The Omen (1976)

Nadat ik eerder al de remake had gezien, vond ik het dringend eens tijd om de originele versie te zien. De remake wist ik best te smaken, vandaar dat ik wel benieuwd was naar de oudere versie. Deze originele versie viel me zeker niet tegen, maar geef mij toch maar de remake.

Deze versie vind ik eigenlijk op geen enkel moment maar een tikkeltje spannend worden, wat toch wel jammer is. Verder zijn sommige scènes toch wat gedateerd, dan denk ik bijvoorbeeld aan het moment waarop Katherine naar beneden valt in haar huis... Dat ziet er gewoon erg slecht uit. Ook de muziek is aan de magere kant: je verwacht toch op zijn minst een spannend deuntje in een film als deze, maar dat gevoel had ik totaal niet. Wel goed aan de film zijn de acteerprestaties: vooral Gregory Peck doet het zeer goed. De klasse straalt gewoon van die man af, zodat hij de film toch nog naar een niveau hoger tilt.

Geweldige film. Damien is gewoon een akelig kind vooral die scène met zijn moeder. Hoewel ik nu wel moet zeggen: ik vind deze eng! Doodeng!

Toch wel beter dan de remake.
Eng is die nu ook weer niet. Hij gaf me wel wat kippenvelmomentjes. Damien vind ik er lief uitzien, maar tegelijkertijd ook sadistisch. Hoe hij zijn moeder laat vallen.
Goede thriller. Geen horror. 3.5*

Een van de beste antichrist films die ik ooit gezien heb, ik vind het jongetje de rol subliem spelen. Klasse film met een geweldige Gregory Peck en de veel te vroeg gestorven Lee Remick (ze was maar 55jaar).

Op zich wel een aardige en spannende horror, maar ik had vooraf een grotere rol verwacht van Damien. Wat een angstaanjagende blaag is dat, met die priemende ogen en sinistere lach! Hij komt helaas (zeker in het tweede deel van de film) te weinig aan bod, terwijl zijn 'acties' de grote attractie is. Al met al toch wel is The Omen meer dan redelijk. Gregory Peck is altijd oke om te zien en de film bevat een paar knap uitgevoerde scenes, die de moeite waard zijn.

Muziek aan de magere kant Voor mij behoort de score van Jerry Goldsmith tot de beste soundtracks voor een horrorfilm ooit gemaakt. Die droeg juist extra bij aan de spanning en bezorgde deze film juist dat sfeertje dat van zo'n mysterieuze horror-/antichristfilm verwacht mag worden.

Waardering; 4,5* na herziening.

Van de week deze film gezien. Ik vond het best wel een goeie anti-christ film met een onheilspellende sfeer. Een scene bleef me vooral bij, maar meer op een grappige manier: als de paal van de kerktoren naar beneden valt richting de priester en die dan wanhopig Nooo...!! schreeuwt en ondertussen zit te "wachten" dat de paal hem doorkliefd. Ondertussen had ie al lang weg kunnen rennen en zelfs 3 rondjes om de kerk kunnen lopen.

Is The Omen de antichrist klassieker?

What?? Ontdek ik dat ik deze prachtige horror klassieker nog nooit een punt heb gegeven. Nou dan wordt het toch eens hoogste tijd. Want wat een geweldige film is dit toch. Altijd als ik dan deze film kijk voel ik de rillingen in m'n lijf, net zoals trouwens bij The Exorcist. Want Damien is dit toch een gestoord kind, vooral die scène met z'n moeder. Jeezhus!! Jammer helaas dat de laatste tijd het inspiratieloze Hollywood alles gaat remaken. Want de remake, daar wil het nog niet eens over hebben!!

Uitstekende film waarin een geadopteerde baby iets meer blijkt te zijn dan alleen een kind. Een spannend verhaal waarbij het theologische tintje goed werkt. Ook wordt het geheel geloofwaardig neergezet wat de onheilspellende sfeer alleen maar versterkt. Dat geld ook voor de muziek van Jerry Goldsmith. De film ziet er verder goed uit en ook het acteerwerk is prima. Mede door een aantal originele en memorabele dood-scenes een klassieker binnen het genre.

