Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Pat Garrett & Billy the Kid is een heerlijke western zoals ik ze graag zie. Elke rol is sterk ingevuld en dat valt samen met die prachtige shots, dat is voor mij al een winnende combinatie. Ook opvallend is de verschijning van de legendarische Bob Dylan, in persoon en in stem. Hoewel hij weinig tekst heeft in de film, maakt hij dat goed met zijn soundtrack. Sommige critici noemen het een meesterwerk met foutjes, maar ik vind het gewoon een zeer goede klassieker.

Deze vanavond bekeken, terwijl ik merkte dat TCM hem vanavond OOK uitzond op precies hetzelfde tijdstip tussen 21.00 en 23.00 uur.

Ik heb de '88 versie bekeken en ik vond deze erg goed. Veel beter dan dat ik me de film herinnerde iig.

Feitelijk stelt het verhaal niet veel voor. Er gebeurt weinig en de helft van de scene's zouden er ook met gemak niet in hebben hoeven te zitten,
maar...... het is de regisseur die het zo fantastisch naar het scherm heeft weten te vertalen en die er een pracht van een film van heeft weten te maken.
Prachtige rollen van Coburn en Kristofferson en vele leuke bekende koppen in bijrollen, waarvan uiteraard Dylan de show speelt, met zijn vaak hilarische vagen uitspraken en antwoorden (alsof hij ze zelf ter plekken heeft bedacht en wellicht was dat soms ook zo?).

Aanstekelijke soundtrack van diezelfde Dylan en alles mooi geschoten & gemonteerd.
Alleen inderdaad jammer van die scene met de kippen. Erg onnodig en sowieso dierenleed tbv een film, wat louter amusement is, vind ik niet ok. Hoewel ik moet toegeven dat de montage met de flashforward waarbij Garrett vermoord wordt dan wel weer briljant is!

4 sterren.

Westerns... een genre, periodefilms met zo hun vaste elementen. Cowboys (vaak mannen), een ruig en desolaat landschap op de grens van de beschaving en meestal een hoofdpersoon met een flink probleem waar deze mee geconfronteerd wordt. Een goede western staat of valt absoluut met zijn uitvoering en een goede western weet mij zelden teleur te stellen. Waarom? Feitelijk zijn het psychologische films waarin de hoofdpersoon de oplossing voor zijn probleem, dilemma vaak zoekt in het ondernemen van actie. Uit alle psychologische testjes die ik ooit in het verleden gedaan heb komt iedere keer weer terug dat ik in de eerste plaats een pragmatische doener ben en daarna pas een denker, westerns passen dus op de een of ander manier bij mijn karakter zal ik het maar op houden

Goed, na deze zelfreflectie op de doordeweekse dinsdagavond ook maar eens iets zinnigs proberen te zeggen over Pat Garrett & Billy the Kid Want ook deze western stelt zeker niet teleur, het is absoluut een prettig en sterk exemplaar. Het is mijn tweede western van Peckinpah en tot nu toe smaakt het na meer.
De film wordt gedragen door de twee hoofdpersonen, de outlaw William H Bonney (Alias Billy the Kid) en de gewezen outlaw en nu wetsdienaar Pat Garrett, beidde prachtig vertolkte rollen. Twee karakters die tijdens de film echt tot leven komen als mensen van vlees en bloed die leven in een zware en moeilijke tijd. Vooral Garret ziet zich geconfronteerd worden met een dilemma dat hem niet in de koude kleren gaat zitten. Er wordt ook (net zoals in The Wild Bunch) flink afgerekend met het romantische beeld van het Wilden Westen. De hoofdpersonen zijn ook absoluut geen sympathiek figuren, Billy the Kid is weliswaar charismatisch maar toch ook nogal egocentrisch en heeft zelfs bijzonder valse en gemene trekjes, zijn tegenspeler is vooral erg verbitterd (prachtige scènes met zijn vrouw en als hij de pose van Billy the Kid tegen komt in de saloon ).
Dat Sam Peckinpah ook niet vies is van een portie geweld was me al wel duidelijk, wat ik vooral erg treffend vond was de totale willekeur en acceptatie van het geweld. Er wordt snel naar het geweer gegrepen als er een geschil moet worden geslecht, het gebeurt in de film letterlijk zelfs tussen de soep en de aardappelen door (prachtige scene ook weer). In schril contrast staat daartegenover de uiteindelijke shoot-out, die is zeer bedeesd en kalm van opbouw, onheilspellend ook. Slechts een goed gemikt schot is alles wat er nodig is om een legende om te leggen. Indrukwekkend, rauw en enigszins onthutsend portret vanuit de grens van de menselijke beschaving.

