Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Een aparte western die het vooral van de sfeer moet hebben. Coburn en Kristofferson zitten goed in hun rol als Garrett en The Kid. Het is knap hoe de personages worden voorgesteld. Geen goodguy en badguy, maar 2 outlaws die samen ooit iets opgebouwd hebben, door omstandigheden aan de andere kant van de wet staan, maar toch ergens nog wat aversie voor elkaar hebben. Geen zwart wit situaties, maar hier aangetoond dat de lijn zeer dun is. Niet alleen voor de 2 hoofdpersonages, maar bij iedereen uit die tijd. Zowel wetsdienaars, burgers (Amerikanen en Mexicanen), outlaws, ... die telkens voor de keuze staan of ze toch mee in het gareel zullen lopen of zoals vroeger hun eigen weg uitstippelen wat de gevolgen ook mogen zijn. Dat sfeerbeeld is dan ook de sterkhouder van de film. Want qua verhaallijn zelf is het een soort westernroadmovie die niet altijd even snel en samenhangend is. Al is dat hier niet echt nodig ook niet.

Apart verhaal is de aanwezigheid van Bob Dylan. Dylan als muzikant en Dylan als acteur. Beiden blijkbaar wel in hun vel en met de nodige mysterie. Als muzikant zorgt hij voor een aangename soundtrack. Tenslotte is hij vooral sterk in het Amerikaanse genre met z'n mengeling van blues, western en folk. Leuk is het nummer Knockin' on heavens door dat hier mooi tot z'n recht komt. Als acteur speelt hij de rol die op z'n lijf geschreven is. Als jonge outlaw met een waas van mysterie over zich speelt hij een opvallende bijrol. Dylan zal geen hoofdrol aankunnen denk ik, maar hier zit hij mooi op z'n plaats.

Vooral de avond- en nachtscenes buiten vond ik adembenemend, met als uitschieter de laatste tien minuten met ongekende spanning.

Vooraf had ik zo mijn bedenkingen bij de muziek van Dylan, maar het is mij prima bevallen en levert een uistekende bijdrage. Behalve dan Knocking on heavens door... wat een verschrikkelijk rot nummer is dat.

Coburn speelt één van zijn betere rollen hier.

De film zakt af en toe wat in en deed mij verlangen naar de volgende scene.

3,5*

Geweldige western. Coburn is fantastisch en Peckinpah zet een prachtig weemoedige sfeer neer.

4,5*

Herzien. Briljante western! Nog een tikkeltje beter dan The Wild Bunch.

Goede western, al vind ik hem in zijn geheel een beetje traag.

Maar de rollen van zowel James Coburn als Kris Kristofferson zijn prima.

En ook de muziek is prachtig, en die is van Bob Dylan, die zelf ook een rolletje heeft in de film.

Billy the Kid moest iemand van 21 voorstellen, maar het is duidelijk dat Kristofferson veel ouder is. Doet je toch wel afvragen wat voor verschil het voor de filmbeleving was geweest wanneer er daadwerkelijk een stuk jonger iemand was gecast. Als diegene dezelfde overredingskracht als Kristofferson had gehad, was de film er misschien nog wel krachtiger op geworden.

Niet hét verhaal van Billy the Kid (en Pat Garrett), daarvoor wijkt het teveel af van de historische feiten.

Een hard bewijs voor de dood van 'The Kid' is er nooit geweest trouwens.

Veel films over hem spelen daar dan ook gretig op in.

Maar dit is wel een sterke film (met enkele zwakke punten), met een hele trits acteurs en actrices met een behoorlijke staat van dienst op western gebied.

Het wemelt a.h.w. van de 'oud-gedienden'

Om er maar een aantal te noemen...Chil Wills, Katy Jurado, Jack Elam, Paul Fix, Slim Pickens, en Gene Evans.

De muziek en aanwezigheid van Bob Dylan als acteur weerhield mij er destijds van om de film in de bioscoop te gaan zien.

