Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Je zegt het zelf: bij een sterfscène 'Knockin on heaven's door'. Cynischer kan bijna niet.

Je kan ook zeggen "toepasselijker" kan het bijna niet.

Sfeervolle en strak geregisseerde western. Mooi uitgewerkte actie scènes en heerlijk acteerwerk. Fijne ondersteunende soundtrack van Bob Dylan. Emotioneel en indrukwekkend gefilmd einde. Billy the Kid ten onder door een enkel schot. Heftig! Nu een paar films van Sam Peckinpah gezien. Bevalt tot nu toe erg goed!

Eigenlijk was ik bang dat dit een film zou zijn die ik me als beter herinnerde dan hij in werkelijkheid is, alsof de sfeer die hij oproept indrukwekkend is, maar de scènes die die sfeer moeten bewerkstelligen op zichzelf eigenlijk nogal saai en taai zijn (zoals ik wel eens heb bij de films van Fassbinder). Maar bij de activiteit van het herzien zelf heb ik eigenlijk net zo genoten als ik hoopte. Gelukkig maar, want dat was dan alleen nog maar de versie van 2005, dus aan de 1988-edit moet ik nog gaan beginnen (om nog maar te zwijgen van de commentaartracks...).

James Coburn is eigenlijk al een halve held van mij sinds ik hem als kind in de bioscoop (aan de hand van mijn vader) zag als de man met het mes in het onsterfelijke, onsterfelijke The magnificent seven. En hij mag dan wel eens in wat mindere films hebben gespeeld, maar als het er op aankomt, he delivers.

Goede western met een curieus rolletje voor Bob Dylan (hij kan beter blijven zingen).

Wat een geweldige film en wat een briljante filmmaker is die Peckingpah. Nu alles gezien op twee wat minder bekende werken na en dit is een van zijn beste. De film behandelt de vervaagde lijn van goed en kwaad. Outlaws, worden sheriffs, maar zijn nog steeds geen haar beter dan de outlaws die ze opjagen. Het is ook niet zozeer het geweten dat aan Pat Garrett (en een aantal andere voormalig outlaws) gaat knagen, nee het is vooral een strategische keuze. Door deze keuze ziet hij zijn leven met een jaar of 20/30 verlengd worden.

Heel de film had ik het idee dat Garrett vast wel ergens een goedzak moest zijn, om erachter te komen dat dit geenszin het geval was. We zien de vervaging van goed en kwaad (Billy the Kid kwam eigenlijk het dichtste bij een goodguy, aangezien hij zijn vrienden te hulp schoot als dat nodig was), aan de hand van zeer fraaie scenes. Ik kan echt geen genoeg krijgen van de geweldadige balletachtige shootouts. En die zitten er veelvuldig in. Kristofferson en met name Coburn spelen de rol van hun leven. Bijrollen waren weinig opvallend (hoewel er een hele reeks aan bekende koppen voorbij komt) en Dylan (waarom staat die niet hierboven genoemd en Jaeckel wel, rol van Dylan was veel groter en belangrijker) is niet echt een fantastische acteur. Zijn muziek is dat wel en hielp me erg op weg in de stemming te komen, de mooie (bij vlagen indrukwekkende) beelden van Peckinpah deden de rest.

Zag de originele bioscoopversie, maar ben benieuwd naar de versie uit 1988, die ik ook op dvd heb. 4,5 sterren.

Was Coburn trouwens niet een beetje oud om een 31 jarige te spelen?

Eigenlijk wel, ja: Coburn was 45 ten tijde van de opnames, dus 14 jaar ouder dan de man die hij moest spelen. Maar ja, Kristofferson (toen 37) was zelfs 15 jaar ouder dan Billy toen die stierf. Voor mij persoonlijk dondert dat gelukkig niet, alles liever dan zo'n Young guns-cast... (In The man who shot Liberty Valance zijn John Wayne en James Stewart allebei misschien wel 20 jaar te oud voor hun respectieve personages. Toch een prachtfilm.)

Ja zoiets zie je wel vaker in films, maar ik vind het hier ook niet storend.

