Past Lives (2023)

Het is inderdaad geen thriller. Maar de film was zeker voor het pauzemoment interessanter om te zien als er meer in gebeurde.

Wellicht verklaart dit ook dat de bioscoopzaal waarin ik zaterdag zat vol was met bejaarden. Voor wie een film waarin meer gebeurt misschien niet prettig is.

Mooie film, met zeker tegen het einde volwassen emoties zonder dat er soapachtig drama of een koppel dat uit elkaar gaat aan te pas komt. Ik was de laatste 20 minuten een beetje bang dat er nog iets radicaals zou gebeuren, maar gelukkig was dat niet het geval. Hoe ze rustig terugloopt en uiteindelijk huilend ('sorry') met hem naar binnen gaat is erg sterk.

Erg prettig en relaxed om te kijken en veel scènes zijn interessant in beeld gebracht, ook door de mooie achtergronden van onder andere de skyline van New York. Wat me wel opviel, maar dat was misschien omdat ik er toevallig op lette, was dat de figuranten op een gegeven moment allemaal bestonden uit idyllische stelletjes. Geen drommen toeristen, geen ‘echte personen’, en toen kwam het ineens allemaal wat artificieel over, maar goed, dat is een klein punt verder.

Omdat ik die vergelijking al zo vaak heb gemaakt mocht ik dat van mezelf niet meer, maar bij deze film is het inderdaad weer op zijn plaats. Drie verschillende tijdsperiodes, hoewel (vooral) de eerste wel erg kort was.
Trouwens ook wel een leuke touch dat de film begint met een fragment uit de eindscène, iets wat ik al vermoedde aan het begin. Is vaker gedaan, maar ik vind het altijd wel werken om de film net wat meer 'body' te geven.

Ruime 4*

Ah, was ik toch niet de enige die het was opgevallen

"De rustgevende original score, minimalistische maar eveneens zorgvuldig samengestelde en adembenemende visuele presentatie en de realistische, ongeromantiseerde weergave van een klassiek liefdesverhaal maken van 'Past Lives' een aangenaam tempogebonden, atmosferisch vredige en cultureel rijke narratieve reis die afstand neemt van de vaak afgezaagde Hollywood-stijlfiguren en die desondanks iets met zich draagt wat dicht bij huis voelt. Met geweldige vertolkingen als extra bonus, zal deze film zeker je hart beroeren."

Een uitmuntende 8,7/10 vvan mij voor Past Lives. Zeer kalmerend en verfrissend te noemen.

Fraaie film, waarin met name de sprookjesachtige, maar toch ook soms jazzy soundtrack opvalt. Maar ook qua plot en acteerwerk heeft de film veel te bieden. De titel slaat op vorige levens in de zin van boeddhisme, maar waarschijnlijk ook op het eerste gedeelte van het leven van de twee protagonisten voordat de protagoniste emigreerde uit Korea. Het draait natuurlijk om wat hun huidige connectie is, is hoeverre is men nog dezelfde persoon na twee decennia, net zoals het de vraag is in hoeverre je dezelfde persoon bent wanneer je reïncarneert (waar ik overigens niet in geloof).

Het wordt allemaal sterk uitgewerkt met prima acteerwerk, waarbij met name de echtgenoot van de protagoniste opvalt, aan wiens gezicht af te lezen valt dat hij niet blij met de situatie is, terwijl hij beseft dat protesteren onredelijk zou zijn. Het einde, waarbij de protagoniste de protagonist uitzwaait en in tranen uitbarst in de armen van haar echtgenoot, waarbij duidelijk wordt dat pas op dat moment de klap van het afscheid decennia eerder aangekomen is.

Zoals gezegd was de soundtrack voor mij het sterkste punt van de film. Het camerawerk is verder meer dan degelijk, er is duidelijk nagedacht hoe alles in beeld te brengen, hoe te pannen. Desondanks blijven de beelden toch wat achter bij de muziek. Een klein punt van kritiek, want verder verdient de film een dikke 4*.

Mooi, maar wat te braaf: uitwerking, psychologie, regie, beelden, muziek..., allemaal wat te gemakkelijke romantiek.

Ja, hier ben ik het toch wel mee eens. Heb toch nog sterk getwijfeld tussen een 3,5* of een 4*, maar al met al verdient het tweede deel van Past Lives meer lof dan een 3,5*. Welbeschouwd is deze film weinig verheffend, en tegelijkertijd beter dan menig romantische film. Er sluimert continu een broeierige sfeer tijdens de film, maar het is er eentje die moet resoneren. Wanneer deze onderlaag je niet pakt zul je vooral een lange zit ervaren bij deze ietwat vreemde ménage à trois. Past Lives raakt aan diepfilosofische thema's omtrent de liefde. Over het lot, toevalligheden, reïncarnatie en ongrijpbare connecties tussen twee individuen. Of is het gemijmer in de marge tussen twee jeugdliefdes?

