Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

Ik zit met twee problemen.

Het eerste is: ik houd niet van dit soort films (Inception is daar ook een voorbeeld van), al moet ik erkennen dat Eternal Sunshine... knap in elkaar zit.

Mijn tweede probleem is Jim Carrey. Na een paar van zijn films gezien te hebben heb ik de neiging om, als ik zijn naam op de cover zie staan, meteen maar door te bladeren naar de volgende film. De hoge waardering voor deze film heeft mij overgehaald om dat deze keer niet te doen.

Ik heb daar geen spijt van, want deze film krijgt ook van mij een ruime voldoende, vanwege: juist Jim Carrey, die hier een geweldige rol neerzet. Van Kate Winslet had ik niet anders verwacht. Die heb ik eigenlijk nog nooit op slecht acteren kunnen betrappen.

Het verhaal spreekt mij niet aan. Het acteren van de beide hoofdrolspelers daarentegen des te meer. 3*

Een film die ik vroeger erg mooi vond, maar die me dit keer niet helemaal wist te overtuigen. De magie kreeg me maar heel af en toe eens te pakken. Waar ik het universum van de tandem Gondry/Kaufman voorheen wonderlijk vond, kwam het nu vooral gekunsteld over (die keukenscène bijvoorbeeld). Het deed me gewoon allemaal niet zoveel meer. Blijven wel over: de geslaagde fotografie, prima soundtrack en dito acteerprestaties van Winslet en Carrey.

3,5*

Fascinerende film! Hebben jullie suggesties voor vergelijkbare films? Alvast bedankt!

Jim Carrey is altijd al een van mijn favoriete acteurs geweest. Dankzij hem ben ik in aanraking met films gekomen. Ik zag hem dan vroeger ook graag in zijn komediefilms uit de jaren '90. Toen was ik een jaar of 9/10 en toen heb ik deze ook eens gezien. Natuurlijk niet aan te beginnen, want ik snapte er niks van destijds.

Nu, eindelijk eens herzien, in de hoop dat ik hem nu beter zou begrijpen. Gelukkig was dat het geval. Het begint een beetje vreemd omdat je niet zo goed weet waar je naar kijkt. Ook bij de stukjes in het midden (tijdens het proces) is het soms een beetje moeilijk te zeggen wat het nou is. Maar het geheel snapte ik. En de conclusie is in mijn ogen prachtig. Een zeer goed en mooi einde.

Het acteerwerk is erg goed, zowel de hoofdrollen als bijrollen worden goed gespeeld. Jim Carrey zet een goede, serieuze rol neer. Maar ook Kate Winslet is erg overtuigend. Het verhaal is interessant, maar het is maar de vraag hoe het zou uitpakken. Gelukkig kwam het goed over. Het ziet er spectaculair uit en de film gaat niet vervelen. De score was ook goed, en stemde goed af bij de sfeer van de film.

Ik stond na afloop wel even te kijken. Het was indrukwekkend wat ik gezien had, maar ook erg apart. Zo'n film zie je niet vaak. Wel moet ik zeggen dat ik er toch iets hogere verwachtingen van had. Waarschijnlijk omdat deze film zo'n goede kritieken krijgt. Maar dat maakt niks uit, want ik vond het alsnog een goede film. Gelukkig kan ik hem nu stukken beter waarderen. Hij verdient in mijn ogen dan ook een hoog punt, want deze film is op veel vlakken bijzonder.

4*

Intens filmpje. Het 'trage begin' vind ik net erg mooi; het geeft perfect de holle en levensloze toestand weer van de personages op dat punt. Hierna gaat het tempo overigens zeer snel omhoog met de vele memory flashes en hersenspinsels. Al bij al vind ik het nog een korte film voor zo'n rijke inhoud.

De film bespeelt eigenlijk een bio-ethische kwestie - is het verantwoord als de wetenschap gaat knoeien met onze herinneringen? - wat me nogal deed denken aan de films van Duncan Jones.