De cinematografie is meer dan voldoende, vooral de landschapsopnamen zijn vaak zeer sfeervol en mooi met als slagroom op het taartje de muziek van Dylan (zelden was "Knockin' on Heavens Door" toepasselijker in een film). Dat is overigens wel meteen zijn belangrijkste bijdrage aan deze film want zijn naam op de rol net na de hoofdrolspelers is nogal "overdone", echt een heel bijzonder inbreng heeft hij nu ook weer niet. Film kent ook erg veel bijrollen wat soms wel een beetje als een nadeel werkt maar verder weinig negatieve zaken aan deze prachtige film kunnen ontdekken.

Dik 4* met optie op nog eens een halfje meer.

Ik ga voor 'een meesterwerk met foutjes'. Pat Garrett and Billy the Kid heeft een aantal scènes die ik werkelijk schitterend vind en die zeker tot de beste ooit behoren die ik in westerns gezien heb. Deze scènes overtreffen ook alles uit Peckinpah's The Wild Bunch. Maar als geheel is Pat Garrett and Billy the Kid niet gigantisch sterk en minder goed als The Wild Bunch.

Het probleem is het tempo. Westerns mogen wel traag zijn, maar ik vond dat de film af en toe wat doelloos was en er zat gewoon weinig vaart in. Er waren iets te veel scènes waarin Pat Garrett weer wat oude kennissen of bendeleden van Billy ontmoette en andersom ook te veel scènes waarin Billy van hot naar her reisde. De uiteindelijke confrontatie had eerder mogen komen. Soms is de film gewoon saai. Ik stond ook een beetje te kijken van Bob Dylan. Zit die er alleen maar in om de film gemakkelijker gepromoot te krijgen. Zijn muziek in de film is schitterend, maar zijn rol voegt totaal niets toe.

De andere rollen zijn echter wel perfect vertolkt. James Coburn valt met name op en heeft wat mij betrefd de beste rol. Kristoffersons Billy is wat vlakker, maar ook prima. De bijrollen worden allemaal gespeeld door vaste westernacteurs, intussen allemaal op leeftijd. Sommige herkende ik direct, maar bij een heleboel zat ik me af te vragen waar ik dat gezicht van kende. Een zoektocht op IMDB levert dan telkens weer een bekende western op. IMDB noemt ook Elisha Cook Jr. op, maar die heb ik niet gespot. Jammer, want die vind ik altijd wel fijn en zijn bijrol in Shane was geweldig.

Opvallend is dat de grootste scènes wel allemaal geweld bevatten. Maar Peckinpah weet bijna als geen ander actiescènes een goede dramatische lading mee te geven. Alleen al de openingsscène is briljant. De scène die me waarschijnlijk altijd wel zal bijblijven is echter die waarin Slim Pickens' sherriff neergeschoten wordt en langzaam naar het water loopt om te sterven, gevolgd door zijn vrouw. De manier waarop Knocking at Heavens Door hier gebruikt wordt is magisch. Zo zitten er wel meer scènes in, maar dit was de mooiste wat mij betrefd.

4* Oneven western, maar toch zeer de moeite waard.

Een aparte western die het vooral van de sfeer moet hebben. Coburn en Kristofferson zitten goed in hun rol als Garrett en The Kid. Het is knap hoe de personages worden voorgesteld. Geen goodguy en badguy, maar 2 outlaws die samen ooit iets opgebouwd hebben, door omstandigheden aan de andere kant van de wet staan, maar toch ergens nog wat aversie voor elkaar hebben. Geen zwart wit situaties, maar hier aangetoond dat de lijn zeer dun is. Niet alleen voor de 2 hoofdpersonages, maar bij iedereen uit die tijd. Zowel wetsdienaars, burgers (Amerikanen en Mexicanen), outlaws, ... die telkens voor de keuze staan of ze toch mee in het gareel zullen lopen of zoals vroeger hun eigen weg uitstippelen wat de gevolgen ook mogen zijn. Dat sfeerbeeld is dan ook de sterkhouder van de film. Want qua verhaallijn zelf is het een soort westernroadmovie die niet altijd even snel en samenhangend is. Al is dat hier niet echt nodig ook niet.

