Past Lives (2023)

Een psychologisch drama over een liefdesrelatie met een hoog “wat als… ?” gehalte. Een bedachtzame, nostalgische film met uitstekende acteerprestaties, vooral van Greta Lee. Opmerkelijk autobiografisch debuut van regisseur Celine Song.

Opvallend hoeveel films er de laatste tijd opduiken in de Nederlandse filmhuizen die gaan over Koreaanse immigranten en/of adoptiekinderen en de verhouding tussen hun leven en hun roots. Onlangs hadden we al het Franse Retour à Séoul (Film, 2022) , het Deense Stille Liv (Film, 2023) , er is deze Amerikaanse film en dan ben ik nog niet naar het Canadese Riceboy Sleeps (Film, 2022) geweest (binnenkort). De drie die ik zag waren ook alledrie goed. Retour a Seoul gaat over een wild om zich heen slaand persoon, The Quiet Migration is juist bescheiden en gaat over een binnenvetter die confrontaties vermijdt. Past Lives zit daar eigenlijk net tussenin.

Nora is een schoolkind als ze emigreert en is dan in Korea net een heel erg gesteld op een vriend van haar. De twee groeien verder ver van elkaar op maar ze blijven elkaars leven beïnvloeden en elkaar ontmoeten. De film stelt vragen over de invloed van je omgeving. De film is goed, maar de recensies in de VS zijn hier en daar wat al te enthousiast. Maar een goede film die bedachtzaam is e een fijne pacing heeft is dit wel.

Twaalf jaar nadat Na Young [Greta Lee] jeugdliefde Jung Hae Sung [Teo Yoo] in Korea achterliet om te verhuizen naar New York, ontdekt ze dat hij via de website van haar vader een poging heeft gedaan om opnieuw met haar in contact te komen. Via sociale media weet ze hem gemakkelijk te vinden en de twee spreken af. Weer twaalf jaar later lopen ze elkaar opnieuw tegen het lijf. Gebaseerd op de persoonlijke ervaring van de regisseur en een onverwacht succes, ook al leunt het voornamelijk op dialoog over de vergankelijkheid van het leven en de liefde, het loslaten van het verleden en het omarmen van de toekomst en meer van dat soort navelstaarderij. Zelf heb ik daar weinig mee, maar het zal mensen met een romantische en nostalgische inslag vast aanspreken. Het authentieke, ontwapenende spel is zonder meer een pluspunt.

Goede film over een soort van driehoeksverhouding. Gevoelens is altijd moeilijk. Op een bepaald moment denk je de twee Koreanen gaan voor een relatie gaan, op de andere denk je het zijn ook gewoon een soort zielsverwanten. Je hebt vooral het gevoel dat hij een relatie wilt en dat hij na al die jaren nog steeds van haar houdt. Haar kon ik moeilijker doorgronden maar op het einde zie je toch dat het kiezen voor haar echtgenoot haar toch verdriet doet. Ze houdt haar sterk ervoor (weer die wandeling zoals 24 jaar eerder zonder iets te zeggen, zielsverwanten begrijpen elkaar zonder woorden?) Ik ben wel onder de indruk van deze debuutfilm van Celine Song. Zeker een regisseuse om in de gaten te houden, al denk ik dat ze eerst en vooral schrijfster is, maar dat leidt volgens mij net tot de allerbeste films. Denk maar aan Carpenter, McQuarrie, Tarantino,...

Past Lives heeft iets magisch en intens, kalm, onderzoekend en oprecht, de synergie, cultuur en identiteit, plaats en tijd, heden en verleden(s). Daarbij passende soundtrack

Zoveel films worden er niet gemaakt die ingetogen een verhaal vertellen met elk beeld (en elk detail) op de juiste plaats en met geen woord teveel. Deze film doet dat: kalm, warmbloedig, melancholisch, glimlachend en soms bitter.

'Hier ben ik terechtgekomen, en dus is dit mijn plaats,' zegt Nora nuchter. En daarmee zijn alle gedachten en alle dromen over 'wat als...' terechtgewezen, soms tegen beter weten in, ook voor haarzelf.

Ademloos heb ik gekeken naar een van de beste films uit 2023.