Het mooie is dat deze film op deze kwestie een aandoenlijk liefdesdrama op poten weet te zetten. De combinatie van deze menselijke tragie met het futuristische thema maakt het voor mij een topper.

Beetje teleurstellend.

Veel verwachtingen had ik evenwel niet, want ik wist absoluut niet waarover dit zou gaan.

Uiteindelijk is deze film een rare gebleken: het verhaal is net te zeurderig (dat subplot met de dokter en z'n assistenten ook...) en wordt ook rommelig verteld.

Had men voor de 'gewone' aanpak gekozen, zonder overbodige verhaallijnen, had dit wellicht een warm liefdesdingetje geweest. Nu is het vooral een poging tot iets wat afwijkt van het gebruikelijke, terwijl het gebruikelijke niet slecht hoeft te zijn.

Hetgeen de film kijkbaar maakt zijn Jim Carrey en vooral Kate Winslet. Beiden zetten sterke acteerprestaties neer, maar het is Winslet die met de meeste pluimen gaat lopen.

De bijrollen vind ik niet zo'n succes. Tom Wilkinson, Mark Ruffalo en Elijah Wood zijn ronduit vervelend, Kirsten Dunst kan er nog mee door.

Visueel is Eeuwige Zonneschijn van alles een beetje: de experimentele dingetjes vliegen je om de oren, maar een mooi shot ben ik niet tegengekomen. Daarvoor is het kleurenspel me te schreeuwerig en de montage te stuurloos.

Less had more geweest kunnen zijn.

2,5

In de herziening!

Qua vormgeving toch wel één van de mooist vormgegeven films van deze eeuw....en dan ook nog een prachtig liefdesverhaal...nou ja een verhaal over een liefde die letterlijk uitgewist wordt.

En bij de aftiteling zingen we ontroerd mee met de Korgi's.

Meesterwerk!

Misschien heb ik de film gewoon niet begrepen, maar ik vind dit een rare SF-film.

Het koppel, Jim Carrey en Kate Winslet, vind ik totaal niet bij elkaar passen. It just doesn't feel right.

Het verhaal gaat over een bedrijf dat herinneringen wist, en Jim probeert dat tegen te gaan tijdens de procedure. Ok, daar moet je "open-minded" voor zijn. Maar ik vind het geen bijzonder merkwaardig verhaal. Daar, dat ik Being John Malkcovich bijvoorbeeld werkelijk een géniale film vind, en dat had een veel leuker verhaal.

Het is leuk dat ze uiteindelijk afspreken om elkaar weer te ontmoeten ergens en het van daaruit weer proberen op te pakken. Hier hadden ze gewoon een lekker open eind kunnen laten. Maar nee, natuurlijk wordt alles verklapt, en accepteren ze elkaar hoe ze uit eindelijk zullen worden, which makes the ending even lamer, for me.

Wel een leuke rol van Mark Ruffalo hier.

2,5*

Een redelijk drama/romantiek/sf film...

Kan geen verhaal volgen...

Redelijk acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Elijah Wood en

Tom Wilkinson...

Ook een bekende actrice Kirsten Dunst...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Had hoge verwachtingen toen ik ging kijken. Staan hoog in deze lijst en hoop op imdb.

Maar wat was dit een lange zit. Vond het een saai verhaal en werd wel een keer gek van de flashbacks en de veranderingen van herinneringen. Enige die ik ook goed vond spelen was Ruffalo. Rest niet heel sterk.

Vond het lastig de concentratie erbij te houden. Hoopte ook de hele tijd dat het einde nou een keer zou komen.

Matige film, vrij saai. Gewoon niks voor mij.

Ik waardeer het creatieve idee zeker, maar de uitwerking daar ben ik niet zo over te spreken. Het uitgangspunt is van zichzelf al niet erg mainstream, maar om dan ook zo overdreven surrealistisch en vervreemdend te werk te gaan vind ik dan gewoon wat too much. En in mijn geval is het ook gewoon persoonlijke smaak, ik hou niet zo van films als deze. Je kan het wel lekker door elkaar husselen, en er een hoop vreemde scenes ingooien, maar ik ben daar niet zo van onder de indruk. Het maakt het nog geen goede film.

