Aftersun (2022)

Yep, dit wordt weer een tranentrekker. Goed beoordeelt tot nu toe. Met Paul Mescal.

Vanaf 23 februari 2023 in de bioscoop (September Film)

Naar verluidt een persoonlijke film van debuterend regisseur Charlotte Wells. Mogelijk schuilt daarin mijn probleem, want ik kreeg ondanks de prima vertolkingen van Paul Mescal en de jonge Frankie Corio op geen enkel moment een binding met het verhaal, dat ik afgezien van een paar momenten weinig bijzonder vond. Dat zal wel aan mij liggen.

Had aardig wat verwachtingen van deze film, maar het viel toch iets tegen. Het is kleine film met veel potentie, typisch Brits ook qua realisme in de thematiek, eenvoudige karakters, en afwerking zonder opsmuk. Wells heeft een scherp oog voor het creëren van een mooie dynamiek tussen vader en dochter op subtiele en eigenlijk ongrijpbare wijze. Ze toont daarmee een talent dat weinigen is gegeven.

Het probleem zit echter in de eerste helft die ronduit saai en oninteressant was. Pas met terugwerkende kracht zie je het nut van de opbouw om de speciale dynamiek vorm te geven, maar het is te laat; de eerste regel van film is toch dat het moet boeien. Ze tuint hier eigenlijk in de valkuil die vaker als keerzijde van de medaille opdoemt bij 'typisch' Britse films zoals hierboven beschreven: veel rauwheid, maar te weinig interessant om te rechtvaardigen dat de kijker zoveel onderhuids drama te verteren krijgt.

In het tweede gedeelte wordt het geleidelijk interessanter, zowel qua verhaal als cinematografie, en toont Wells haar talent. Het tempo versnelt, er is filmisch meer te beleven, en het drama krijgt een fijner karakter. Het is dus zeker de moeite waard om Wells te blijven volgen, maar dit debuut haalt slechts ternauwernood een voldoende.

Sfeervol coming-of-age waarin de 11-jarige Sophie [Frankie Corio] met haar vader Calum [Paul Mescal] vakantie viert in Turkije. Er is een kink in de kabel maar pas na een aantal gebeurtenissen en ontmoetingen waardoor Sophie een persoonlijke groei doormaakt wordt duidelijk welke schaduw er over deze vakantie hangt. De slotonthulling is letterlijk en figuurlijk er niet één om vrolijk van te worden en het plot meandert teveel, maar Wells stijlvolle regie en het innemende spel van Corio maken veel goed.

Hoe beschrijf je een film als deze? Een coming of age-verhaal door middel van herinneringen? Een poging betekenis te vinden in de kleinste details? Een film over het moment dat je als kind je ouders begint te zien als echte mensen, in plaats van onfeilbare personen die altijd alle antwoorden hebben? Alles van bovenstaande denk ik wel. Wat een film om je speelfilmdebuut mee te maken. Dit verhaal is zo persoonlijk en intiem dat het haast voelt alsof je inbreuk op iemands privacy maakt door de film te kijken. Voor ik het wist liep ik net als Sophie (fantastisch naturel gespeeld door Corio) op ieder detail te letten in haar poging om haar vader Calum (een weer waanzinnige Mescal) te doorgronden.

Nu klinkt het alsof dit een film is waarbij je je als kijker moet inspannen om alles goed mee te krijgen, maar de klasse van de film is dat over ieder moment en iedere compositie, muziekkeuze of sounddesign zo is nagedacht dat het vanzelf naar je komt. Ik zag een paar dagen voor deze film The Fabelmans, en het verschil is best groot. The Fabelmans is een prima film en Spielberg is een fantastisch filmmaker, maar in die film herken je vooral aan de super specifieke details dat de film een verhaal is dat dicht bij Spielberg staat. In Wells film spreekt dat uit werkelijk iedere element van de film.

Ik dacht dat ik mijn favoriete film van het jaar al gevonden had, maar na het zien van Aftersun moet ik daar toch op terugkomen. De film bleef maar door mijn hoofd spoken met onvergetelijke momenten als die dansscène en dat laatste shot met de camera die vanuit Sophies huis naar Calum op het vliegveld draait, of die scène waarin Calum en Sophie meerdere malen via verschillende reflecties in beeld zien komen. Wells is een geboren filmmaker die direct een meesterwerk heeft afgeleverd.

Meh.... Traag en er gebeurt eigenlijk niet veel. We zien een saaie vakantie van een vader met zijn dochtertje van elf. Veel meer is het eigenlijk niet.

Aan de cast heeft het niet gelegen maar het verhaal vond ik eerlijk gezegd niet zo boeiend. Geen voldoende.