Het verhaal is heel simpel: een Koreaans meisje verlaat op 12-jarige leeftijd haar jeugdliefde als ze met haar familie emigreert – ze vindt dat zelf ook niet zo erg want ze is erg ambiteus en meent in Korea geen kans te hebben om de Nobelprijs te winnen – en blijft die jeugdliefde op afstand houden terwijl alles erop wijst dat zij voor elkaar zijn ‘voorbestemd’ zoals wij dat zouden zeggen en welke voorzienigheid in het Koreaans en in de film ‘in-yun’ wordt genoemd. Ondanks die eenvoud van het verhaal dat ook autobiografisch voelt waarbij de personen en het verhaal nergens ‘bijzonder’ zijn zodat het allemaal heel alledaags maar daardoor ook herkenbaar is, boeit de film doordat hij fijnbesnaard is waardoor ook de details spreken – met af en toe diepzinnige opmerkingen zoals dat het stel ruziede zoals de wortels van twee bomen in een pot hun weg moeten vinden naast elkaar – en bv. de vervreemding die haar Amerikaanse echtgenoot ervaart treffend wordt uitgedrukt doordat zij Koreaans praat in haar dromen (je zou kunnen zeggen dat de droom hier juist haar ware ‘ik’ toont waartoe hij geen toegang heeft). Enigszins zoals in de film An Cailín Ciúin (Film, 2022) is er een verstilling en rustige opbouw die de diepe emotie lange tijd onderhuids houdt voordat ze gevoeld en geuit wordt, waardoor de film uiteindelijk even simpel als krachtig en even fijnbesnaard als hartverscheurend is.

De film gaat over de al genoemde in-yun en de hoofdpersoon meent dat het uit het boeddhisme komt en verband houdt met het geloof in reïncarnatie: als twee vreemden elkaar passeren en hun jassen raken elkaar dan is dat ‘in-yun’ en betekent dat ze elkaar in een vorig leven al hebben ontmoet. Het staat zo voor voorzieningheid en verklaart ook waarom vreemden zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken kunnen voelen: het is volgens de hoofdpersoon dan ook een populaire versiertechniek in Korea door een ontmoeting als in-yun te betitelen waarmee je zegt dat de ontmoeting niet op toeval berust maar dat je voor elkaar bent voorbestemd zodat je zowel in vorige als toekomstige levens elkaar zult blijven ontmoeten. De crux van de film is het onderscheid tussen deze voorzienigheid in de liefde (in-yun) en het Lot dat we van de tragedies van de oude Grieken kennen: Na Young en Hae Sung zijn voorbestemd dus de ware liefde voor elkaar (in-yun), maar hun liefde wordt gedwarsboomd door de omstandigheden (het Lot) die hen evengoed van elkaar heeft verwijderd. In-yun geeft hen echter de troost dat ze elkaar in een volgend leven weer zullen ontmoeten. Dit geeft ook een fijnzinnige dubbelzinnigheid: het Lot heeft Na Young verbonden met haar echtgenoot Arthur met Hae Sung slechts een passant maar in-yun heeft Na Young en Hae Sung verbonden en maakt juist Arthur slechts tot een passant (zoals treffend uitgebeeld in de barscene).

Ik merk op dat de populaire Japanse auteur Haruki Murakami in 1981 een ultrakort verhaal heeft geschreven – ‘Hoe ik op een zonnige ochtend in april mijn 100 procent perfecte meisje tegenkwam’ – dat geïnspireerd lijkt op in-yun (ik vermoed daarom dat in-yun ook in Japan bekend of zelfs populair is). Het fenomeen leent zich ook voor een platoonse uitleg (Plato baseerde zijn Ideeënleer ook op zijn geloof in reïncarnatie) – zoals hierboven al blijkt is er een dubbelzinnigheid tussen het fysieke of buitenkant en metafysische of binnenkant (of wereldse en hiernamaals bij sommige religies) die het platonisme kenmerkt – waarover ik nog een nader stukje zal schrijven.

Deze film doet weinig fout, technisch zit dit ding eigenlijk vrij perfect in elkaar. Visueel fijn en enorm sfeervol, een redelijk interessant verhaal, prettig innemend geacteerd (vooral die Amerikaanse man had een fijne rol en zijn liefde en jaloezie maar wil dingen te accepteren en respecteren bracht hij geweldig), een einde dat zeer oké is, boeiende thematiek (kiezen tussen twee mooie dingen, en verdriet voelen omdat je er één moet laten gaan) en een prima opbouw.

Maar, misschien omdat deze te perfect is, mist de film wat glans. De film mist een beetje een eigen smoel. En de film gaat echt veel te gladjes voorbij. Ondanks al het moois had ik heel weinig binding met de film als geheel, die liet me redelijk koud. Waardoor op momentjes de film zelfs wat begon te slepen. Puur op punten scoort de film goed en dit ding is zeker niet slecht, maar ik had op basis van de trailers echt veel meer verwacht en gehoopt. Net aan 3,5*.