Daar komt ook bij dat we helemaal nooit enig liefdesgeluk zien tussen Joel en Clementine. Zij is en blijft eigenlijk heel de film een behoorlijk irritant personage, en hun relatie is eigenlijk altijd problematisch, dus enig meevoelen zit er voor de kijker ook nauwelijks bij.

Maar goed, zoals ik zei waardeer ik best dat er creatief gezien iets verder gekeken is dan normaal, en moet ik hem waarschijnlijk ook wat vaker zien om hem helemaal te vatten. Maar daar heb ik gewoon niet zo'n zin in als de film in de eerste plaats m'n ding al niet is.

3*

Aardig.

Staat in de top 250, maar ik had hem nog nooit gezien. De recente ontdekking van enkele films die als verbinden de schakel scriptschrijver Kaufman hebben, heeft in ieder geval mijn interesse vergroot. Vandaag maar eens gekeken.

Het uitgangspunt vind ik interessant. Zou ik mijn herinneringen laten weghalen als ze pijnlijk zijn? Ik denk dat ik met nee moet antwoorden. Je wist toch een gedeelte van je ervaring, die je juist zo kan helpen om het in de toekomst beter te doen. De film lijkt echter een tweeslachtig standpunt in te nemen. De oprichter van de kliniek komt er niet geheel genadig van af, met zijn assistente die de bandjes rondstuurt, maar ondertussen zijn de karakters van Carrey en Winslet wel weer bij elkaar, terwijl ik mijn vraag heb of dit wel was gebeurd zonder de "hersenspoeling."
Verhaal was vermakelijk, maar het subplot met Dunst kwam wel erg melig op me over. Ik denk dat de film veel oprechter was overgekomen als men zich louter op Carrey en Winslet had geconcentreerd, en men het wissen van het geheugen alleen had gebruikt als kapstok om de relatie uit de doeken te doen zonder het gevecht om het wissen te stoppen.

Visueel aardig, maar niet opzienbarend, en zo ook voor de soundtrack. Over het algemeen aardig geacteerd, waarbij Carrey me extra opviel: geen gekke bekken dit keer. Hij kan blijkbaar ook een serieuze rol neerzetten.

Leuk om gezien te hebben, maar uiteindelijk blijf ik vooral met het gevoel zitten dat er meer uitgehaald had kunnen worden juist door zich te beperken. 3*.

Romantische komedie met een pakkende titel. Het script is gebasseerd op een origineel idee, het verloop is echter vrij standaard en verliest gaandeweg aan kracht, tot de 'twist' als blijkt dat het geheugen van de assistente van de dokter ook is gewist. Daarna wordt het verhaal weer interessant, al blijft het allemaal binnen wat je van een romantische komedie mag verwachten. Pas vanaf dat punt begon ik met de personages en het verhaal mee te leven.

De gedachte achter de film is erg origineel en van hoog niveau, maar het resultaat haalt dat niveau niet. Daarom slechts een half sterretje extra voor dat idee.

De film is mooi en origineel, en ik kan me goed voorstellen dat het indruk maakt. Maar ook dat men het middenstuk als flauw ervaart. Het begin blijft boeien tot er ontrafeld wordt wat er gaande is, eenmaal dat je dat door hebt verzandt de film in typische scenes uit een doorsnee komedie, met name de scenes met de 'techneuten' en hun feestje terwijl Joel slaapt

Anyway, erg toffe film. Heb hem inmiddels 6 keer gezien. Het process wat ze laten zien vind ik ook erg mooi uitgevoerd. De reden van mijn, wat gemiddelde cijfer, komt door de herinnering aan deze film (ironie)

Toch wel goede film. Aan de ene kant raakt hij me niet helemaal, maar alles bij elkaar toch erg goed gedaan. Een goede verhaallijn, die je al wel zo op de helft al hebt uitgevogeld.