Het is misschien een tranentrekker voor sommigen maar mij deed het niets. Het is allemaal heel suggestief. Ik bedoel ik had eigenlijk niet echt door dat de vader echt uit het leven lijkt te willen stappen. Leek mij lange tijd gewoon vreemd en onverantwoordelijk gedrag te zijn. Ik denk als dat gevoel je niet pakt de hele film het niet doet. Voor mij dus eigenlijk helaas een nope al is het niet saai om naar te kijken. De dochter weet de camera goed te pakken wel alsook Paul Mescal speelt prima. Ik denk dat ik de film misbegreep tot in feite na de film gedaan was. Ergens jammer, ergens ook wel speciaal dat nazinderende dat deze film heeft. Ik weet niet goed wat voor waardering ik hierop moet plakken. Eigenlijk wil ik helemaal geen waardering geven, maar het zal dan een gematigde 3/5 zijn.

Sfeervol, melancholisch drama over de relatie tussen gescheiden vader Calum (Paul Mescal) en zijn elfjarige dochter Sophie (Frankie Corio) tijdens een vakantie in Turkije in de jaren '90. Mescal en vooral Corio zijn uitstekend in de dromerige, nostalgisch aanvoelende flashbacks, maar waar de film steken laat vallen is in het heden, wanneer een nu volwassen Sophie, inmiddels vervreemd van haar vader, terugverlangt naar het verleden. Bij die scenes voelde ik geen klik met de personages en situaties. Gelukkig krijgen de flashbacks de meeste tijd toebedeeld.

Viel me erg tegen. Je moet er zelf een verhaal bij bedenken en daar houd ik niet van. Ook geen verrassend einde met een plot, waarop ik nog had gehoopt.

Kan me alle bedenkingen en minpunten van mensen voorstellen, maar voor mij werkte dit precies goed.

Eerste meer dan helft zat ik naar een min of meer vrolijke vakantiefilm van vader en dochter te kijken. Gebeurde ogenschijnlijk niets, maar langzaam sijpelde toch wel één en ander door.

Toen me duidelijk werd waar het heen ging, bleef het eigenlijk gewoon doorgaan, maar de sfeer was duidelijk anders.

Het einde greep me bij de keel.

Kan er niet veel meer over zeggen, goed spel, simpel plot maar dus het greep me bij de keel. En dan is het goed. Heel goed.

We zitten pas in januari, maar Aftersun zou zomaar eens mijn nr. 1 film van het jaar kunnen worden. Deze film kwam wel even binnen, vooral door het hartbrekende laatste half uur. Het klinkt cliché, maar ik wilde gelijk mijn eigen vader bellen na het zien van de film. Bijna iedereen heeft denk ik wel in zijn jeugd van die vader-zoon/dochter tripjes gemaakt en als dat de laatste herinnering aan je vader is, kan dat je wel blijven achtervolgen.

Wat is er met de vader gebeurd? Zelfmoord? Drugsoverdose? Gewoon weggegaan? Wells geeft geen antwoord, maar geeft wel sommige hints (werkloosheid, geldproblemen, drugsgebruik). Het is allemaal zeer subtiel en vaag, maar dat vond ik juist ontzettend sterk. Mescal en de jonge Corio zijn weergaloos, en 'Under Pressure' van Queen zal nooit meer hetzelfde klinken. Ik geef het toe, bij die laatste beelden op het vliegveld zat ook ik met vochtige ogen te kijken.

Aftersun (2022) #IFFR2023

Een melancholische en ietwat mysterieuze terugblik op een mooie vakantie van Sophie en haar vader. Het verhaal is als terugkijken naar je vakantiefoto’s. Een trip down memorylane. Een laan die er plots anders uit ziet. Ook al wordt er vooral een vakantie belicht, er lijkt een heel levensverhaal te zijn verteld. De opbouw zorgt ervoor dat je je steeds meer betrokken voelt, tot je adem stokt en er een traan uit je ooghoek biggelt.

Melancholie: een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.

Nb. De film speelt zich af eind jaren ‘90 met een soundtrack met nummers als drinking in LA (Bran van 3000), Tender, (Blur) Losing my Religion (REM), Under Pressure (Bowie /Queen).

De verwachtingen lagen redelijk hoog en ik keek dus uit naar deze debuutlangspeelfilm van Charlotte Wells. Laat ons meteen met het einde beginnen. Sterk en inderdaad pakkend. Je weet dat er iets staat te gebeuren en het geduld van de kijker wordt op de proef gesteld. Voor mij was het wachten op Godot. Het kalf was eerlijk gezegd na anderhalf uur al eventjes verdronken.

Ik voelde weinig connectie met het duo. Ik had ook niet de indruk dat hun relatie er één was onvoorwaardelijke bijzondere liefde of steun. Gewoon een doordeweekse relatie tussen een gescheiden vader en zijn dochter die op een resort in Turkije zitten te lummelen. Van de ene strandstoel naar de andere ligzetel. Wat eten, wat drinken, snorkelen, een bustrip of wat karaoke. Geheel hoe ik me dergelijke vakanties inbeeld.

