Don't Worry Darling (2022)

Mja, naar wat zit je in feite te kijken haha?

Naar de blonde meid zeker aja .

Voor de rest tja... nieveel soeps.

Moet zeggen, ik heb me prima vermaakt met deze film en kan me goed vinden in de recensie van @Vidi well.

Wat mij betreft had de film nog langer door mogen gaan om te zien hoe 'Alice' het leven weer oppakt. En what about die heerlijke soundtrack! Ben na de film gelijk ff Spotify ingedoken om de muziek nog even na te luisteren met als uitschieter een voor mij (tot nu dus) een onbekend nr. The Oogum Boogum Song van Brenton Wood. Dat intro is epic tbh!

Ja hoor voor mij een dikke 3,5

Florence Pugh doet haar uiterste best om er wat van te maken. Het rammelende scenario maakt haar echter bij voorbaat kansloos in dit irreële drama. Naast Pugh valt de fraaie cinematografie op, maar dat is het wel zo’n beetje.

Zonde. Het hele mannenhatende idee achter deze film, waarin Jordan Peterson als slechterik wordt neergezet, volgens wannabe feminist Olivia Wilde, staat me een beetje tegen. Beetje jammer. Had nog zo'n zin in deze film. De setting, die poster, de 50's, het plot in 1e instantie. Maar goed, het is niet anders. De schrijver werd op een gegeven moment ook wat makkelijk en uiteindelijk is dit qua verhaal best wel dom allemaal.

Redelijke mysterie. Het verhaal zit best aardig in elkaar, maar toch weet je als kijker al snel waar het naar toe gaat. Op het laatste kwart na, is het best een goede film. De hele opbouw naar de ontknoping toe is sterk en als kijker wordt je goed het verhaal ingetrokken. Het laatste kwart valt tegen en voelt erg afgeraffeld aan. Ook alle vragen worden niet duidelijk beantwoord. Pugh zet een overtuigende rol neer. Ook Styles valt niet tegen. Visueel verder zeer geslaagd met een mooie '50's setting. Jammer van het einde. 3.5

Don't Worry Baby doet mij sterk denken aan.....The Stepford Wives.

Aardige film over een huisvrouw die in een perfecte, maar afgesloten gemeenschap leeft. Een goeie eerste helft waarin veel mysterieuze dingen gebeuren en soms unheimlich weet over te komen. Op een gegeven moment wordt het wel wat eentonig en de uiteindelijke ontknopping is wat gemakkelijk. Een mooie aankleding en een Florence Pugh weet de film met gemak te dragen.

Intrigerende premisse maar zodra het grote geheim wordt bekendgemaakt stort de film volledig in elkaar. Nou is het eerder regel dan uitzondering dat een potentieel interessant verhaal de nek om wordt gedraaid, maar zelden is dat kwaliteitsverschil zo groot als hier. Bij A.I. misschien maar dat was dan nog door een regisseurswissel. Hier weet Wilde zich kennelijk geen raad hoe de tot dan toe pakkende nachtmerrie-achtige distopie op een intelligente manier af te ronden, en waar ik in het begin dacht naar een moderne klassieker te kijken is daar tegen het eind helaas weinig meer van over.

Aan Pugh ligt het alvast niet. Zij is een erg fijne actrice met een boeiend gezicht dat iets mysterieus heeft, alsof het zich moeilijk laat vangen in een camerashot. Styles maakt weinig indruk, wat ook geldt voor Chris Pine als de mannengoeroe.

Bij elkaar geraapt zootje zonder ziel. Er is wel erg veel inspiratie opgedaan bij de Stepford Wives films. Die ik in alle opzichten beter vind. Dit voelt toch als een enorm slap aftreksel daarvan.
Het ziet er wel mooi uit, maar de film voelt heel erg leeg aan.
Buiten Florence Pugh's rol komen de personages totaal niet tot leven. Harry Styles is hier een leeghoofd en ik vind zijn acteerprestaties hier niet goed.
Het concept voelt wat vreemd aan. Als je toch mensen in een simulatie hebt, dan kan iemand dat toch niet ontsnappen. Het is dan immers geen fysiek afgeschermde ruimte, de persoon die de simulatie ondergaat ligt gewoon op bed.