Brave film die eigenlijk onderhouden - maar saai - blijft tot aan het einde.

De spanning tussen de 2 personages is enkel op het einde te voelen. De verliefdheid is bij Hae Sung overgeslagen in vriendschap. Hij beseft nu goed dat 12-jarige Koreaanse Na-Young dood is, en dat er enkel nog de Amerikaanse Nora overblijft. Nora beseft op haar beurt dat samen met Hae Sung ook haar laatste link met haar jeugd in de taxi stapt.

Viel me toch een beetje tegen. Wel erg simpel en minimalistisch allemaal. Bovendien kon ik het verhaal van begin af aan helemaal volgen en dat is althans voor mij, ook geen pluspunt. Er moet toch iets onduidelijks in zitten waardoor er wat om over na te denken achterblijft.

De dialogen waren ronduit kinderlijk, zo nu en dan zelfs bij het irritante af. Geen gespetter, geen echte filosofische vergezichten en de diepgang moest kennelijk vooral komen uit het trage spreektempo en de net iets te lange onbelangrijke scènes. Nou ja, mijn mening dus, maar ik ben dan ook niet zo van de reïncarnatie.

Prachtige film. Weemoedig op een heel mooie, niet sentimentele manier. De tragiek in de film vloeit niet voort uit een conflict, er is niemand iets aangedaan. Geen van de karakters doet ook iets verkeerd of slechts. Je vraagt je daarom lang af bij wie de hoofdrolspeelster thuis hoort. Het einde is ook prachtig en hartverscheurend. In deze film is de voorbije jeugd een voorbij leven. Absolute aanrader

Was net als meerdere users hier benieuwd/bang hoe ze het einde zouden gaan inkleden maar dit was echt heel goed gedaan.

Heel mooie film!

https://youtu.be/hubyFqSUaGA?si=h24UVL8rVQRZQHwS

Nog iets aangrijpender.

'Tot dan'

Echt de allermooiste slotwoorden van alle films die ik tot nog toe in mijn leven gezien heb en dat zijn er zeer veel geweest.

Wat wonderschone film. Dagblad Trouw had gelijk toen zij in de recensie schreef dat zij 'zelden zo’n tedere en wijze liefdesfilm had gezien'. Een letterlijk tijdloos liefdesverhaal dat manoeuvreert tussen verleden, heden en toekomst en juist dat maakt die slotzin zo ontzettend aangrijpend.

Een mooie film, die me op veel manieren aan Columbus (Film, 2017) - MovieMeter.nl deed denken. Rustige films met veel aandacht voor de personages, slice of life terwijl er stiekem juist veel diepere thema's ook voorbij komen. Mooie cinematografie en een heerlijk ontspannende score. Hoewel Columbus mij toch wat meer deed, omdat ik de romantiek hier wat minder interessant vond. En ja, de finale hier is mooi, maar ook niet briljant. Ik kan me wel vinden in het commentaar dat het net iets te braaf was. Mooi uitgewerkt, maar net niet eigenzinnig of bijzonder genoeg om me over enkele maanden nog bij te blijven.

Halve week later, maar ja, dat einde, hmm dat is toch wel erg fijn hoor. Prachtig in de eenvoud, maar tegelijkertijd ontzettend open voor interpretatie en dus complexer dan het initieel oogt. Of wellicht toch niet?
Herkenbaar voor menig kijker en door de presentatie kan het prima als blank canvas dienen. "Wat nu?" of nog beter "Wat als?" Vragen die waarschijnlijk ieder mens wel eens gesteld heeft in hun interne dialogen.

Voorbije periode nog soortgelijke films gezien rond Zuid-Koreaanse migratie. Denk maar aan Riceboy Sleeps (Film, 2022) of Minari (Film, 2020). Deze steekt er toch bovenuit. Wat een prachtige warme film valt nog eind 2023 in de bus. Deze mag meteen in mijn top 10 van het jaar komen.

De gehele film door wordt de vraag gesteld hoe het had kunnen zijn. Wat zou er gebeurd zijn tussen Nora en Hae Sung wanneer ze niet van elkaar gescheiden werden? Wat als Nora zovele jaren later niet gehuwd was geweest met Arthur? Een intrigerend begin van de film. Een scène die later in de film hernomen wordt. Bij aanvang van de film wordt het drietal geobserveerd en wordt gespeculeerd wie wie is. Het is het begin van een reis van liefde, vriendschap, hoop, opportuniteiten, maar ook over rouw, over hoe het ooit had kunnen zijn ...

