Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Hopelijk snel op dvd

Komt geloof ik maandagnacht/dinsdagochtend op ARD...

Gisteren gewoon op de Duitser gekeken (nagesynchroniseerd, hoe haal ik het in mijn hoofd?) en het was allemaal best vermakelijk. Lekkere rauwe actiescene's, een aantal mooie shots, mooie muziek (en rolletje) van Bob Dylan.... 3*

Het wachten is op de dvd

En hoe zit het met de dvdversie van The Wild Bunch? Ik lees enkel slechte berichten over zowel de UK als de USA release. Is de beeldkwaliteit echt slecht?

komt 15 maart uit op dvd, kan niet wachten.

sorry 29 maart

Heb hem allang thuis...

1988 Turner Preview Version schijnt beste van de 3 te zijn. Ik heb alleen de 2005 Special Edition gezien en die vond/vind ik triomfantelijk.

Ik ben benieuwd naar ’88 versie, waar Sam Peckinpah zo trots op was...

*****/*****

Prachtige film, minder over de dood van Billy The Kid dan over de dood van een tijdperk, het oude westen.

5/5, ondanks de openingsscène met het kippen-schieten (totaal overbodig geweld)

De 88 Turner Preview Version, een reconstructie die voor de Z Channel in elkaar was gezet, mist 1 belangrijke scene van Garrett en zijn vrouw, die de restorateurs uit overzicht eruit hebben gelaten in 1988. De 'echte' preview versie - dus wat Peckinpah aan MGM execs liet zien in 1973 - had deze scene wel.

Dus je beweert dat er 4 versie zijn?

Volgens deze site zijn er echt 3 versies.

“In 1988, Turner released Peckinpah's director's cut… . …This version led to a rediscovery and reevaluation of the film, with most critics praising it as a lost masterpiece and proof of Peckinpah's talent as a filmmaker... . …and the film has come to be regarded as something of a modern classic…”

Pat Garrett and Billy the Kid - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Pat Garrett And Billy The Kid: Three Films, One Man's Opinion... Comparing The Three Different Cuts(Now With Screenshots) | Listology

Ik heb de laatste versie gezien en ik vind die vrouwscène niet echt zo bijzonder. Deze korte scène staat overduidelijk in dienst van de bordeelscène met die hoeren. Zijn Mexicaanse vrouw klaagt er alleen maar dat Pat Garrett zo weinig thuis is ed. We zien waarom, even later in de bordeelscène. Door die twee scènes wordt het karakter van Pat Garrett verder uitgediept. Wat mij betreft totaal overbodige scènes. Absoluut niet nodig.

De 1988 Turner Preview Version heeft die scènes niet + extra scènes die niet in 2005 versie staan. Dit is meteen de reden waarom ik benieuwd naar die vesie.

Een Preview Cut is niet een director's cut. Uit de *toen* 2 versies was dit de versie die Peckinpah beter vond, maar het was geen director's cut.

De 1988 Turner versie is een reconstructie van de Preview Cut uit 1973. Het is niet de Preview Cut zelf want 1 scene zit er niet in. Dus ja, technisch zijn er 4 versies, alleen bestaat de originele Preview Cut niet meer.

De Preview Cut is meer een rough cut dan een director's cut. Peckinpah moest 10 weken na principal photography een cut van de film voor de MGM execs hebben, en dat is dus wat dit is. Het is het dichtst bij Peckinpah's visie van de film die hij wou maken, maar het is NIET een director's cut. 10 weken is niet veel - het was toen nog een work-in-progress.

Beetje moeilijk beoordelen deze film. Er is eigenlijk weinig mis met deze western. Goed acteerwerk, goede casting, mooie shots, geweldige soundtrack, een overall feeling dat aangenaam is, maar er zijn momenten in de film die werkelijk ontzettend traag zijn en weinig te bieden hebben. De verhaallijn was iets te dun om 2 uur lang te boeien. Het vreemde is dat een The Wild Bunch een soortgelijke verhaallijn heeft maar die film weet wel de hele speelduur lang te boeien. Interessantere personages misschien? Ik weet niet zo goed wat ik met Pat Garrett and Billy the Kid aan moet. Er staat een tweede versie op de DVD, de 1988 Turner versie, die ik binnenkort weer ga zien. Misschien dat ik dan wat wijzer wordt. Wat ik wel kan zeggen is dat ik de soundtrack werkelijk prachtig vond.