Niet voor mij. Heb tot nu toe alles wat Kaufman geschreven heeft op een voldoende staan (Synecdoche, New York nog niet gezien) en zuiver naar het scenario gekeken, had dat ook hier het geval kunnen zijn, ware het niet dat de film me na verloop van tijd koud laat en zelfs een beetje tegen gaat staan. Het zit me wat te lang opgesloten in de herinneringen van Joel.

Daar waar m'n grootste bezwaar het sterkst opspeelt. Ik heb niks met beide hoofdrollen. Winslet gaat af en toe nog wel, al is het vrij geforceerd. Carrey is erger. Het is al slapjanussen met z'n wounded puppy act en alles wat daarbij komt kijken, als hij zich dan mag of moet aanstellen (dat kleuter gedoe) wordt hij helemaal onuitstaanbaar. Geen duo dat me iets doet.

Sterker nog, wanneer het gaat donderen in de driehoek van Mary, Stan en Howard (Wilkinson is een rots in de branding), komt dat meer aan dan alles rondom Joel en Clementine. Inventief geschreven, Gondry weet met zijn visuele aanpak, zeker in het begin, de verwarring te voeden, maar wanneer de aap uit de mouw komt, haal ik de schouders op. Met een zuchtje.

Scenario sprak me wel aan maar ik vond het zeer tekeurstellend uitgewerkt. Op Winslet en Dunst na kon ook de cast me niet echt bekoren. Bovendien vond ik de chemie tussen Winslet en Carey ver te zoeken, zodat ik het ook niet echt een romantische film vond. Een van de weinige hoog genoteerde films die me totaal niet raakte en me zelfs op mijn zenuwen ging werken.

Sjittes... ben ik weer in slaap gevallen. Maar dat zegt meer over mij. Ik zallem maar eens gaan aanschaffen, voor aandachtige studie. Want Charlie Kaufman films zijn altijd de moeite waard (Adaptation en Being John Malcovich)... alhoewel celebraal. M.a.w. het zijn altijd halve hersen- exercities. Maar door de combi van vaak prachtige dialogen, situeringen en plotlijnen erg interessant. Jim Carrey is een geweldige acteur. Veel van zijn collega's zullen zeggen dat komedie misschien wel het moeilijkste is. Omdat komedie nl. nooit op zich staat, m.a.w. moet "gepaard gaan aan". Dat Carrey in deze film zijn "andere kant" kan laten zien, teleurstelt geenszins. Met een getourmenteerde Winslet blijf ik altijd moeite houden (Sense & Sensibility en Revolutionary Rd), omdat ze zichtbaar zoveel van zichzelf erin legt.

Het aparte, luchtige sfeertje is de grootste verdienste voor deze film. Verder een veel te chaotisch, overambitieus script dat veel te veel erin wil proppen, waardoor je op een gegeven moment de bomen door het bos niet meer ziet, en dan werkt hetgeen de film zo uniek maakt ineens averechts. Jim en Kate maken dat enigszins nog goed.

“Blessed are the forgetful, for they get the better even of their blunders.”

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een onconventionele romantische komedie/drama die duidelijk de stempel van schrijver Charlie Kaufman draagt. Kaufman en regisseur Michel Gondry weten met een aparte verhaalstructuur, een intrigerend script en visuele pareltjes van scènes de kijker te overrompelen en je moet de aandacht er goed bijhouden om het verhaal te kunnen blijven volgen. Maar dan wordt je wel beloont met één van de origineelste films die ik ooit heb gezien.

