Aftersun (2022)

Melancholie is het enige waar ik nu kan opkomen.

Toen de lichten terug aan gingen was de zaal in de Studio Skoop muisstil. Zegt genoeg.

Een zeer intieme film met een schitterende Paul Mescal en Frankie Corio. Geen enkel moment twijfelde ik eraan of ze echt vader en dochter waren. De dialogen zijn zo natuurlijk, de beelden van de reis nostalgisch en verlangend, de sombere ondertoon is hartverscheurend.

Waarschijnlijk een van de meest accurate portretten van depressie op film. Under Pressure zal me lang doen nadenken over dit meesterwerk.

4,5*

Ik krijg de indruk dat je deze film pas echt begrijpt als je de vader kunt begrijpen... ja, deze film heeft me wel echt even verslagen...

Toch wel echt een heel erg sterkte film, vond ik. Slim gedaan, die terugblik op drie niveaus (via camerabeelden, herinneringen en aannames). Ik denk niet dat ik eerder zo'n zwaar thema op zo'n lichte manier heb gezien. De dreiging is er de hele tijd wel, maar voor mij voerde het geluk vrijwel voortdurend de boventoon. Ik zag een gelukkig kind, een liefhebbende vader, en hoewel hij zijn issues had en zij dat natuurlijk wel voelde, drongen ze maar zelden op de voorgrond. Echt dapper en knap dat het allemaal zo subtiel bleef.

Over het einde: als je goed kijkt dan weet je natuurlijk hoe het afloopt, hoe het verder gaat nadat hij haar op het vliegtuig heeft gezet. Maar ik heb het idee dat de maker ons de gelegenheid biedt om zelf een gelukkiger einde te verzinnen. Ze laat een kiertje open om ervoor te kiezen dat het "slechts" een depressie was, die weliswaar diepe sporen achter heeft gelaten op de dochter maar niet tot een definitief einde heeft geleid.

Sommige films moeten eigenlijk gewoon verplicht worden om in de zomermaanden gedraaid te worden. Aftersun is daar eentje van. Zit je dan met je goede fatsoen: guur weer buiten terwijl het heerlijke onbezorgde zomervakantiegevoel van het scherm spat.

Nou ja, onbezorgd..Sophie en Calum hebben zo wel hun eigen problemen. Sophie is aan het puberen met alles wat daarbij komt kijken. Daarbij heeft ze last van een vader die eigenlijk niet voor haar kan zorgen wegens geldproblemen, depressies et cetera. Hij probeert dat niet te laten merken, maar Sophie heeft het allang in de gaten en probeert haar vader er niet mee lastig te vallen.

De synopsis hierboven zet je eigenlijk op het verkeerde been, eigenlijk valt de film in de laatste 5 minuten pas in elkaar met een verbluffende Under Pressure-scène. This is our last dance.. na deze vakantie zullen ze elkaar niet meer zien en leeft Calum alleen nog maar in de herinnering van Sophie. Het geschreven kaartje van vlak daarvoor is hartbrekend in dat opzicht. Uiteindelijk eindigt Calum zwervend, zoekend naar een plek die hij zijn 'thuis' kan noemen.

Wat Aftersun zo knap maakt is dat het best wel een zware film is, maar dat helemaal niet zo voelt. En dat terwijl het een persoonlijke film schijnt te zijn. Getwijfeld tussen 4,0* en 4,5* maar deze film verdient dat laatste omdat het een film die almaar beter wordt als die eventjes landt..

Een geweldige subtiele film.

Zware tegenvaller na al die juichende 4 tot 5 sterren. Mager. Een film over een saaie vakantie waarin nauwelijks iets gebeurd moet opeens enorme betekenis krijgen doordat dochterlief zich zoveel jaren later wentelt in de herinnering. Het blijft een saaie vakantie. En zo mega depressief kwam pa ook niet over. Contact verwaterd (want waar haal je uit dat ie zelfmoord heeft gepleegd?, dochter denkt met weemoed terug aan die vakantie. Big deal. Het is maar wat je er uit wil halen en met veel goeie wil kan dat schijnbaar heel wat zijn. Met wat minder goeie wil was het gewoon een kabbelfilm over een saaie vakantie waar een dochter met weemoed aan terugdenkt.