Aardig filmpje dat niet helemaal uit de verf komt. Doet inderdaad aan The Stepford Wives denken vanwege de perfecte setting. In de laatste 20 minuten komt de verrassing uit de hoge hoed, helaas wordt dat zo onlogisch gebracht waar door je af en toe niet meer weet waar je naar kijkt. Het einde is daar door erg teleurstellend.

Uiterst boeiende mystery-thriller, met een verhaallijn waar ik wel fan van ben, ook uitstekende cast. Denk aan een film als 'Vivarium', had ook zeker iets. Het langzaam maar zeker ontdekken van hoe en wat, door Alice, die trouwens geweldig neergezet werd door Florence Pugh, maakte dit best intrigeerde film. Het einde, zit ze nu effectief terug in de realiteit, zo vatte ik het wel op, maar kan nog als vrij open einde gezien worden. 8/10

Ik las dat die nu in de bioscoop komt..... Ik dacht :Serieus.?..... Wat een afknapper is dit, vooral aan het eind, maar ook het hele gebeuren vooraf. Het moet spannend voorstellen, maar dat is het niet. Het is gemaakt, niet echt, niet met hart en ziel gespeeld....de (aan) kleding kan dat nooit compenseren

Eigenlijk zo slecht gemaakt allemaal.... Het verhaal pakt nergens..... Momenten en dan weer weg....... Verzameling slecht aan elkaar geplakte clichés....... Met een fiasco eind

Een draak van een film

Wat een geweldige film! Een echte aanrader.

Gave film; afgelopen weekend voor het eerst gezien en herkijk hem terwijl ik dit schrijf (dat zegt wel genoeg). Visueel sterk, mysterieus plot (tot 2/3e dan), en onderliggend komen een aantal interessante dilemma's aan bod. De manier waarop die zijn uitgewerkt is eigenlijk inconsistent, want de levenswijze in de film is ook in de gewone wereld prima te realiseren Hard werken aan je carrière, perfectie in en om je huis, orde en regelmaat, en dan óók nog tijd investeren in een goed huwelijk en een rijk sociaal leven. Het kan allemaal, maar kost natuurlijk wel zeeën van tijd en energie. Als je vrouw alvast een succesvolle carrière als arts heeft, dan is dat eigenlijk alleen maar van voordeel bij het realiseren van het type leefstijl dat hij wenst. Dus is de aanklacht dan dat zijn vrouw (als arts) teveel uren maakt? Of is het alleen het banale punt dat hij het niet kan hebben in de schaduw te staan van een succesvolle vrouw? Dat laatste is geen gemeengoed in onze samenleving, waarin glazen plafonds nog altijd ferm verankerd zijn, en met wie je een relatie hebt heb je natuurlijk zelf in de hand. Of is het dan alleen een film over een loser die van een jaren '50 leven droomt? Ik weet het niet, maar juist dit soort overdenkingen vind ik eigenlijk wel interessant.

Een film die ik eigenlijk pas echt interessant begon te vinden toen hij alweer bijna afgelopen was. Het hele Black Mirror-achtige gegeven van mensen die (al dan niet gedwongen) in een soort virtuele simulatie leven is best wel leuk, maar de film heeft er wel een tijd voor nodig om daar te komen. De hele mysterieuze thriller-achtige opbouw is op zich wel spannend maar duurt ook best wel lang zonder dat je weet waar het naartoe gaat. Van mij had de film wel meer mogen laten zien over het echte heden en hoe die simulatie precies tot stand kwam, wie erachter zaten en waarom. Een zooitje enge nerds die een simulatie hebben bedacht vind ik persoonlijk interessanter dan het zoveelste dinerfeestje. Dan krijg je misschien een andere film, maar toch. Als dat gegeven wat beter of uitgebreider was uitgewerkt dan zou de film ook wat beter uit de verf komen waarschijnlijk, getuige de vele kritische reacties.