Ook nu nog staan beiden mij tegen, in het kader van de film bedoel ik dan.

Ik heb niet tegen Dylan's muziek, maar is een western vind ik die absoluut niet op zijn plaats.

En zijn rolletje is m.i. helemaal overbodig.

Kristofferson, hoewel te oud, is goed in de rol van Billy, en lijkt uiterlijk ook wel redelijk op de echte William Bonney, alias Henry McCarty, alias Henry Antrim, alias Billy the Kid.

Coburn is ook een goede keuze voor die van Garrett.

Goede sfeer en settings.

Maar daar wist Peckinpah altijd wel raad mee.

Jammer van die muziek, maar verder de moeite waard.

In mijn western dvd collectie komt de film echter niet terecht.

Daarin bevinden zich wel een aantal andere Peckinpah westerns,(vanzelfsprekend) 'The wild bunch', 'Major Dundee'(minder sterk) en de schitterende 'Ride the high country'.

Niet bijster goed. De film komt nooit op gang en alhoewel de acteurs hun best doen, wil het nooit interessant worden. Dylan is geen acteur en dat zie je maar al te goed. Stuk minder dan de andere Peckinpah-westerns.

Ik vond juist de muziek de reden dat deze film boven de middelmaat uitsteeg. Ook vond ik Dylan als acteur aangenaam om naar te kijken. Wel duidelijk minder dan The Wild Bunch of Straw Dogs.

Niettemin blijft dit wel een echte Peckinpahiaanse film, doelend op de geweldsequenties en montage.

Opvallend goede soundtrack dunkt mij. De scene waarin Billy the Kid uit die blokhut gelokt wordt, met zijn handen omhoog. Let daar maar eens op de muziek. Bob Dylan had het beter alleen bij de soundtrack kunnen laten, bij nader inzien.

Prachtige trage western over de beroemde confrontatie tussen de twee oude vrienden. Het broeierige sfeertje vol onderhuidse spanning en de geweldige acteerprestaties van James Coburn (Pat Garrett) en Kris Kristofferson (Billy the Kid) zorgen ervoor dat deze film met recht in het rijtje klassieke westerns mag. Ook legendarisch is de fantastische soundtrack van Bob Dylan voor deze film die en passant ook nog laat zien heel aardig te kunnen acteren.

Woensdag 30/12 op de ARD: van 23.55 - 01.50 u.

Soms iets wat tragere, maar sterke western waarin Peckinpah's stijl wel weer duidelijk herkenbaar is.

Kwa cinematografie, acteerwerk en muziek valt hier natuurlijk niets slechts over te zeggen.

4 november 2010

00:50 - 02:45

ARD

Western die zichzelf onderscheid door het genuanceerde verhaal en de goed geschreven en geacteerde karakters. Het verhaal is vrij zwart wit (goed tegen slecht) maar de film is dat allerminst. Veel meer gaat het om mensen die keuzes maken en de consequenties die daarbij horen, waarbij het twijfelachtig is wie van de twee heren nou de juiste keuzes heeft gemaakt. De sfeerbeelden en de mooie muziek geven de film zeker nog wat extra's en de climax is prachtig doordat deze alles behalve groots is maar des te indrukwekkender

Ik vond het wat minder weg hebben van goed tegen slecht als vaak in westerns. Ook Pat Garrett heeft geen schoon verleden en de confrontaties tussen Billy en hem zijn dan ook het sterkste onderdeel van de film. Al met al een film die een nette voldoende scoort door de verder uitstekende muziek, maar zeker ook door de prachtige setting. Veelal stoorde ik me wat aan Billy's karakter, maar dat kan ook de opzet van de film zijn. Opnieuw rauwe film zoals dat van Peckinpah gewoon is, maar dit keer vond ik het toch net wat minder dan de films die ik tot zover van hem heb gezien.