Middelmatige film met een weinig origineel verhaal. Over situaties/verstandhoudingen als deze zijn al zo veel films en series gemaakt. Toegegeven, ik kan er zo gauw niet een opnoemen, vermoedelijk omdát het zo alledaags is.

Acteerwerk was verder prima, en best een aantal mooie plaatjes. Verder de standaard-ingrediënten voor een dramafilm. Stemmige muziek onder lange shots, dat soort werk.

Voor de ondertiteling leken de Vlaamse ondertitels hergebruikt. Wees dus alert op enkele betekenisverschillen, zeker onder de Koreaanse dialogen waar je de bron (hoogstwaarschijnlijk) niet kunt verstaan (bijv.: BE "Wie zijn er nog?" = NL "Wie zijn er nog meer?").

Mooi verhaal, mooi gespeeld, maar net iets te onbestendig om echt indruk te maken. Dit komt deels door de nogal standaard cameravoering en de nogal nietszeggende muziek, maar het lage tempo helpt ook niet bepaald mee. De film moet het vooral hebben van een aantal rake observaties en sterke dialogen. Het ingetogen einde, zo alledaags dat het haast magisch wordt, is prachtig.

Mooie film, met zeker tegen het einde volwassen emoties zonder dat er soapachtig drama of een koppel dat uit elkaar gaat aan te pas komt. Ik was de laatste 20 minuten een beetje bang dat er nog iets radicaals zou gebeuren, maar gelukkig was dat niet het geval. Hoe ze rustig terugloopt en uiteindelijk huilend ('sorry') met hem naar binnen gaat is erg sterk.

Erg prettig en relaxed om te kijken en veel scènes zijn interessant in beeld gebracht, ook door de mooie achtergronden van onder andere de skyline van New York. Wat me wel opviel, maar dat was misschien omdat ik er toevallig op lette, was dat de figuranten op een gegeven moment allemaal bestonden uit idyllische stelletjes. Geen drommen toeristen, geen ‘echte personen’, en toen kwam het ineens allemaal wat artificieel over, maar goed, dat is een klein punt verder.

"De rustgevende original score, minimalistische maar eveneens zorgvuldig samengestelde en adembenemende visuele presentatie en de realistische, ongeromantiseerde weergave van een klassiek liefdesverhaal maken van 'Past Lives' een aangenaam tempogebonden, atmosferisch vredige en cultureel rijke narratieve reis die afstand neemt van de vaak afgezaagde Hollywood-stijlfiguren en die desondanks iets met zich draagt wat dicht bij huis voelt. Met geweldige vertolkingen als extra bonus, zal deze film zeker je hart beroeren."

Een uitmuntende 8,7/10 vvan mij voor Past Lives. Zeer kalmerend en verfrissend te noemen.

Fraaie film, waarin met name de sprookjesachtige, maar toch ook soms jazzy soundtrack opvalt. Maar ook qua plot en acteerwerk heeft de film veel te bieden. De titel slaat op vorige levens in de zin van boeddhisme, maar waarschijnlijk ook op het eerste gedeelte van het leven van de twee protagonisten voordat de protagoniste emigreerde uit Korea. Het draait natuurlijk om wat hun huidige connectie is, is hoeverre is men nog dezelfde persoon na twee decennia, net zoals het de vraag is in hoeverre je dezelfde persoon bent wanneer je reïncarneert (waar ik overigens niet in geloof).

Het wordt allemaal sterk uitgewerkt met prima acteerwerk, waarbij met name de echtgenoot van de protagoniste opvalt, aan wiens gezicht af te lezen valt dat hij niet blij met de situatie is, terwijl hij beseft dat protesteren onredelijk zou zijn. Het einde, waarbij de protagoniste de protagonist uitzwaait en in tranen uitbarst in de armen van haar echtgenoot, waarbij duidelijk wordt dat pas op dat moment de klap van het afscheid decennia eerder aangekomen is.

Zoals gezegd was de soundtrack voor mij het sterkste punt van de film. Het camerawerk is verder meer dan degelijk, er is duidelijk nagedacht hoe alles in beeld te brengen, hoe te pannen. Desondanks blijven de beelden toch wat achter bij de muziek. Een klein punt van kritiek, want verder verdient de film een dikke 4*.

Brave film die eigenlijk onderhouden - maar saai - blijft tot aan het einde.

