief meisje dat iets mystieks over zich heeft. Mooiste scène is wanneer zij opgevouwen op de grond op telefoon aan het wachten is. Wanneer de telefoon gaat beweegt de zak op de achtergrond en gaan haar mondhoeken omhoog. Prachtig gefilmd en heel creepy
Het prachtige liefdesverhaal en de goed uitgewerkte vader-zoon relatie, staan in schril contrast met het overweldigende eind. jammer dat ik in grote lijnen al wist wat er ging gebeuren. Wanneer ik deze film zonder enige voorkennis had gekeken was de film helemaal overweldigend geweest. desondanks werd de spanning goed opgebouwd en zat ik gedurende de hele film gespannen te kijken. Ik voelde de pijn van Ryo mee als het ware. De laatste keer dat ik dat had was met Salo.

Enige punt van kritiek is de overdaad aan tijd- en droommanipulaties. Beetje makkelijk om het publiek zo op het verkeerde been te zetten. Desalniettemin een geweldige film. 4,5 sterren.

Ratatouille van familiedrama, liefdesverhaal en gorefest. Mijn eerste aanraking met Miike doet me twijfelen; dan weer mooie scenes en vondsten, dan weer een trager stuk...

2,5*.

Ik weet niet goed wat ik met deze film aan moet eerlijk gezegd.
Toen ik het doosje van de DVD bekeek had ik een soort van giallo (maar dan op z'n Japans) verwacht met stijlvol in beeld gebrachte moorden. Heb ik me even vergist! Maar ik had uiteraard beter moeten weten met Miike. Nee, het geweld in Audition was alles behalve subtiel. Op zich heb ik daar geen problemen mee, integendeel zelfs, alleen werkte het deze keer niet voor mij. Ik heb het gevoel dat de film veel krachtiger was geweest zonder het expliciete geweld.
Het idee om met dromen en realiteit te spelen is geen nieuw fenomeen in de filmwereld. Best leuk allemaal, maar ook dit kon me deze keer niet bepaald boeien. Ik heb het allemaal al wel eens gezien...
Wat ik daarentegen enorm sterk vond aan de film was het tragi-komische eerste uur. Ishibashi zet een erg geloofwaardige Aoyama neer die op zoek is naar liefde maar met schuldgevoelens worstelt tegenover z'n overleden vrouw. Daar tegenover heb je de adembenemend mooie Asami die Aoyama niet ongemoeid laat. De zoektocht van beide personages naar liefde en naar mekaar is heel intens en oprecht in beeld gebracht en het is werkelijk een genot om naar te kijken. Ijzersterk geacteerd, overtuigend en erg emotioneel zonder dat het er te dik opligt.
De scène in Aoyama's droom waar z'n overleden vrouw zijn relatie met Asami afkeurt vond ik dan weer wel functioneel, in tegenstelling tot de rest van de droom. Het geeft meer diepgang aan de man z'n schuldgevoelens die hem er aanvankelijk van beletten zich volop in een nieuw liefdesavontuur te storten. Mooi gedaan!
Ik zie Audition een beetje als een gemiste kans. De film scoort goed voor het tragi-komische eerste gedeelte, maar verliest z'n kracht met de gewelddadige finale die wat mij betreft afbreuk doet aan het verhaal.

Ook een typisch Miike-filmpje. Was trouwens de eerste Miike-film die in Nederland uitkwam. Maar helaas is het toch wel een beetje een tegenvallertje. De schokkende dingen gebeuren pas tegen einde en het begint allemaal een beetje slowly. Maargoed. Toch wel weer leuk. Die langdurige martelscene aan het eind kan je gewoon zelf ook voelen en trek je er soms echt een pijnlijk gezicht bij. Vooral bij hoe Asami allemaal naalden in dat slachtoffer steekt en de voet erafsnijd met een pianokoord, Dat geluid erbij. AAARRG En natuurlijk kiri kiri kiri kiri(dieper, dieper) bij dat insteken van een naald. Maar toch was me iets toch niet helemaal duidelijk. was die martelscene nou een droom of werkelijkheid?????