Zelf vond ik het wel vermakelijk, ook Florence Pugh en zowaar Harry Styles vond ik prima te doen.

3,5*

Don't Worry Darling

Uiterst boeiende mysterie die zich pas veel later in de film ontpopt, maar waar je toch met veel vraagtekens achter blijft. Alles draait eigenlijk om Florence Pugh die haar rol dan ook prima neerzet. De opbouw en de shots waren prima. Beetje bij beetje kom je erachter dat iets niet klopt in haar en haar partners leven. Wanneer je uiteindelijk weet wat er speelt en de filmt nadert zijn einde, voelt de rest inderdaad wel wat afgeraffeld.

Leuk idee. Ik heb The Stepford Wives nooit gezien, dus voor mij was het verhaal vrij origineel, maar het had beter uitgewerkt kunnen worden.

3 sterren.

Vanaf het begin heb je eigenlijk al een vermoeden en dan klopte ook. Even zitten denken maar misschien is het een mix van the Matrix, Inception met een vleugje Truman show. Maar goed toch netjes uit gekeken.

Toch een stuk beter dan ik op basis van de recensies/reacties verwachtte. Mooie setting en cinematografie, prima regie van Wilde en een intens spelende Pugh. Tien jaar geleden zou Scarlett Johansson wellicht gecast zijn, maar die heeft het stokje in Black Widow dus ook voor dit soort rollen overgedragen. Qua scenario wint Don't worry darling geen originaliteitsprijzen, vooral ook de ontwikkeling naar het einde toe is afgeraffeld. De scene dat de vrouw van Frank hem een mes in de borst steekt komt totaal uit het niets en valt narratief nergens aan te koppelen. Een mispeer, ingegeven door feministische motieven, zo lijkt het. Op andere momenten pakt de vrouwelijke regie juist goed uit, met name wanneer Alice haar emoties telkens onder controle houdt en, in plaats van door te draaien, helder weet uit te drukken wat er speelt, dat is een verfrissende toets.

Deed denken aan een mix van The Truman Show, Black Mirror, The Handmaid's Tale en Total Recall. IK lees her en der ook dat het lijkt The Stepford Wives, maar die heb ik niet gezien.

Verreweg het sterkste aan de film vond ik de performance van Florence Pugh. De rol van Onwetende Protagonist lijkt haar op het lijf geschreven, iemand die langzaam maar zeker erachter komt dat er iets niet helemaal pluis is met waar ze zich in bevindt. In die zin zag ik raakvlakken met haar rol in Midsommar.

Het concept is leuk uitgevoerd in de film, alhoewel het de nodige vragen oproept over hoe zoiets irl zou werken (de vrouwen zullen praktisch onttrokken zijn aan de samenleving, worden ze niet als vermist opgegeven, wat als ze thuis vastgebonden in bed worden gevonden of er gebeurt iets in het huis, waarom bevindt de simulatie zich in een afgelegen woestijngebied terwijl het geen reallife locatie nodig heeft, waarom leven de bedenker en zijn right hand man ook in de simulatie om de boel te runnen, hoe kunnen mensen doodgaan irl als ze in de simulatie sterven, etc.)
Maar goed, suspension of disbelief, niet teveel bij nadenken, anders vallen de plotholes teveel op.
Cinematografisch zat het prima in elkaar. De visuele hallucinaties waren mysterieus en de muziek werkte sfeerverhogend.

Het personage van Chris Pine vond ik wat minder. Ja, hij kan een creep spelen, maar het lag er allemaal wat te dik bovenop.
Ook het einde vond ik zwak en weinig creatief, met die achtervolging door de 'minions' in rode pakken en de evil "Dr. Goebbels" die gemakzuchtig het leven laten met een botsing. En waarom besluit Franks vrouw ineens om haar man dood te steken omdat zijn simulatie in elkaar stort terwijl ze hem al die tijd steunde?

