Aftersun (2022)

Naar verluidt een persoonlijke film van debuterend regisseur Charlotte Wells. Mogelijk schuilt daarin mijn probleem, want ik kreeg ondanks de prima vertolkingen van Paul Mescal en de jonge Frankie Corio op geen enkel moment een binding met het verhaal, dat ik afgezien van een paar momenten weinig bijzonder vond. Dat zal wel aan mij liggen.

Had aardig wat verwachtingen van deze film, maar het viel toch iets tegen. Het is kleine film met veel potentie, typisch Brits ook qua realisme in de thematiek, eenvoudige karakters, en afwerking zonder opsmuk. Wells heeft een scherp oog voor het creëren van een mooie dynamiek tussen vader en dochter op subtiele en eigenlijk ongrijpbare wijze. Ze toont daarmee een talent dat weinigen is gegeven.

Het probleem zit echter in de eerste helft die ronduit saai en oninteressant was. Pas met terugwerkende kracht zie je het nut van de opbouw om de speciale dynamiek vorm te geven, maar het is te laat; de eerste regel van film is toch dat het moet boeien. Ze tuint hier eigenlijk in de valkuil die vaker als keerzijde van de medaille opdoemt bij 'typisch' Britse films zoals hierboven beschreven: veel rauwheid, maar te weinig interessant om te rechtvaardigen dat de kijker zoveel onderhuids drama te verteren krijgt.

In het tweede gedeelte wordt het geleidelijk interessanter, zowel qua verhaal als cinematografie, en toont Wells haar talent. Het tempo versnelt, er is filmisch meer te beleven, en het drama krijgt een fijner karakter. Het is dus zeker de moeite waard om Wells te blijven volgen, maar dit debuut haalt slechts ternauwernood een voldoende.

Sfeervol coming-of-age waarin de 11-jarige Sophie [Frankie Corio] met haar vader Calum [Paul Mescal] vakantie viert in Turkije. Er is een kink in de kabel maar pas na een aantal gebeurtenissen en ontmoetingen waardoor Sophie een persoonlijke groei doormaakt wordt duidelijk welke schaduw er over deze vakantie hangt. De slotonthulling is letterlijk en figuurlijk er niet één om vrolijk van te worden en het plot meandert teveel, maar Wells stijlvolle regie en het innemende spel van Corio maken veel goed.

Meh.... Traag en er gebeurt eigenlijk niet veel. We zien een saaie vakantie van een vader met zijn dochtertje van elf. Veel meer is het eigenlijk niet.

Aan de cast heeft het niet gelegen maar het verhaal vond ik eerlijk gezegd niet zo boeiend. Geen voldoende.

Het is misschien een tranentrekker voor sommigen maar mij deed het niets. Het is allemaal heel suggestief. Ik bedoel ik had eigenlijk niet echt door dat de vader echt uit het leven lijkt te willen stappen. Leek mij lange tijd gewoon vreemd en onverantwoordelijk gedrag te zijn. Ik denk als dat gevoel je niet pakt de hele film het niet doet. Voor mij dus eigenlijk helaas een nope al is het niet saai om naar te kijken. De dochter weet de camera goed te pakken wel alsook Paul Mescal speelt prima. Ik denk dat ik de film misbegreep tot in feite na de film gedaan was. Ergens jammer, ergens ook wel speciaal dat nazinderende dat deze film heeft. Ik weet niet goed wat voor waardering ik hierop moet plakken. Eigenlijk wil ik helemaal geen waardering geven, maar het zal dan een gematigde 3/5 zijn.

Sfeervol, melancholisch drama over de relatie tussen gescheiden vader Calum (Paul Mescal) en zijn elfjarige dochter Sophie (Frankie Corio) tijdens een vakantie in Turkije in de jaren '90. Mescal en vooral Corio zijn uitstekend in de dromerige, nostalgisch aanvoelende flashbacks, maar waar de film steken laat vallen is in het heden, wanneer een nu volwassen Sophie, inmiddels vervreemd van haar vader, terugverlangt naar het verleden. Bij die scenes voelde ik geen klik met de personages en situaties. Gelukkig krijgen de flashbacks de meeste tijd toebedeeld.

Viel me erg tegen. Je moet er zelf een verhaal bij bedenken en daar houd ik niet van. Ook geen verrassend einde met een plot, waarop ik nog had gehoopt.

De verwachtingen lagen redelijk hoog en ik keek dus uit naar deze debuutlangspeelfilm van Charlotte Wells. Laat ons meteen met het einde beginnen. Sterk en inderdaad pakkend. Je weet dat er iets staat te gebeuren en het geduld van de kijker wordt op de proef gesteld. Voor mij was het wachten op Godot. Het kalf was eerlijk gezegd na anderhalf uur al eventjes verdronken.