Toch wel een geslaagt Miike filmpje. Alleen jammer dat het begin erg sloom is.

3,5*

Woorden scheppen leugens, pijn kun je vertrouwen.

Geweldig 2de uur waarin alle remmen losgaan. Het verhaal maakt plots vele sprongen in de tijd en Yamazaki Asami ontpopt zich tot een verleidelijke femme fatale. Sterk vond ik ook dat de film tegen het einde zelfs wist te ontroeren. Traumatische gebeurtenissen verwerkt iedereen op zijn eigen manier, dit was in ieder geval een van de betere manieren.

De film begint alleen wat standaard. En nu weet ik dat het doel de middelen heiligt maar een wat fraaiere vormgeving had op zijn minst gemogen. Desondanks een fijne film om eens een keer te zien, vooral dankzij de geslaagde sfeer die niet onder de huid kruipt maar die wel voor een boeiend schouwspel zorgt. Vooral het camerawerk draagt perfect bij aan de sfeer in het 2de gedeelte. Dikke 3,5*

Ik snap de kritiek op het 1e uur niet echt. Het ontvouwt zich als een stijlvol komisch drama waarmee ik mij een uur lang meer dan prima heb vermaakt. Zeker niet minder dan het tweede deel van de film. Maar een vergelijking zoeken lijkt me niet echt op zijn plaats, daarvoor contrasteren ze te veel. Het geheel is in elk geval origineel, grappig, dramatisch, stijlvol, mysterieus, spannend, schokkend en macaber. Voor elk wat wils, zou je haast zeggen. Een voordeel, maar tegelijk waarschijnlijk ook een nadeel.

Ik weet niet wat ik er over kwijt moet, aan de ene kant vond ik het een redelijk saaie zit, vooral de opbouw is langdradig.

Maar als geheel steekt de film erg fijn in elkaar en het einde is toch redelijk tof gedaan, niet schokkend maar eerder grappig (Met die naalden bijvoorbeeld).

Ik had er iets heel anders van verwacht, maar al met al is het niet zo slecht.

Wel de minste miike die ik tot nu toe heb gezien!

2.5*

Derde en minste Miike, de film komt erg traag op gang. Leuke aan Miike is in Zebraman en Ichi the Killer oa zijn briljante personages en uitstekende editting. Dat ontbrak er een beetje aan bij Audition, voldoende wordt veiliggesteld door de schaarse martelscene's en het leuke idee om een vrouw uit te kiezen via een auditie, verder is het eerste anderhalf uur wel enigszins gemakkelijk weg te kijken. 2,5* met nog een hele rits Miike's op het programma. Misschien daarna Audition nog eens herkansen.

Rivella.

Ofwel een beetje vreemd maar wel lekker. Alhoewel, Rivella is een beetje een goor drankje. Zo ook is deze film goor. Ik snap best dat veel mensen het geweld bagatelliseren, maar mij pakte het vrij onverwacht bij de ballen. Ik ben namelijk zo iemand die nooit hoesjes en trailers tot zich neemt. En natuurlijk deed de sfeer en het genre-stempel mij vermoeden dat het allemaal wel eens naar zou kunnen worden, toch was ik een beetje geschokt.

Niet op een vervelende manier overigens, in tegendeel. Ik vind het lange eerste deel erg mooi qua opbouw en houd wel van dit soor thrillers. Toch moet ik ook eerlijk toegeven dat ik door het eindresultaat niet totaal werd weggeblazen. Iets wat ik een prettige bijkomstigheid had gevonden. Misschien wel juist wel door de heftige overgang, ik weet het niet. Ik heb iig veel erger gezien, dus daar hoeft het niet aan te liggen.

Wat ik erg fijn vond was de droomscene. Heerlijk zelfs. Zoiets helpt deze film. Evenals het feit dat de geplaveide paden niet altijd worden bewandeld.