De spanning tussen de 2 personages is enkel op het einde te voelen. De verliefdheid is bij Hae Sung overgeslagen in vriendschap. Hij beseft nu goed dat 12-jarige Koreaanse Na-Young dood is, en dat er enkel nog de Amerikaanse Nora overblijft. Nora beseft op haar beurt dat samen met Hae Sung ook haar laatste link met haar jeugd in de taxi stapt.

Voorbije periode nog soortgelijke films gezien rond Zuid-Koreaanse migratie. Denk maar aan Riceboy Sleeps (Film, 2022) of Minari (Film, 2020). Deze steekt er toch bovenuit. Wat een prachtige warme film valt nog eind 2023 in de bus. Deze mag meteen in mijn top 10 van het jaar komen.

De gehele film door wordt de vraag gesteld hoe het had kunnen zijn. Wat zou er gebeurd zijn tussen Nora en Hae Sung wanneer ze niet van elkaar gescheiden werden? Wat als Nora zovele jaren later niet gehuwd was geweest met Arthur? Een intrigerend begin van de film. Een scène die later in de film hernomen wordt. Bij aanvang van de film wordt het drietal geobserveerd en wordt gespeculeerd wie wie is. Het is het begin van een reis van liefde, vriendschap, hoop, opportuniteiten, maar ook over rouw, over hoe het ooit had kunnen zijn ...

Het is een film in drie hoofdstukken, verspreid over 24 jaar. Alles vloeit mooi in elkaar over. Het is een delicaat ingetogen portret over de keuzes die gemaakt zijn en over de routine die in ieders leven is geslopen. Geen zuivere romantische film, want dat is het niet. Geen Hollywood. Geen happy end eindigend met een tongzoen of wat dan ook. Heerlijk!

IH88 voorspelde correct dat Past Lives de titel was die ik persé wilde zien voordat ik met een gerust hart mijn eindlijst definitief zou maken, en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Ik kan er niet bij bij Celine Song hier haar debuut maakt, met dit fenomenaal betrokken, ingeleefde werkje. Greta Lee, Teo Yoo en John Magaro verdienen ook absoluut credits, maar wat een belofte is deze regisseur. On Par met Linklaters Before trilogie, wat mij betreft.

In-Yun

Past lives gaat over het Koreaans Boeddhistisch concept In-Yun. Deze heeft betrekking op de connectie, het lot of de bestemming van twee mensen in dit leven. En niet alleen in dit leven, maar ook in vorige levens. Daarnaast kan je de gebeurtenissen uit de film ook zien als een soort van butterfly effect. De koers van je leven wordt bepaald naar aanleiding van bepaalde keuzes die je in je leven maakt, of gebeurtenissen in je leven waar je zelf geen invloed op had, maar die je koers in dit leven wel bepaald kunnen hebben. Wat gebeurt er wanneer heden en verleden samenkomen?

De rol die eerdere liefdes in ons leven kunnen spelen beslaan een universeel thema, en het is dan ook niet verassend dat het script voor een deel op het leven van de regisseuse zelf gebaseerd is. Het laat je ook nadenken over je eigen leven. Wat als mijn leven een andere wending genomen had, of wanneer ik in het verleden andere keuzes had gemaakt? Welk gevolg zou dit Butterfly effect op mijn nu-dagelijkse leven hebben gehad? Het is een alledaags onderwerp, die niet geromantiseerd wordt. Door de partner van Nora wordt dit heel treffend samengevat: “in the story I would be the evil white American husband standing in the way of destiny. I’m the guy you leave in the story when your ex-lover comes to take you away”

Natuurlijk had dit ook een uitkomst kunnen zijn, maar in de dagelijkste realiteit kan je ook heel gelukkig zijn met je huidige geliefde, waarbij dit met een andere geliefde weer op een heel andere manier had kunnen zijn. Iedere relatie is anders omdat ieder mens anders is, en dus ook de dynamiek weer van relatie tot relatie verschilt.

Ik kan hier eindeloos over doorgaan, maar over de film kan ik kort zijn. Ik vond het een prachtig liefdesdrama, die met gemak een heel hoog doktersromannetjes gehalte had kunnen hebben. Gelukkig is dit niet het geval en laat de film een realistisch beeld zien over connecties tussen mensen, in plaats van dat het in de valkuilen van een standaard Amerikaanse productie stapt.