In Smultronstället speelt Naima Wifstrand de moeder van het hoofdpersonage, gespeeld door Victor Sjöström. Sjöström was in het echt echter 11 jaar ouder dan Wifstrand. Dat vind ik bijvoorbeeld een veel opvallender verschil.

Kristofferson vond ik nog wel enigzins overtuigend als jonkie (hoewel die ook duidelijk te oud is), maar Coburn heeft helemaal zo'n oude kop al hier (dacht eerlijk gezegd dat ie dik in de 50 was). Bovendien is het 'ouder worden' wel een onderdeel van de beweegredenen van de personages, dus vind het wel opvallend. Maar het dondert niet al te veel inderdaad.

Er staat trouwens op imdb dat de 106 minuten durende versie de cut theatrical version is, wat ook logischer is.

Ook weer wel waar, dat is ook al in bijvoorbeeld Ride the high country/Guns in the afternoon en The wild bunch een thema dat Peckinpah na aan het hart lag (ik zie daarbij altijd die prachtige gegroefde kop van William Holden voor me: "When you look at him, the map of the U.S. is right there on his face", zoals een Amerikaanse filmcriticus zei). Maar ja, kennelijk vond Peckinpah deze twee toch de beste acteurs voor de rol. Misschien zag hij ook wel dat jongens/mannen in 1870-1890 zóveel sneller opgroeiden en daardoor zóveel sneller een soort volwassenheid bereikten dat dat een eeuw later niet meer binnen het bereik van acteurs van vergelijkbare leeftijd lag?

Daar is nog een leuk topic over: Film >> Algemeen >> Opvallende leeftijdsverschillen acteur en personage. Misschien deze voorbeelden even toevoegen. Heeft mij ook niet gestoord. Staat nog altijd in mijn Top 3 van westerns, deze.

Alias anything you please

Ik ben in de eerste plaats een grote Bob Dylan fan en in de tweede plaats een Western fan. Het is een genre waar ik nog niet bijzonder veel van heb gezien (John Wayne is eigenlijk de enige reden) maar naar deze Pat Garrett & Billy the Kid was ik wel erg benieuwd geraakt vanwege de soundtrack van Bob Dylan. Het kwam er echter nooit van om de film te kopen (ben hem volgens mij ook nooit echt bewust tegen gekomen in de winkel) maar gelukkig bracht TCM de oplossing door hem onlangs uit te zenden.

Al ben ik aan het twijfelen welke versie ik juist heb gezien maar ik vermoed dat het de 106 minuten versie was. Geen idee dus hoe de andere versies zijn maar Pat Garrett & Billy the Kid komt voor mij nu over als een ietwat overgewaardeerde film. Het is en blijft nog altijd wel een degelijke film maar Sam Peckinpah is een naam waar veel kwaliteit aan hangt maar de eerste kennismaking stelt toch een tikkeltje teleur. De relatie tussen de twee outlaws staat echter als een huis en zorgt voor een aantal geweldige scènes maar ik kan er mijn vinger niet op leggen waar het juist misgaat. Moet ook zeggen dat ik wat teleurgesteld ben door de soundtrack. Bob Dylan's gelijknamige CD is één van de drie reguliere albums die ik nog mis in mijn collectie en de reden daarvoor was dat ik eerst de film wou zien. Nummers zoals Knocking on Heaven's Door kende ik natuurlijk al wel maar ik had de indruk dat het niet niet altijd even goed paste, met als uitzondering de dood van de andere sheriff. De film bevat voor de rest wel veel rauw geweld. De openingsscène waar er op kippen geschoten wordt zet meteen de toon en doorheen heel de film zitten ook nog redelijk veel duels. Dat de uiteindelijke confrontatie tussen Pat Garrett & Billy the Kid uiteindelijk nog geen minuut duurt krijgt hiermee dan ook nog een extra lading.

