Past Lives (2023)

Akelig echte film, met een romantisch verhaal dat echter heel anders aan weet te voelen dan ontzettend veel Hollywoodfilms doen omdat je gewoon gelooft wat je ziet op het scherm. Twee Koreaanse kinderen zijn gek op elkaar tot er eentje emigreert naar Amerika. Via internet komen ze weer in contact, maar ook dat verwatert. En dan jaren later wordt ze opgezocht en moet ze omgaan met de emoties van het leven. Maar de film trapt gelukkig niet in de bekende clichés als dat de nieuwe echtgenoot een eikel is of dat het leven een sprookje is en altijd mooi eindigt. Haar partner is liefdevol en begripvol ondanks je duidelijk merkt dat hij met de situatie in zijn maag zit en zij laat haar leven niet bepalen door emoties en haar hart, maar haar gevoel wat bij haar hoort. Diverse momenten in het laatste deel van de film zijn een beetje pijnlijk om te zien, zoals de halfslachtige dialoog tussen de mannen in het restaurant en het ongemakkelijke afscheid bij de taxi en haar wandeling terug waarna ze in tranen uitbarst. Mooi. Maar het voelt enorm echt aan. Je vraagt je overigens wel af hoe gelukkig ze is in haar nieuwe leven, maar die keuze maakt ze zelf. Soms loopt het leven anders dan je heel lang had gehoopt en gedacht. Gewoon een erg sterke film met ijzersterk acteerwerk.

4*

Wanneer Na Young van Seoel naar Toronto en uiteindelijk New York emigreert, laat ze een deel van zichzelf achter. Haar nieuwe naam, Nora Moon, geeft aan dat ze volledig wil assimileren aan de Amerikaanse cultuur. Het kleine Koreaanse meisje bestaat niet meer; zij behoort tot een vorig leven.

Door de moderne telecommunicatie is de kloof echter verkleind. We leven in een geglobaliseerde wereld. Een videochat met haar Koreaanse jeugdvriend roept de herinnering op aan het verdrongen gedeelte van zichzelf. Een boeddhistische theorie stelt dat twee mensen die verbonden waren in een vorig leven, voorbestemd zijn voor elkaar. De keuze tussen twee mannen is ook de keuze tussen twee culturen en tussen twee identiteiten.

Er zitten mooie beelden in van de grootstad New York, met z'n wolkenkrabbers, neonlichten en kolossale hangbruggen. Ook Seoel ziet er verwesterd en gemoderniseerd uit. Verrassende camerastandpunten tonen meerdere dingen tegelijk, bijvoorbeeld wanneer iets te zien is door een raam of op een scherm. Met dit autobiografisch getinte debuut vestigt de Koreaans-Canadese Celine Song zich als een regisseur en scenarist om in de gaten te houden.

Dit drama eens bekeken en het was niet mis. De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort. De cast kwam ook naturel over.

Het is gelukkig ook niet zo voorspelbaar, wat ook een pluspunt is. Toch wel eens het bekijken waard.

Dit is in zijn genre geen slechte film, maar zo'n hoge score verdiend deze film nou ook weer niet.

Greta Lee heeft iets 'leuks en aandoenlijks' over zich, waardoor het makkelijker kijken is in de lange scenes, waar niks gezegd wordt.

Toch kon de film mij niet echt raken. Het is zeker best een mooi verhaal, maar gewoon niet uitmuntend.

De soundtrack is wel prachtig en ga ik nogmaals beluisteren.

Hoewel het onderliggende thema best interessant kan zijn, vond ik dit een ronduit saaie en teleurstellende film. Wellicht omdat ik weinig met de beide hoofdpersonages had. Hun onderlinge band is niet echt boeiend, hun personages worden niet erg uitgediept en de film kon mij (mede daardoor) nergens raken. Veel chemie was er mijns inziens ook niet tussen beide hoofdrolspelers.

Soms heb je van die films die erg mooi gemaakt zijn, maar iets te perfect aanvoelen en te veel de film is geworden die je ervan verwacht had. Past Lives is er precies zo eentje geworden.

Toegegeven, de laatste 20 minuten zijn erg knap met de ontmoeting tussen Hae Sung en Nora’s man en het afscheid tussen Hae Sung en Nora. Je ziet dat Nora’s man het wel moeilijk heeft met het feit dat zij nog iets voelt voor haar jeugdliefde, maar gelukkig wordt hij hier niet afgeschilderd als de slechte echtgenoot, maar juist iemand die erg begripvol is. Ook het eindshot waarbij Nora in tranen terugloopt na het afscheid met Hae Sung is eentje die prima past in deze film. Geen groots drama met een tongzoen of dergelijke als afscheid, maar het wordt op een knappe manier klein gehouden.

Jammer genoeg verlopen de 60-70 minuten daarvoor te gezapig en volgens de verwachtingen. Dat we in de openingsscène al meteen het beeld krijgen tussen het drietal in het café doet de film wat mij betreft geen goed. Het zorgt ervoor dat de komende 60 minuten al snel door de kijker zelf kan worden ingevuld (de 2 jeugdliefjes die uit elkaar gehaald worden, jaren later terug in contact met elkaar komen, ondertussen een eigen leven hebben opgebouwd en dus samen geen toekomst meer hebben,…).

Echt onder de indruk ben ik dus niet. We hebben dit soort van romantische drama’s al vaker zien voorbijkomen, alleen is het wel mooi gemaakt met een rustige sfeer en zijn de laatste 20 minuten behoorlijk sterk.

3*