Een prachtig metafoor voor het leven, en dit specifieke geval een metafoor voor voortplanting/opvoeding.

Ik heb nooit de oudere delen gezien van The Omen.

alleen uit 2006, ik weet dat ik die erg goed vond

dus ik ben erg benieuwd naar het aller eerste deel

vanavond denk is bekijken,

Pffff ik vond hem beetje tegevallen.

ik had eerst alleen het deel uit 2006 gezien en als ik nu dit deel zie ziet het er allemaal zo onwijs nep uit.

maar toch ga ik nog zeker het 2e deel kijken.

helaas geef ik deze film 2,5*

De film is berucht omwille van twee schokkende scènes en die zijn vandaag de dag inderdaad nog altijd schokkend, maar daarnaast is de film een zoveelste variant op het thema "een door de duivel bezeten kind". Het niveau van bv. The Exorcist haalt deze film nergens, het middenstuk is zelf bij momenten slaapverwekkend.

Maar dankzij die beruchte scènes, de finale de muziek blijft de film best onderhoudend maar is toch niet de horrorklassieker die men er soms van maakt

In de VS, waar het geloof nog sterker is dan in Europa, moest dit zelfs in de jaren '70 nog een sterk effect hebben gehad. Wie gelooft in de hemel, gelooft in de Duivel. Films als The Exorcist, Rosemary's Baby en deze The Omen mixen horror met drama en mikken op de enige geloofwaardige horror voor veel mensen: hel.

We zijn ondertussen al 40 jaar verder en ik wil gewoon een goeie film natuurlijk. The Omen heeft de nodige potentie nochtans. Gregory Peck is een sterk acteur en het idee van een duivelskind is op zich niet zo slecht. Er zijn enkele goeie scènes ook, maar het wordt nooit een echte topfilm. Daarvoor is alles wat gedateerd en heeft het oculte geen echt horroreffect meer. In tegenstelling tot The Exorcist werd er niet meer aan de sfeer gewerkt. Geen memorabele scènes en dat jongetje waar het om draait komt helemaal niet uit de verf. Wat de film dan toch nog goed maakt zijn de zogezegde ongevallen. Ik moest even denken aan Final Destination met momenten. En Gregory Peck is ook wel aangenaam om bezig te zien.

Hellehonden, profetiën en de antichrist. The Omen is een horrorfilm die haar klassiekerstatus absoluut waard is. Het thema is erg interessant, de verhaallijn is boeiend en de spanning is soms om te snijden. Aanvankelijk vond ik The Omen traag op gang komen, maar later bleek het een crescendo te zijn, een sneeuwbaleffect van spanning.

De plotontwikkelingen in de film vind ik verreweg het beste. Echt eng is The Omen anno 2012 nog maar zelden, al had het zeker zijn momenten (op het kerkhof). Er mag dan ook gezegd worden dat de muziek erg sterk is. Damien is een fantastische antichrist die een heel interessante invloed heeft op zijn omgeving. Het zijn niet de meest originele toevoegingen, maar wel effectief. Met name de honden en de kwaadaardige nanny waren goed. Prima geacteerde horror/thriller met een glansrol voor Gregory Peck. Soms dut het wat in en soms mocht het best spannender of gruwelijker.

Klassieke horrorfilm die het met name moet doen van de dreigende religieuze muziek, een enorm sterke spanningsopbouw en de naargeestige vertolking van Harvey Stephens als Damien. Verder hebben we een erg goede cast o.a. Gregory Peck en Lee Remick die allen een zeer goede vertolking neerzetten. Verder heeft de film een erg sterk duister sfeertje dat enorm opvalt tijdens het kijken van de film. Bijv. die mistige kerkhoven in Rome zijn erg opvallend duister. Verder ook erg leuk om te horen dat The Omen de allereerste on-screen onthoofding heeft op wit doek. Deze scène is ook prima neergezet, alhoewel wel ietwat gedateerd. Verder vind ik The Omen na The Exorcist eigenlijk één van de engere horrorfilms van de jaren 70'. Beiden waren in hun spanning toch wel erg grensverleggend.