Hier en daar wel een prima cinematografisch of beeldstandpunt. Die scène met de TV als weerkaatsing was prima gedaan. Maar daartegenover stonden eveneens lange statische scènes met weinig reden. De kracht van het einde is gedurende de film afwezig. Het kabbelt te veel voort, doelloos haast. Jammer, wat snedigheid had de film goed gedaan en het einde éxtra krachtig gemaakt.

Wow, wat een debuut! Wat heeft Charlotte Wells een prachtige hartverscheurende film afgeleverd met Aftersun. Zo'n film waar je na de aftiteling nog een paar minuten voor je uit zit te kijken....Echt steengoed deze.

Het was zeker een film die bleef plakken, die je met een gevoel van liefde en verdriet de cinema deed uitwandelen.

Maar wiens schoonheid zich ook pas volledig aan me ontvouwde na het kijken van deze mooie analyse:

https://m.youtube.com/watch?v=_DxuHWvdp7I

Prachtig debuut.

Mooi om al die lovende recensies te lezen vandaag. En geheel terecht. Een parel van een film.

Geen slechte film, zeker niet, maar hij blijkt achteraf wel duidelijk beter in elkaar te zitten dan dat hij tijdens het kijken zelf werkt. Die twee korte stukjes met een volwassen Sophie zijn er ook enkel om duidelijk te maken hoe de film in elkaar zat (in dat eerste stukje enkel om duidelijk te maken dat dat Sophie is en inmiddels volwassen is), namelijk iemand die antwoorden zoekt en de vakantiefilm terugkijkt en aanvult met eigen herinnering.

Hoewel snel duidelijk is dat er wel iets aan de hand is (de dreiging is in de regie aanwezig) en je langzaam doorkrijgt dat dit weleens een depressie kan zijn, is het acteerwerk niet dusdanig dat dit me echt grijpt. Mescal heeft een bepaalde naturelle vanzelfsprekendheid die heel goed werkt in zijn interactie met de eveneens sterk spelende dochter, maar hij graaft niet diep genoeg. Zijn personage blijft te veel aan de oppervlakte hangen (en ja, met depressie zie je dat niet altijd aan de buitenkant, maar in een film als deze mis je dan wel iets).

Visueel wel fijn hoor. Dromerig, echt het vakantiegevoel pakkend en de loomheid en warmte worden goed gevangen. Ook heel krachtige beelden, sfeervol vooral. Soms ook bijzondere shots waarin meerdere dingen te zien zijn en je als kijker maar zelf moet kiezen waar je naar kijkt. Bij dat uitzichtpunt waar de camera langzaamaan wat naar rechts gaat en een tekst op een billboard verschijnt (die zegt verder niets bijzonders, maar de filmtaal dwingt je wel te kijken - leuk spelen met verwachtingen). Maar ook soms zo'n shot met een strakke blauwe hemel als enige achtergrond of de pastelkleurige luchten in de avonden boven de bergen verderop.

Ondanks veel van al het positieve werkt de film toch niet altijd. De film valt te vaak stil en aan alles voel je een bepaalde spanning maar er komt maar niets. De film stelt je geduld op de proef en naar mijn smaak net iets te veel. Naar boven afgerond 3,5*.

Indrukwekkend debuut van Charlotte Wells. Een terugblik aan de hand van vakantiefilmpjes van de inmiddels volwassen Sophia op een vakantiereis die zij samen met haar vader heeft gemaakt op 11 jarige leeftijd. Je moet blind in deze film stappen en er niets over lezen. Het ogenschijnlijk simpele verhaal barst van de subtiliteiten, die na afloop pas indalen en diepe indruk maken. Er is geen heldere plot, er zijn geen antwoorden, wel veel vragen. Maar als de zaallichten weer aangaan ben je toch diep onder de indruk. Dat heeft alles te maken met de regie van Wells die een zeldzaam mooie film aflevert over onschuld, geestelijke problematiek en liefde. Prachtige cinema.