4,0*

Degelijke film die voor een behoorlijk deel gaat over Skypende vrienden.
Vooral Hae Sung lijkt na al die jaren nog altijd hoop te hebben op meer dan vriendschap, of spijt te voelen dat al die jaren voorbij zijn gegaan zonder contact, laat staan fysiek contact.
De scènes in New York zijn heel sfeervol en mooi gefilmd.
De personages zijn rationeler dan ik had verwacht, maar ze hechten ook aan spirualiteit betreffende 'vorige levens'. Blijkbaar zijn ze toch niet voorbestemd om samen te zijn.
Ik vind Nora niet zo'n aantrekkelijke vrouw, ook in haar doen en laten niet.

Heb ergens in de krant gelezen, op de valreep nog de film van het jaar. Sorry het is geen slechte film, maar om dit nu de film van het jaar te noemen gaat mij toch veel te ver. En eerlijk soms werd het toch een beetje vervelend vond ik. Het leven hangt voor een groot stuk af van allerlei toevalligheden, gelukkig maar...goed maar niets bijzonder..

Een mooi portret van twee jeugdvrienden die elkaar vele jaren later terug tegen komen. Met de vraag of afhangt van het lot dat ze terug samen zijn, of dat ze teren op mooie herinneringen. De rustgevende manier van vertellen en de heerlijke score, nemen je mee in dit liefdesverhaal. Ik moest even denken aan de film Perfect Days (2023) van Wim Wenders, ook al heeft dat een ander thema en speelt dat zich af in Japan. Maar de stijl lijkt wel wat op elkaar, al maakte Perfect Days dan weer meer indruk op mij. Past Lives blijft van de clichés weg en heeft vooral een mooi warm einde, zodat de film zich niet vast rijdt in filosofische gedachten maar het geheel ook perfect weet af te ronden. Eén van de mooiere films van 2023.

Prachtige film over twee schoolvrienden die elkaar na jaren weer zien. Goed opgebouwd en ondanks dat het verhaal bijna een kwart eeuw beslaat, heeft de film een aangenaam rustig tempo. De verliefdheid tussen de twee hoofdpersonages is voelbaar en in dat opzicht deed de film me denken aan de Before-trilogie. Mooi acteerwerk en mooie dialogen in dit ontroerend mooie regiedebuut van Celine Song.

Mooie en integere film met een aantal sterke scènes.
Over het terugvinden van een jeugdvriend, een zekere aantrekkingskracht en de vraag: wat als het leven anders was gelopen?

Waarschijnlijk doe ik de film tekort met bovenstaande samenvatting, want ik vind het lastig om het te omschrijven. Daarom begin ik eerst maar even met een gemakzuchtige vergelijking: het deed me in de verste verte wat denken aan Before Sunrise/Sunset met een vleugje Bridges of Madison County. Ben ik gelukkig in mijn huidige leven? Wat als ik een andere keuze had gemaakt, was ik dan gelukkiger geweest? Hoe had mijn leven er dan uitgezien?

Wat Past Lives onderscheidt van deze films is het feit dat er een extra laag inzit vanwege Nora/Na Youngs Koreaanse roots. Ze is op jonge leeftijd van Korea naar Amerika geëmigreerd en heeft een heel leven opgebouwd in de VS met haar man Arthur.
Wanneer ze Hae Sung opnieuw ontmoet, spreekt ze uitsluitend Koreaans, en daarmee is ze de speelsere Na Young, terwijl ze met Arthur alleen maar de Amerikaanse, ietwat nuchtere Nora is.
Het Koreaans fungeert als een overgang naar die 'andere' gevoelswereld, die aan de ene kant de band en chemie met Hae Sung versterkt, maar afstand creëert richting Arthur.

Een interessant gegeven, al is het niet echt duidelijk waarom Nora en Hae Sung nog zoveel voor elkaar voelen; Nora emigreerde immers op haar 12e, dus hebben ze elkaar alleen als kinderen gekend. Als ze als twintigers een tijdje videobellen, ontwikkelen ze wel gevoelens voor elkaar, maar de vraag is hoe betekenisvol dat is zonder fysieke liefdesrelatie. Nora's abrupte afscheid hakt er wel in, maar toch vond ik het geen ontzettend sterke basis voor het gevoelsdilemma anno nu.

En toch...Nora's relatie met Arthur is wat uitgedoofd en verveeld. De spanning en romantiek is eruit, of misschien is dat er nooit écht geweest en zijn ze alleen uit praktische overwegingen bij elkaar. Wat ook blijkt uit een gesprek als ze samen in bed liggen. Arthur is sowieso heel onzeker over zichzelf en hun relatie. Zij verzekert hem dat ze van hem houdt, maar echt voelen doe je dat als kijker niet. Sowieso is ze niet zo heel expressief.