Heb daardoor het idee dat de schrijfster misschien iets te weinig heeft uitgedacht hoe alles precies werkt, waardoor er wat onlogische onderdelen in het plot zijn gekropen. Had daarom misschien beter gewerkt als een 1-uur durende Black Mirror episode. Maar alsnog heb ik me er genoeg mee vermaakt.

3,5*

Na het leuke Booksmart (2019) is dit de tweede film die actrice Olivia Wilde regisseerde. Met een uitstekende cast en een intrigerende premisse zijn de verwachtingen hoog gespannen. Na afloop blijkt de film maar ten dele aan de verwachtingen te beantwoorden.

Het plot klinkt goed. In een klein stadje waar alles op het eerste gezicht perfect lijkt, broeit onderhuids een hoop dat de perfectie aantast. In de film zien we de vrouwen koken en poetsen, winkelen, borrelen met vriendinnen en immer klaarstaan om de mannelijke lusten te bevredigen. De echtgenoten zijn overdag keurig aan het werk. Het werk dat ze verrichten is onduidelijk en dat gegeven roept evenals de strikte bezigheden van de vrouwen een verontrustende sfeer op. We zien een ideaal maar ook eentonig leven waarin alle geneugten aan strakke routines zijn onderworpen. De omstandigheden zijn paradijselijk, maar er zijn scheurtjes zichtbaar. Hier en daar borrelt onvrede.

Het eentonige ritme wordt af en toe onderbroken door zichtbare irritaties en verontrustende gebeurtenissen waarvan de essenties nooit helemaal duidelijk zijn. Gebeurtenissen die niet in de idylle passen. Gebeurtenissen die worden begeleid met een score bestaande uit dissonante klanken die haaks staan op de paradijselijke entourage. Gebeurtenissen die duidelijk herkenbaar zijn als verstorende elementen. Je kunt er alleen niet precies de vinger opleggen. De precieze strekking en de mate van verstoring is troebel. Op zich intrigerend.

Het is subtiel in de essentie, mooi in beeld gebracht, maar allesbehalve subtiel in kwantitatief opzicht. Zelfs de meest onnozele kijker heeft na de zoveelste inbreuk op de paradijselijke leefomstandigheden wel door dat er iets niets klopt. Prima geënsceneerd, maar het ligt er wel erg dik op. Door de grote hoeveelheid verstorende voorvallen wordt de film ook nog eens behoorlijk gerekt en is de balans zoek. Sommige (banale) zaken worden tot in detail gefileerd. Andere (mysterieuze) zaken worden lichtvoetig geraakt en niet verduidelijkt. Het einde van de film is een lichte teleurstelling. De ontrafeling van het mysterie gebeurt rafelig en blijft deels een mysterie.

Het zijn vooral de audiovisuele vormgeving, de fijne soundtrack en de geslaagde mysterieuze sfeer in de film, die van Don’t Worry Darling een leuke kijkbeleving maken. Een andere plus is Florence Pugh. Zij heeft de hoofdrol en weet haar personage afwisselend en met overtuiging van zowel onderdanige als rebelse trekjes te voorzien. De overige castleden maken weinig indruk.

Wat een rit ! fantastisch , Wilde weet het fantastisch in beeld te brengen , de score is geweldig .'

Ik wist niet wat me te wachten stond en daar door was ik echt verrast . Style is echt erg goed in zijn rol die best divers is .

Maar Pugh draagt bijna de hele film . Het einde was spannend en ik zag de twist totaal niet aankomen !

Wat het voor mij achteraf extra spannend maakte was dat het personage wat Pine speelt is gebaseerd is op

Jordan Peterson en ik snap dat het hele woke gebeuren niet altijd makkelijk te begrijpen is , maar dat het nu de beurt is aan vrouwen is een standpunt waar ik volkomen achter sta . Vrouwen zijn superieur in bijna alle gebieden . En Wild is een feminist .

Natuurlijk zitten hier haken en ogen aan , maar als je door midden van deze film een standpunt wilt maken ( fuck the incels ) be my guest ! No pun intended .