Het is een film in drie hoofdstukken, verspreid over 24 jaar. Alles vloeit mooi in elkaar over. Het is een delicaat ingetogen portret over de keuzes die gemaakt zijn en over de routine die in ieders leven is geslopen. Geen zuivere romantische film, want dat is het niet. Geen Hollywood. Geen happy end eindigend met een tongzoen of wat dan ook. Heerlijk!

Een bepaalde esthetische schoonheid is zeker aanwezig maar de film heeft verder weinig om het lijf helaas. Emotioneel dun thema wat helemaal word uitgesponnen. Draaien en keren op een vierkante centimeter. Het wat wel wat extra thematiek kunnen gebruiken om het geheel wat invulling en kleur te geven. Het is in alle eenvoud wel redelijk overtuigend gebracht. Het acteerwerk, de cinematografie, het tempo, de muziek, het is consistent. Consistent saai in mijn optiek.

A24 is en blijft een soort keurmerk voor op zijn minst interessante kleine films. En dit is meer dan slechts een interessante film, het is een van de beste van heel 2023. De personages voelen zo ongelofelijk echt aan. De film was nog maar een paar minuten oud en ik was emotioneel al zo geïnvesteerd zoals ik doorgaans hooguit aan het einde van een film ben. Ik denk vooral doordat een hoop in de film zo universeel herkenbaar is, nog meer voor immigranten ongetwijfeld. Je kan merken dat Song uit haar eigen ervaringen heeft geput.

Hoewel de film aangenaam klein is gehouden met personages en locaties die levensecht overkomen is de film zeker geen veredelde documentaire of droge vertelling. Er is een bepaalde fraaie symmetrie in het schrijfwerk, en de elegante cinematografie is wat van de mooiste die ik dit jaar gezien heb. De dialogen en acteurs zijn ook echt fantastisch. Het bitterzoete einde zal niet als een verrassing komen als je wel eens een film van dit soort hebt gezien, en een betere verwacht ik niet meer te zien dit jaar. Sinds Aftersun ben ik niet meer zo geraakt door een film denk ik. Wat een verbluffend debuut.

IH88 voorspelde correct dat Past Lives de titel was die ik persé wilde zien voordat ik met een gerust hart mijn eindlijst definitief zou maken, en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Ik kan er niet bij bij Celine Song hier haar debuut maakt, met dit fenomenaal betrokken, ingeleefde werkje. Greta Lee, Teo Yoo en John Magaro verdienen ook absoluut credits, maar wat een belofte is deze regisseur. On Par met Linklaters Before trilogie, wat mij betreft.

In-Yun

Past lives gaat over het Koreaans Boeddhistisch concept In-Yun. Deze heeft betrekking op de connectie, het lot of de bestemming van twee mensen in dit leven. En niet alleen in dit leven, maar ook in vorige levens. Daarnaast kan je de gebeurtenissen uit de film ook zien als een soort van butterfly effect. De koers van je leven wordt bepaald naar aanleiding van bepaalde keuzes die je in je leven maakt, of gebeurtenissen in je leven waar je zelf geen invloed op had, maar die je koers in dit leven wel bepaald kunnen hebben. Wat gebeurt er wanneer heden en verleden samenkomen?

De rol die eerdere liefdes in ons leven kunnen spelen beslaan een universeel thema, en het is dan ook niet verassend dat het script voor een deel op het leven van de regisseuse zelf gebaseerd is. Het laat je ook nadenken over je eigen leven. Wat als mijn leven een andere wending genomen had, of wanneer ik in het verleden andere keuzes had gemaakt? Welk gevolg zou dit Butterfly effect op mijn nu-dagelijkse leven hebben gehad? Het is een alledaags onderwerp, die niet geromantiseerd wordt. Door de partner van Nora wordt dit heel treffend samengevat: “in the story I would be the evil white American husband standing in the way of destiny. I’m the guy you leave in the story when your ex-lover comes to take you away”

Natuurlijk had dit ook een uitkomst kunnen zijn, maar in de dagelijkste realiteit kan je ook heel gelukkig zijn met je huidige geliefde, waarbij dit met een andere geliefde weer op een heel andere manier had kunnen zijn. Iedere relatie is anders omdat ieder mens anders is, en dus ook de dynamiek weer van relatie tot relatie verschilt.