Apart verhaal is de aanwezigheid van Bob Dylan. Dylan als muzikant en Dylan als acteur. Beiden blijkbaar wel in hun vel en met de nodige mysterie. Als muzikant zorgt hij voor een aangename soundtrack. Tenslotte is hij vooral sterk in het Amerikaanse genre met z'n mengeling van blues, western en folk. Leuk is het nummer Knockin' on heavens door dat hier mooi tot z'n recht komt. Als acteur speelt hij de rol die op z'n lijf geschreven is. Als jonge outlaw met een waas van mysterie over zich speelt hij een opvallende bijrol. Dylan zal geen hoofdrol aankunnen denk ik, maar hier zit hij mooi op z'n plaats.

Vooral de avond- en nachtscenes buiten vond ik adembenemend, met als uitschieter de laatste tien minuten met ongekende spanning.

Vooraf had ik zo mijn bedenkingen bij de muziek van Dylan, maar het is mij prima bevallen en levert een uistekende bijdrage. Behalve dan Knocking on heavens door... wat een verschrikkelijk rot nummer is dat.

Coburn speelt één van zijn betere rollen hier.

De film zakt af en toe wat in en deed mij verlangen naar de volgende scene.

3,5*

Prachtige trage western over de beroemde confrontatie tussen de twee oude vrienden. Het broeierige sfeertje vol onderhuidse spanning en de geweldige acteerprestaties van James Coburn (Pat Garrett) en Kris Kristofferson (Billy the Kid) zorgen ervoor dat deze film met recht in het rijtje klassieke westerns mag. Ook legendarisch is de fantastische soundtrack van Bob Dylan voor deze film die en passant ook nog laat zien heel aardig te kunnen acteren.

Heerlijke western. Apart, maar wel erg sterk dus. Mijn tweede western van Peckinpah, een regisseur die bekend staat om zijn rouwheid in films. In de andere film die ik van hem zag (Ride the High Country) merkte ik daar nou niet zo heel veel van, maar hier was dat wel even anders. In deze film was de sfeer heerlijk rauw en prettig droevig. De mooie muziek van Bob Dylan (waar ik vantevoren een beetje huiverig over was) paste daar perfect bij. Verder schiet Peckinpah weer een paar erg mooie plaatjes uit de camera en is James Coburn hier op zijn best. Ook de voor mij onbekende Kris Kristofferson deed het erg sterk als Billy the Kid.

Deze erg sterke western moet het dus vooral hebben van de mooie, droevige sfeer, de goeie muziek en de uitstekende acteerprestaties. Vooral James Coburn was dus erg sterk in deze zeer goeie western. Kan het trouwens zijn dat ik misschien een andere versie heb gezien, aangezien de film volgens MM 122 minuten duurt, maar bij mij was de film al na 108 minuten afgelopen. Maar verder dus een geweldig filmpje. 3,5*

Ben het 100% eens met The One Ring. Magische scenes maar als geheel te ruw om een echt meesterwerk te worden.

Dylan aanwezigheid is weinig boeiend. Maar zijn muziek is geweldig. Ja, je moet ervan houden. Toen ik de scene zag waar Sherriff Baker naar de rivier toe strompelde met de muziek van Dylan, GEWELDIG.

Er veel bekende gezichten waaronder een favoriet van mij. Namelijk Richard Jaeckel, kom hem de laatste tijd erg veel tegen.

Lekkere Peckinpah elementen erin met de herkenbare montage.

* * * *

Met wat aanpassing aan het script en nog wat andere dingen had dit echt een parel kunnen worden. Nu zitten er wat ruwe plekjes op.

Vermakelijke western, vooral dankzij de twee hoofdrolspelers, die het erg goed doen.

Vooral James Coburn maakt op mij erg veel indruk. Af en toe komt hij ontzettend doortrapt over en daarnaast heeft Coburn ook nog eens de perfecte kop voor zo’n rol. Kristofferson doet het ook prima als Billy the Kid, maar vind ik toch minder indrukwekkend dan Coburn. De uitstraling van Coburn is duidelijk sterker.

Verder valt op dat deze western op sommige momenten erg traag is. Normaal heb ik daar niet zoveel problemen mee, maar deze keer valt me op dat de film daar ook duidelijk wat inzakt. Hij lijkt voor mij gevoel soms haast een soort van opvulling naar de momenten, dat er weer echt wat gebeurt. Die momenten zijn trouwens erg goed. Als er actie in de film voorkomt zijn het vaak ook erg goede en gewelddadige scènes. Daar was Peckinpah in The Wild Bunch al erg goed in, maar ook in deze film beheerst hij dat kunstje goed.