Helemaal als je het zo vakkundig en doeltreffend doet !!

Drie sterren is echt niet wat het moet zijn !

4 * !

Mooie jaren '50 beelden, maar hij wilde voor mij maar niet spannend worden.

Perfect weergegeven in een notendop, maar een miskleun wil ik het niet noemen. Wel dat het eind niet geworden is zoals men wellicht had gehoopt.

De poster is inderdaad wat vreemd alsof we naar een romcom gaan zitten kijken. Dat is het niet, want deze film is vooral mysterieus. Heeft een prachtige setting, mooie beelden en prima soundtracks. Het is een film die wel al eens eerder hebben gezien. De mooie werkelijkheid is inderdaad te mooi voor woorden. De opbouw is goed en ook het middenstuk kan me wel bekoren. Maar richting het einde zien we toch niet waarmee de mannen zich bezighielden. Het is misschien wel een open einde. Dan kan ik me voorstellen dat men denkt waar heb ik nu naar zitten kijken. Je kunt er dus alle kanten mee op in deze film. Richting het einde zag ik het al een beetje aankomen. Dit gaat leiden tot niets in dromenland Mooi is het allemaal zeker wel. Het zwakke einde moeten we dan maar voor lief nemen.

Waar ik minder te spreken over was is het beeld. Er zit een soort van waas over heen, maar dit vind ik net te ver doorgevoerd zodat het 4K gevoel mij een beetje ontbrak. Ook de normale blu ray mist die sprankelende beelden terwijl juist dit zo mooi wat geweest in een film van de jaren 50. Geluid is daarin tegen prima verzorgd.

Film 3.5
Beeld (4K) 4,0
Geluid 4.5

aparte film, die in het begin ff een opstart nodig heeft, maar daarna goed opgang komt, en verassend eindigt

3.5 ***

Moeilijk. Ik heb het wel voor mysterieuze films en dergelijke films moeten niet altijd verklaarbaar zijn, maar het moet wel ergens naar leiden. En dat gevoel had ik hier niet. Een vrij doelloze nutteloze productie waarbij ik de setting en het gebeuren wel sterk vond, maar waar er naar het einde toe nog steeds weinig nieuws onder de zon bleek te zijn.

Wat de film naar een hoger niveau tilde is toch wel de prestatie van Florence Pugh, een actrice die ik meer en meer in de gaten hou. Sterk acteerwerk van verwondering en vertwijfeling welk we ook al terugzagen in haar personage in Midsommar (Film, 2019) of zelfs Lady Macbeth (Film, 2016).

Prima setting ook, heerlijk jaren 50-gevoel, genre Suburbicon (Film, 2017), waarbij als zo Barbie-achtig fake lijkt met die perfecte harmonieuze gezinnetjes met moeder de vrouw die naast een eigen mening ook erg onderdanig is ten aanzien van de partner. Een vrij hypocriete bedoening allemaal. Maar een ideale setting wel in een wereld die te mooi is om waar te zijn. Prima opbouw ook waarbij het mysterie verder wordt uitgediept. In zijn geheel zeker prima, maar ik miste wel iets waardoor ik toch met een wrang gevoel achterblijf.

Lekkere wegkijker toch, ondanks het wat schamele plot. Florence Pugh die spat gewoon van het scherm af. Dat meisje van Last of Us bijvoorbeeld heeft dat ook. Enfin.

Het ziet er allemaal strak uit maar en hoe langer je erover nadenkt hoe belachelijker het plot wordt, maar toch biedt de film vertier.

Aan de hand van de titel en de misleidende poster had ik niet gedacht dat dit een combi zou zijn van The Handmaid's Tale, The Matrix en The Truman Show. Ik snap alleen niet waarom er in een perfect gecreëerde wereld een vliegtuig neer zou storten. Verder een prima film waar je naarmate hij vordert steeds nieuwsgieriger wordt naar de afloop, en hij zelfs nog best spannend wordt. Florence Pugh acteert uiteraard weer geweldig.