Bob Dylan, ik blijf hem graag zien. Als muzikant heb ik hem erg hoog zitten en als acteur vind ik hem altijd wel vermakelijk om bezig te zien. Je weet nooit goed wat je moet verwachten maar meestal speelt hij één of ander bizar personage. Hier is het niet anders en het blijft leuk, al heeft hij wel erg weinig dialoog. Ik denk dat hij in totaal nog geen 10 zinnen uitspreekt doorheen heel de film waarvan de helft een opsomming van producten in de bar was. Het was zowel zijn acteerdebuut als de eerste keer dat hij een filmscore schreef maar over het algemeen brengt hij het er goed van af. Het is echter James Coburn als Pat Garrett die hier compleet de show weet te stelen. Die is hier vrij indrukwekkend. Dat Kris Kristofferson wat te oud was voor de rol van Billy the Kid is te merken maar toch komt de relatie tussen beide personages nog goed over op het scherm. De film steunt grotendeels dan ook op de tandem Coburn - Kristofferson maar ook de rest van de cast is van een goed niveau.

Degelijke film maar ik mis iets. Ik vrees dat ik gewoon te hoge verwachtingen had (of toevallig de slechtste versie van de 3 gezien) maar het pakt me niet. Coburn en Kristofferson zijn sterk in de titelrollen en het bijrolletje van Dylan is leuk maar meer ook niet. Misschien later toch eens een andere versie proberen maar voor nu een 3,5*.

3,5*

Ik kan me wel iets bij je reactie voorstellen, misschien zijn de individuele scènes sterker dan het geheel, wat mij betreft ook wel een beetje omdat de relatie tussen Pat Garrett en Billy mij enigszins herinnert aan die tussen Pike Bishop en Deke Thornton in Peckinpahs eerdere The wild bunch (en als je verder gaat in westerns zul je die film ook wel tegenkomen).

Ook ík heb Dylan hoog zitten, hoger dan wie dan ook zelfs (hoewel ik toch wel een hoop van zijn albums uit met name de jaren 80 niet in mijn collectie heb). Ga je zijn score nog kopen?

Trouwens... wat Shogun betreft ben ik bang dat je James Coburn met Richard Chamberlain verwart...

Verdraaid, je hebt gelijk. Ik heb hem toch als eens ergens eerder in gezien maar dan weet ik niet meer wat Waarschijnlijk gewoon zijn naam onthouden doordat hij student van Bruce Lee is geweest.

Van The Wild Bunch al erg veel gehoord maar nog niet gezien. Lijkt me in ieder geval wel een interessante film. Dylan's score ga ik hoogstwaarschijnlijk ook wel kopen want de nummers à la Knocking on Heaven's Door en Billy 1 vind ik erg sterk. Het paste alleen niet altijd even goed in de film.

(Ik had 'm in de jaren 80 op elpee, en heb hem ook pas kortgeleden, naar aanleiding van de film –die ik ook pas een klein jaar in huis heb–, op CD gekocht...) 

Wel een gave regisseur die Peckinpah. Heel anders dan zijn Italiaanse collega's, zeker wat betrefd vrouwelijk schoon en de omgang met die dames. Ga binnenkort nog meer films van zijn maak kijken.

Bijzonder project van Peckinpah waar de muzikanten Kristofferson en Dylan een grote rol spelen.

Daarnaast ook een duidelijk bijzondere western, waarbij alledaagse gebeurtenissen, simpele conversaties en vooral de oude vriendschap tussen twee outlaws centraal staat.

Het fundament van deze bijzondere trekken vind ik, naast de verfijnde uitwerking van de vriendschap, toch grotendeels de soundtrack van Dylan. Daarnaast krijgt zijn mystieke personage ook veel aandacht, wat aan de ene kant heel 'Dylan's' is, en tegelijkertijd ook niet. De combinatie folk (met songtekst) en western is naar mijn weten niet al te vaak geprobeerd, maar dit werkt hartstikke goed. Laatste pluspunt is de cinematografie, die meer dan prima is voor een western, met een aantal uitschieters. De kleine 2 uur waren zo voorbij en ik geef de film het voordeel van de twijfel, met 4 sterren.

Gestileerd.