De film doet me wat denken aan The Florida Project (Film, 2017) waarin je ook naar een zonovergoten bestaan kijkt met spelende kinderen terwijl dat fijne vakantiegevoel ellende verbergt. Maar Aftersun is subtieler en daarmee werkte het voor mij minder: je ziet alleen maar een goede, aardige vader die van z’n dochter en zelfs de moeder van wie hij gescheiden is houdt en die met die dochter op vakantie in Turkije de gebruikelijke activiteiten voor toeristen onderneemt, zodat je als kijker gaat wachten op en zelfs zoeken naar het drama – is hij depressief en gaat hij zich verdrinken?; ontluikt bij haar de seksualiteit en gaat dat mis in haar contact met de oudere kinderen? – maar er gebeurt niets schokkends: er is uiteindelijk slechts de suggestie dat het drama erin bestaat dat dit de laatste keer was dat zij hem zou zien zodat de film haar herinnering is en haar zoektocht naar waarom hij hierna zou verdwijnen (het enige ietwat dramatische moment in de film waarin ze alleen achter blijft en verdwaalt, anticipeert zijn definitieve in de steek laten van haar na de vakantie). We komen er niet achter: er zijn allerlei hints te ontlenen aan de film c.q. herinnering maar het blijft gissen. De belangrijkste of zekerste les is misschien nog dat hij een getroubleerde jeugd heeft gehad en dat hij dat ongewild op z’n dochter heeft overgedragen omdat zij nu met verdriet en vragen zit. Maar omdat er niets gebeurt in de film – het is een herinnering aan een doorsneevakantie zoals bijna iedereen die heeft – en er geen vragen worden beantwoord, hou je een wat leeg en onbevredigd gevoel: dat is ongetwijfeld de bedoeling omdat de dochter dat gevoel ook heeft overgehouden en de film ons in haar laat verplaatsen maar het levert voor mij niet heel boeiende cinema op (zoals mjk87 hierboven al aangeeft wordt de film pas in de laatste minuut betekenisvol en interessant waarmee het geduld van de kijker wel erg op de proef wordt gesteld), al waardeer ik de film wel voor z’n authenticiteit en realistisch portret van een vader-dochterrelatie.

Maakt de hoge verwachtingen volledig niet waar. Wat een teleurstelling.

Verder lezen (volledige recensie)

Maakt de hoge verwachtingen volledig waar.

De subtiliteit, veel zeggen met weinig beelden, en de herkadrering aan het eind zijn sterk gedaan maar ik vond het weinig inleefbaar, beetje vlak allemaal, en heb me zelfs grotendeels verveeld. Rationeel verteltechnisch sterk, maar emotioneel weinig begeisterend. Sundown (Film, 2021) all over maar dan intelligenter.

Wat een debuut, deze bijzondere film over een vader-dochterrelatie, waarin ieder haar/zijn eigen problemen kent.
De dochter staat op het punt om haar kind-zijn af te leggen, en geniet van het leven.
De vader doet zijn best om zijn dochter van het leven te laten genieten in het besef dat deze vakantie hun laatste samenzijn zal zijn.

Regisseur Charlotte Wells dringt niets op. Het acteren van de vader en de dochter en de subtiele, kleine gebeurtenissen tijdens hun vakantie die Wells op haar beurt subtiel en klein in beeld brengt, vertellen een verhaal dat leidt tot een onontkoombaar slot dat mij na afloop minuten lang kluisterde aan mijn stoel.

En dan begrijp je dat de dochter, eenmaal volwassen, de videobeelden en foto's van deze vakantie terug wil zien om te begrijpen, om te begrijpen...

Prachtig!

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/charlotte-wells-aftersun-is-persoonlijk-op-een-manier-die-ik-me-aanvankelijk-niet-had-voorgesteld~b4f315d5/

Wel blij dat Wells de conventionele verhaalstructuur uiteindelijk achterwege heeft gelaten. Want het had het verhaal een stuk minder krachtiger gemaakt. 7 maanden gewerkt aan de montage, dat zie je er wel aan af. Subliem.

Ondanks dat het verdriet bij het karakter van Paul Mescal af te lezen is aan alles in zijn lichaam, probeert hij er met zijn dochter nog wel wat van te maken. Het karakter van Frankie Corio is op haar beurt een stap aan het zetten richting de volwassenheid. Mooi om te zien hoe beide personages dit vormgeven.

In een interview gaf Wells aan dat ze beide hoofdrolspelers een tijdje met elkaar de tijd heeft laten doorbrengen, voordat ze gingen filmen. De band die dit oplevert, zie je terug in het spel van Mescal en Corio. De natuurlijkheid straalt er vanaf. Daarnaast spelen ze beiden fantastisch, en mogen we van de debuterende Corio nog meer verwachten.

Ik moet zeggen dat ik moeite had beelden te herkennen in het stroboscooplicht, waardoor dit niet het gewenste resultaat bij mij opleverde. Pas na het lezen van dat stukje van het script (Youtubefilmpje, spoiler), viel het kwartje. Prachtige film, met als hoogtepunt de uitstekende en geweldig geplaatste bewerking van 'Under pressure'.

er lijkt ogenschijnlijk weinig te gebeuren, er is nauwelijks een plot, maar toch is er een gelaagdheid waarin veel wordt verteld, deels ook zelf in te vullen afhankelijk van je levenservaring en overtuigingen

zoals eerder gezegd hierboven: prachtig & een pareltje

Herzien. Hoog op van 4.2* naar 4.6*. Wat een film.

Prachtfilm even van bijkomen…