Arthur vindt het prima dat Nora haar jeugdvriend ontmoet, maar dat is niet van harte.
Het avondje uit met zijn drieën aan de bar was dan ook ongemakkelijk en de spanning was goed voelbaar. Arthur vond het niet leuk om erbij te zitten (begrijpelijk) al speelde de taalbarrière daarbij natuurlijk ook een rol. Als Nora en Hae Sung dan gemakshalve in het Koreaans verder praten en hun gevoelens op tafel gooien, voelt Arthur zich helemaal het vijfde wiel.
Hoe dan ook, mooi gefilmd en wat mij betreft het sterkste deel van de film.

Het einde sloot er mooi op aan: Nora die huilend terug komt lopen van het misschien wel definitieve afscheid van Hae Sung. Wat haar tranen écht betekenen, daar kunnen we over speculeren, maar dat het de film naar een hoger plan tilt, staat vast.

4*

Een menselijk verhaal dat de vraag 'Wat als' stelt.

Past Lives is een rustige, ingrtogen kijk op een verhaal dat we zeker al eerder hebben gezien. Het concept is erg simplistisch en het verhaal stelt niet veel voor. De film vertrouwt vooral op de geweldige acteurs die deze personages geweldig neerzetten. Dit is een voorbeeld van perfect non-verbaal acteren.

En op de een of andere manier werd ik er niet helemaal in getrokken. Ik weet dat het een ik-ding is, want het is duidelijk dat iedereen deze film geweldig vindt. Het tempo ligt erg laag en hoewel ik meestal wel van dit soort films kan genieten, voelde ik me hier een beetje te afstandelijk om me er echt iets van aan te trekken.

Desalniettemin ziet de film er prachtig uit en de acteurs zijn geweldig.

3,5*

Het was al eerder genoemd, maar het non-verbale in de film is het sterkste wat ik in jaren heb gezien. Je ziet liefde en gemis bij de twee Koreaanse hoofdrollen, en dat terwijl er elke keer jaren verstrijken. Waar komt die liefde vandaan? Kan het echt tot zo'n hoogte opbouwen, als je elkaar jaren niet ziet, en zover van elkaar verwijderd bent? De boodschap hier is dat liefde ondoorgrondelijk is en geen (lands)grenzen kent. De vergelijking met Before Sunrise vond ik mooi bedacht. Dat beeld kreeg ik er ook een beetje bij; maximale aantrekkingskracht.

Het acteerwerk wordt prima afgewisseld met mooie weinigzeggende shots, waarin je onder andere kijkt naar een voorbijrazende trein. Het zorgt net een beetje voor dat extra beetje rust en kalmte in de film, terwijl de film zelf ook genoeg rust uitstraalt.

Ondanks dat er eigenlijk weinig tot niets gebeurt de hele film, trekt het acteerwerk de film tot een waar hoogtepunt.

Past Lives verdient echt alle lof die het ontvangen heeft, zonder twijfel. Dat is altijd een beetje afwachten op voorhand, maar van de eerste tot de laatste minuut zat ik hier aan vastgekluisterd. Geen opgeklopt of geconstrueerd drama, maar gewoon een hele echte film, met échte gevoelens. Warm en mooi, melancholisch en complex. Elke beslissing die genomen wordt pakt goed uit. Het zou zo makkelijk geweest zijn om van het personage van de echtgenoot een onsympathieke klootzak te maken, of iemand die niet bij haar past, maar Past Lives kiest niet voor die weg. In de plaats daarvan is dat personage ontzettend sympathiek en invoelbaar, én leef je tegelijkertijd ook mee met Hae Sung en zijn perspectief. Het wordt op die manier een heel fijngevoelig, complex mozaïekstuk, zonder een makkelijke 'oplossing' of 'keuze'. Het is slechts één kleine beslissing, maar het doet zoveel voor de film. Een paar van die beslissingen, en je verheft je film van sterk naar meesterwerk. En dat is exact wat Celine Song gedaan heeft. Zoveel pareltjes van scènes, bijvoorbeeld het gesprek in de bar tegen het einde aan. Zo mooi, en opnieuw zo echt. Idem voor het einde. Tijdens de credits overviel een gevoel van melancholie me, maar wel met een mooie/positieve ondertoon. Het leven loopt hoe het loopt.

Voeg daar een prachtige cinematografie aan toe, een ontzettend sterk spelende cast (Greta Lee, Yoo Teo en John Magaro spelen echt alledrie op ijzersterk niveau), mooie subtiele muziek en een heel sterke regie, en je zit echt met een meesterwerk van een film. Die ik ook echt graag nog eens opnieuw ga willen kijken. Voor mij in retrospectief absoluut de beste film van 2023.