Misschien is het toch meer de mystiek van het eerste deel dat mij het meest aanspreekt. Moest soms, vreemdgenoeg, zelfs aan Hitchcock denken. Vraag me niet waarom.

Anyway, een film die deze emoties weet los te weken en mij toch wel een beetje van mijn stuk brengt verdient iig 3.5 sterren. Mijn excuses overigens voor dit weirde stukje, hopelijk durf ik nu weer de slaap te vatten.

Zeer goed.

Miike. Ik was er nog niet mee begonnen en was om eerlijk te zijn ook een beetje terughoudend. Hetzelfde heb ik met Jodorowsky, om maar eens iemand te noemen. Je wilt goed de tijd nemen en afwachten tot het juiste moment voordat je een film van hem opzet.

Audition was de logische eersteling die ik van Takashi Miike ging kijken. Ik had gehoord over de gruweldaden die in deze film voltrokken zouden worden en dat er veel mensen de bioscoopzaal uitgerend zijn tijdens het laatste gedeelte van deze film.

Ik vond het verhaal interessant en meeslepend en je blijft tot het einde. De muze van deze film is een angstaanjagend figuur en je weet eigenlijk al vanaf je haar gezicht gezien hebt, dat ze niet helemaal goed snik is. Die laatste 20 minuten vielen echter best wel mee in heftigheid en dat viel me erg tegen. Ik had gehoopt echt helemaal over de rooie te gaan op het einde, maar dat moment bleef dik achterwege. Desondanks een zeer interessante film en ik heb goed genoten!

Matig, het mystieke sfeertje van droom en werkelijkheid spreekt me wel aan, met enkele naargeestige scenes zoals de zak en telefoon en z'n vrouw in het restaurant. De rest deed me weinig. Heb wel sympathie voor Aoyama, maar kan niet meeleven ondanks het lange eerste gedeelte waarin je hem leert kennen. Bij vlagen redelijk aangrijpend, maar over het geheel genomen te weinig, en behoorlijk sloom.

Zat daarna te hopen op een verbluffende climax maar dat viel me eerlijk gezegd tegen. Eigenlijk is het hele torture gebeuren een vreemde contrast, en de gore is ook te weinig bijzonder om het tot een hoger niveau te tillen. Verder vind ik het visueel en muzikaal ook niet in het oog springend, eerder een tamme bedoening, behalve dan Asami zelf en wat andere dames uit de auditie
Al met al wel leuk om gezien te hebben, maar overgewaardeerd imo.

Aardig, niet zo schokkend als sommige berichten deden verwachten... Erg traag opgebouwd en relatief simpel verhaal. En bij een simpel verhaal verwacht ik dan toch wel een wat schokkender hoogtepunt. De best indrukwekkende, voorspelde, en enigszins originele martelscène kon dit helaas niet goed maken. Wel goed acteerwerk en een bijzonder aantrekkelijke Asami..

Niet fijn...

Vooral het eerste halfuur is slaapverwekkend. Tijdens de auditie werd het allemaal wat opgewekter en vrolijker, maar een echte horror sfeer zat er niet echt in. Ook de spanning is de eerste drie kwartier ver te zoeken. Het gebrek aan muziek hier en daar is ook een misser.

Pas na een uur begon de spanning pas echt te komen. Af en toe nog een klein schrik momentje tussendoor kan gerust. Ook de droom die ongeveer tien minuten duurt is een leuke afwisseling. Maar de eindscène had veel erger gekund. Daar had ik ook veel meer van verwacht. En een mooie of gruwelijke plotwending zat er ook niet in. Erg jammer, aangezien het verhaal veel potentie heeft.

* 2,5

Heb lang gewacht om weer eens wat van Miike te gaan zien, dankzij één van de meest onnozele films ooit; Ichi The Killer. Ik wist niet echt wat ik van deze Miike moest gaan verwachten, maar ik wou de regisseur een nieuwe kans geven en gelukkig maar, want deze Ôdishon was eigenlijk best wel goed.