Ik kan hier eindeloos over doorgaan, maar over de film kan ik kort zijn. Ik vond het een prachtig liefdesdrama, die met gemak een heel hoog doktersromannetjes gehalte had kunnen hebben. Gelukkig is dit niet het geval en laat de film een realistisch beeld zien over connecties tussen mensen, in plaats van dat het in de valkuilen van een standaard Amerikaanse productie stapt.

4,0*

Degelijke film die voor een behoorlijk deel gaat over Skypende vrienden.
Vooral Hae Sung lijkt na al die jaren nog altijd hoop te hebben op meer dan vriendschap, of spijt te voelen dat al die jaren voorbij zijn gegaan zonder contact, laat staan fysiek contact.
De scènes in New York zijn heel sfeervol en mooi gefilmd.
De personages zijn rationeler dan ik had verwacht, maar ze hechten ook aan spirualiteit betreffende 'vorige levens'. Blijkbaar zijn ze toch niet voorbestemd om samen te zijn.
Ik vind Nora niet zo'n aantrekkelijke vrouw, ook in haar doen en laten niet.

Heb ergens in de krant gelezen, op de valreep nog de film van het jaar. Sorry het is geen slechte film, maar om dit nu de film van het jaar te noemen gaat mij toch veel te ver. En eerlijk soms werd het toch een beetje vervelend vond ik. Het leven hangt voor een groot stuk af van allerlei toevalligheden, gelukkig maar...goed maar niets bijzonder..

Een heerlijke slow-burner met prachtig camerawerk. Hoe de camera soms de focus bij één personage houdt tijdens een conversatie is een bijzondere manier om de kijker geïnvesteerd te krijgen, maar ook de lange shots in New York zijn adembenemend. Daarnaast wordt de film gedragen door het sterke acteerwerk van zowel Greta Lee als Teo Yoo, die hier overigens wel wat weg heeft van mijn favoriete acteur Chow Yun-Fat. Voor de liefhebbers van de Before trilogie en It's Already Tomorrow in Hong Kong is dit een must-see, en ik ben blij dat ik deze nog op de valreep in mijn top 10 van 2023 kan plaatsen.

Prachtig

Een mooi portret van twee jeugdvrienden die elkaar vele jaren later terug tegen komen. Met de vraag of afhangt van het lot dat ze terug samen zijn, of dat ze teren op mooie herinneringen. De rustgevende manier van vertellen en de heerlijke score, nemen je mee in dit liefdesverhaal. Ik moest even denken aan de film Perfect Days (2023) van Wim Wenders, ook al heeft dat een ander thema en speelt dat zich af in Japan. Maar de stijl lijkt wel wat op elkaar, al maakte Perfect Days dan weer meer indruk op mij. Past Lives blijft van de clichés weg en heeft vooral een mooi warm einde, zodat de film zich niet vast rijdt in filosofische gedachten maar het geheel ook perfect weet af te ronden. Eén van de mooiere films van 2023.

Prachtige film over twee schoolvrienden die elkaar na jaren weer zien. Goed opgebouwd en ondanks dat het verhaal bijna een kwart eeuw beslaat, heeft de film een aangenaam rustig tempo. De verliefdheid tussen de twee hoofdpersonages is voelbaar en in dat opzicht deed de film me denken aan de Before-trilogie. Mooi acteerwerk en mooie dialogen in dit ontroerend mooie regiedebuut van Celine Song.

Was dit nu dé film van 2023? Helaas niet voor mij. Ik was er nochtans met hoge verwachtingen voor gaan zitten (en op een bitter koude zondagavond velen met mij, dat gelukkig wel).

De film begint met stemmen van mensen die we nooit te zien krijgen. Zij zien de 2,5 hoofdrolspelers aan de bar zitten en speculeren over de relatie tussen deze 3 vreemden. Het lijkt wel het uitgangspunt van deze film geweest te zijn. Dan springen we in een teletijdmachine naar respectievelijk 12 en 24 jaar terug… Ondertussen ontwikkelt het verhaal zich heel statisch met bijna alleen 'talking heads'. En heel, héél de tijd badend in melancholische muziek. Te veel van het goede.

Sloeg het dan zo tegen? Nee, maar wild werd ik er nu ook niet van. Het blijft allemaal heel beschaafd en ingehouden, onuitgesproken vaak. De dame was dan ook eerder schrijfster, niet zo zeer spreekster. Hae Sung liep iets duidelijker verloren met zijn gevoelens in die vreemde stad New York. Deze film knettert nergens, hoogstens smeulen en ook dat vonkje lijkt bij mij nu al uitgedoofd. Jammer.