Voor nu 3,5 *

Het mooie van deze film en waar het volgens mij omgaat is de confrontatie tussen Pat Garrett en Billy the Kid. Pat Garrett verraadt Billy the Kid door achter hem aan te zitten.

Dit verraad begint al vanaf het begin en wordt juist extra benadrukt in die stille scenes tot aan die prachtig gefilmde showdown toe. Het is eigenlijk een soort tragedie waarin de bad guy in het nauw gedreven wordt door zijn voormalige metgezel.

Verder wordt de persoon Billy the Kid voor het eerst zonder omhaal als een weinig scrupuleuze egocentrische klootzak met menselijke trekjes geportretteerd.

Mooiste rol van Kris Kristoffersen die ik gezien heb.

Het is ook inderdaad mooi maar was het bij jou genoeg om de volle 2 uur te boeien? Dat bedoel ik dus. Vond het wat te lang uitgerekt. Dat had voorkomen worden door bv de personages toch wat aantrekkelijker te maken of de dialogen bv.

Ik had geen last van langdradigheid zolang die langgerektheid maar 'geladen' is en broeierig zoals hier. Ik vind het niet per se een pre dat hoofdperonages aantrekkelijk zijn. Het boeit me juist des te meer als ze onaantrekkelijk zijn of ver van me af staan en toch een bepaalde band met de toeschouwer hebben. Nog maals let op het het spel van Kris Kistoffersen. Wat me altijd bij zal blijven is die scene dat Billy the kid in een duel een ouwe man (en vroegere kennis (?)) in de rug schiet en vervolgens dat schitterende plaatje als hij het landschap in rijdt
Alleen al om die scene krijgt deze film een 4,5.
Maar goed een 3,5 kan er mee door toch

Geladen langgerektheid had ik dus bij The Wild Bunch wel. Op een gegeven moment leek het of ik zelf deel uitmaakte van die posse. Zo erg leefde ik met ze mee. En dat terwijl ze de 'bad guys' waren. Erg knap gedaan.

Kristofferson is idd fantastisch in deze film. Verreweg zijn beste rol. Helaas vond ik de rest van de personages toch niet zo boeiend als ze hadden kunnen zijn.

Maar zoals ik al zei, herziening volgt. Misschien dat ik me dan beter kan inleven en hier toch een juweeltje in zie .

Wat een geweldige film is dit. Ben in tijden niet zo onder de indruk geweest. Alles klopt aan dit meesterwerk. Van het geweldige acteren van Kristoffersen en vooral James Coburn(die man is briljant), de prachtige cinematografie, het goede verhaal en scenario tot de geweldige soundtrack. Wederom een geweldige western over het einde van een tijdperk: 4.5*

Ik heb alleen onthouden van deze film dat iedereen, altijd en overal wisky aan het zuipen was. En ook Bob Dylan die gewoon wat wezenloos voor zich uit moest staren en daarmee waarschijnlijk de langste en saaiste cameo-rol uit de filmgeschiedenis heeft gespeeld.

Hoewel PAT GARRETT & BILLY THE KID een echte western is, is er in de film geen plaats voor stoere helden en bad-guys (en er zijn al helemaal geen indianen). De psychologische karakterstudie van de hoofdpersonen overheerst. De film schets op deze manier een melancholisch en treffend beeld van een belangrijk tijdperk van de Amerikaanse geschiedenis, eind vorige eeuw.