De muziek is wel aardig, maar ook niet echt groots. Wel heeft deze film een prima westernsfeertje. De spanning is op sommige momenten duidelijk voelbaar. Al met al is het zeker geen slechte western, want vooral het begin en het einde van de film zijn erg sterk. Maar tussenin zakt de film af en toe dus wat weg, waardoor de film toch ietwat minder overkomt dan het had kunnen zijn.

3,5*

Best wel een aardige film van regisseur Sam Peckinpah. Het verhaal zit best goed en mooi in elkaar en de beelden zien er ook fraai uit. Alleen het einde vond ik een beetje tegenvallen want daar had ik eigenlijk wat meer spektakel van verwacht. James Coburn (vooral hij) en Kris Kristofferson deden het prima als Pat Garrett en Billy the Kid en ook de bijrol van Bob Dylan was leuk. Hij zorgde tevens voor het muzikale gedeelte. Het liedje "Knockin On Heavens Door" werd mooi en toepasselijk toegepast. Dat was sowieso best een fraaie scene. Er zit best veel actie in deze film en ook veel (blote) vrouwen. De scene met de dames waarbij James Coburn in bad ligt en hij zit te spelen met de tepels van een donkere vrouw was best grappig (hij moest er zelf ook om lachen). Ook grappig dat James Coburn (Cross of Iron) en Emilio Fernández (The Wild Bunch) in andere films van regisseur Sam Peckinpah voorkomen.

Bij momenten erg fraaie, maar soms ook lome western.

Simpel doch doeltreffend verhaaltje over de wat oudere sheriff Pat Garrett die jacht maakt op z'n vroegere metgezel Billy aka The Kid.

Wat mij betreft had Peckinpah er wat meer kat-en muissituaties mogen insteken. Het blijft - ondanks een aantal uitstekende actiescènes - allemaal wat loom, wat afstandelijk.

De uiteindelijke shoot-out is wél redelijk bevredigend.

James Coburn teert hier iets te veel op z'n westernlook. Zijn acteren is beter in A Fistful of Dynamite. Kris Kristofferson leek mij aanvankelijk een risico, maar naarmate de film vordert, weet hij een zekere sympathie op te wekken.

Peckinpah steekt een aantal zeer fraaie plaatjes in deze film. Qua vormgeving ziet die er dan ook prachtig uit. De westernsfeer is duidelijk aanwezig.

De actiescènes zijn goed in beeld gebracht. Het is net de muziek die me wat tegensteekt. Iedereen schijnt de versie van 'Knockin On Heaven's Door' geslaagd te vinden. Ik vind die vooral verkeerd gebruikt. De scène waarin dat nummer speelt, maakt dat dit nummer zwartkomisch wordt en zelfs onbedoeld grappig. Da's wat spijtig.

3,5

Sfeervolle en strak geregisseerde western. Mooi uitgewerkte actie scènes en heerlijk acteerwerk. Fijne ondersteunende soundtrack van Bob Dylan. Emotioneel en indrukwekkend gefilmd einde. Billy the Kid ten onder door een enkel schot. Heftig! Nu een paar films van Sam Peckinpah gezien. Bevalt tot nu toe erg goed!

Wat een geweldige film en wat een briljante filmmaker is die Peckingpah. Nu alles gezien op twee wat minder bekende werken na en dit is een van zijn beste. De film behandelt de vervaagde lijn van goed en kwaad. Outlaws, worden sheriffs, maar zijn nog steeds geen haar beter dan de outlaws die ze opjagen. Het is ook niet zozeer het geweten dat aan Pat Garrett (en een aantal andere voormalig outlaws) gaat knagen, nee het is vooral een strategische keuze. Door deze keuze ziet hij zijn leven met een jaar of 20/30 verlengd worden.

Heel de film had ik het idee dat Garrett vast wel ergens een goedzak moest zijn, om erachter te komen dat dit geenszin het geval was. We zien de vervaging van goed en kwaad (Billy the Kid kwam eigenlijk het dichtste bij een goodguy, aangezien hij zijn vrienden te hulp schoot als dat nodig was), aan de hand van zeer fraaie scenes. Ik kan echt geen genoeg krijgen van de geweldadige balletachtige shootouts. En die zitten er veelvuldig in. Kristofferson en met name Coburn spelen de rol van hun leven. Bijrollen waren weinig opvallend (hoewel er een hele reeks aan bekende koppen voorbij komt) en Dylan (waarom staat die niet hierboven genoemd en Jaeckel wel, rol van Dylan was veel groter en belangrijker) is niet echt een fantastische acteur. Zijn muziek is dat wel en hielp me erg op weg in de stemming te komen, de mooie (bij vlagen indrukwekkende) beelden van Peckinpah deden de rest.