Ik ben het hier wel mee eens. Vee recensenten spreken over de diepe karakteruitwerking. Ik vond het op de vlakte blijven. Een Noah Baumbach film heeft veel complexere en dieper uitgewerkt karakters ( om een voorbeeld te geven)

Mooie en integere film met een aantal sterke scènes.
Over het terugvinden van een jeugdvriend, een zekere aantrekkingskracht en de vraag: wat als het leven anders was gelopen?

Waarschijnlijk doe ik de film tekort met bovenstaande samenvatting, want ik vind het lastig om het te omschrijven. Daarom begin ik eerst maar even met een gemakzuchtige vergelijking: het deed me in de verste verte wat denken aan Before Sunrise/Sunset met een vleugje Bridges of Madison County. Ben ik gelukkig in mijn huidige leven? Wat als ik een andere keuze had gemaakt, was ik dan gelukkiger geweest? Hoe had mijn leven er dan uitgezien?

Wat Past Lives onderscheidt van deze films is het feit dat er een extra laag inzit vanwege Nora/Na Youngs Koreaanse roots. Ze is op jonge leeftijd van Korea naar Amerika geëmigreerd en heeft een heel leven opgebouwd in de VS met haar man Arthur.
Wanneer ze Hae Sung opnieuw ontmoet, spreekt ze uitsluitend Koreaans, en daarmee is ze de speelsere Na Young, terwijl ze met Arthur alleen maar de Amerikaanse, ietwat nuchtere Nora is.
Het Koreaans fungeert als een overgang naar die 'andere' gevoelswereld, die aan de ene kant de band en chemie met Hae Sung versterkt, maar afstand creëert richting Arthur.

Een interessant gegeven, al is het niet echt duidelijk waarom Nora en Hae Sung nog zoveel voor elkaar voelen; Nora emigreerde immers op haar 12e, dus hebben ze elkaar alleen als kinderen gekend. Als ze als twintigers een tijdje videobellen, ontwikkelen ze wel gevoelens voor elkaar, maar de vraag is hoe betekenisvol dat is zonder fysieke liefdesrelatie. Nora's abrupte afscheid hakt er wel in, maar toch vond ik het geen ontzettend sterke basis voor het gevoelsdilemma anno nu.

En toch...Nora's relatie met Arthur is wat uitgedoofd en verveeld. De spanning en romantiek is eruit, of misschien is dat er nooit écht geweest en zijn ze alleen uit praktische overwegingen bij elkaar. Wat ook blijkt uit een gesprek als ze samen in bed liggen. Arthur is sowieso heel onzeker over zichzelf en hun relatie. Zij verzekert hem dat ze van hem houdt, maar echt voelen doe je dat als kijker niet. Sowieso is ze niet zo heel expressief.

Arthur vindt het prima dat Nora haar jeugdvriend ontmoet, maar dat is niet van harte.
Het avondje uit met zijn drieën aan de bar was dan ook ongemakkelijk en de spanning was goed voelbaar. Arthur vond het niet leuk om erbij te zitten (begrijpelijk) al speelde de taalbarrière daarbij natuurlijk ook een rol. Als Nora en Hae Sung dan gemakshalve in het Koreaans verder praten en hun gevoelens op tafel gooien, voelt Arthur zich helemaal het vijfde wiel.
Hoe dan ook, mooi gefilmd en wat mij betreft het sterkste deel van de film.

Het einde sloot er mooi op aan: Nora die huilend terug komt lopen van het misschien wel definitieve afscheid van Hae Sung. Wat haar tranen écht betekenen, daar kunnen we over speculeren, maar dat het de film naar een hoger plan tilt, staat vast.

4*

Een menselijk verhaal dat de vraag 'Wat als' stelt.

Past Lives is een rustige, ingrtogen kijk op een verhaal dat we zeker al eerder hebben gezien. Het concept is erg simplistisch en het verhaal stelt niet veel voor. De film vertrouwt vooral op de geweldige acteurs die deze personages geweldig neerzetten. Dit is een voorbeeld van perfect non-verbaal acteren.

En op de een of andere manier werd ik er niet helemaal in getrokken. Ik weet dat het een ik-ding is, want het is duidelijk dat iedereen deze film geweldig vindt. Het tempo ligt erg laag en hoewel ik meestal wel van dit soort films kan genieten, voelde ik me hier een beetje te afstandelijk om me er echt iets van aan te trekken.

Desalniettemin ziet de film er prachtig uit en de acteurs zijn geweldig.

3,5*