Ik voelde weinig connectie met het duo. Ik had ook niet de indruk dat hun relatie er één was onvoorwaardelijke bijzondere liefde of steun. Gewoon een doordeweekse relatie tussen een gescheiden vader en zijn dochter die op een resort in Turkije zitten te lummelen. Van de ene strandstoel naar de andere ligzetel. Wat eten, wat drinken, snorkelen, een bustrip of wat karaoke. Geheel hoe ik me dergelijke vakanties inbeeld.

Hier en daar wel een prima cinematografisch of beeldstandpunt. Die scène met de TV als weerkaatsing was prima gedaan. Maar daartegenover stonden eveneens lange statische scènes met weinig reden. De kracht van het einde is gedurende de film afwezig. Het kabbelt te veel voort, doelloos haast. Jammer, wat snedigheid had de film goed gedaan en het einde éxtra krachtig gemaakt.

Geen slechte film, zeker niet, maar hij blijkt achteraf wel duidelijk beter in elkaar te zitten dan dat hij tijdens het kijken zelf werkt. Die twee korte stukjes met een volwassen Sophie zijn er ook enkel om duidelijk te maken hoe de film in elkaar zat (in dat eerste stukje enkel om duidelijk te maken dat dat Sophie is en inmiddels volwassen is), namelijk iemand die antwoorden zoekt en de vakantiefilm terugkijkt en aanvult met eigen herinnering.

Hoewel snel duidelijk is dat er wel iets aan de hand is (de dreiging is in de regie aanwezig) en je langzaam doorkrijgt dat dit weleens een depressie kan zijn, is het acteerwerk niet dusdanig dat dit me echt grijpt. Mescal heeft een bepaalde naturelle vanzelfsprekendheid die heel goed werkt in zijn interactie met de eveneens sterk spelende dochter, maar hij graaft niet diep genoeg. Zijn personage blijft te veel aan de oppervlakte hangen (en ja, met depressie zie je dat niet altijd aan de buitenkant, maar in een film als deze mis je dan wel iets).

Visueel wel fijn hoor. Dromerig, echt het vakantiegevoel pakkend en de loomheid en warmte worden goed gevangen. Ook heel krachtige beelden, sfeervol vooral. Soms ook bijzondere shots waarin meerdere dingen te zien zijn en je als kijker maar zelf moet kiezen waar je naar kijkt. Bij dat uitzichtpunt waar de camera langzaamaan wat naar rechts gaat en een tekst op een billboard verschijnt (die zegt verder niets bijzonders, maar de filmtaal dwingt je wel te kijken - leuk spelen met verwachtingen). Maar ook soms zo'n shot met een strakke blauwe hemel als enige achtergrond of de pastelkleurige luchten in de avonden boven de bergen verderop.

Ondanks veel van al het positieve werkt de film toch niet altijd. De film valt te vaak stil en aan alles voel je een bepaalde spanning maar er komt maar niets. De film stelt je geduld op de proef en naar mijn smaak net iets te veel. Naar boven afgerond 3,5*.

De film doet me wat denken aan The Florida Project (Film, 2017) waarin je ook naar een zonovergoten bestaan kijkt met spelende kinderen terwijl dat fijne vakantiegevoel ellende verbergt. Maar Aftersun is subtieler en daarmee werkte het voor mij minder: je ziet alleen maar een goede, aardige vader die van z’n dochter en zelfs de moeder van wie hij gescheiden is houdt en die met die dochter op vakantie in Turkije de gebruikelijke activiteiten voor toeristen onderneemt, zodat je als kijker gaat wachten op en zelfs zoeken naar het drama – is hij depressief en gaat hij zich verdrinken?; ontluikt bij haar de seksualiteit en gaat dat mis in haar contact met de oudere kinderen? – maar er gebeurt niets schokkends: er is uiteindelijk slechts de suggestie dat het drama erin bestaat dat dit de laatste keer was dat zij hem zou zien zodat de film haar herinnering is en haar zoektocht naar waarom hij hierna zou verdwijnen (het enige ietwat dramatische moment in de film waarin ze alleen achter blijft en verdwaalt, anticipeert zijn definitieve in de steek laten van haar na de vakantie). We komen er niet achter: er zijn allerlei hints te ontlenen aan de film c.q. herinnering maar het blijft gissen. De belangrijkste of zekerste les is misschien nog dat hij een getroubleerde jeugd heeft gehad en dat hij dat ongewild op z’n dochter heeft overgedragen omdat zij nu met verdriet en vragen zit. Maar omdat er niets gebeurt in de film – het is een herinnering aan een doorsneevakantie zoals bijna iedereen die heeft – en er geen vragen worden beantwoord, hou je een wat leeg en onbevredigd gevoel: dat is ongetwijfeld de bedoeling omdat de dochter dat gevoel ook heeft overgehouden en de film ons in haar laat verplaatsen maar het levert voor mij niet heel boeiende cinema op (zoals mjk87 hierboven al aangeeft wordt de film pas in de laatste minuut betekenisvol en interessant waarmee het geduld van de kijker wel erg op de proef wordt gesteld), al waardeer ik de film wel voor z’n authenticiteit en realistisch portret van een vader-dochterrelatie.