Zag de originele bioscoopversie, maar ben benieuwd naar de versie uit 1988, die ik ook op dvd heb. 4,5 sterren.

Was Coburn trouwens niet een beetje oud om een 31 jarige te spelen?

Alias anything you please

Ik ben in de eerste plaats een grote Bob Dylan fan en in de tweede plaats een Western fan. Het is een genre waar ik nog niet bijzonder veel van heb gezien (John Wayne is eigenlijk de enige reden) maar naar deze Pat Garrett & Billy the Kid was ik wel erg benieuwd geraakt vanwege de soundtrack van Bob Dylan. Het kwam er echter nooit van om de film te kopen (ben hem volgens mij ook nooit echt bewust tegen gekomen in de winkel) maar gelukkig bracht TCM de oplossing door hem onlangs uit te zenden.

Al ben ik aan het twijfelen welke versie ik juist heb gezien maar ik vermoed dat het de 106 minuten versie was. Geen idee dus hoe de andere versies zijn maar Pat Garrett & Billy the Kid komt voor mij nu over als een ietwat overgewaardeerde film. Het is en blijft nog altijd wel een degelijke film maar Sam Peckinpah is een naam waar veel kwaliteit aan hangt maar de eerste kennismaking stelt toch een tikkeltje teleur. De relatie tussen de twee outlaws staat echter als een huis en zorgt voor een aantal geweldige scènes maar ik kan er mijn vinger niet op leggen waar het juist misgaat. Moet ook zeggen dat ik wat teleurgesteld ben door de soundtrack. Bob Dylan's gelijknamige CD is één van de drie reguliere albums die ik nog mis in mijn collectie en de reden daarvoor was dat ik eerst de film wou zien. Nummers zoals Knocking on Heaven's Door kende ik natuurlijk al wel maar ik had de indruk dat het niet niet altijd even goed paste, met als uitzondering de dood van de andere sheriff. De film bevat voor de rest wel veel rauw geweld. De openingsscène waar er op kippen geschoten wordt zet meteen de toon en doorheen heel de film zitten ook nog redelijk veel duels. Dat de uiteindelijke confrontatie tussen Pat Garrett & Billy the Kid uiteindelijk nog geen minuut duurt krijgt hiermee dan ook nog een extra lading.

Bob Dylan, ik blijf hem graag zien. Als muzikant heb ik hem erg hoog zitten en als acteur vind ik hem altijd wel vermakelijk om bezig te zien. Je weet nooit goed wat je moet verwachten maar meestal speelt hij één of ander bizar personage. Hier is het niet anders en het blijft leuk, al heeft hij wel erg weinig dialoog. Ik denk dat hij in totaal nog geen 10 zinnen uitspreekt doorheen heel de film waarvan de helft een opsomming van producten in de bar was. Het was zowel zijn acteerdebuut als de eerste keer dat hij een filmscore schreef maar over het algemeen brengt hij het er goed van af. Het is echter James Coburn als Pat Garrett die hier compleet de show weet te stelen. Die is hier vrij indrukwekkend. Dat Kris Kristofferson wat te oud was voor de rol van Billy the Kid is te merken maar toch komt de relatie tussen beide personages nog goed over op het scherm. De film steunt grotendeels dan ook op de tandem Coburn - Kristofferson maar ook de rest van de cast is van een goed niveau.

Degelijke film maar ik mis iets. Ik vrees dat ik gewoon te hoge verwachtingen had (of toevallig de slechtste versie van de 3 gezien) maar het pakt me niet. Coburn en Kristofferson zijn sterk in de titelrollen en het bijrolletje van Dylan is leuk maar meer ook niet. Misschien later toch eens een andere versie proberen maar voor nu een 3,5*.

3,5*

Bijzonder project van Peckinpah waar de muzikanten Kristofferson en Dylan een grote rol spelen.

Daarnaast ook een duidelijk bijzondere western, waarbij alledaagse gebeurtenissen, simpele conversaties en vooral de oude vriendschap tussen twee outlaws centraal staat.