"They're just tired and everything is tired. Like you're sinking. I don't know. It's weird."

Dit is duidelijk zo een film die je even op je moet laten inwerken.

In deze coming-of-age volg je de jonge vader Calum die samen met zijn elfjarige dochter Sophie vakantie viert in Turkije. Het gaat er allemaal vrij gemoedelijk aan toe, maar ondertussen lijkt er wel iets te sluimeren op de achtergrond. Door het herbekijken van oude vakantievideo's tracht de twintig jaar oudere Sophie te achterhalen wat er met haar vader is gebeurd.

Ik vond het enigszins lastig om in de film te komen. Voor mijn gevoel leek ik voor het grootste deel naar gefragmenteerde filmpjes te kijken waarin vader en dochter standaard vakantieactiviteiten ondernemen. Hierdoor kon ik moeilijk een connectie krijgen met de personages, ondanks het aardige spel van Paul Mescal en Frankie Corio; een geloofwaardige vader-dochterrelatie.

Door enkele subtiele hints met de regie merk je dat er meer aan de hand is met Calum. Dit wordt slim gevangen in de vorm van dan wel een gesprek over de toekomst of het weergeven van hun spiegelbeeld. Op deze wijze probeer je als kijker deze verzameling van scherpe en onscherpe herinneringen beter te begrijpen, zoals je eigenlijk op je eigen jeugd terugkijkt. Met als hoogtepunt - voor mij - de karaokesessie en uiteraard het einde.

Al met al is 'Aftersun' een sfeervol coming-of-age dat je geduld flink op de proef stelt, echter brengt Charlotte Wells het wel met een bepaalde charme.

Dikke 3,0 sterren.

Kijken naar andermans vakantie is niet mijn ding, zeker niet via home made video's waarbij de camera alle kanten op gaat behalve de goede. Er gebeurde verder ook nul komma nul.

Tja. De 'er gebeurde niks-kaart' zal bij deze film nog wel vaak getrokken worden. En dat terwijl er nou juist zoveel gebeurt... Alleen ligt het niet voor het oprapen en is subtiliteit het toverwoord.

Ergens snap ik trouwens wel dat deze film niet voor iedereen is hoor.

Filmrecensenten mogen net als journalisten niet zomaar een kritisch verhaal schrijven . Mensen moeten wel een kaartje kopen natuurlijk ! Ik voelde die binding ook niet en zat steeds te wachten of hèt nog zou komen .

Mooie subtiele film die ondanks het feit dat er 'niks' gebeurt, niet verveelt. Dat is al een prestatie op zich. Credits daarvoor gaan naar beide hoofdrolspelers voor hun ingetogen acteerwerk, zeer aangenaam om naar te kijken.

Het knappe is ook dat deze film geen aaneenschakeling van gebeurtenissen nodig heeft om impact te maken. Zonder dat er echt nare dingen gebeuren hangt de triestige sfeer als een mist over de hele film heen. De aangrijpende slotscène zorgt voor een passend einde, al moet je dat als kijker deels zelf invullen.

Vond het niet zozeer subtiel als wel onuitgewerkt. Dat je de clou van het geheel uit een paar stroboscoopshots moet halen zegt al wat. Maar er zijn genoeg referenties naar een aankomende dood (het meest duidelijk al bij de duiktocht, drie keer maar liefst. 1: het shot dat Calum naar de diepte duikt en je nadien een lang shot van het wateroppervlak krijgt. 2. de opmerking van Sophie dat haar vader geen duikbrevet heeft maar dat hij vast veilig terugkeert. 3. de opmerking van Calum tegen de duikinstructeur dat hij niet verwacht had de 30 te halen. Niks subtiels aan.). Maar ja, Aftersun blijft inhoudelijk eigenlijk steken in het gegeven dat er mensen zijn die zichzelf van het leven beroven. Van het waarom en het proces en zelfs van de impact op nabestaanden zie je eigenlijk niks. Het is in die zin een anti-psychologische film. Dat kan prima zijn als je veel sfeer creeert, of een bijzondere flow, een mooie esthetiek. Maar dat zag ik niet in Aftersun, op een drietal muziekfragmenten na. Magere 2,5, met dank aan Queen nota bene, wie had dat kunnen denken.