Verder lezen (volledige recensie)

Wat een debuut, deze bijzondere film over een vader-dochterrelatie, waarin ieder haar/zijn eigen problemen kent.
De dochter staat op het punt om haar kind-zijn af te leggen, en geniet van het leven.
De vader doet zijn best om zijn dochter van het leven te laten genieten in het besef dat deze vakantie hun laatste samenzijn zal zijn.

Regisseur Charlotte Wells dringt niets op. Het acteren van de vader en de dochter en de subtiele, kleine gebeurtenissen tijdens hun vakantie die Wells op haar beurt subtiel en klein in beeld brengt, vertellen een verhaal dat leidt tot een onontkoombaar slot dat mij na afloop minuten lang kluisterde aan mijn stoel.

En dan begrijp je dat de dochter, eenmaal volwassen, de videobeelden en foto's van deze vakantie terug wil zien om te begrijpen, om te begrijpen...

Prachtig!

Ondanks dat het verdriet bij het karakter van Paul Mescal af te lezen is aan alles in zijn lichaam, probeert hij er met zijn dochter nog wel wat van te maken. Het karakter van Frankie Corio is op haar beurt een stap aan het zetten richting de volwassenheid. Mooi om te zien hoe beide personages dit vormgeven.

In een interview gaf Wells aan dat ze beide hoofdrolspelers een tijdje met elkaar de tijd heeft laten doorbrengen, voordat ze gingen filmen. De band die dit oplevert, zie je terug in het spel van Mescal en Corio. De natuurlijkheid straalt er vanaf. Daarnaast spelen ze beiden fantastisch, en mogen we van de debuterende Corio nog meer verwachten.

Ik moet zeggen dat ik moeite had beelden te herkennen in het stroboscooplicht, waardoor dit niet het gewenste resultaat bij mij opleverde. Pas na het lezen van dat stukje van het script (Youtubefilmpje, spoiler), viel het kwartje. Prachtige film, met als hoogtepunt de uitstekende en geweldig geplaatste bewerking van 'Under pressure'.

Melancholie is het enige waar ik nu kan opkomen.

Toen de lichten terug aan gingen was de zaal in de Studio Skoop muisstil. Zegt genoeg.

Een zeer intieme film met een schitterende Paul Mescal en Frankie Corio. Geen enkel moment twijfelde ik eraan of ze echt vader en dochter waren. De dialogen zijn zo natuurlijk, de beelden van de reis nostalgisch en verlangend, de sombere ondertoon is hartverscheurend.

Waarschijnlijk een van de meest accurate portretten van depressie op film. Under Pressure zal me lang doen nadenken over dit meesterwerk.

4,5*

Toch wel echt een heel erg sterkte film, vond ik. Slim gedaan, die terugblik op drie niveaus (via camerabeelden, herinneringen en aannames). Ik denk niet dat ik eerder zo'n zwaar thema op zo'n lichte manier heb gezien. De dreiging is er de hele tijd wel, maar voor mij voerde het geluk vrijwel voortdurend de boventoon. Ik zag een gelukkig kind, een liefhebbende vader, en hoewel hij zijn issues had en zij dat natuurlijk wel voelde, drongen ze maar zelden op de voorgrond. Echt dapper en knap dat het allemaal zo subtiel bleef.

Over het einde: als je goed kijkt dan weet je natuurlijk hoe het afloopt, hoe het verder gaat nadat hij haar op het vliegtuig heeft gezet. Maar ik heb het idee dat de maker ons de gelegenheid biedt om zelf een gelukkiger einde te verzinnen. Ze laat een kiertje open om ervoor te kiezen dat het "slechts" een depressie was, die weliswaar diepe sporen achter heeft gelaten op de dochter maar niet tot een definitief einde heeft geleid.

Een geweldige subtiele film.

"They're just tired and everything is tired. Like you're sinking. I don't know. It's weird."

Dit is duidelijk zo een film die je even op je moet laten inwerken.