Het fundament van deze bijzondere trekken vind ik, naast de verfijnde uitwerking van de vriendschap, toch grotendeels de soundtrack van Dylan. Daarnaast krijgt zijn mystieke personage ook veel aandacht, wat aan de ene kant heel 'Dylan's' is, en tegelijkertijd ook niet. De combinatie folk (met songtekst) en western is naar mijn weten niet al te vaak geprobeerd, maar dit werkt hartstikke goed. Laatste pluspunt is de cinematografie, die meer dan prima is voor een western, met een aantal uitschieters. De kleine 2 uur waren zo voorbij en ik geef de film het voordeel van de twijfel, met 4 sterren.

Gestileerd.

Dat is het eerste woord wat bij me opkomt. Vooral de erg mooie beelden zijn het sterke punt van deze klassieker. Daarna de op maat gemaakte muziek van Dylan. En dan Kris Kristofferson en James Coburn. Pas daarna volgt het verhaal.

Dan zou je denken dat het verhaal op de laatste plaats wat vergeten is, maar dat valt wel mee. De controverse tussen wet en vrijheid, vriendschap en dood komt er prima uit. Het enige wat me echt dwarszit is de lijzig langzame timing van het geheel. Waar Peckinpah's andere films toch af en toe spectaculaire actiescenes hadden, lijkt dat vergeten ten gunste van de stijl.

Daardoor blijf ik ietwat achter met een onbestemd gevoel, alsof de film nog moet beginnen.

- "Bob, what the hell are you doing in this movie?"

- "That's a good question".

Na herziening (de 2005 versie) toch behoorlijk tegengevallen.

Op zich houd ik ook wel van dit soort trage en donkere westerns, maar ergens- op de montagetafel- is het mis gegaan. Het verhaal is natuurlijk bekend, maar wordt zo fragmentarisch verteld dat ik er geen moment in kwam.

Cinematografisch valt er weinig op aan te merken. Het acteerwerk is dan wat wisselvalig. Coburn speelt goed als zo vaak. Van Kristofferson word ik nooit enthousiast, en Dylan was totaal overbodig, de flarden conversatie tussen hem en The Kid waren nogal banaal. Zijn soundtrack was wel zwaar OK maar beter had hij het daarbij gelaten.

De vele cameos en bijrolletjes zijn wel leuk, maar alleen de rol van Jack Elam had eigenlijk meerwaarde. De vele afrekeningen, schietpartijen, waarbij vrienden van The Kid die een minuut eerder waren geintroduceerd het loodje leggen - het had allemaal weinig impact, ik kon er niet echt veel mee.

Na het zien van deze "goede" versie blijf ik toch het idee hebben dat er nog vele uren ongebruikt materiaal liggen, en dat er gewoon een half uur of drie kwartier bij moet om het vloeiender te laten verlopen. Aan Peckinpah ligt het niet lijkt me, want die heeft met o.a. The Wild Bunch (ook dringend aan een herziening toe trouwens) wel bewezen dat hij prima met westerns uit de voeten kan.

2005 Special Edition

Ik vond het een aparte western al vond ik het verhaal wel flinterdun. In grote lijnen is het niet meer dan een hervertelling van de jacht op Billy the Kid tot aan zijn dood. Peckinpah zoekt vooral een motivatie voor het koelbloedig ombrengen van the Kid door Garrett, ooit zijn vriend en kompaan. Aan het begin staan ze beiden aan een andere kant van de wet en Garrett geeft de jonge man nog een kans om weg te komen, uit respect voor hun vriendschap. Maar The Kid leeft wild, trekt zich niks aan van regels en doet waar hij zin in heeft, wat door Garrett als een provocatie aanzien wordt en als een verraad tegenover hem. De moord van de Kid op zijn twee deputy's is de druppel die de emmer doet overlopen.

Zelden in een western voelde ik elke moord aan als een verspild leven en dat is precies omdat elk personage een achtergrond krijgt. Neem nu die sheriff Baker, getrouwd en met toekomstplannen. Nog geen vijf minuten later wordt hij dodelijk verwond door handlangers van de Kid. Het passende "Knockin on Heaven's Door" van Bob Dylan was een mooi moment. Of die Alamosa Bill, die een eerlijk duel wil met de Kid maar door een valsspelende Kid wordt omgebracht en Holly, die door een smeerlap van een Garrett wordt uitgelokt om te schieten, terwijl hij enkele tellen eerder wellicht weg zou gegaan zijn uit zichzelf. .