Wat een verschillende reacties. Of je bent teleurgesteld na alle positieve recensies of je bent (zoals ik) 'blown away' en moet deze film echt even laten bezinken. Bedankt dreambrotherjb voor de mooie youtube analyse! Dat was voor mij een mooie aanvulling. Zoveel memorabele scenes. Charlotte Wells, you had me at het moment waarin een volle bioscoopzaal muisstil zit te kijken naar een scene zonder praktisch enig geluid met slapende Sophie met Calum op het balkon. Te veel om op te noemen de Under Pressure scene, de overgang van het huis naar het vliegveld op het einde Zou het bewuste opzet van de regisseuse zijn dat ik halverwege dacht dit kabbelt wel erg rustig door, om dan zo gepakt te worden in het tweede gedeelte?

Prettig voortkabbelende vakantiefilm over een vader die met z'n tienerdochter vakantie viert in Turkije. Ze proberen het gezellig te hebben met z'n tweetjes, en dat lijkt aardig te lukken. Die vader spoort weliswaar niet helemaal, kennelijk z'n scheiding niet helemaal verwerkt of tegen een depressie aan, meer kon ik er niet van maken. Je zit ongemerkt nog op een klein rampje te wachten, maar dat blijft uit. Met al die juichkreten en interpretaties hier kan ik niet zoveel. Aan het eind van de vakantie gaat de opvallend volwassen tiener terug naar huis en het lot van de vader laat de film in het midden. Maar oh, wat is die Frankie Corio een mooi meisje, en ze kan nog acteren ook.

Graag gedaan djoize! Ben blij dat jij ook zo vol lof bent over dit debuut. Heb zelf niet vaak een film gezien die nog tot zo lang na de eerste kijkbeurt aan me is blijven plakken, die dicht bij me leek te blijven, ook nog tot weken later. Deze film moet denk ik toch ook wel nog een tijdje rijpen in jezelf om tot volle uitwerking te komen.

Ik ben omdat hij in België niet meer speelde speciaal een uur tot in Venlo gereden om hem nog een tweede keer op het grote scherm te kunnen zien

Sophie kijkt terug naar de beelden van een oude vakantie als tiener, samen met haar vader. Het leek wel de zomer van hun leven. Een zomer vol ontdekking en plezier met een warme band tussen haar en haar vader. Maar dat ligt in het verleden en ze probeert in die beelden te zien of ze iets had gemist met blik van een 11-jarige.

Aftersun kijken we dan ook vanuit de blik van Sophie. Plezier maken en toch weinig moeten doen. Als kijker wordt je meegezogen in de melancholie van de vakantiebeelden. En toch merk je hier en daar een kleine krak in die zonnige zomer. Kleine subtiele dingen die een 11-jarige niet meteen opvallen, maar toch een impact hebben. Ook al is er nooit echt een concrete verklaring en dat moet ook niet. Maar het toont wel aan dat er iets mis was die zomer. En dat het misschien wel zonder te weten de laatste zomer was met die innige band tussen Sophie en haar vader. Het maakt daarbij niet uit of de vader in een depressie gesukkeld is of zelfs zelfmoord heeft gepleegd. Punt is dat de warme band met de vader er niet meer is. En dat roept later vraagtekens op natuurlijk die Sophie hoopt te beantwoorden door terug te kijken naar het laatste moment dat het nog wel goed liep: die bewuste zomer in haar kindertijd.

Nu in Nederland te zien op MUBI!

Tijd dus om ook je oordeel te vellen. De meningen zijn verdeeld, maar blijkbaar toch eerder positief.

Fisico

Ik sluit me bij jouw mening aan. Het raakte me wel maar niet op een manier die ik hoopte.

Ik zit dus ook in het 'ok' kamp. Ik zal nog even wat over de film typen.

Mijn was een pluim naar MUBI die deze film heeft aangekocht.

Je had een maand later de top 1000 moeten organiseren Film Pegasus .

Ik ben gek op registrerende films en ik ben gek op films die langzaam onder je huid kruipen of films met subtiele gebaren, maar hier werkte het voor mij toch niet zo goed als ik had gehoopt.

Ik vind Frankie Corio's rol erg mooi. Zij is voor mij het stralende middelpunt van deze film.