Heerlijke western. Apart, maar wel erg sterk dus. Mijn tweede western van Peckinpah, een regisseur die bekend staat om zijn rouwheid in films. In de andere film die ik van hem zag (Ride the High Country) merkte ik daar nou niet zo heel veel van, maar hier was dat wel even anders. In deze film was de sfeer heerlijk rauw en prettig droevig. De mooie muziek van Bob Dylan (waar ik vantevoren een beetje huiverig over was) paste daar perfect bij. Verder schiet Peckinpah weer een paar erg mooie plaatjes uit de camera en is James Coburn hier op zijn best. Ook de voor mij onbekende Kris Kristofferson deed het erg sterk als Billy the Kid.

Deze erg sterke western moet het dus vooral hebben van de mooie, droevige sfeer, de goeie muziek en de uitstekende acteerprestaties. Vooral James Coburn was dus erg sterk in deze zeer goeie western. Kan het trouwens zijn dat ik misschien een andere versie heb gezien, aangezien de film volgens MM 122 minuten duurt, maar bij mij was de film al na 108 minuten afgelopen. Maar verder dus een geweldig filmpje. 3,5*

Ben het 100% eens met The One Ring. Magische scenes maar als geheel te ruw om een echt meesterwerk te worden.

Dylan aanwezigheid is weinig boeiend. Maar zijn muziek is geweldig. Ja, je moet ervan houden. Toen ik de scene zag waar Sherriff Baker naar de rivier toe strompelde met de muziek van Dylan, GEWELDIG.

Er veel bekende gezichten waaronder een favoriet van mij. Namelijk Richard Jaeckel, kom hem de laatste tijd erg veel tegen.

Lekkere Peckinpah elementen erin met de herkenbare montage.

* * * *

Met wat aanpassing aan het script en nog wat andere dingen had dit echt een parel kunnen worden. Nu zitten er wat ruwe plekjes op.

En ik ben het weer met jou eens, deze film moet ik misschien toch maar een verhoging gunnen.

Vanavond om 21.00 op TCM. (03.30 nog een keer). Ik ga hem vanavond maar eens bekijken. Is alweer een tijdje geleden dat ik een western heb gezien en heb er wel zin aan. En deze 2 figuren hebben mij altijd al wel gefascineerd. Of het nu waarheid is of niet. Daar kom je toch nooit achter. Vind het juist leuk om verschillende kanten of versies van het verhaal te bekijken.

Vage shit. In de Veronica Magazine en op tv als ik de teletekst knop aanklik, staat er dat deze film eropkomt. Maar ze zenden Training Day uit.

Zag voor het eerst de cut uit 2005. Wat een geweldige film is het toch. Peckinpah hoort bij mijn absolute favorieten.

Schijnt? Ik lees over het algemeen dat de nieuwste versie de beste is.

Heb deze nog ergens liggen, en ondanks het best een goede western is, nooit meer herzien.

Ik herinner me een mooie opbouw ,en wat acteurs die vroeger in iedere film te zien waren

Iets aan de rauwe kant met wat blote dames Sam Peckinpah handels merk.

Een nog jonge Kris Kristofferson, en James Coburn zeer geslaagd jn hun personages .

Bob Dylans sound komt wat modern over maar stoort niet.

Aan de historische waarden moet je ook niet veel aandacht aan schenken.

Denk als ik eens tijd heb hem weer eens herzie, goede western.

Wat een kanon! Coburn en Kristoffersen zijn lekker opdreef als übercoole rotzakken. Fantastisch hoe vies en geweldadig het wilde westen hier wordt uitvergroot. Die kleren ook, de rans druipt van het scherm. En die vuilbekkerij wat een plezier! Kan zich wat mij betreft meten met het beste van Leone.

Vermakelijke western, vooral dankzij de twee hoofdrolspelers, die het erg goed doen.

