Past Lives (2023)

Nieuwe A24!

Trailer geplaatst.

Vanaf 9 september 2023 in de bioscoop (The Searchers) (heel blij).

Tof dat hij een bios release krijgt. Ik hoop stiekem ook dat hij in 2023 nog on demand verschijnt, voor het geval bios niet lukt.

Goede recensies. Net zoals met Anatomy of a Fall hoop ik dat de film in genoeg zalen te zien is. Ook in de grotere commerciële bioscopen.

In de US inmiddels al op streaming te vinden, zeer benieuwd naar deze film. Op RT een score van 97% met een gemiddeld cijfer van liefst 9.1 !

Een psychologisch drama over een liefdesrelatie met een hoog “wat als… ?” gehalte. Een bedachtzame, nostalgische film met uitstekende acteerprestaties, vooral van Greta Lee. Opmerkelijk autobiografisch debuut van regisseur Celine Song.

Opvallend hoeveel films er de laatste tijd opduiken in de Nederlandse filmhuizen die gaan over Koreaanse immigranten en/of adoptiekinderen en de verhouding tussen hun leven en hun roots. Onlangs hadden we al het Franse Retour à Séoul (Film, 2022) , het Deense Stille Liv (Film, 2023) , er is deze Amerikaanse film en dan ben ik nog niet naar het Canadese Riceboy Sleeps (Film, 2022) geweest (binnenkort). De drie die ik zag waren ook alledrie goed. Retour a Seoul gaat over een wild om zich heen slaand persoon, The Quiet Migration is juist bescheiden en gaat over een binnenvetter die confrontaties vermijdt. Past Lives zit daar eigenlijk net tussenin.

Nora is een schoolkind als ze emigreert en is dan in Korea net een heel erg gesteld op een vriend van haar. De twee groeien verder ver van elkaar op maar ze blijven elkaars leven beïnvloeden en elkaar ontmoeten. De film stelt vragen over de invloed van je omgeving. De film is goed, maar de recensies in de VS zijn hier en daar wat al te enthousiast. Maar een goede film die bedachtzaam is e een fijne pacing heeft is dit wel.

Twaalf jaar nadat Na Young [Greta Lee] jeugdliefde Jung Hae Sung [Teo Yoo] in Korea achterliet om te verhuizen naar New York, ontdekt ze dat hij via de website van haar vader een poging heeft gedaan om opnieuw met haar in contact te komen. Via sociale media weet ze hem gemakkelijk te vinden en de twee spreken af. Weer twaalf jaar later lopen ze elkaar opnieuw tegen het lijf. Gebaseerd op de persoonlijke ervaring van de regisseur en een onverwacht succes, ook al leunt het voornamelijk op dialoog over de vergankelijkheid van het leven en de liefde, het loslaten van het verleden en het omarmen van de toekomst en meer van dat soort navelstaarderij. Zelf heb ik daar weinig mee, maar het zal mensen met een romantische en nostalgische inslag vast aanspreken. Het authentieke, ontwapenende spel is zonder meer een pluspunt.

Op basis van de trailer in de bioscoop werd ik al enthousiast. Dit is echt een film voor mij. De sfeer, de toonzetting, het verhaal, de melancholie. Na het grootse Riceboy Sleeps en Return To Seoul, is er nu Past Lives, weliswaar een productie uit de VS, maar het kan niet op dit jaar. Eerst wel nog even het hele plaatje zien natuurlijk.

Prachtig melancholisch klein drama. De regisseur kiest niet voor het melodramatische maar laat het verhaal op een mooie en natuurlijke manier zien die ontzettend goed werkt. De soundtrack daarbij vond ik prachtig. Doet af en toe een beetje aan de Before trilogie denken van Linklater.

Ontzettend mooie film. Één van de betere van dit jaar.

Inmiddels kun je Past Live al een tijdje online kijken voor het geval je 'm graag wil zien.

John Milton schreef:

(quote)

hij ligt al even klaar idd, bedankt voor de heads-up alsnog. Maar nog niet aan toegekomen. Miss Milton wil die ook zien, en Beebie Milton saboteert onze rustige avonden momenteel teveel om rustig zo’n soort film te kijken

Ja zo gaat dat op de meeste plaatsten

Goede film over een soort van driehoeksverhouding. Gevoelens is altijd moeilijk. Op een bepaald moment denk je de twee Koreanen gaan voor een relatie gaan, op de andere denk je het zijn ook gewoon een soort zielsverwanten. Je hebt vooral het gevoel dat hij een relatie wilt en dat hij na al die jaren nog steeds van haar houdt. Haar kon ik moeilijker doorgronden maar op het einde zie je toch dat het kiezen voor haar echtgenoot haar toch verdriet doet. Ze houdt haar sterk ervoor (weer die wandeling zoals 24 jaar eerder zonder iets te zeggen, zielsverwanten begrijpen elkaar zonder woorden?) Ik ben wel onder de indruk van deze debuutfilm van Celine Song. Zeker een regisseuse om in de gaten te houden, al denk ik dat ze eerst en vooral schrijfster is, maar dat leidt volgens mij net tot de allerbeste films. Denk maar aan Carpenter, McQuarrie, Tarantino,...