De legendarische outlaw Billy the Kid (1859-1881), gespeeld door Kris Kristofferson, is iemand die zich niet bij de gevestigde orde aan wil passen. Dit leidt tot een aantal confrontaties met zijn (voormalige) vriend Pat Garrett (1850-1908), gespeeld door James Coburn. Deze wil namelijk na de beëindiging van de Lincoln County War leiding geven aan de ontwikkeling en opbouw van een land dat snakt naar een periode van rust. De film focust op de vriendschap van de twee mannen waarbij Billy the Kid blijft proberen de gevestigde orde te verstoren. Peckinpah speelt op subtiele wijze de karakters van de twee hoofdpersonen, die feitelijk sterk overeenkomen, tegen elkaar uit door steeds nadrukkelijker hun verschillende opvattingen en benadering van normen te schetsen.

De perfect getroffen melancholische ondertoon en de met veel oog voor detail gekozen scenes zijn vastgelegd in oogverblindend cinemascoop. De tempowisselingen, met af een toe een abrupte uitbarsting van actie in slow-motion, en de karaktertekeningen zijn de typische Peckinpah-elementen, die samen met een keur aan 'vaste' western-acteurs de film completeren. De muziek bij de film is van Bob Dylan, die tevens een mysterieuze rol vertolkt als een van de vrienden van Billy the Kid.

Eigenlijk is alles al bij deze film zo'n beetje gezegd. Laat ik toch maar wat proberen te schrijven. Het is sowieso een tijd geleden dat ik zo achterover werd geblazen als bij deze film. Het is gelijk ook een van mijn favorieten geworden. Dit is gewoon ware perfectie.

Vooral de cinematografie viel me gelijk op. Wat een mooie plaatjes komen er zo nu en dan langs bij deze film. De sets en locaties waren ook weer prachtig. Ze waren wat mij betreft niet zo heel veel minder als in de films van Leone.

James Coburn en Kris Kristofferson zetten hier hun beste rollen neer. Vooral Kristofferson verasste me heel erg omdat ik hem eigenlijk tot op heden alleen maar kende van simpele Hollywood actie films. James Coburn zette wel een betere rol neer uiteindelijk. Die man is echt geniaal vind ik, zo ook al in Fistful, maar hier alleen nog maar meer, kijk alleen al naar die scène waarin ''Alias'' op een gegeven moment moet gaan lezen van de blikken op de kast, geweldig gespeeld door hem.

De meeste westerns nemen niet altijd veel tijd om personages uit te diepen of doet dat helemaal niet. Hier wordt er wel behoorlijk lang de tijd voor genomen. Vooral bij Coburn nemen ze er de tijd voor. Voor Bob Dylan's personage nemen ze in ieder geval niet de tijd. Leuk om hem te zien op het scherm, Sinds kort ben ik me gaan intresseren in hem, en hij maakt geweldige muziek vind ik. Deze soundtrack vormt daarop zeker geen uitzondering. Wel vind ik jammer dat het dan vooral met hem blijft steken in slechts in het beeld staan zonder al te veel te zeggen.

De film blijft ook niet bij steeds hangen in een ding. Er zitten harde actie in, humor, drama etc.

Een van de sterkste films over de ondergang van een tijdperk, een van, want de sterkste is natuurlijk Once Upon a Time in the West. Een dikke 5* en ook plaatsje nr. 5 in m'n top 10.

Pat Garrett & Billy the Kid is een heerlijke western zoals ik ze graag zie. Elke rol is sterk ingevuld en dat valt samen met die prachtige shots, dat is voor mij al een winnende combinatie. Ook opvallend is de verschijning van de legendarische Bob Dylan, in persoon en in stem. Hoewel hij weinig tekst heeft in de film, maakt hij dat goed met zijn soundtrack. Sommige critici noemen het een meesterwerk met foutjes, maar ik vind het gewoon een zeer goede klassieker.

De muziek van Bob Dylan draagt in hoge mate bij tot de melancholische sfeer die de film uitademt !

Na The Wild Bunch één van de betere films van Peckinpah 4*

Een erg sterke film die voor mij een belangrijk minpunt kent: de soundtrack. De erg sterke scenes en een mooie sfeerschets van het einde van een tijdperk worden ondersteund door naar mijn mening te overheersende en misplaatste muziek. De nummers van Dylan zijn zonder twijfel stuk voor stuk sterk maar niet geschikt voor een film. Bij veel nummers kreeg ik het gevoel dat het een goed nummer voor een aftiteling van een film kunnen zijn, maar niet dat daarmee een goede scene (zoals muziek van Morricone doet) ondersteund of zelfs beter maakt. Erg jammer. Een betere of gewoon een minder overheersende soundtrack zou één punt in mijn score gescheeld hebben.