Niet alleen de Kid is een harteloze outlaw, ook Garrett is verre van een sympathieke sheriff : net als Peckinpah tijdens het draaien van de film zuipt hij flink wat af. Ook slaat hij vrouwen en gebruikt hij andere mensen. Na al dit bloedvergieten verwonderde het niet meer dat Garrett zijn vroegere kompaan zonder verpinken de kogel gaf die hij verdiende.

Dylan als acteur was een echte tegenvaller. Waarvoor dat nodig was is me niet duidelijk maar laat hem maar gewoon op zijn gitaar krabben. Dat personage Alias voegde niks toe. Ik begrijp dat dit niet ieders ding zal zijn, daarvoor is deze western iets teveel op de karakters gericht dan op de actie, maar de film liet wel voelen hoe weinig een leven in die tijd betekende en hoe snel alles kon afgelopen zijn. Het ene moment leef je volop, het ander moment kon je dood op de grond liggen.

Sterk. Bruut geweld en ontroerende momenten lopen nadeloos in elkaar over. Prachtig ook, die scène van Coburn met die hoertjes. Hoe hij, blij als een kind, met de tepel van het hoertje in bad speelt, terwijl hij zijn mogelijke einde lijkt aan te voelen.

Fantastisch. Echt fantastisch. Veel is hier al gezegd, maar wat nog onvoldoende is genoemd is het oog voor detail van Peckinpah. Bijvoorbeeld de aandacht voor de spanning die in Lincoln hangt als Billy The Kid aam het ontsnappen is en Ollinger doodschiet (sowieso een prachtige serie scenes) en de film zit er vol mee. Wat een fantastische totaalshots ook. Peckinpah laat me de hele film de omgeving voelen, de sfeer proeven, de emotie voelen. Ik wist vooraf niet hoe ik Dylan op een westernsoundtrack zou vinden, maar het blijkt volkomen te werken. Dylan als acteur ook trouwens.

Ik besef dat ik zijn als minder bekend staande films niet zag. Maar wat ik eigenlijk al jaren terug dacht, toen ik The Wild Bunch voor het eerst zag wordt steeds duidelijker. Peckinpah is een regisseur die me enorm ligt.

Er zijn andere favorieten die aan herziening toe zijn, maar dit behoort zeker tot mijn favoriete westerns.

4.5*

Ik zal destijds, lang lang geleden, de theatrical cut gezien hebben, want mét Dylans zang bij de sterfscène van sheriff Baker, dat weet ik zeker. Die scène is één van de redenen, zo niet de belangrijkste reden, dat deze film me na al die jaren zo sterk bijgebleven is.

Op oudejaarsdag in een nostalgische bui weer eens na lange tijd bij Concerto in de Utrechtsestraat binnengelopen, en als je daar maar lang genoeg in de bakken grasduint, dan loop je gegarandeerd met een flink stapeltje schijfjes de deur weer uit. Zo ook bij deze gelegenheid. Ik wel. En in mijn stapeltje bevond zich ook de 2DVD-uitgave van de 2005 special edition en de 1988 preview versie van deze film. 

Wat me destijds dan merkwaardig genoeg kennelijk níet was opgevallen, is - naast hoe overweldigend mooi deze film geschoten is - het ontzettend sterke laatste kwartier, 20 minuten misschien. 'He's coming in, Billy', en wat dan volgt, kan zonder mankeren worden opgenomen in de Eregalerij van de Grote Filmfinales. Wat een atmosfeer daar in dat nachtelijke Fort Sumner, een mengeling van spanning, tederheid, meedogenloosheid, droefenis en uiteindelijke ontluistering. 

Maar het is een apotheose waarvan de klasse niet uit de lucht komt vallen, want de grootste kracht van de hele film is misschien wel de sfeer, die zo fraai balanceert tussen keihard cynisme, brute gewelddadigheid, melancholie en - toch ook - mythologisering, of laten we zeggen, poëtische romantisering; waarbij Dylans soundtrack uiteraard van groot belang is. Coburn is werkelijk magnifiek, en Kristofferson vult de hem toebedeelde rol met verve in.

Peckinpah heeft de film niet echt naar zijn zin kunnen afmaken, en in de preview versie wordt de eindsequentie doorsneden met flashforwards van Garretts dood. Peckinpah wilde dat gegeven aan het begin, en aan het einde van de film hebben, maar in de 2005 versie is het aan het einde weggelaten. Er valt heel wat te bakkeleien over alle keuzes in de 2005 versie, maar het weglaten van die flashforwards aan het einde lijkt me een goed idee.