In tegenstelling tot vele users vond ik de opbouw wel goed. Er heerst een lekker sfeertje en dankzij het mooie rustige tempo wordt er prima naar een sterke climax toegewerkt. De droomscénes zijn sterk, mysterieus en het moment dat die gast ineens uit de zak komt is ongelovelijk. Ben me doodgeschrokken, damn! De finale is best heftig al had ik gedacht dat Miike het allemaal nog wat erger gedaan zou hebben. Viel opzich best mee dus. Vond dat hele auditie gebeuren best vermakelijk, de hoofdrolspeler erg goed en de prima muziek wist alles mooi te ondersteunen.

Echt geweldig wordt het echter - op een paar érg sterke scénes na - niet echt, maar het verhaaltje bleef best wel meeslepend. Ondanks dat de climax best indrukwekkend was vind ik het op één of andere manier totaal niet in de film thuispassen. Ik vat het niet helemaal eigenlijk. Mjah, nu wil ik toch best eens meer van Miike zien. Voldoende.

Nou ik heb hem bekeken. Teleurgesteld dat is het eerste dat ik kwijt wil. Het eerste uur is een ongelooflijke lange zit. Behoorlijk slaapverwekkend en ik moest mezelf bijna dwingen om door te kijken. Nadat ik Ichi The Killer had gezien was ik heel benieuwd naar deze. Ik moet zeggen dat deze misschien wat stijlvoller was dan Ichi The Killer, maar voor mij toch te traag. Wat voor mij toch nog een 2,5* ster maakt is het laatste half uur, de dromen zijn mysterieus en spannend. Je weet niet meer precies waar je moet kijken en wat je moet geloven. Dat maakt het voor mij toch nog een beetje goed.
Ook had ik verwacht dat de martelscene heel veel goed zou maken maar dit viel tegen. Als je al wat meer Takashi Miike films gezien hebt is deze echt totaal niet schokkend.
Van tevoren had ik natuurlijk de beschrijving al een keertje gelezen, deze verhulde gelukkig weinig. Jammergenoeg keek ik daarna ook op de voorkant van de hoes en zag ik mevrouw daar met een spuit staan, omdat ik al had gehoord dat het een schokkende film was kon ik alle losse deeltjes met elkaar verbinden en was het alleen maar wachten op de martelscene. Die was daardoor al van ver weg aan te zien komen. Ook was het thuiskomen van de zoon te verwachten, ook zat er in het verhaal niet echt iets wat je het OMG-gevoel gaf. Afgezien van de pianospeler/balletlesgever die een beetje 'naar' lacht en waarvan de benen zijn verkreupeld, de man in de zak en de mysterieuze dromen was het niet echt schokkend en onverwacht dus.
Een 0.5* voor het begin en de slome opbouw en nog 2* daarbij voor het toch vermakelijke eind!

Deze stond mij al een tijdje op het oog. Had er al behoorlijk wat over gehoord en heb hem maar eens gehuurd.

Het is zeker geen hoogvlieger, bij bepaalde momenten iets wat saai. Maar toch ook mooie momenten en harde momenten. De film is voor mij goed gekomen dankzij die dromen en die vreemde beelden. Soms ook vrij creepy sfeertje.

Miike moet ik nog ontdekken, heb ooit Ichi the killer gezien maar vond het nogal tegenvallend maar toch wil ik er best een herzienning aan wagen. Visitor Q staat mij wel aan en staat deze week ook nog wel op het programma.

Na deze film toch benieuwd geraakt naar de regisseur.

Moet zeggen dat er vrij sterk geacteerd werd. En de muziek mocht er ook wel wezen.

Ik kom toch een 3,5* uit.

Tamelijk bizarre film, althans het laatste stuk.