Ik heb afgelopen weekend deze aangeschaft.

Ik ken de film tot nu toe alleen van TV en daar wordt meestal zo'n slechte wazige copie op uitgezonden.

Op de dubbel dvd staan twee versies. De '88 en 2005 versie. Welke daar van is nou de reguliere TV versie, die ik al ken?

Welke is de beste en raden jullie me aan als eerste te bekijken (daar ik niet van plan ben hem in korte tijd twee keer achter elkaar te gaan bekijken), of is het verschil minimaal en maakt het dus niet uit?

Deze vanavond bekeken, terwijl ik merkte dat TCM hem vanavond OOK uitzond op precies hetzelfde tijdstip tussen 21.00 en 23.00 uur.

Ik heb de '88 versie bekeken en ik vond deze erg goed. Veel beter dan dat ik me de film herinnerde iig.

Feitelijk stelt het verhaal niet veel voor. Er gebeurt weinig en de helft van de scene's zouden er ook met gemak niet in hebben hoeven te zitten,
maar...... het is de regisseur die het zo fantastisch naar het scherm heeft weten te vertalen en die er een pracht van een film van heeft weten te maken.
Prachtige rollen van Coburn en Kristofferson en vele leuke bekende koppen in bijrollen, waarvan uiteraard Dylan de show speelt, met zijn vaak hilarische vagen uitspraken en antwoorden (alsof hij ze zelf ter plekken heeft bedacht en wellicht was dat soms ook zo?).

Aanstekelijke soundtrack van diezelfde Dylan en alles mooi geschoten & gemonteerd.
Alleen inderdaad jammer van die scene met de kippen. Erg onnodig en sowieso dierenleed tbv een film, wat louter amusement is, vind ik niet ok. Hoewel ik moet toegeven dat de montage met de flashforward waarbij Garrett vermoord wordt dan wel weer briljant is!

4 sterren.

Westerns... een genre, periodefilms met zo hun vaste elementen. Cowboys (vaak mannen), een ruig en desolaat landschap op de grens van de beschaving en meestal een hoofdpersoon met een flink probleem waar deze mee geconfronteerd wordt. Een goede western staat of valt absoluut met zijn uitvoering en een goede western weet mij zelden teleur te stellen. Waarom? Feitelijk zijn het psychologische films waarin de hoofdpersoon de oplossing voor zijn probleem, dilemma vaak zoekt in het ondernemen van actie. Uit alle psychologische testjes die ik ooit in het verleden gedaan heb komt iedere keer weer terug dat ik in de eerste plaats een pragmatische doener ben en daarna pas een denker, westerns passen dus op de een of ander manier bij mijn karakter zal ik het maar op houden

Goed, na deze zelfreflectie op de doordeweekse dinsdagavond ook maar eens iets zinnigs proberen te zeggen over Pat Garrett & Billy the Kid Want ook deze western stelt zeker niet teleur, het is absoluut een prettig en sterk exemplaar. Het is mijn tweede western van Peckinpah en tot nu toe smaakt het na meer.
De film wordt gedragen door de twee hoofdpersonen, de outlaw William H Bonney (Alias Billy the Kid) en de gewezen outlaw en nu wetsdienaar Pat Garrett, beidde prachtig vertolkte rollen. Twee karakters die tijdens de film echt tot leven komen als mensen van vlees en bloed die leven in een zware en moeilijke tijd. Vooral Garret ziet zich geconfronteerd worden met een dilemma dat hem niet in de koude kleren gaat zitten. Er wordt ook (net zoals in The Wild Bunch) flink afgerekend met het romantische beeld van het Wilden Westen. De hoofdpersonen zijn ook absoluut geen sympathiek figuren, Billy the Kid is weliswaar charismatisch maar toch ook nogal egocentrisch en heeft zelfs bijzonder valse en gemene trekjes, zijn tegenspeler is vooral erg verbitterd (prachtige scènes met zijn vrouw en als hij de pose van Billy the Kid tegen komt in de saloon ).
Dat Sam Peckinpah ook niet vies is van een portie geweld was me al wel duidelijk, wat ik vooral erg treffend vond was de totale willekeur en acceptatie van het geweld. Er wordt snel naar het geweer gegrepen als er een geschil moet worden geslecht, het gebeurt in de film letterlijk zelfs tussen de soep en de aardappelen door (prachtige scene ook weer). In schril contrast staat daartegenover de uiteindelijke shoot-out, die is zeer bedeesd en kalm van opbouw, onheilspellend ook. Slechts een goed gemikt schot is alles wat er nodig is om een legende om te leggen. Indrukwekkend, rauw en enigszins onthutsend portret vanuit de grens van de menselijke beschaving.