Die twee dramatische gegevens bij elkaar - dat wat zich afspeelt in Fort Sumner, en de dood van Garrett - verzwakken mijns inziens de finale; misschien omdat het dubbel-op aanvoelt. Want het is zonder die flashforwards al schrijnend duidelijk dat het vooral Garrett is die hier een 'losing game' speelt.

2 uur lang meandert het verhaal langs af en toe mooie landschappen. Determinerend is zeker ook de mellow soundtrack gecomponeerd en uitgevoerd door Bob Dylan. Als het de bedoeling was om een werk af te leveren met weinig spanning - ondanks enkele actiescènes en potentieel spannende momenten - zijn ze daar uitstekend in geslaagd. Het lijkt misschien vooral de bedoeling geweest om een melancholisch sfeertje te geven - het einde van het Oude Westen weet je wel - en niet meer dan dat, met die nadrukkelijk softe mineure muziek.

James Coburn en Kris Kristofferson zijn waardige hoofdrollen. Wel grappig dat Billy The Kid in het echte leven spuuglelijk was volgens bepaalde bronnen, dus allesbehalve het evenbeeld van een sixties rockster zoals hier het geval is. Ook karakterieel komt hij er beter uit in de film.

De toegevoegde waarde van Bob Dylan als Elias is dan weer redelijk onbestaande, al tekent hij wel mee voor de leukste scène (waarin hij de teksten van bonen conserven afleest op bevel van Coburn). Zijn aanwezigheid - zelfs al zegt hij weinig - leidt vooral nodeloos af.

Het revisionisme gaat hier verder dan het neerzetten van een realistische kijk op het westen. De ene mythe wordt neergehaald maar een andere gecreëerd met dit soort films. Jammer dat het desondanks geen boeiende film oplevert.

En op klassiekerzondag weer een Peckinpah en daarmee de laatste van het aangeschafte stapeltje, en blij toe overigens dat dit de laatste is. Want het verveelt me. Major Dundee vond ik nog redelijk, Junior Bonner slecht waarop ik hoopte met deze Pat Garrett and Billy the Kid iets sterks te hebben maar nee, helaas...

De parallellen met Young Guns deel twee zijn overigens snel gezien, want ook daar is Boney snel in de kraag gevat, en ook daar komt een ontsnapping en krijg iemand genaamd Bob zijn smoel vol kleingeld. En dan ben ik ook meteen bij mijn eerste minpunt aanbeland, namelijk het beeld van de guitige baldadige Estevez als William H, Bony. Iemand die op zijn minst met een beetje goodwil nog enigszins kan doorgaan voor een twintiger. Nu zitten we opgezadeld met de stijve, in dit geval uitstralingsloze Kristofferson die met zijn 37 jaar onmogelijk door kan gaan voor iemand van hooguit 23 jaar. Een absolute miscast als je het mij vraagt. Coburn als de norse Garrett is dan nog een redelijke pleister op de wonde. Toch is het allemaal veel te weinig.

Want Kristofferson doet nagenoeg niets met de rol, de film is buitengewoon traag met momenten van flauwe humor, het begin is warrig met enkele terugblikken, dan is er zo'n raar moment waarop Garrett en een voorbijganger op een boot een merkwaardige schotenwisseling hebben en gebeurt er erg weinig en wordt het geheel zelfs gedomineerd door gelul, heel veel gelul. Aardige zijn dan nog de twee aardige schietpartijen, heeft het sfeertje zo zijn momenten met de tijdsgeest, maar eigenlijk is ook deze Peckinpah gewoon weer een teleurstelling en loop ik er met alle wil van de wereld en de leeftijd van de film in gedachten niet warm voor dit geheel en dat vind ik best jammer waar ik toch wel iets verwacht had van een dergelijke titel en genre.

Matige Western van Peckinpah. Nochtans is zijn hand erg zichtbaar met veel rauwe en gewelddadige scènes doorheen heel de film, maar nergens ben ik echt in de film gekomen. Het voelt allemaal erg loom aan, wat normaal geen nadeel hoeft te zijn voor een western, maar in dit geval waren er verschillende scènes die geen toegevoegde waarde hadden en na verloop van tijd was het vooral wachten op de shoot-out.

Verder kon James Coburn me wel overtuigen als Pat Garrett, maar Kristofferson heeft toch en pak minder charisma wat de film niet ten goede kwam. De minste van Peckinpah die ik tot nu toe gezien heb en nochtans heeft hij met The Wild Bunch bewezen een goede western te kunnen maken.

2.5*