Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

Na één uur en een kwartier bleef ineens dezelfde zin als ondertiteling in beeld staan voor de rest van de film.
Toen maar 't laatste half uur zonder ondertitels gekeken, gelukkig was 't redelijk goed te volgen omdat niemand een raar accent had.
Desalniettemin toch een tegenvaller.
Kortom, liefde overwint alles.

Nee, deze film viel mij erg tegen. Jammer, want ik had hoge verwachtingen na het lezen van de omschrijving. Een goed concept, dat zeker, maar naar mijn idee niet geweldig uitgevoerd. Duidelijk een kwestie van smaak gezien de hoge notering op Moviemeter en IMDb. Het begin van de film vond ik interessant, toen het hele aspect rondom het wissen van het geheugen nog niet aan bod was. Je leert Joel hier kennen als een echte einzelgänger. Ik vond Jim Carrey dan ook een pluspunt aan de film. Zijn 'serieuze' rol past, net als in The Truman Show, beduidend beter bij hem. Vanaf het punt dat Joel behandeld wordt spreekt de film me meteen minder aan en kan ik mijn concentratie er moeilijk bij houden. Helaas duurt deze scène ongeveer de gehele film.

Intens filmpje. Het 'trage begin' vind ik net erg mooi; het geeft perfect de holle en levensloze toestand weer van de personages op dat punt. Hierna gaat het tempo overigens zeer snel omhoog met de vele memory flashes en hersenspinsels. Al bij al vind ik het nog een korte film voor zo'n rijke inhoud.

De film bespeelt eigenlijk een bio-ethische kwestie - is het verantwoord als de wetenschap gaat knoeien met onze herinneringen? - wat me nogal deed denken aan de films van Duncan Jones.

Het mooie is dat deze film op deze kwestie een aandoenlijk liefdesdrama op poten weet te zetten. De combinatie van deze menselijke tragie met het futuristische thema maakt het voor mij een topper.

Beetje teleurstellend.

Veel verwachtingen had ik evenwel niet, want ik wist absoluut niet waarover dit zou gaan.

Uiteindelijk is deze film een rare gebleken: het verhaal is net te zeurderig (dat subplot met de dokter en z'n assistenten ook...) en wordt ook rommelig verteld.

Had men voor de 'gewone' aanpak gekozen, zonder overbodige verhaallijnen, had dit wellicht een warm liefdesdingetje geweest. Nu is het vooral een poging tot iets wat afwijkt van het gebruikelijke, terwijl het gebruikelijke niet slecht hoeft te zijn.

Hetgeen de film kijkbaar maakt zijn Jim Carrey en vooral Kate Winslet. Beiden zetten sterke acteerprestaties neer, maar het is Winslet die met de meeste pluimen gaat lopen.

De bijrollen vind ik niet zo'n succes. Tom Wilkinson, Mark Ruffalo en Elijah Wood zijn ronduit vervelend, Kirsten Dunst kan er nog mee door.

Visueel is Eeuwige Zonneschijn van alles een beetje: de experimentele dingetjes vliegen je om de oren, maar een mooi shot ben ik niet tegengekomen. Daarvoor is het kleurenspel me te schreeuwerig en de montage te stuurloos.

Less had more geweest kunnen zijn.

2,5

Het subplot hadden ze er van mij uit mogen laten, voegde (te) weinig toe. Al met al vond ik vooral de scenes op het eind sterk. Typisch dat wij, mensen onderling, zo met elkaar omgaan.

Zeer mooi visueel pareltje met een unieke kijk op het camera vak. Bij sommige scènes viel mijn mond open van verbazing. Een aanrader voor mensen die vallen unieke beelden en goed acteer werk. Jim Carrey acteert weergaloos, een betere rol zul je hem waarschijnlijke nooit meer zien spelen.

Waarom dan toch een 4 zul je denken. Dat heeft puur te maken met het subplot en slechte einde. Het voelde voor mij een beetje afgerafeld en hollywood achtig aan. Totaal onnodig en een afbreuk voor een geweldige film. Ik miste een subtiel einde. Misschien hoopte ik eigenlijk wel op een triest of open einde. De begin scènes spreken toch eigenlijk voor zich? Zou het niet veel sterker zijn geweest wanneer de film eindigde met het begin?

Misschien zeur ik wel een beetje omdat de rest van de film een ongekend hoog niveau haalt. Ook al ben je geen fan van Jim Carrey dan nog raad ik je deze film aan. Ik zou zeggen geef de film een kans en geniet van de geweldige shots.

De zoveelste keer gezien en hij blijft voor mij mijn absolute numero uno allertijden. Geniaal!

Het gebruikelijke is alleen zo gebruikelijk.

Het is juist van toegevoegde waarde dat Kaufman/Gondry/Bismuth afwijken van de bewandelde paden.