De cinematografie is meer dan voldoende, vooral de landschapsopnamen zijn vaak zeer sfeervol en mooi met als slagroom op het taartje de muziek van Dylan (zelden was "Knockin' on Heavens Door" toepasselijker in een film). Dat is overigens wel meteen zijn belangrijkste bijdrage aan deze film want zijn naam op de rol net na de hoofdrolspelers is nogal "overdone", echt een heel bijzonder inbreng heeft hij nu ook weer niet. Film kent ook erg veel bijrollen wat soms wel een beetje als een nadeel werkt maar verder weinig negatieve zaken aan deze prachtige film kunnen ontdekken.

Dik 4* met optie op nog eens een halfje meer.

Vanavond om 21:00 op TCM!

Ik ga voor 'een meesterwerk met foutjes'. Pat Garrett and Billy the Kid heeft een aantal scènes die ik werkelijk schitterend vind en die zeker tot de beste ooit behoren die ik in westerns gezien heb. Deze scènes overtreffen ook alles uit Peckinpah's The Wild Bunch. Maar als geheel is Pat Garrett and Billy the Kid niet gigantisch sterk en minder goed als The Wild Bunch.

Het probleem is het tempo. Westerns mogen wel traag zijn, maar ik vond dat de film af en toe wat doelloos was en er zat gewoon weinig vaart in. Er waren iets te veel scènes waarin Pat Garrett weer wat oude kennissen of bendeleden van Billy ontmoette en andersom ook te veel scènes waarin Billy van hot naar her reisde. De uiteindelijke confrontatie had eerder mogen komen. Soms is de film gewoon saai. Ik stond ook een beetje te kijken van Bob Dylan. Zit die er alleen maar in om de film gemakkelijker gepromoot te krijgen. Zijn muziek in de film is schitterend, maar zijn rol voegt totaal niets toe.

De andere rollen zijn echter wel perfect vertolkt. James Coburn valt met name op en heeft wat mij betrefd de beste rol. Kristoffersons Billy is wat vlakker, maar ook prima. De bijrollen worden allemaal gespeeld door vaste westernacteurs, intussen allemaal op leeftijd. Sommige herkende ik direct, maar bij een heleboel zat ik me af te vragen waar ik dat gezicht van kende. Een zoektocht op IMDB levert dan telkens weer een bekende western op. IMDB noemt ook Elisha Cook Jr. op, maar die heb ik niet gespot. Jammer, want die vind ik altijd wel fijn en zijn bijrol in Shane was geweldig.

Opvallend is dat de grootste scènes wel allemaal geweld bevatten. Maar Peckinpah weet bijna als geen ander actiescènes een goede dramatische lading mee te geven. Alleen al de openingsscène is briljant. De scène die me waarschijnlijk altijd wel zal bijblijven is echter die waarin Slim Pickens' sherriff neergeschoten wordt en langzaam naar het water loopt om te sterven, gevolgd door zijn vrouw. De manier waarop Knocking at Heavens Door hier gebruikt wordt is magisch. Zo zitten er wel meer scènes in, maar dit was de mooiste wat mij betrefd.

4* Oneven western, maar toch zeer de moeite waard.