Past Lives heeft iets magisch en intens, kalm, onderzoekend en oprecht, de synergie, cultuur en identiteit, plaats en tijd, heden en verleden(s). Daarbij passende soundtrack

Past Lives: een van de mooiste filmfinales van de afgelopen tien jaar - VPRO Cinema

Zoveel films worden er niet gemaakt die ingetogen een verhaal vertellen met elk beeld (en elk detail) op de juiste plaats en met geen woord teveel. Deze film doet dat: kalm, warmbloedig, melancholisch, glimlachend en soms bitter.

'Hier ben ik terechtgekomen, en dus is dit mijn plaats,' zegt Nora nuchter. En daarmee zijn alle gedachten en alle dromen over 'wat als...' terechtgewezen, soms tegen beter weten in, ook voor haarzelf.

Ademloos heb ik gekeken naar een van de beste films uit 2023.

Het verhaal is heel simpel: een Koreaans meisje verlaat op 12-jarige leeftijd haar jeugdliefde als ze met haar familie emigreert – ze vindt dat zelf ook niet zo erg want ze is erg ambiteus en meent in Korea geen kans te hebben om de Nobelprijs te winnen – en blijft die jeugdliefde op afstand houden terwijl alles erop wijst dat zij voor elkaar zijn ‘voorbestemd’ zoals wij dat zouden zeggen en welke voorzienigheid in het Koreaans en in de film ‘in-yun’ wordt genoemd. Ondanks die eenvoud van het verhaal dat ook autobiografisch voelt waarbij de personen en het verhaal nergens ‘bijzonder’ zijn zodat het allemaal heel alledaags maar daardoor ook herkenbaar is, boeit de film doordat hij fijnbesnaard is waardoor ook de details spreken – met af en toe diepzinnige opmerkingen zoals dat het stel ruziede zoals de wortels van twee bomen in een pot hun weg moeten vinden naast elkaar – en bv. de vervreemding die haar Amerikaanse echtgenoot ervaart treffend wordt uitgedrukt doordat zij Koreaans praat in haar dromen (je zou kunnen zeggen dat de droom hier juist haar ware ‘ik’ toont waartoe hij geen toegang heeft). Enigszins zoals in de film An Cailín Ciúin (Film, 2022) is er een verstilling en rustige opbouw die de diepe emotie lange tijd onderhuids houdt voordat ze gevoeld en geuit wordt, waardoor de film uiteindelijk even simpel als krachtig en even fijnbesnaard als hartverscheurend is.

De film gaat over de al genoemde in-yun en de hoofdpersoon meent dat het uit het boeddhisme komt en verband houdt met het geloof in reïncarnatie: als twee vreemden elkaar passeren en hun jassen raken elkaar dan is dat ‘in-yun’ en betekent dat ze elkaar in een vorig leven al hebben ontmoet. Het staat zo voor voorzieningheid en verklaart ook waarom vreemden zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken kunnen voelen: het is volgens de hoofdpersoon dan ook een populaire versiertechniek in Korea door een ontmoeting als in-yun te betitelen waarmee je zegt dat de ontmoeting niet op toeval berust maar dat je voor elkaar bent voorbestemd zodat je zowel in vorige als toekomstige levens elkaar zult blijven ontmoeten. De crux van de film is het onderscheid tussen deze voorzienigheid in de liefde (in-yun) en het Lot dat we van de tragedies van de oude Grieken kennen: Na Young en Hae Sung zijn voorbestemd dus de ware liefde voor elkaar (in-yun), maar hun liefde wordt gedwarsboomd door de omstandigheden (het Lot) die hen evengoed van elkaar heeft verwijderd. In-yun geeft hen echter de troost dat ze elkaar in een volgend leven weer zullen ontmoeten. Dit geeft ook een fijnzinnige dubbelzinnigheid: het Lot heeft Na Young verbonden met haar echtgenoot Arthur met Hae Sung slechts een passant maar in-yun heeft Na Young en Hae Sung verbonden en maakt juist Arthur slechts tot een passant (zoals treffend uitgebeeld in de barscene).