De vaderrol spreekt me niet zo aan. Wat er precies in zijn hoofd rondgaat komen we niet te weten.

Ik had verwacht en gehoopt nog iets meer te zien van de volwassen Sophie en een kijkje in haar heden te krijgen. Maar dat blijft allemaal achterwege.

De manier van filmen vond ik niet zo speciaal of bijzonder mooi.

Je hebt soms films die vakanties registreren waarbij je bijna voelt dat je er aanwezig bent en bijna zintuigelijk waarneemt wat je ziet aan zon en zee en menselijke interacties, dat vind ik hier maar ten dele geslaagd.

Deze film deed me op de 1 of andere manier veel denken aan Morvern Callar.

Die was wel beter vond ik

Degelijk drama. De A24 bonus en wat 90s nostalgia meegerekend is het niet verrassend dat deze best populair is, maar vond het zelf niet bepaald een erg opvallende film. Aardig, niet meer dan dat.

Pfff, duurt wel een eeuwigheid zeg, voordat je deze een keer kan streamen (pay per view)

Briljante film. Moet er nu weer aan denken, na een anderhalfweekje vakantie. Pijn kan zo mooi verbeeld worden.

Dan neem je toch een maandje gratis MUBI?

Goeie film over een vader en zijn dochtertje die samen op zomervakantie zijn in Turkije. Een nogal trage film waarin ogenschijnlijk niet veel gebeurd. Maar de film zit wel vol kleine momenten tussen vader en dochter (en het is dan ook die relatie die hier centraal staat). Mooi naturel acteerwerk van Paul Mescal en de jonge Frankie Corio en ook een mooi einde. Met gemak 3.5 sterren.

Dit is weer zo'n speelhuis film waarvan ik zeg: Niks voor mij. heb hem wel afgekeken, was benieuwd waar de hoge scores hier vandaan komen? Misschien was het einde nog boeiend of pakkend..... Nee niet echt.
Je wordt meegenomen naar een vakantie in Turkije van Schotse vader en dochter. Gaandeweg wordt duidelijk dat vader zwaar depressief is maar dit verbergt naar zijn dochter toe. Je kan uiteindelijk wel concluderen dat hij zelfmoord gepleegd heeft. En als ik dan zelf toch iets moet invullen, want dat wil de regisseuse...Hij is te jong vader geworden, gescheiden en door de flitsen tussendoor zou ie liever op een rave staan? Dochter overkomt daarna precies hetzelfde, want die is ook al ouder blijkt.
Enige leuke vind ik dat iedereen wel ooit zo'n vakantie in een hotel gehad heeft, maar verder is allemaal maar matigjes en pover in beeld gebracht. Meisje acteert wel aardig.
2,5*

I Want You To Know That You Can Talk To Me About Anything

Het was een veelbelovend concept, en dat het van A24 is maakt het nog interessanter. Inmiddels de dag voor mijn verjaardag gezien en nu pas toegekomen aan een recensie. Ja, dit was zoals het moest zijn.

Weemoed naar een herinnering uit je kindertijd. Allemaal zullen we ze hebben en allemaal zullen er een paar tussen zitten die tot op de dag van vandaag diepe indruk achter hebben gelaten en die voor altijd de melancholische snaren zullen raken. De dertiger Sophie lijkt daar ook vaak door geteisterd te worden. Na bijna twintig jaar is de vakantie naar Turkije nog altijd te voelen en te ruiken en ligt nog altijd dichterbij dan ooit... terwijl bepaalde andere zaken nooit dichtbij zullen komen.

Ze denkt terug aan die ene vakantie in Turkije met haar jonge vader. Het kan niet anders dan dat het het jaar 1999 is. De overeenkomst tussen twee kantelende levensfases staan hier al meteen centraal. Sophie is 11 jaar en de puberteit komt steeds dichterbij. Haar vader Calum heeft zojuist afscheid moeten nemen van zijn jonge jaren en begint aan de derde decennia van zijn leven. Het moment dat, na een impulsief leven te hebben geleid, de tijd ineens door zijn vingers glipt en nu pas de gelegenheid heeft gekregen om bij de zaken stil te kunnen staan en zich af te vragen of hij wel daadwerkelijk het leven heeft geleidt zoals hij het had gewild.