Ken nog niet zo veel van Miike, maar Visitor Q vond ik al ronduit belabberd, dus heb een tijdje gewacht met Audition. Ook hier vond ik het eerste stuk tamelijk saai, weliswaar met de bedoeling om de climax wat extra kracht mee te geven lijkt me, maar het was weer niet echt makkelijk daar doorheen te komen. Het slot maakt echter heel veel goed. Veel pijnlijke scenes, een enorm kille griet, de manier waarop ze met die onschuldige grimas al die martelingen uitvoert, om rillingen van te krijgen.

Verder vond ik de film wat aan de lelijke kant, maar kreeg het laatste halfuur me wel mee, werd er allemaal erg grauw en kleurrijk tegelijkertijd. De soundtrack is me eigenlijk amper opgevallen.

Er zit wel een stijgende lijn in bij Miike (in wat ik zie althans). Nu kom ik hopelijk nog eens wat van hem tegen wat niet zo saai begint en dan zit er misschien nog veel meer in.

3.5*

Een brave Miike film, dat had ik niet verwacht.

Ik had van een mede student aan het HKU begrepen dat dit de ergste Miike zou zijn. Nadat ik Itchi the Killer en Visitor Q had gezien, was ik wel erg benieuwd. De plot omschrijving klonk onschuldig en dat maakte het des te interessanter.

De film begint rustig. Volgens sommige mensen hier zelfs té rustig, want een uur lang gebeurt er vrij weinig en kabbelt het rustig voort. Een mooie subtiele drama film, daar leek het op.

Op een gegeven moment begon het toch wel te irriteren, dat er zo lang niets gebeurde maar uiteindelijk maakt Miike het toch goed door mysterie, op mysterie op elkaar te stapelen.

Dromen op dromen maakt het verwarrend en vergrote het myterie. Daarnaast kwam er ook nog een stukje soft-torture-porn om de hoek kijken. De ingrediënten had deze film dus wel om een goeie horrorfilm te zijn. Uiteindelijk slaat het qua op bouw en horror toch merendeel de plank mis. Het is soms te droog, te lang uitgesponnen, om schokkend of eng te zijn. Ook is het verhaal te dun om de bijna twee uur te vullen. Een voldoende is deze film zeker, maar het is weinig speciaal, helaas. In tegenstelling tot het andere werk wat ik van Miike tot nu toe heb gezien.

Na Ichi the Killer is dit de Miike met de meeste kijkers op de site, maar ik had em nog niet gezien. Aardige film met saaie eerste helft, terwijl de tweede helft juist een stuk boeiender is, zowel qua gebeurtenissen als op visueel gebied. Wat dat laatste betreft wordt het pas echt mooi als ze samen op weekend gaan en met name in de balletstudio was de belichting prachtig. Ik moet zeggen dat ik wel een enorme fan ben van films waarin de kijker op het verkeerde been wordt gebracht met wat nu droom is en wat niet. Had hier wel een beetje het idee dat dat trucje werd gebruikt om het trucje, maar veel doet het nu ook weer niet af van het plezier. Ik vond het uitgangspunt ook wel aardig van een aardige en sympathieke man waarin denk ik veel mannelijke kijkers zichzelf willen herkennen, die de ideale vrouw aan de haak slaat, maar die dan niet zo ideaal blijkt te zijn. 3,5*, had meer kunnen zijn als het eerste gedeelte wat boeiender was geweest, al was het maar op visueel gebied.

Pas m'n eerste film van Takashi Miike en niet helemaal wat ik verwacht had. Ongeveer 3/4 van de film is erg sober en rustig, ook op visueel vlak. Pas helemaal aan het eind gaan de registers open, en die combinatie was eigenlijk wel geslaagd. Vond het zeker geen meesterwerk, maar wel een prima kennismaking met deze cineast. 3,5*

Wel een aardige film, deze Audition van Takashi Miike. Staat bekend als een van de meest zieke horrorfilms aller tijden, maar dat valt helaas een beetje tegen.

De DVD is verpakt in het welbekende chique hoesje van Lumière, maar eigenlijk past deze rauwe, niet erg subtiele film daar totaal niet bij.