Ik merk op dat de populaire Japanse auteur Haruki Murakami in 1981 een ultrakort verhaal heeft geschreven – ‘Hoe ik op een zonnige ochtend in april mijn 100 procent perfecte meisje tegenkwam’ – dat geïnspireerd lijkt op in-yun (ik vermoed daarom dat in-yun ook in Japan bekend of zelfs populair is). Het fenomeen leent zich ook voor een platoonse uitleg (Plato baseerde zijn Ideeënleer ook op zijn geloof in reïncarnatie) – zoals hierboven al blijkt is er een dubbelzinnigheid tussen het fysieke of buitenkant en metafysische of binnenkant (of wereldse en hiernamaals bij sommige religies) die het platonisme kenmerkt – waarover ik nog een nader stukje zal schrijven.

Prachtig verhaal en vooral schitterende cinema, die zich met gemak schaart bij de beste films van het huidige filmjaar. Warm, aandoenlijk, realistisch, soms wrang en vooral intens geacteerd. Een zeldzame parel in de bioscopen. Samen met The Quiet Girl, Riceboy Sleeps, Tar, Aftersun en Return To Seoul mijn voorlopige hoogtepunten van 2023. Gaat dit zien, gewoon omdat het kan. Ik beloof U het mooiste einde van een film sinds jaren.

Zoals beloofd nog een stukje geschreven over liefde, bezien vanuit in-yun en het platonisme:

The Elephant Vanishes - Haruki Murakami (1993) - BoekMeter.nl.

Deze film doet weinig fout, technisch zit dit ding eigenlijk vrij perfect in elkaar. Visueel fijn en enorm sfeervol, een redelijk interessant verhaal, prettig innemend geacteerd (vooral die Amerikaanse man had een fijne rol en zijn liefde en jaloezie maar wil dingen te accepteren en respecteren bracht hij geweldig), een einde dat zeer oké is, boeiende thematiek (kiezen tussen twee mooie dingen, en verdriet voelen omdat je er één moet laten gaan) en een prima opbouw.

Maar, misschien omdat deze te perfect is, mist de film wat glans. De film mist een beetje een eigen smoel. En de film gaat echt veel te gladjes voorbij. Ondanks al het moois had ik heel weinig binding met de film als geheel, die liet me redelijk koud. Waardoor op momentjes de film zelfs wat begon te slepen. Puur op punten scoort de film goed en dit ding is zeker niet slecht, maar ik had op basis van de trailers echt veel meer verwacht en gehoopt. Net aan 3,5*.

Middelmatige film met een weinig origineel verhaal. Over situaties/verstandhoudingen als deze zijn al zo veel films en series gemaakt. Toegegeven, ik kan er zo gauw niet een opnoemen, vermoedelijk omdát het zo alledaags is.

Acteerwerk was verder prima, en best een aantal mooie plaatjes. Verder de standaard-ingrediënten voor een dramafilm. Stemmige muziek onder lange shots, dat soort werk.

Voor de ondertiteling leken de Vlaamse ondertitels hergebruikt. Wees dus alert op enkele betekenisverschillen, zeker onder de Koreaanse dialogen waar je de bron (hoogstwaarschijnlijk) niet kunt verstaan (bijv.: BE "Wie zijn er nog?" = NL "Wie zijn er nog meer?").

Hier moest ik vrijdagavond wel even van bijkomen. Wat een filmbelevenis. In de handen van een mindere regisseur/schrijver had dit helemaal fout kunnen aflopen, maar Celine Song weet precies waar ze heen wil met het verhaal en ontwijkt iedere potentiele valkuil. Tot aan dat schitterende einde.

Met name Greta Lee is een buitengewoon fijne actrice.

Ik snap de lovende recensies niet. Ik vond het een saaie film met een niet echt sympathieke hoofdrol. De echtgenoot heeft weinig diepgang en de figuranten vallen op door hun onnatuurlijk acteren. Bij tijden ook slecht vertaald: welke volwassen vrouw zegt 'mijn mama' en er stond steevast immigreren, terwijl emigreren bedoeld werd. Maar goed, dat is geen fout van de film zelf.

Zeker geen slechte film, maar het kabbelde mij te veel. Het laatste halfuur was het beste deel van de film. Wat ik met name miste waren de dialogen.

Prima film, maar niet erg spannend. Het viel me wel op dat het einde van de film beter is. Ik vind het acteerwerk goed wat de film prettig maakt om naar te kijken. Hoewel ik dus enige spanning miste heeft deze film mij wel enthousiast gemaakt om vaker kleinere, minder bekende producties te gaan kijken.

Mooi verhaal, mooi gespeeld, maar net iets te onbestendig om echt indruk te maken. Dit komt deels door de nogal standaard cameravoering en de nogal nietszeggende muziek, maar het lage tempo helpt ook niet bepaald mee. De film moet het vooral hebben van een aantal rake observaties en sterke dialogen. Het ingetogen einde, zo alledaags dat het haast magisch wordt, is prachtig.

Ontgaat me even waarom “niet spannend” genoeg een kritiek punt is, het is geen thriller oid?