Maar het blijft veel open. Maar ondanks er hoofdzakelijk wordt gefocust op een aaneenschakeling aan fragmenten van een buitengewone vakantie op een dito vakantieresort, elke dag de zon schijnt, de plezier werkelijk van dit vader-dochter duo afstraalt, weet je dat het geen sprookje zal gaan worden.

Het vader-dochter duo zit echter geen dag stil. Ze zoeken de zon en de warmte op, wisselen het af met de verkoeling van het zwembad of de zee, soms koppelt Sophie zich aan enkele jongeren en lijkt ze in vertrouwen genomen te worden om soms haar eigen weg te gaan. Maar ook dat is niet voor niks, gezien Calum ook zo zijn eigen houtjes heeft.

Als kind zal je natuurlijk niet veel van de wereld weten, maar weet je ondertussen wel dondersgoed wanneer er iets wel of niet aan de haak is. Sophie koestert de liefde die ze van haar vader krijgt, maar kan ondertussen ruiken dat Calum dezelfde liefde niet aan zichzelf geeft. In hele abstracte dialogen en momenten krijgen we de persoonlijke problemen van Calum mee: Je pikt eruit: depressie, zelfminachting, uitvluchten zoeken in homoseksuele contacten, financiële problemen proberen te verbergen om het voor je dochter te doen, een vechtscheiding in het thuisland en zelfs suïcide gedachten... Ondanks alles hier om een mooie zonnige dromerige vakantie draait, sijpelen deze zaken dit ideale plaatje binnen en komen we er gaandeweg achter dat Sophie ook niet te onderschatten valt. En ondanks ze dwars door haar vader heenprikt, kan Calum zich er maar niet gepikeerd door voelen. Ondanks de vele pijnpunten geeft hij echt heel veel om haar. Bijgebleven zijn de karaoke (hoe Sophie foutloos Losing My Religion zingt) en de "Under Pressure"-scenes... met als kers op de taart die afscheidsshot als Sophie op het vliegveld afgezet wordt.

De rest zou je denk ik als kijker zelf moeten invullen. Ik lees hierboven over voorbeelden dat Calum daadwerkelijk zelfmoord zou gaan plegen en dat dit bewust een laatste samenkomen moet zijn om vervolgens elkaar nooit meer terug te zien. Maar dan is er ineens een scene waarin de volwassen Sophie in die nachtclub is en daar een man bij haar kraag grijpt. Een kwestie van dat haar vader ergens in is blijven plakken? Nog niet helemaal duidelijk.

Aftersun is een zomervakantie om niet te vergeten en weet een tragedie op zo'n mooie wijze in een jasje te steken. Een portret van vader en dochter die voor elkaar gemaakt zijn. Een poeslief maar pienter meisje met een gevoelige geknakte man. Ondanks de abstractie is er van alles aan gedaan om de kijker erin mee te zuigen en het vakantiegevoel mee te geven. Ook de soundtrack is fantastisch gekozen (waaronder Blur en dat duet van Bowie met Queen als kers op de taart)

A24 haalt weer het beste binnen, en Aftersun bewijst dat!

5,0*

Alweer zo'n ontroerende film. In eerste instantie dacht ik, na Falcon Lake, weer naar een portret over ontluikende seksualiteit te kijken. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat het om iets verdrietigers gaat. De vader heeft te kampen met mentale problematiek, en dat wordt je als kijker op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt. Dat had wat subtieler gemogen, denk je dan nog. Echter blijkt even later de film vooral over het hartzeer van de volwassen dochter te handelen, die in retrospectief de kijker deelgenoot maakt van wat lijkt op hun laatste momenten samen, en dat wordt wel degelijk subtiel gebracht. Opeens voel je haar verdriet, boosheid, onbegrip, wat het ook moge zijn. En dat is best wel een mokerslag. Erg knap gedaan gezien het feit dat ze maar een paar seconden in beeld is en vrijwel geen tekst heeft.

Toch is het niet de perfecte film. Ik miste iets qua sfeer, pacing, soundtrack. Het valt gevoelsmatig niet helemaal lekker in elkaar, moeilijk daar de vinger op te leggen. Want qua vertelstructuur doet het niks verkeerd en heeft het maximale impact.