Clementine heeft een bedrijf ingeschakeld om haar vriend Joel uit haar geheugen te wissen. Als Joel daar achterkomt wil hij ook Clementine uit zijn geheugen wissen en schakelt hetzelfde bedrijf in. Allereerst worden de ruzies verwijdert en lijkt er niets aan de hand. Maar ja, voor de ruzies en frustraties was er liefde, passie en genegenheid en wanneer ook die momenten worden verwijderd komt Joel in actie. Een reis door het geheugen van Joel volgt om zijn herinneringen aan Clementine te behouden. Hoe Gondry dit heeft aangepakt en gefilmd is erg inventief en het wordt nooit te ingewikkeld of vergezocht. Jim Carrey is erg sterk als de ingetogen en wat saaie Joel en Kate Winslet weet de flamboyante Clementine weergaloos neer te zetten en steelt iedere scene. Mark Ruffalo, Kirsten Dunst, Elijah Wood en Tom Wilkinson hebben bijrollen maar vooral Dunst weet na een dramatische wending op het laatst het maximale uit haar rol te halen. Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een aparte ode aan de liefde en geeft nog een mooie boodschap mee aan de kijker. Soms is de liefde het waard om voor te vechten en soms krijg je een tweede kans met misschien wel de liefde van je leven die je met beide handen moet aanpakken.

Vorige week met Valentijnsdag gekeken - het was al een tijd terug dat ik deze zag en steeds maakte ik ergens een koppeling tussen de film en die bewuste dag. Gek nu ik het zo weer voor de geest heb na de herziening, vooral omdat Carrey die dag maar één keer laat vallen en die dag verder nergens naar voren komt. Niettemin, ik wilde de film wel die dag zien (het moest er weer eens van komen) en het werd een fijn weerzien.

Wat deze film zo goed maakt, buiten het leuke originele script, is de puurheid ervan. De relatie tussen Carrey en Winslet natuurlijk, maar ook de fijne Dunst en de altijd goede Wilkinson. De emoties bij hun zijn echt, iets van een absoluut belang bij een liefdesfilm. Dan kan een verhaal nog zo vreemd en absurd zijn, de relatie is geloofwaardig en je gaat er dus volledig in mee. En vooral: de film raakt mij. Verder ziet de film er gewoon mooi uit - zeker die shots bij het ijs, of de beelden van de optocht als Dunst het versje noemt van Pope- is de muziek fijn, sfeer goed en wordt er over de breedte goed geacteerd. Zo fijn en naturel. Daarnaast herkende ik mij toch wel een beetje in Carrey en zo wordt deze film ook persoonlijk. Dan mag die hele rol van Frodo volstrekt overbodig zijn, dat deert soms niet eens zo. 4,5*.

Betoverend mooie film, waarin de altijd beminnelijke Kate Winslet schittert in een waanzinnige liefdegeschiedenis samen met een minstens even magnifieke Jim Carrey. De toon laveert tussen licht humoristisch en nostalgisch, af en toe hilarisch. Het sprankje science fiction vormt een meesterlijke vondst en pelt de liefde af tot haar kale essentie; zelfs zonder geheugen blijft zij onverklaarbaar voortbestaan.

Zelfs na 3, misschien wel 4 kijkbeurten blijft deze film de juiste snaar raken, met fantastische beelden en een heel klein beetje maffe maar o zo lieve kwetsbare eigenaardige personages.

Full marks voor het geweldige uitgangspunt (de schrijvers zullen het zeer ontroerende korte verhaal De achtbaan van Belcampo wel niet kennen) en de inventieve uitwerking van alle obstakels en complicaties, maar net zoals bij sommige andere scripts van Charlie Kaufman ben ik me gedurende een groot gedeelte van de film te sterk bewust van "de draadjes", en dat bederft de lol voor mij toch een beetje. Uitstekend geacteerd en superbe set design en trucage, maar niet een film die ik eenvoudig in mijn hart kan sluiten.

Het begin van Eternal Sunshine of the Spotless Mind beviel mij nog het beste. Jim Carrey in een Truman Show-achtige rol met een paar leuke dialogen en een romantische kwinkslag. Helaas verzandt de film daarna in het nodeloos complex overdragen van het-mijns inziens-weinig interessante plot.

Debet aan die nodeloze complexiteit is de editing. Het narratief van de film is geheel zo moeilijk niet, maar toch lijkt er bewust gepoogd te zijn alles maar zo intelligent en flitsend mogelijk te ordenen. Het resultaat is een opeenvolging van scènes die nooit meer zo weten te raken als het pakkende begin deed. Coherent is het nog net wel, en het zorgt ook voor een prima pacing, maar als de credits rollen kom je tot de conclusie dat de film je nauwelijks heeft weten te boeien.