Brute klassieke horrorfilm. Echt een top film..

Goed geacteert heel sterk verhaal.

666 The number of the beast!!!

Prachtige poster. Ik wil deze graag een keer gaan zien nu ik over mijn Exorcist trauma heen ben

Alhoewel...

Herzien... hmmm... heerlijk. Zo strak geregisseerd en gefilmd...zo'n bizar verhaal en je gelooft het ook nog. En dan is een film echt goed he! Wanneer je tegen de tv zegt: cmon, dat joch moet dood!!!

Voor de zoveelste keer heb ik “The Omen” herbekeken en het is en blijft een ware verademing.

Robert Thorn is een Amerikaanse ambassadeur die in Rome verblijft wanneer hij in een hospitaal moet vernemen dat zijn kindje doodgeboren is. Om zijn vrouw Catherine het leed te besparen laat hij zich door een priester overhalen een andere baby te adopteren. Het is een jongetje en ze noemen hem Damien. Maar wanneer het echtpaar naar Londen terugkeert en Damien wat is opgegroeid start een reeks bizarre gebeurtenissen die hun geluk zullen verstoren. Het begint met de zelfmoord van hun kindermeisje.

De knaap zelf blijkt een afkeer te hebben voor gewijde plaatsen en wordt hysterisch wanneer ze hem naar de kerk brengen. De sinistere nieuwe gouvernante boezemt Catherine een grondige antipathie in en een enigmatische oude priester waarschuwt Robert Thorn voor een groot dreigend onheil: hun zoon is het kind van de duivel! Eerst hecht de ambassadeur geen geloof aan zijn woorden, maar wanneer de man op een verschrikkelijke manier aan zijn einde komt en de lugubere feiten zich verder opstapelen, begint hij steeds meer te twijfelen.

“The Omen” is een zeer vlot gerealiseerde griezelfilm die dichter aanleunt bij prenten als “Night of the Demon” en “Night of the Eagle” dan bij de bombastische “The Exorcist”. De sfeerschepping is magistraal. In plaats van gebruik te maken van spinazie-effecten, rondtollende hoofden en lachwekkende levitaties bouwt Richard Donner sober maar heel zorgvuldig de angst op bij de kijker. Gregory Peck stemde voor één keer toe om een rol te spelen in een horrorfilm en hij doet dat met veel allure. Ook de rest van de cast is top: Lee Remick, David Warner, Patrick Troughton en de anderen komen erg geloofwaardig over. Vermeldenswaardig is zeker ook de knappe muzikale score van Jerry Goldsmith, met afwisselend romantische en spookachtige fragmenten. “The Omen” is een bijzonder intelligente occulte horror-thriller die elke griezelfan moet gezien hebben. Hoewel de remake van een paar jaar terug ook niet slecht is, kan die echt niet tippen aan het origineel.

Ik had ook een Exorcist trauma! heb welgeteld 4 maanden met licht aan moeten slapen, en zelfs ik kon The Omen kijken, zonder één keer mijn handen voor m'n ogen te doen! Het is zeker wel het kijken waard.

Terechte status.

Deze horrorklassieker kan heden ten dage nog steeds erg goed mee. Gregory Peck en David Warner zetten puike performances neer en het verhaal is meeslepend en eng. De gruwelen zijn dun gezaaid maar boeten desondanks weinig aan impact in. Ook het avontuurlijke karakter en de prachtige locaties dragen bij aan de terechte status van deze beroemde griezelfilm.

Zeer goed.

Geweldige sfeer, klassiek griezelverhaal over het kwaad en harde, gruwelscene's maken the Omen tot een meesterwerk. Uitstekend akteerwerk van Lee Remick en de actrice die gestalte gaf aan de nanny from hell.