Tja, een moderne mix van The Stepford Wives (Film, 1975) en The Matrix (Film, 1999), maar dan wel een stuk minder goed helaas. Het camerawerk is goed, de locaties zijn mooi gecreëerd en er wordt prima geacteerd, vooral Pugh maakt indruk. Verder is het een mooi concept dat nog niet al té vaak is uitgewerkt in een film. Ook het springen in de tijd - waar ik niet altijd enthousiast over wordt - pakt hier goed uit. Maar het gaat mist bij het scenario. Er is gewoon te weinig tijd om alle ingrediënten die in de film zijn gestopt netjes uit te werken met veel plotholes en onbeantwoorde vragen tot gevolg. Verder ontbreekt ook de spanning: het kabbelt wat te veel door en op de momenten die spannend zouden kunnen zijn laten ze het liggen. Dat is echt jammer, want het concept heeft echt wel potentie. Daarom toch een magere 2,5 ster.

P.S. Al je na het kijken nog wat over de plotholes wil lezen: Don't Worry Darling's Biggest Plot Holes & Unanswered Questions - cbr.com

Aardig.

Alle politieke meningen even buiten beschouwing gelaten over Don't Worry Darling, de inhoud van de film mag er best wezen. Leuk om in ieder geval te zien dat Wilde als regisseuse niet wil blijven hangen in dezelfde stijl als de vorige film, maar nu echt een poging doet om haarzelf serieus op de kaart te zetten. Daar helpen leden zoals Pugh natuurlijk goed aan mee.

Het verloop van de film is soms ouderwets en ongemakkelijk, maar dat zal wellicht de bedoeling zijn. In dit geval vond ik het bij vlagen te boers. Neem bijvoorbeeld de tapdansscene van Styles. Dat soort dingen zijn dusdanig awkward dat het eigenlijk niet veel meer toevoegt aan de toonzetting en een geforceerde indruk maakt. Daarnaast had het tempo soms wel in versnelling twee mogen staan. Niet alle beelden zijn even interessant en niet elke bijrol is geslaagd. Ik vind vooral dat met name Wilde zelf beter gewoon achter de camera had kunnen staan.

De stilering is best aardig, maar braaf. De productie is best grootschalig, dus wat extra energieke regie-uitdaging was best welkom geweest. Wilde liet dat met haar regiedebuut best aardig zien, dus dat de techniek er nu niet was is geen excuus. Niettemin is het ook zeker niet ondermaats. De effecten worden vooral buiten beeld gelaten, maar de kleuren zitten er best aardig tussenin vermengd en de locatie is scherp gekozen. Ideale setting voor een concept als deze.

Ik vond de wending best aangenaam. Ik had het in ieder geval niet verwacht, maar echt bijzonder spannend is het evenmin. Ik vond het sullige "echte" personage van Styles zeer interessant, maar we krijgen het niet veel langer dan 5 minuten te zien. Zeker die stukken hadden van mij wat meer uitgediept mogen worden. Dan had je het dreigende karakter van Pine wat kunnen terugschroeven. Niet onaardig geacteerd, maar er komt geen spanning of intimiderende houding van hem af. Ik denk dat de acteerkwaliteiten van Pine hem op andere vlakken veel memorabeler hadden kunnen maken. Bovendien vind ik de keuze voor een villain-achtige verschijning in een film als Don't Worry Darling niet passend. Dat doet een deel van het mysterieuze karakter teniet.

Kortom, de film is best aardig. Wilde zet haar niveau goed door, al mag het volgende project nu echt bovengemiddeld zijn. Misschien iets dat wat minder op een boodschap is gericht, maar meer op haar kundigheid als regisseuse. Want ze is niet slecht. Ik denk vooral dat ze nog een project moet vinden dat echt een match is. Overigens kan ik Pugh als actrice erg waarderen. In deze specifieke film wordt ze enigszins belemmerd door een wat braaf personage, maar dat ze tegenwoordig steeds grotere rollen in bredere projecten krijgt kan ik alleen maar toejuichen.