In deze coming-of-age volg je de jonge vader Calum die samen met zijn elfjarige dochter Sophie vakantie viert in Turkije. Het gaat er allemaal vrij gemoedelijk aan toe, maar ondertussen lijkt er wel iets te sluimeren op de achtergrond. Door het herbekijken van oude vakantievideo's tracht de twintig jaar oudere Sophie te achterhalen wat er met haar vader is gebeurd.

Ik vond het enigszins lastig om in de film te komen. Voor mijn gevoel leek ik voor het grootste deel naar gefragmenteerde filmpjes te kijken waarin vader en dochter standaard vakantieactiviteiten ondernemen. Hierdoor kon ik moeilijk een connectie krijgen met de personages, ondanks het aardige spel van Paul Mescal en Frankie Corio; een geloofwaardige vader-dochterrelatie.

Door enkele subtiele hints met de regie merk je dat er meer aan de hand is met Calum. Dit wordt slim gevangen in de vorm van dan wel een gesprek over de toekomst of het weergeven van hun spiegelbeeld. Op deze wijze probeer je als kijker deze verzameling van scherpe en onscherpe herinneringen beter te begrijpen, zoals je eigenlijk op je eigen jeugd terugkijkt. Met als hoogtepunt - voor mij - de karaokesessie en uiteraard het einde.

Al met al is 'Aftersun' een sfeervol coming-of-age dat je geduld flink op de proef stelt, echter brengt Charlotte Wells het wel met een bepaalde charme.

Dikke 3,0 sterren.

Mooie subtiele film die ondanks het feit dat er 'niks' gebeurt, niet verveelt. Dat is al een prestatie op zich. Credits daarvoor gaan naar beide hoofdrolspelers voor hun ingetogen acteerwerk, zeer aangenaam om naar te kijken.

Het knappe is ook dat deze film geen aaneenschakeling van gebeurtenissen nodig heeft om impact te maken. Zonder dat er echt nare dingen gebeuren hangt de triestige sfeer als een mist over de hele film heen. De aangrijpende slotscène zorgt voor een passend einde, al moet je dat als kijker deels zelf invullen.

Vond het niet zozeer subtiel als wel onuitgewerkt. Dat je de clou van het geheel uit een paar stroboscoopshots moet halen zegt al wat. Maar er zijn genoeg referenties naar een aankomende dood (het meest duidelijk al bij de duiktocht, drie keer maar liefst. 1: het shot dat Calum naar de diepte duikt en je nadien een lang shot van het wateroppervlak krijgt. 2. de opmerking van Sophie dat haar vader geen duikbrevet heeft maar dat hij vast veilig terugkeert. 3. de opmerking van Calum tegen de duikinstructeur dat hij niet verwacht had de 30 te halen. Niks subtiels aan.). Maar ja, Aftersun blijft inhoudelijk eigenlijk steken in het gegeven dat er mensen zijn die zichzelf van het leven beroven. Van het waarom en het proces en zelfs van de impact op nabestaanden zie je eigenlijk niks. Het is in die zin een anti-psychologische film. Dat kan prima zijn als je veel sfeer creeert, of een bijzondere flow, een mooie esthetiek. Maar dat zag ik niet in Aftersun, op een drietal muziekfragmenten na. Magere 2,5, met dank aan Queen nota bene, wie had dat kunnen denken.

Prettig voortkabbelende vakantiefilm over een vader die met z'n tienerdochter vakantie viert in Turkije. Ze proberen het gezellig te hebben met z'n tweetjes, en dat lijkt aardig te lukken. Die vader spoort weliswaar niet helemaal, kennelijk z'n scheiding niet helemaal verwerkt of tegen een depressie aan, meer kon ik er niet van maken. Je zit ongemerkt nog op een klein rampje te wachten, maar dat blijft uit. Met al die juichkreten en interpretaties hier kan ik niet zoveel. Aan het eind van de vakantie gaat de opvallend volwassen tiener terug naar huis en het lot van de vader laat de film in het midden. Maar oh, wat is die Frankie Corio een mooi meisje, en ze kan nog acteren ook.

Sophie kijkt terug naar de beelden van een oude vakantie als tiener, samen met haar vader. Het leek wel de zomer van hun leven. Een zomer vol ontdekking en plezier met een warme band tussen haar en haar vader. Maar dat ligt in het verleden en ze probeert in die beelden te zien of ze iets had gemist met blik van een 11-jarige.