Ôdishon was een film die ik al bijna een halfjaar geleden aanschafte, en nog steeds niet gezien had. Dat werd tijd dus! Want de verwachtingen lagen hoog en de sfeer moest ideaal zijn. In mijn eigen vrij donkere kamer met mijn nieuwe 50" plasma televisie leek dit ideaal te zijn, en dit bleek. Want gedurende de film zat het sfeertje er aardig en en schrok ik zelfs enkele keren.

Deze film van Miike kent een érg lange opbouw en het duurt érg lang voordat er echt noemenswaardige dingen gebeuren, want de film bouwt de gehele film op naar een gigantische climax, die helaas wat tegenvalt. Want de martel-scène is niet zo 'groots' en 'intens' als gehoopt, en ik vind zelf dat bijvoorbeeld een Saw veel beter naar de climax toe werkt, en veel beter met het martel gegeven omgaat.

Maar de regie en acteerprestaties zijn wel prima in deze film uit 1999, en in de loop der tijd zijn de grenzen natuurlijk wel wat verandert, want destijds zal Ôdishon een absolute zieke film zijn geweest. 3 sterren!

Het eerste uur is vrij saai te noemen, gelukkig wordt dit goedgemaakt het laatste halfuur waarin je als kijker op een vermakelijk martelfestijn wordt getrakteerd.
Tussendoor zijn er gelukkig nog wat merkwaardige scènes die de film nog de moeite waard maken zoals: de telefoon scène, als de man uit de zak komt en het kots naar binnen slurpt en de droom scènes.

3,0 Sterren.

Tjiepe, tjiepe, tjiepe

Bij deze film heb 'k wel een erg dubbel gevoel. Het eerste deel van de film (de eerste 90min) konden me eigenlijk erg bekoren. Vond het luchtig gebracht (die auditie) en is qua genre een "gewone" film, maar dan draait de film voor het laatste half uur 180° en is de sfeer totaal anders. Ook veel verwarrender en donkerder.

Erg dubbel allemaal en zo moeilijk om te quoteren. De mensen die graag horror zien, zullen dus enkel het laatste half uur dolle pret beleven en zullen de film dan misschien slecht vinden, omdat alles in het laatste half uur gebeurd. Maar ben wel eens blij dat 'k hem heb gezien.

Toen ik mij ruim vier jaar geleden bij MovieMeter aanmeldde was dit de enigste film van Miike die ik tot die tijd gezien had. Ik kan mij nog goed herinneren dat over deze film toen deze zo'n 11 of 12 jaar geleden in Arthouse Cinemariënburg in Nijmegen vertoond werd nogal wat te doen geweest was. Je werd er voor gewaarschuwd dat wat je in deze horrorthriller te zien kreeg niet voor tere zieltjes bedoeld was, zo gruwelijk was het. Op mij maakte het destijds best veel indruk, nu na herziening vanmorgen een stuk minder. Die gruwelijkheid viel best wel mee. Ik heb de laatste jaren veel meer schokkende scènes in films gezien. Ik vond zelfs het laatste stuk niet eens het sterkste deel van deze verder best goede Miike. De opbouw naar die finale toe, daar moest deze film het voor mij van hebben. Die vond ik erg goed. Het eerste uur ervaarde ik daarom ook helemaal niet als saai, dit in tegenstelling tot sommige "horrorfanaten" die van het begin af aan een soort bloedfestijn verwachten. Tenminste, dat haal ik uit sommige teleurstellende reacties die ik zoal gelezen heb. Van enige teleurstelling heb ik in ieder geval geen last gehad. Ik vind deze destijds geruchtmakende film nog steeds een goede film, hoewel die in mijn waardering toch wel enigszins gezakt is. Miike heeft betere gemaakt. Van wat ik tot nu toe van deze zeer productieve Japanse regisseur gezien heb blijft "Big Bang Love, Juvenile A" voor mij zijn beste film.

3,5*