Dat is het eerste woord wat bij me opkomt. Vooral de erg mooie beelden zijn het sterke punt van deze klassieker. Daarna de op maat gemaakte muziek van Dylan. En dan Kris Kristofferson en James Coburn. Pas daarna volgt het verhaal.

Dan zou je denken dat het verhaal op de laatste plaats wat vergeten is, maar dat valt wel mee. De controverse tussen wet en vrijheid, vriendschap en dood komt er prima uit. Het enige wat me echt dwarszit is de lijzig langzame timing van het geheel. Waar Peckinpah's andere films toch af en toe spectaculaire actiescenes hadden, lijkt dat vergeten ten gunste van de stijl.

Daardoor blijf ik ietwat achter met een onbestemd gevoel, alsof de film nog moet beginnen.

Goede film, maar jammer dat er niet wat meer aandacht is besteed aan de historische achtergrond. Lincoln wordt een stuk of drie keer genoemd, maar daar houdt het wel mee op.

Vond hem erg traag en mede daardoor ook wat aan de saaie kant.

Niet helemaal mijn type Western.

"Won't some of you people get him up off the ground and into it?" ... " !!!

Fantastisch Western (Heropfrissing) !!! Wat een juweeltje van Sam Peckinpah ("Straw Dogs") ... ! Het verhaal en de spanning werden mooi opgebouwd net zoals de sfeer.

Legende James Coburn zet op een geweldige manier Pat Garrett neer ..., die man heeft wat charisma ! Kris Kristofferson zet dan weer zalig Billy The Kid neer.

Wat me opviel in deze film (en beetje typisch Peckinpah), dat er in deze strak geschoten western toch wel beetje naakt te zien was ! De vuurgevechten waren vooral strak mooi geschoten. De muziek van Bob Dylan was absoluut een sfeervolle meerwaarde !

Prima Western klassieker over 2 legendes van het wilde westen !

Uitgegroeid tot mijn lievelingsfilm van Sam Peckinpah . Mede door Pat Garrett & Billy the Kid (1973) vind ik Sam Peckinpah de beste cineast van de American New Wave (New Hollywood ) , zelfs beter dan Robert Altman .

Wat een meesterwerk ... !

- "Bob, what the hell are you doing in this movie?"

- "That's a good question".

Na herziening (de 2005 versie) toch behoorlijk tegengevallen.

Op zich houd ik ook wel van dit soort trage en donkere westerns, maar ergens- op de montagetafel- is het mis gegaan. Het verhaal is natuurlijk bekend, maar wordt zo fragmentarisch verteld dat ik er geen moment in kwam.

Cinematografisch valt er weinig op aan te merken. Het acteerwerk is dan wat wisselvalig. Coburn speelt goed als zo vaak. Van Kristofferson word ik nooit enthousiast, en Dylan was totaal overbodig, de flarden conversatie tussen hem en The Kid waren nogal banaal. Zijn soundtrack was wel zwaar OK maar beter had hij het daarbij gelaten.

De vele cameos en bijrolletjes zijn wel leuk, maar alleen de rol van Jack Elam had eigenlijk meerwaarde. De vele afrekeningen, schietpartijen, waarbij vrienden van The Kid die een minuut eerder waren geintroduceerd het loodje leggen - het had allemaal weinig impact, ik kon er niet echt veel mee.

Na het zien van deze "goede" versie blijf ik toch het idee hebben dat er nog vele uren ongebruikt materiaal liggen, en dat er gewoon een half uur of drie kwartier bij moet om het vloeiender te laten verlopen. Aan Peckinpah ligt het niet lijkt me, want die heeft met o.a. The Wild Bunch (ook dringend aan een herziening toe trouwens) wel bewezen dat hij prima met westerns uit de voeten kan.

2005 Special Edition

Ik vond het een aparte western al vond ik het verhaal wel flinterdun. In grote lijnen is het niet meer dan een hervertelling van de jacht op Billy the Kid tot aan zijn dood. Peckinpah zoekt vooral een motivatie voor het koelbloedig ombrengen van the Kid door Garrett, ooit zijn vriend en kompaan. Aan het begin staan ze beiden aan een andere kant van de wet en Garrett geeft de jonge man nog een kans om weg te komen, uit respect voor hun vriendschap. Maar The Kid leeft wild, trekt zich niks aan van regels en doet waar hij zin in heeft, wat door Garrett als een provocatie aanzien wordt en als een verraad tegenover hem. De moord van de Kid op zijn twee deputy's is de druppel die de emmer doet overlopen.