Misschien ook wel deels een negatieve verdienste van de cast. Carrey is op bepaalde momenten te aanwezig, maar tegelijk representeert hij de ontbrekende schakel op momenten dat je een wat luchtige inslag wel kunt gebruiken. Winslet heeft de beste rol, maar is wat mij betreft niet echt het type actrice voor haar character. Ruffalo is nietszeggend en Dunst vooral erg vervelend (maargoed, dat vind ik haar in vrijwel alle films waarin ze mag opdraven).

Script en scenario dus wel redelijk op orde, maar de inkleuring (characters) en uitwerking (editing) hadden anders dan wel beter gekund. Eternal Sunshine of the Spotless Mind vond ik uiteindelijk geen pakkende film, en de top-250 positie mis ik ook.

1.5*

Tamelijk briljant. Alleen het feit al dat ik geen allergische reactie krijg van de romance, geeft aan dat deze film het echt anders aanpakt. Het acteerwerk van Carrey en Winslet voelt heerlijk realistisch aan. En het plot, tja, je moet er natuurlijk maar in meegaan, het blijft toch sci-fi wat dat betreft. Maar als je dat dan ook doet, krijg je een heerlijke trip voor de kiezen en ga je echt mee in de belevenis van Joel. Af en toe even nadenken, maar over het algemeen is deze mindfuck goed te volgen. De editing is prima en a-chronologische stukjes werken goed. Het gekke script van Kaufman (wat een verhalen schrijft die man toch eigenlijk!) wordt perfect overgebracht. Het subplotje met Dunst is misschien wat overbodig. Unieke film.

Alles is gewoon raar aan deze film. De romance is raar, de haarkleur van Clementine is raar, het gedrag van de personages is raar, de dialogen zijn raar, hoe het verhaal verteld wordt is ook nog een keer raar. Het camerawerk is niet echt raar maar eerder amateuristisch en het ziet er erg low-budget uit (al is het dat met 20 miljoen niet bepaald). Het straffe is dan ook nog eens dat er uberhaupt genoeg mensen rondlopen op deze bol dat dit blijkbaar goed vinden.

Wel ik hoor daar dus duidelijk niet bij. Sorry maar dat dit zelfs een romcom wordt genoemd is te zot voor woorden. Carrey en Winslet zijn ook één van de meest awkward koppels uit de filmgeschiedenis, al doen Jennifer Lawrence en Javier Bardem het in mother! ook niet slecht om deze titel in de wacht te slepen. Dan doen ze er nog een schep bovenop door er nog een tweede vreselijk koppel aan toe te voegen. Tom Wilkinson met Kirsten Dunst, serieus?

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een film met een niet-lineaire vertelstijl, filosofisch gewauwel hier en daar en de nodige gekke typetjes. De ideale ingrediënten dus om een film te maken waar de massa misschien achterblijft met de gedachte van "wauw, wat was dit gaaf. Ik snap er niets van maar het heeft wel wat". Twee uur later vervormt die mening zich in: "O jee, wat een fantastische film" en dan krijgt deze film dus de aandacht die het eigenlijk niet eens verdiend. Dit resulteert dus in "deze film moet je zeker gaan kijken".

Op zich vind ik het concept niet eens zo slecht. Soms is het goed moest je dingen kunnen vergeten. Al zou ik dat niet kunnen/willen. Ik wil alles blijven herinneren zoals het gebeurd is, of het nu goed is of slecht. Gaten in je geheugen hebben, lijken mij verschrikkelijk. Ik vind het ook vreemd dat ze het "wisproces" doen, zeker op die moment in de film. Dat maakt het er zeker niet beter op, ze zijn juist verliefd aan het worden en plots willen ze elkaar vergeten... Of zij heeft hem gewist en hij wilt dan hetzelfde doen. Laten we het erop houden dat het gewoon een rare film is met hele rare keuzes.