4.5*.

Een romantische komedie op zijn Zuid-Koreaans. Een film die alle clichés weet te vermijden, sterker nog, nieuwe wegen inslaat en het genre naar een hoger plan tilt.

Het kan aan mij liggen, maar het lijkt wel in opkomst, debuterende filmmakers die putten uit hun eigen leven, en daarmee zeer authentiek ogende cinema maken. Het is natuurlijk van alle tijden, denk aan Truffaut of Lucas' American Graffiti, maar het me valt toch op. Het valt wel te hopen dat daarmee niet hun kruit direct verschoten is. Past Lives hoort ook wel in dat rijtje met Aftersun, The Souvenir, Minari etc. maar draait ook om universele thema's die iedereen wel herkent: nostalgie naar je jeugd, naar oude liefdes, het gevoel hebben dat je iets bent verloren, gaandeweg- Past Lives heeft daarnaast nog de extra dimensie van de migrant, die ingebed raakt in de nieuwe cultuur en steeds verder verwijderd raakt van zijn roots- daarom ook mooi dat verschil dat Nora maakt tussen Korean Americans en Koreanen uit Korea.

Het wordt klein en ingetogen gebracht, de personages zijn dat eigenlijk ook, niet eens overdreven likeable, maar ze komen wel levensecht over. Er is begrip voor ieder's perspectief, ook dat van de echtgenoot die een belangrijke bijrol vervult. Misschien iets te conventioneel in de uitvoering, maar alles past nu eigenlijk perfect bij elkaar, dus dat is een beetje flauwe kritiek.

Film blijft toch wel in m'n hoofd spoken...halfje erbij.

Hoe komt het toch dat die Koreanen zulke prachtige films kunnen maken. Ik vond deze Past Lives adembenemend. Schitterend geacteerd. Gezien in het vliegtuig met slecht geluid, dus nogal wat gemist. Gewoon nog een keer kijken en dan met Nederlandse ondertitels. Een cadeautje dat je twee keer mag uitpakken.

De hamvraag: wat ziet Nora in Hae Sung? Enerzijds de verloren onschuld van haar jeugd, het onbeschreven blad dat ze als meisje was, een leven waarin de mogelijkheden nog onuitputtelijk leken…helemaal anders dan het bestaan waar Nora zich vandaag in gevangen weet. Met Arthur lijkt ze vooral een erg middelmatig leven te leiden, weliswaar aan de oevers van het gedroomde New York, maar toch is de interesse langzamerhand tanende en het onvermogen elkaar fundamenteel te bereiken duidelijk geworden. Is dat voldoende om Arthur in te ruilen voor Hae Sung? Zeker niet, want Nora ziet in dat ze bevangen wordt door een hersenschim. Haar verleden heeft het heden heel even ingehaald, maar het heden is onomstotelijk, hier en nu, aanwezig. Er is geen ontsnappen meer aan de gemaakte keuzes, aan het levenspad volgend uit haar intuïtieve beslissingen, weg van vader en moeder en zus, alleen in de grote stad, om toch maar een godvergeten prijs in de wacht te kunnen slepen.

Er is uiteraard nog iets dat haar in de armen van Hae Sung drijft. Iets waar Hae Sung zelf nauwelijks wat mee te maken heeft. Het is haar/hun cultuur, haar/hun voorgeprogrammeerde zeden en gewoonten, haar/hun socio-culturele geschiedenis. En haar/hun moedertaal – de taal die zij spreekt in haar dromen. Dat alles blijft voor Arthur ontoegankelijk, en hij heeft zich daarmee kunnen verzoenen. Dus daar zit hij, eenzaam op zijn stoel, naast zijn vrouw, terwijl zij door een ander het hof wordt gemaakt. Is dit tragiek, of is dit zijn plaats, als trouwe echtgenoot, zijn vrouw de vrijheid gevend die zij nodig heeft? Tegen de ongeschreven wetten der romantische clichés in, lijkt Celine Song inderdaad een pleidooi te voeren voor het pad die Nora en Arthur gebracht heeft tot waar ze beiden staan. Dat compromis voelt incompleet, bijna als een offer, maar de schoonheid en de diepte ervan zijn wezenlijk. Liefde is…een schouder om op uit te huilen, zoals de regie aan het slot lijkt te expliciteren?