In de herziening!

Qua vormgeving toch wel één van de mooist vormgegeven films van deze eeuw....en dan ook nog een prachtig liefdesverhaal...nou ja een verhaal over een liefde die letterlijk uitgewist wordt.

En bij de aftiteling zingen we ontroerd mee met de Korgi's.

Meesterwerk!

Op dit moment nog 87 jaar te gaan...

Misschien heb ik de film gewoon niet begrepen, maar ik vind dit een rare SF-film.

Het koppel, Jim Carrey en Kate Winslet, vind ik totaal niet bij elkaar passen. It just doesn't feel right.

Het verhaal gaat over een bedrijf dat herinneringen wist, en Jim probeert dat tegen te gaan tijdens de procedure. Ok, daar moet je "open-minded" voor zijn. Maar ik vind het geen bijzonder merkwaardig verhaal. Daar, dat ik Being John Malkcovich bijvoorbeeld werkelijk een géniale film vind, en dat had een veel leuker verhaal.

Het is leuk dat ze uiteindelijk afspreken om elkaar weer te ontmoeten ergens en het van daaruit weer proberen op te pakken. Hier hadden ze gewoon een lekker open eind kunnen laten. Maar nee, natuurlijk wordt alles verklapt, en accepteren ze elkaar hoe ze uit eindelijk zullen worden, which makes the ending even lamer, for me.

Wel een leuke rol van Mark Ruffalo hier.

2,5*

Goh, leek mij op het eerste zicht ook een beetje een tegenvaller bij de eerste kijkbeurt.

Als je vaak een bepaalde film tegenkomt op het internet (als referentie, goede kritieken etc...) krijgt hij toch een bepaalde status in je hoofd. Toen ik hem zag vroeg ik me af hoe hij tot deze status gekomen is.

Ik denk dat ik hem misschien nog een keer of 2 zal moeten kijken voor ik hem juist kan beoordelen/waarderen? Of is het toch zo'n film waar je gewoon dadelijk mee weg moet zijn?

Je zou hem nog een tweede kans kunnen geven, maar met films als deze leert mijn ervaring dat je mening erover niet verandert. Misschien begrijp je het verhaal de tweede keer beter en maakt dat dat je de film gaat waarderen, maar het fantasygedeelte moet je wel liggen.

Vind 'geneuzel' echt zo'n schijtwoord voor echte neuzelaars. Maar dat is in mijn herinnering wel wat dit grotendeels is voor mij. Zie dat hij binnenkort weer op TV komt. Misschien nog eens een kansje wagen.

Heel misschien dan.

Je moet er van houden / tegen kunnen, maar wanneer je dit doet en je mee laat slepen door het verhaal dan heb je een prachtige film. Maar als je vastloopt bij het eerste dan houd het snel op. Persoonlijke kwesties, lastig om je daar over heen te zetten, hoe gewillig men ook mag zijn

Mooie film. Uitdagend en knap gemaakt. Goed spel van Carrey, vanwie ik geen fan ben (met zijn bekketrekkerij), maar die hier erg overtuigend speelt.

Een redelijk drama/romantiek/sf film...

Kan geen verhaal volgen...

Redelijk acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Elijah Wood en

Tom Wilkinson...

Ook een bekende actrice Kirsten Dunst...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Wat is er niet aan het verhaal te volgen dan ?

Zo moelijk is het allemaal niet....

Amusant bovenal. Het plot staat aardig overeind, een paar subtiele momenten van humor geven de prent een luchtig karakter naast het tamelijk 'zware' liefdesverhaal. Carrey zie ik veel liever in dit soort films dan al die comedyflicks, hoewel hij hier een dertien in een dozijn personage neerzet. Winslet is aardig, maar de oscarnominatie heb ik niet in haar prestatie gerechtvaardigd zien worden. Ruffalo haalde voor mij als enige een 8. Visueel tracht men het bijzonder over te doen komen, maar ik werd er in elk geval niet door van mijn stoel geblazen. Het gemiddelde hier vind ik dan ook uitzonderlijk hoog, verder dan een voldoende kom ik niet.

Had hoge verwachtingen toen ik ging kijken. Staan hoog in deze lijst en hoop op imdb.

Maar wat was dit een lange zit. Vond het een saai verhaal en werd wel een keer gek van de flashbacks en de veranderingen van herinneringen. Enige die ik ook goed vond spelen was Ruffalo. Rest niet heel sterk.

Vond het lastig de concentratie erbij te houden. Hoopte ook de hele tijd dat het einde nou een keer zou komen.

Matige film, vrij saai. Gewoon niks voor mij.