Ik had al veel positiefs gehoord over Eternal sunshine of the spotless mind en ook de notering binnen de MM top 250 stemde me hoopvol. Een paar dagen terug zag ik hem eindelijk en ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Noch warm, noch koud eigenlijk. Ik had een eenzelfde gevoel bij Me and Earl and the dying girl die ik onlangs zag. Een serieuze film met wat drama of een uitgewerkt concept, maar waar ik moeite had om de “mayonaise-humor” te doen pakken.

Het verhaal of concept van Eternal sunshine of the spotless mind is best erg boeiend en intrigeert me ook. Wat als je in de mogelijkheid bent om (negatieve) gedachten, gevoelens, gebeurtenissen en zelfs volledige personen te wissen uit je geheugen? Interessant uitgangspunt die me iets te speels en luchtig werd overgebracht in de film. In dat opzicht vond ik de eveneens relatief luchtige ‘The Truman show’ een betere impact op mij hebben. Feit is echter dat je hele persoonlijkheid en leven nu eenmaal beïnvloed of gevormd wordt door handelingen, feiten en gebeurtenissen uit het verleden. Je bent wie je bent dankzij net die gebeurtenissen, positieve én negatieve ervaringen. Wis een deel uit en ben je nog jezelf kan je je afvragen?

Hoewel hier en daar een interessante passage was ik minder mee met de uitwerking. Dat kan ook deels te maken hebben met Jim Carrey: leuk acteur om eens naar te kijken, maar soms ook vermoeiend. Uiteraard een mooie cast met bijrollen voor Kirsten Dunst, Elijah Wood en Mark Ruffalo. Kate Winslet springt er volgens mij bovenuit. Ik volg Alathir dan ook volledig, alleen ligt mijn beoordeling wat anders. Vreemde film met vreemde personages en wendingen. De film nam me nergens mee in het verhaal en greep me nooit bij het strot, integendeel zelfs. De goede tot 'hoge' score wordt volledig gerechtvaardigd door het briljante concept waarover ik graag over nadenk. 3,0* dus, matig tot net voldoende. Mijn laagste score voor een top 100 film op MM overigens die ik reeds recenseerde (80%).

Een leuke film die nu en dan hilarisch aandoet en ook het nodige drama meedraagt.

Het gaat over een manspersoon, en ook vrouwspersoon, die een besluit neemt waar hij (en ook veel later zij) later, zoals veel van ons helaas, spijt van krijgt en de beslissing terug wil draaien voordat het te laat is.

Maar dat is gemakkelijker gedacht dan gedaan en daardoor wordt de kijker door het verhaal heen getrokken, soms in de vooruit, dan weer in de achteruitversnelling. Levert wel de nodige glimlachen en mogelijke traantjes op.

Sommigen, heb ik uit de reacties begrepen, vinden het een vreemde, rare, niet boeiende en overgewaardeerde film. Wij vonden het een heerlijke spontane spitsvondige en aparte film die wij waarderen met een 8!

ps, misschien dat de lezer(es)s(en) wat in de war raken van ons getikte tekst (letterlijk en figuurlijk ) maar probeer er toch maar een mening bij te vormen. Waarvoor mijn (onze) dank.

Ook nu nog steeds niet overtuigt van deze film. Er zit weinig dynamiek in en het acteerwerk is ook maar pover. De fun is hier helemaal uitgezogen. Het verhaal heeft een goede invalshoek, maar hoe liefdeloos kan een film over een romantische relatie zijn? Hier en daar een mooi shot maakt helaas ook niet veel goed. Het blijft een misser voor mij.

Het verhaal vind ik vaag, en naarmate de film vordert, wordt het wat mij betreft niet duidelijker, maar vager. Daar houd ik niet zo van. Het acteerwerk vind ik goed en ik vind Clementine een ontzettend leuk en mooi personage. Wat staan die aparte haarkleuren Kate Winslett goed! Jim Carrey vind ik vaak een beetje flauw in films, maar in deze film vind ik zijn personage oké. Misschien was mijn beoordeling iets lager geweest als ik Clementine niet zo leuk had gevonden. Een 7. 3,5*