Aftersun kijken we dan ook vanuit de blik van Sophie. Plezier maken en toch weinig moeten doen. Als kijker wordt je meegezogen in de melancholie van de vakantiebeelden. En toch merk je hier en daar een kleine krak in die zonnige zomer. Kleine subtiele dingen die een 11-jarige niet meteen opvallen, maar toch een impact hebben. Ook al is er nooit echt een concrete verklaring en dat moet ook niet. Maar het toont wel aan dat er iets mis was die zomer. En dat het misschien wel zonder te weten de laatste zomer was met die innige band tussen Sophie en haar vader. Het maakt daarbij niet uit of de vader in een depressie gesukkeld is of zelfs zelfmoord heeft gepleegd. Punt is dat de warme band met de vader er niet meer is. En dat roept later vraagtekens op natuurlijk die Sophie hoopt te beantwoorden door terug te kijken naar het laatste moment dat het nog wel goed liep: die bewuste zomer in haar kindertijd.

Ik ben gek op registrerende films en ik ben gek op films die langzaam onder je huid kruipen of films met subtiele gebaren, maar hier werkte het voor mij toch niet zo goed als ik had gehoopt.

Ik vind Frankie Corio's rol erg mooi. Zij is voor mij het stralende middelpunt van deze film.

De vaderrol spreekt me niet zo aan. Wat er precies in zijn hoofd rondgaat komen we niet te weten.

Ik had verwacht en gehoopt nog iets meer te zien van de volwassen Sophie en een kijkje in haar heden te krijgen. Maar dat blijft allemaal achterwege.

De manier van filmen vond ik niet zo speciaal of bijzonder mooi.

Je hebt soms films die vakanties registreren waarbij je bijna voelt dat je er aanwezig bent en bijna zintuigelijk waarneemt wat je ziet aan zon en zee en menselijke interacties, dat vind ik hier maar ten dele geslaagd.

Goeie film over een vader en zijn dochtertje die samen op zomervakantie zijn in Turkije. Een nogal trage film waarin ogenschijnlijk niet veel gebeurd. Maar de film zit wel vol kleine momenten tussen vader en dochter (en het is dan ook die relatie die hier centraal staat). Mooi naturel acteerwerk van Paul Mescal en de jonge Frankie Corio en ook een mooi einde. Met gemak 3.5 sterren.

I Want You To Know That You Can Talk To Me About Anything

Het was een veelbelovend concept, en dat het van A24 is maakt het nog interessanter. Inmiddels de dag voor mijn verjaardag gezien en nu pas toegekomen aan een recensie. Ja, dit was zoals het moest zijn.

Weemoed naar een herinnering uit je kindertijd. Allemaal zullen we ze hebben en allemaal zullen er een paar tussen zitten die tot op de dag van vandaag diepe indruk achter hebben gelaten en die voor altijd de melancholische snaren zullen raken. De dertiger Sophie lijkt daar ook vaak door geteisterd te worden. Na bijna twintig jaar is de vakantie naar Turkije nog altijd te voelen en te ruiken en ligt nog altijd dichterbij dan ooit... terwijl bepaalde andere zaken nooit dichtbij zullen komen.

Ze denkt terug aan die ene vakantie in Turkije met haar jonge vader. Het kan niet anders dan dat het het jaar 1999 is. De overeenkomst tussen twee kantelende levensfases staan hier al meteen centraal. Sophie is 11 jaar en de puberteit komt steeds dichterbij. Haar vader Calum heeft zojuist afscheid moeten nemen van zijn jonge jaren en begint aan de derde decennia van zijn leven. Het moment dat, na een impulsief leven te hebben geleid, de tijd ineens door zijn vingers glipt en nu pas de gelegenheid heeft gekregen om bij de zaken stil te kunnen staan en zich af te vragen of hij wel daadwerkelijk het leven heeft geleidt zoals hij het had gewild.

Maar het blijft veel open. Maar ondanks er hoofdzakelijk wordt gefocust op een aaneenschakeling aan fragmenten van een buitengewone vakantie op een dito vakantieresort, elke dag de zon schijnt, de plezier werkelijk van dit vader-dochter duo afstraalt, weet je dat het geen sprookje zal gaan worden.

Het vader-dochter duo zit echter geen dag stil. Ze zoeken de zon en de warmte op, wisselen het af met de verkoeling van het zwembad of de zee, soms koppelt Sophie zich aan enkele jongeren en lijkt ze in vertrouwen genomen te worden om soms haar eigen weg te gaan. Maar ook dat is niet voor niks, gezien Calum ook zo zijn eigen houtjes heeft.