‘Past lives’ is een aandoenlijke en waarachtige film, maar geen verpletterend portret. Daarvoor blijft Hae Sung te veel een product van een ongrijpbaar Korea, waar de modale Westerling mijns inziens onmogelijk voeling mee kan ontwikkelen. In abstracte termen weet je dat Nora kan terugverlangen naar haar heimat, maar Hae Sung loopt er zo stroef, zo geforceerd, zo vol obligate plichtplegingen bij, dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat tussen hen zoiets spontaan als geflirt zou kunnen ontluiken. Je neemt het als toeschouwer weliswaar aan, maar echt geloven? Echt voelen? Nee, dat te weinig. Niettemin, 'Past lives' neemt moedig stelling. Stelling voor een leven in de schaduw van wat eens het ideaal van een perfecte partner was. Een attitude die vertrekt vanuit dankbaarheid, respect, innerlijke kracht ook. Daarom dus moedig. Want o wee, de mainstream human interest-rotzooi schrijft ander en beter voor…

3,25*

Een opmerkelijk debuut is dit drama van de Zuid-Koreaans-Canadese Celine Song die de film regisseerde en het script schreef. Een opmerkelijk drama gecamoufleerd door een ogenschijnlijk simpel verhaal dat heel rustig verloopt en heel onopvallend een intelligente reflectie is over thema’s als identiteit, migratie, assimilatie en spiritualiteit.

Nora komt oorspronkelijk uit Zuid-Korea en is als 12-jarige met de naam Na Young met haar ouders naar Canada geëmigreerd. In haar naamsverandering en ontkenning van haar oorspronkelijke identiteit zit al een klein verhaal over migratie en assimilatie verborgen. Haar beste vriend Hae Sung bleef achter en het contact verwaterde. Twaalf jaar later zoekt Nora digitaal naar Hae Sung en vindt hem weer via facebook. Hae Sung bleek al langer op zoek maar kon haar vanwege haar naamsverandering niet vinden. Dat Hae Sung in al die jaren geen contact heeft kunnen leggen, is wat onwaarschijnlijk. Celine Song doet er nogal nonchalant over. Iets over een speling van het lot. Dat kan natuurlijk. Het verhaal is immers gebaseerd op de eigen levenservaringen van Song. Het is maar een voetnoot en wie ben ik...

Dan verbreekt Nora plotseling het contact als ware zij bang dat het verleden haar toekomst als toneelschrijver in New York in gevaar zal brengen. Ze is immers westers geworden en heeft alle Zuid-Koreaanse tradities aan de kant geschoven. Een hechtere relatie betekent een harde confrontie met haar afkomst, emotionele herinneringen aan het verleden en waarschijnlijke aanpassingen in haar leefstijl. Het is slechts een interpretatie want niets in de film is uitgesproken. De film grossiert in camouflagetechnieken en non-verbale hoogstandjes.

Na nog eens twaalf jaar stilte, kondigt Hae Sung aan haar te willen bezoeken in New York. Daarmee vangt de langste episode uit de film aan en ontwikkelt zich tot het ontroerende hart van de hele geschiedenis. In deze episode speelt het fenomeen “In-Yun” een grote rol. Het woord betekent voorzienigheid of lot en geeft inhoud aan het spirituele concept dat een relatie tussen twee zielen wordt gekenmerkt door eerder contact en wel in vorige levens. Nora’s vorige leven ligt natuurlijk in Korea. Haar stabiele Amerikaanse leven dat zij al tientallen jaren leeft en volkomen los staat van het traditionele Zuid-Koreaanse leven, wordt door de ontmoeting met Hae Sung in emotionele zin behoorlijk aan het wankelen gebracht. In een scène vertelt Nora haar Amerikaanse echtgenoot zelfs dat zij zich door haar contact met Hae Sng helemaal weer een Koreaanse voelt.

Zonder heel erg op de sentimentele of nostalgische toer te gaan, vertelt Celine Song over dat wat was en dat wat is. Ze vertelt van oude relaties en nieuwe perspectieven. Van de strijd tussen verlangen en verstand. Ze doet dat met beelden die veelzeggend expressief zijn. Ze doet dat met dialogen die nietszeggend lijken maar veelzeggend zijn. Ze doet dat met non-verbale hoogstandjes. De vraag die over de film hangt of Nora haar zorgvuldig opgebouwde zekerheid zal riskeren voor een smeulend verlangen wordt in een hartverscheurende scène beantwoord waarin Nora die haar emoties strak onder controle heeft, zich onverwacht laat gaan. Mooi en ontroerend. Net als de film.