Zelden in een western voelde ik elke moord aan als een verspild leven en dat is precies omdat elk personage een achtergrond krijgt. Neem nu die sheriff Baker, getrouwd en met toekomstplannen. Nog geen vijf minuten later wordt hij dodelijk verwond door handlangers van de Kid. Het passende "Knockin on Heaven's Door" van Bob Dylan was een mooi moment. Of die Alamosa Bill, die een eerlijk duel wil met de Kid maar door een valsspelende Kid wordt omgebracht en Holly, die door een smeerlap van een Garrett wordt uitgelokt om te schieten, terwijl hij enkele tellen eerder wellicht weg zou gegaan zijn uit zichzelf. .

Niet alleen de Kid is een harteloze outlaw, ook Garrett is verre van een sympathieke sheriff : net als Peckinpah tijdens het draaien van de film zuipt hij flink wat af. Ook slaat hij vrouwen en gebruikt hij andere mensen. Na al dit bloedvergieten verwonderde het niet meer dat Garrett zijn vroegere kompaan zonder verpinken de kogel gaf die hij verdiende.

Dylan als acteur was een echte tegenvaller. Waarvoor dat nodig was is me niet duidelijk maar laat hem maar gewoon op zijn gitaar krabben. Dat personage Alias voegde niks toe. Ik begrijp dat dit niet ieders ding zal zijn, daarvoor is deze western iets teveel op de karakters gericht dan op de actie, maar de film liet wel voelen hoe weinig een leven in die tijd betekende en hoe snel alles kon afgelopen zijn. Het ene moment leef je volop, het ander moment kon je dood op de grond liggen.

Ik heb zowel de filmversie van 1988 als die van2005 gezien. Bij de herziende versie uit 2005 heeft men van het werk van Peckinpah een cinematografisch pareltje gemaakt. Een film wanneer het Western-genre aan het eind van zijn Latijn gekomen was.

Naar mijn mening is dit James Coburn zijn beste acteer prestatie ooit, de rest zit ook wel goed.

De vertolking van Bod D.is dan weer legendarisch slecht.

In de versie van 1988 is er meer aandacht besteed aan de actie en minder drama, een soort van tweede ‘Wild Bunch’. Maar die versie kan mij minder bekoren, juist omdat het ‘drama’ en de karakters in deze film minder aandacht krijgen welke juist het belangrijkst zijn.

De 2005 versie 5*

De 1988 versie 3*

De 1973 versie (niet gezien)

De 2005 versie is gemaakt door Paul Seydor. Een Peckinpah kenner die 2 boeken over de roemruchte regisseur heeft geschreven waaronder 1 geheel over deze film. Ook doet hij bij veel films een audio commentaar samen met 2 andere Peckinpah kenners Garner Simmons en David Weddle. Zeer interessant om te horen allemaal.

Ik ben er niet over uit of ik Dylans muziek van toegevoegde waarde vind, om eerlijk te zijn. Laten we het erop houden dat ik nooit echt opgewarmd ben voor zijn oeuvre, al heb ik respect voor zijn songwriting skills. Desondanks vloekte het evenmin en leverde het een aantal mooie momenten op. Hoe die waren geweest met Ennio oid eronder, zullen we nooit weten. Alhoewel, misschien heeft een creatieveling zich daar wel aan gewaagd.

Dieren (dat begin, wtf) en vrouwen komen er bekaaid vanaf bij Peckinpah, zijn stuiptrekkend Westen behoort de mannen en hun volgelingen toe, waarin twee voormalige kornuiten tegen hun zin tegenover elkaar komen te staan.

Ik houd het op 4* voor deze eerste kijkbeurt. Coburn was sterk, fijne karakteristieke kop.