Als kind zal je natuurlijk niet veel van de wereld weten, maar weet je ondertussen wel dondersgoed wanneer er iets wel of niet aan de haak is. Sophie koestert de liefde die ze van haar vader krijgt, maar kan ondertussen ruiken dat Calum dezelfde liefde niet aan zichzelf geeft. In hele abstracte dialogen en momenten krijgen we de persoonlijke problemen van Calum mee: Je pikt eruit: depressie, zelfminachting, uitvluchten zoeken in homoseksuele contacten, financiële problemen proberen te verbergen om het voor je dochter te doen, een vechtscheiding in het thuisland en zelfs suïcide gedachten... Ondanks alles hier om een mooie zonnige dromerige vakantie draait, sijpelen deze zaken dit ideale plaatje binnen en komen we er gaandeweg achter dat Sophie ook niet te onderschatten valt. En ondanks ze dwars door haar vader heenprikt, kan Calum zich er maar niet gepikeerd door voelen. Ondanks de vele pijnpunten geeft hij echt heel veel om haar. Bijgebleven zijn de karaoke (hoe Sophie foutloos Losing My Religion zingt) en de "Under Pressure"-scenes... met als kers op de taart die afscheidsshot als Sophie op het vliegveld afgezet wordt.

De rest zou je denk ik als kijker zelf moeten invullen. Ik lees hierboven over voorbeelden dat Calum daadwerkelijk zelfmoord zou gaan plegen en dat dit bewust een laatste samenkomen moet zijn om vervolgens elkaar nooit meer terug te zien. Maar dan is er ineens een scene waarin de volwassen Sophie in die nachtclub is en daar een man bij haar kraag grijpt. Een kwestie van dat haar vader ergens in is blijven plakken? Nog niet helemaal duidelijk.

Aftersun is een zomervakantie om niet te vergeten en weet een tragedie op zo'n mooie wijze in een jasje te steken. Een portret van vader en dochter die voor elkaar gemaakt zijn. Een poeslief maar pienter meisje met een gevoelige geknakte man. Ondanks de abstractie is er van alles aan gedaan om de kijker erin mee te zuigen en het vakantiegevoel mee te geven. Ook de soundtrack is fantastisch gekozen (waaronder Blur en dat duet van Bowie met Queen als kers op de taart)

A24 haalt weer het beste binnen, en Aftersun bewijst dat!

5,0*

Magistraal debuut dat traag begint maar zich haast achteloos onder je huid nestelt en je aan het eind verpletterd achterlaat. Over het ouderschap en hoe je als kind naar je ouders kijkt en dat beeld gaandeweg in je leven moet bijstellen, verpakt als ongrijpbare herinnering.

De zomerse, nostalgische sfeer zorgt voor herkenning en de 2 hoofdrolspelers imponeren allebei met een naturelle, ongedwongen vertolking. Weergaloze film.

Het is een leuk stel; vader Calum en zijn 11-jarige dochter Sophie op vakantie in een Turks resort. Het ziet er vrolijk uit met cocktails, strandbedjes en een stralende zon. Toch hangt er iets droevigs om Calum heen, hoe Sophie ook haar best doet er een onvergetelijke vakantie van te maken. En dat iets wordt benadrukt door de ontregelende soundtrack. Het eerste deel lijkt er weinig te gebeuren, maar toch kruipt Aftersun dan onder de huid. Wat is er toch met Calum aan de hand? Is hij depressief, mist hij zijn ex, de moeder van Sophie? Debuterend regisseur Charlotte geeft geen pasklare antwoorden, is die zin is het geen makkelijke film, maar laat de duiding over aan de kijker. En dat is subtiel en razend knap uitgevoerd.

"Don't you ever feel like... you've just done a whole amazing day and then you come home and feel tired and down and... it feels like your organs don't work, they're just tired, and everything is tired. Like you're sinking. I don't know, it's weird.”

Tijdens alle presentaties van de jaarlijsten van verschillende gebruikers op het forum (van ook een paar door mij gewaardeerde leden), werd mijn nieuwsgierigheid naar deze film toch nog eens gewekt. Ik heb de film al eens eerder geprobeerd te kijken, toen ben ik na een gegeven moment (ik zag gisteren na twintig minuten zo'n beetje) afgehaakt met kijken, omdat het me eigenlijk niet veel deed. Gisteravond via Pathé thuis toch nog maar even vier euro neergelegd om de film alsnog een kans te geven, alleen had ik toch wel een beetje hetzelfde gevoel. De films wist voor mijn gevoel nergens echt mijn emotie goed vast te klammen, en dat is juist wel iets wat ik had gehoopt en verwacht met deze film.

Toch zal je wel mogen verwachten dat een film als dit juist in mijn straatbeeld zal passen. Ik zie bijvoorbeeld mijn vader ook al ruim vijftien jaar niet meer, en spreek hem ook niet. Van hem heb ik dan wel geen fijne herinneringen en kan ik ook niet door middel van beelden met een fijne herinnering terugdenken aan hem, ik heb natuurlijk wel echt wat meegemaakt met hem en ook voor mij is hij vervreemd. Jammer dat ik eigenlijk nergens bepaalde linkjes kan leggen met hem, niet op de manier zoals de film probeert te vertellen. Helaas leg ik ook niet veel verbanden in de film, wat ik misschien achteraf juist wel weer jammer vind en volgens mij legt de film veel mogelijkheden om juist wel verbanden te leggen.