Ik waardeer het creatieve idee zeker, maar de uitwerking daar ben ik niet zo over te spreken. Het uitgangspunt is van zichzelf al niet erg mainstream, maar om dan ook zo overdreven surrealistisch en vervreemdend te werk te gaan vind ik dan gewoon wat too much. En in mijn geval is het ook gewoon persoonlijke smaak, ik hou niet zo van films als deze. Je kan het wel lekker door elkaar husselen, en er een hoop vreemde scenes ingooien, maar ik ben daar niet zo van onder de indruk. Het maakt het nog geen goede film.

Daar komt ook bij dat we helemaal nooit enig liefdesgeluk zien tussen Joel en Clementine. Zij is en blijft eigenlijk heel de film een behoorlijk irritant personage, en hun relatie is eigenlijk altijd problematisch, dus enig meevoelen zit er voor de kijker ook nauwelijks bij.

Maar goed, zoals ik zei waardeer ik best dat er creatief gezien iets verder gekeken is dan normaal, en moet ik hem waarschijnlijk ook wat vaker zien om hem helemaal te vatten. Maar daar heb ik gewoon niet zo'n zin in als de film in de eerste plaats m'n ding al niet is.

3*

Zelden een film gezien die zo'n enorme indruk heeft achtergelaten. Kaufman en Gondry weten samen een intens melancholisch liefdesdrama neer te zetten dat zo hier en daar filosofische trekken heeft maar zich nooit compleet verliest in haar eigen diepgang. Alles was prachtig en zo herkenbaar uitgedrukt en weergegeven; de scene op het ijs vormde hierin het hoogtepunt voor mij. Een euforisch gevoel van 'Ja! zo is het exact' als ik bij genoemde scene had kom ik maar weinig tegen in films.

Feit is ook dat de hele beleving van deze film nog zeg maar even acht keer zo mooi en compleet wordt als er iemand naast je zit die er exact hetzelfde gevoel van op na houdt als jij.

De muziek van Brion was zoals te verwachten viel weer van consequent hoog niveau. Vooral vele 'instortende herinneringen' kregen echt nog een extra dimensie door de geniale effecten die hij weer gebruikte voor de score.

Goed relativerend de optelsom makend van de waarde die herinneringen an sich opnemen in ons leven, komt de film uiteindelijk met een fantastisch einde en antwoord op de vraag hoe we de minder positieve en juist positievere aspecten van liefde nou eigenlijk moeten afwegen? De hele vraag zelf blijkt irrelevant .

*****

Dat heb je mooi gezegd

Bij mij zat er juist iemand naast die de film net zo'n grote flop vond als mij.

Vond die persoon jou een flop? Balen...

Zo las ik het ook!

Ik heb deze film één keer gezien en hij raakte bij mij niet de juiste snaar.. Herziening is echter nodig om een goed oordeel te kunnen vormen.

Goeie grap frodok

Fascinerende film. Na het kijken heb ik hier nog wel even over nagedacht.

Komt langzaam op gang en vraagt in het begin misschien even geduld. Hierna wordt het tempo rap hoger.

Het gedoe van de twee assistenten rondom het bed is werkelijk hilarisch.

Aardig.

Staat in de top 250, maar ik had hem nog nooit gezien. De recente ontdekking van enkele films die als verbinden de schakel scriptschrijver Kaufman hebben, heeft in ieder geval mijn interesse vergroot. Vandaag maar eens gekeken.

Het uitgangspunt vind ik interessant. Zou ik mijn herinneringen laten weghalen als ze pijnlijk zijn? Ik denk dat ik met nee moet antwoorden. Je wist toch een gedeelte van je ervaring, die je juist zo kan helpen om het in de toekomst beter te doen. De film lijkt echter een tweeslachtig standpunt in te nemen. De oprichter van de kliniek komt er niet geheel genadig van af, met zijn assistente die de bandjes rondstuurt, maar ondertussen zijn de karakters van Carrey en Winslet wel weer bij elkaar, terwijl ik mijn vraag heb of dit wel was gebeurd zonder de "hersenspoeling."
Verhaal was vermakelijk, maar het subplot met Dunst kwam wel erg melig op me over. Ik denk dat de film veel oprechter was overgekomen als men zich louter op Carrey en Winslet had geconcentreerd, en men het wissen van het geheugen alleen had gebruikt als kapstok om de relatie uit de doeken te doen zonder het gevecht om het wissen te stoppen.

Visueel aardig, maar niet opzienbarend, en zo ook voor de soundtrack. Over het algemeen aardig geacteerd, waarbij Carrey me extra opviel: geen gekke bekken dit keer. Hij kan blijkbaar ook een serieuze rol neerzetten.

Leuk om gezien te hebben, maar uiteindelijk blijf ik vooral met het gevoel zitten dat er meer uitgehaald had kunnen worden juist door zich te beperken. 3*.