Hier is de poster ook al verwisseld met een lelijkere

Weer een klassieker die ik van het lijstje af kan halen. Ik was al jaren benieuwd naar The Omen vanwege een andere, vergelijkbare horror-klassieker The Exorcist. Ook hier gaat het om een kind dat bezeten is door de duivel. The Omen is lang niet zo eng als The Exorcist en het was uberhaupt onmogelijk voor deze film om dezelfde horror-ervaring te leveren als dat de classic uit 73' voor mij had gedaan, maar het was wel een goede film met een heerlijke jaren 70 sfeer. Horror films van vroeger zijn veel enger, of in ieder geval griezeliger, dan horrorfilms van nu. Waarschijnlijk puur alleen al vanwege de special effects in plaats van CGI. Ook lijkt het alsof horror films vandaag de dag veel meer steunen op schrikmomenten in plaats van een goed opgebouwde sfeer. Gregory Peck was erg goed in deze film. Damien zag er daadwerkelijk uit als een kwaardaardige etter die ze beter meteen hadden kunnen doodsteken maar dit is maar weer een goed voorbeeld dat ouders vaak veel te soft zijn als het aan komt op de opvoeding van hun nageslacht

Ik geef zelf 3* maar wil er wel bij zeggen dat ik vind dat deze film zijn gemiddelde van 3,56 absoluut verdiend.

Beetje moeilijk te waarderen.

Na tig jaar herzien, en maakte niet de verpletterende indruk die the Exorcist bij herziening wel maakte.

Blijft natuurlijk wel een klassieker die boven alle pulp en remakes uitstijgt.

Alleen die idiote lichtblauwe contactlenzen van Katherine Thorn ergerden me nu wel flink.

Vier sterren.... t is moeilijk bij herziening, maar minder kán je zo'n film gewoon niet geven!

De filmklassieker die iedere horror fan gezien móet hebben.

Het verhaal van de antichrist die terug op aarde is, in de vorm van de kleine Damien. Dit is voor mij absoluut de beste horrorfilm ooit gemaakt. Het indrukwekkende verhaal, de bedrukkende donkere sfeer, de steeds meer opkomende raadselachtige en spannende sfeer, de indrukwekkende acteerprestaties, de steeds heftigere antwoorde en daarbij die muziek... Het complete plaatje voor een gruwelijk goede horrorfilm!

het verhaal word eigenlijk steeds meer opgebouwd, steeds meer raadsels die langzaam maar zeker worden uitgevist, wat aan steeds meer mensen rondom Damien het einde kost. Een aantal dood scenes die voor altijd in je geheugen gegrift staan de speer die de priester doorboort, de nanny die zichzelf ophangt voor Damien, de fotograaft die spectaculair wordt onthoofd..., heftige scene´s op de begraafplaats met alle honden en daarbij steeds weer die gruwelijk goede muziek... Als je hierbij het einde pakt en dit erbij optelt dan heb je de beste horrorfilm die er bestaat.

Wat mij betreft de enige horrorfilm die de volledige 5 sterren verdiend, omdat het alles bevat wat een goede horrorfilm nodig heeft. Na het zien van deze film was ik zo onder de indruk, nog meer dan van bijv. een klassieker als de Exorcist. Dit is een film die eigenlijk pure angst uitstraalt, want valt het eigenlijk wel te stoppen...?

De klassieker onder de horrorfilms, wat mij betreft de beste ooit gemaakt dus een hele dikke 5*

Anno nu ben je geneigd te denken dat Dan Brown hieraan heeft meegeschreven. Wanneer die gedachte te binnen schiet, zit de film in z'n meest moeizame segment. Alhoewel, de romantische opening met de afgrijselijke muziek is wel heer erg belabberd, maar dat wordt snel rechtgezet met de droge intrede van het kwaad. Hoe dat zich vervolgens in de film manifesteert en openbaart, heeft van die momentjes waar je de kriebels van kan krijgen. Zo is het koppie van het nieuwe kindermeisje goed gecast.

Toch ben ik er ook weer niet zo kapot van. Peck maakt niet bepaald een bevlogen indruk, het sfeertje blijft aan de muffe kant en wanneer de vonken er vanaf moeten spatten, wordt dat zagende Ave Satani ingezet. Eerder een spelbreker dan iets anders. De film verliest ook wat grip en focus wanneer Robert nog eens uitgebreid op onderzoek moet, terwijl de kijker al meer dan voldoende is ingeseind. Dat deel had eigenlijk ergens in het midden van de film moeten zitten. Het einde is dan wel weer een ferme zet.