Ik vraag me wel één ding af, je ziet tussen door bepaalde donkere beelden opkomen van mensen in een donkere kamer? En je ziet vervolgens die vader ook door een deur heen lopen wat lijkt op op dezelfde kamer, ik kan alleen niet plaatsen wat het is, of wat het moet voorstellen?

Qua acteerwerk was het prima overigens. Ik vond zowel Paul Mescal als Frankie Corio het erg leuk doen in de film en hun chemie samen was erg tof. De film is zeker heel erg sfeervol, op eigenlijk alle momenten wel. Toch vond ik het misschien vaak toch wat te traag, al moet ik wel eerlijk zijn dat die ander halfuur voorbijvlogen, en dan heb ik zelf tussendoor nog eens gestopt om snel een nummer mee te pakken via de TOP2000 (eigenlijk alleen toen Iron Maiden voorbijkwam). Dus de film is nogal wisselvallig, aan de ene kant is dit echt niet wat voor mij maar, als ik misschien het concept of het onderwerp wat meer had gevoeld en er wat meer door geraakt werd, dat de film echt veel winst bij mij kunnen pakken. Dus ik hou mijn deuren wagenwijd open voor deze cinema!

Paul Mescal en Frankie Corio zijn verbluffend goed en op elkaar ingespeeld in deze melancholische film waarmee de Schots regisseuse Charlotte Wells, als debuut, beslist indruk maakte.

Kon ik mij aanvankelijk moeilijk in de film inleven, nadien ging dat des te beter en was het volop genieten van het intiem gebeuren tussen vader en dochter, hun gelukkige, vriendschappelijke momenten al duiken er toch passages op waarop het duidelijk is dat het verleden sporen van spijt heeft nagelaten.

Intelligente voorstelling van een samen zijn van twee mensen dat wellicht geen herhaling zal kennen.

Mooi, traag, realistisch en redelijk vrij voor eigen interpretatie.

Persoonlijk vond ik de karakters en het verhaal redelijk duidelijk. De vader die worstelt met zichzelf, zoekt uitvluchten in drank, drugs en dansen maar heeft wel een goed besef heeft dat hij de verantwoording over zijn kind moet nemen. Hij doet zijn best om zijn dochter te geven wat hij vroeger heeft gemist (scene met zijn verhaal over zijn elfde verjaardag) maar vluchten in zijn oude gewoontes is makkelijker.

Het open einde is mooi weergegeven, de vader is compleet uit beeld of leeft niet meer, enkel de herinneringen blijven.

Het acteerwerk vind ik buitengewoon goed, na All of us Strangers is dit mijn tweede film met Mescal en ik ben wederom onder de indruk.

Mijn eerste registratie voor de MM Vrouwelijke Regisseurs Challenge 2025. En wat een perfecte aftrap voor deze challenge, aangezien hier in vele elementen toch de hand van een vrouwelijke regisseur in te herkennen valt. Charlotte Wells schijnt de film gemodelleerd te hebben naar een eigen jeugdherinnering van een vakantie en in haar werkwijze beroept ze zich misschien eerder op vernuftig gedoseerde vaagheid dan subtiliteit, maar het eindresultaat mag er zeker wezen.

In Aftersun schetst ze een beeld van jonge vader Calum en zijn 11-jarige dochter Sophie, die samen een vakantie doorbrengen in een resort in Turkije. Een bestemming die soms wat te wensen over lijkt te laten maar ze maken er allebei welwillend het beste van, met uiteenlopende activiteiten en triviale gesprekken die getuigen van wederzijdse aandacht. Hun dynamiek vormt wel een klein ideaalplaatje: ze plagen elkaar, stellen uitdagende vragen, verschillen soms van mening en bewegen zelfs wat van elkaar af (zoals iedereen op vakantie soms even zijn metgezel beu kan zijn), maar onder iedere interactie is een duidelijk fundament van liefde voelbaar. Mescal en Corio spelen geweldig naturel en hun chemie is onmiskenbaar.

In de anekdotische eerste helft worden door het duo gemaakte videobeelden versneden met dromerige, haast afwezige shots van ruisende bladeren, sereen kabbelend water en kleine, inventieve fragmenten van het zonnige oord die de perfecte constructie van een herinnering imiteert. Hoe sterker de herinnering, hoe vollediger de scene zo lijkt het maar ook de assemblage van korte momentjes en gesprekjes leveren een optelsom van een gekoesterde tijd.