Vooral James Coburn maakt op mij erg veel indruk. Af en toe komt hij ontzettend doortrapt over en daarnaast heeft Coburn ook nog eens de perfecte kop voor zo’n rol. Kristofferson doet het ook prima als Billy the Kid, maar vind ik toch minder indrukwekkend dan Coburn. De uitstraling van Coburn is duidelijk sterker.

Verder valt op dat deze western op sommige momenten erg traag is. Normaal heb ik daar niet zoveel problemen mee, maar deze keer valt me op dat de film daar ook duidelijk wat inzakt. Hij lijkt voor mij gevoel soms haast een soort van opvulling naar de momenten, dat er weer echt wat gebeurt. Die momenten zijn trouwens erg goed. Als er actie in de film voorkomt zijn het vaak ook erg goede en gewelddadige scènes. Daar was Peckinpah in The Wild Bunch al erg goed in, maar ook in deze film beheerst hij dat kunstje goed.

De muziek is wel aardig, maar ook niet echt groots. Wel heeft deze film een prima westernsfeertje. De spanning is op sommige momenten duidelijk voelbaar. Al met al is het zeker geen slechte western, want vooral het begin en het einde van de film zijn erg sterk. Maar tussenin zakt de film af en toe dus wat weg, waardoor de film toch ietwat minder overkomt dan het had kunnen zijn.

3,5*

deze is echt goed , hulde voor Dylan met z,n vele liedjes tijdens deze mooie western.

Best wel een aardige film van regisseur Sam Peckinpah. Het verhaal zit best goed en mooi in elkaar en de beelden zien er ook fraai uit. Alleen het einde vond ik een beetje tegenvallen want daar had ik eigenlijk wat meer spektakel van verwacht. James Coburn (vooral hij) en Kris Kristofferson deden het prima als Pat Garrett en Billy the Kid en ook de bijrol van Bob Dylan was leuk. Hij zorgde tevens voor het muzikale gedeelte. Het liedje "Knockin On Heavens Door" werd mooi en toepasselijk toegepast. Dat was sowieso best een fraaie scene. Er zit best veel actie in deze film en ook veel (blote) vrouwen. De scene met de dames waarbij James Coburn in bad ligt en hij zit te spelen met de tepels van een donkere vrouw was best grappig (hij moest er zelf ook om lachen). Ook grappig dat James Coburn (Cross of Iron) en Emilio Fernández (The Wild Bunch) in andere films van regisseur Sam Peckinpah voorkomen.

Bij momenten erg fraaie, maar soms ook lome western.

Simpel doch doeltreffend verhaaltje over de wat oudere sheriff Pat Garrett die jacht maakt op z'n vroegere metgezel Billy aka The Kid.

Wat mij betreft had Peckinpah er wat meer kat-en muissituaties mogen insteken. Het blijft - ondanks een aantal uitstekende actiescènes - allemaal wat loom, wat afstandelijk.

De uiteindelijke shoot-out is wél redelijk bevredigend.

James Coburn teert hier iets te veel op z'n westernlook. Zijn acteren is beter in A Fistful of Dynamite. Kris Kristofferson leek mij aanvankelijk een risico, maar naarmate de film vordert, weet hij een zekere sympathie op te wekken.

Peckinpah steekt een aantal zeer fraaie plaatjes in deze film. Qua vormgeving ziet die er dan ook prachtig uit. De westernsfeer is duidelijk aanwezig.

De actiescènes zijn goed in beeld gebracht. Het is net de muziek die me wat tegensteekt. Iedereen schijnt de versie van 'Knockin On Heaven's Door' geslaagd te vinden. Ik vind die vooral verkeerd gebruikt. De scène waarin dat nummer speelt, maakt dat dit nummer zwartkomisch wordt en zelfs onbedoeld grappig. Da's wat spijtig.

3,5

Zàààlige western met twee meesterlijke acteurs, nl. James Coburn en Kris Kristofferson, geflankeerd door een timide Bob Dylan. Heerlijke dialogen, prima muziek. Eén van de beste westerns ooit. 4*.