Pas in de tweede helft komt het gewicht van de herinneringen meer in beeld en krijgen we steeds meer terloopse hints gevoerd over de innerlijke belevingswereld van vader Calum en de waarschijnlijke verwijdering tussen het tweetal op latere leeftijd. Ook hier laat Wells ons gissen naar de exacte toedracht van die verwijdering, maar ze is zoals gezegd nogal nadrukkelijk in het bestempelen van de eindigheid van deze last dance. Bleef het aanvankelijk wat onduidelijk uit welke hoek de dreiging verwacht kon worden, uiteindelijk schuilt er inleefbare tragiek in het moois zelf.

Zowel een eerbetoon aan de kracht van herinneringen als een gevoelige behandeling van de feilbaarheid een mens volledig te kunnen doorgronden, zelfs (of vooral) als het je vader betreft. Ik bewonder de manier waarop Wells ons meeneemt in wat voelt als een hoogst persoonlijk verhaal maar dat ze er toch een snaar mee weet te raken die universele taal spreekt, omdat we allemaal ergens vandaan komen en allemaal nostalgisch terug kunnen denken aan de (gedeelde) momenten die ons gevormd hebben, hoe ongrijpbaar zo’n herbeleving na jaren ook moge worden. En hoe schrijnend het voelt wanneer we er door omstandigheden vuriger naar terugverlangen. Die prachtige tagline ook: Memory burns.

4*

Soms heb je van die films waarbij je tijdens de aftiteling afvraagt waar je zonet naar gekeken hebt. Aftersun is er zo eentje die in dat rijtje past. We krijgen een hele film lang beelden te zien van een vader die samen met zijn dochter op vakantie is. Er gebeuren allerlei oninteressante dingen (beetje rondhangen aan het zwembad, meisje dat vrienden maakt, etc.) en we leren de band tussen vader en dochter kennen. Soms kan dit wel werken, maar in dit geval is het gewoon allemaal erg saai verteld en in beeld gebracht. De conclusies die ik moet trekken uit het einde weet ik ook niet helemaal. Charlotte Wells probeert volgens mij ons duidelijk te maken dat de vader uit het leven van Sophie is verdwenen, maar op welke manier is me niet helemaal duidelijk.

Ik kan hier weinig mee en het krijgt hier toch wel een hoge score op de site.

1.5*

Aan het gemiddelde te zien ben ik in de minderheid, maar helaas viel dit me nogal tegen. Dat komt deels door verkeerde verwachtingen, en deels doordat het gewoon niet heel erg een snaar raakte. Wat die verwachtingen betreft; door wat er hier bij de film staat (‘ze poogt het beeld dat ze van haar vader heeft te verzoenen met diezelfde man die nu een vreemde is geworden’) dacht ik telkens dat de film op een gegeven moment naar volwassen Sophie in het heden zou gaan en haar wellicht verslechterde of niet-meer bestaande band met haar vader, maar dat blijft uit, afgezien van een enkele (abstracte) scène waarin we zelf moeten invullen wat er precies is gebeurd.

De film gaat, als ik de reviews en commentaren zo lees, ook veel meer over depressie (van haar vader, en later van haar?) dan over haar als kind. Dat hij strugglet met zijn leven merk je wel tijdens de vakantie (ik dacht eerder aan geldproblemen en dergelijke), maar ik vond dat verder niet bijster interessant, ik dacht telkens dat er iets met Sophie zou gaan gebeuren. Door hoe scènes in elkaar zitten was ik eigenlijk de hele tijd aan het wachten op iets ergs (gaan die oudere jongeren haar aanranden? Pleegt haar vader zelfmoord door in de zee te lopen? Gebeurt er iets met die Michael?), maar dat blijft uit waardoor je hoe langer hoe meer denkt, waar gaat dit over (en die rave-scène met stroboscooplicht is gewoon té onduidelijk. Zelfs als ik de beelden probeer te pauzeren zie ik nog steeds niet wat er nu precies gebeurt en dat lijkt me vrij cruciaal/funest).

Ik was net zo oud als Sophie eind jaren ’90 (wat qua stijl en muziek vaak wel leuk was, zeker door die videocamerabeelden krijg je dat echte jaren ’90 gevoel van je eigen jeugd), dus je zou verwachten dat deze film beter bij me zou aanslaan, maar er waren teveel momenten dat ik de neiging kreeg om vooruit te spoelen tijdens ellenlange shots en scènes waarin verder niets gebeurt.

Had van mij wat concreter uitgewerkt mogen worden want het thema heeft verder best veel potentie.

3*