Don't Worry Darling (2022)

Een thriller die het mysterie lang genoeg boeiend houdt. Eenmaal de puzze in elkaar valt, blijft het ook interessant. Iets wat niet elke film lukt.

Florence Pugh zie ik altijd graag spelen. Olivia Wilde acteerde ook erg goed. Enkel Harry Styles en Chris Pine vielen nogal uit de boot. Ze leken wat op automatische piloot.

De soundtrack is super, de premise interessant en blijft tot het einde spannend. De film mocht enkel wat strakker geregisseerd worden. Sommige shots waren wat dubieus en de film probeert pretentieus uit de hoek te komen.

3,5* voor een goede mystery thriller.

"What's actually happening?"

De controverse achter de schermen is vele malen interessanter dan de daadwerkelijke film zelf.

Als kijker word je meegenomen naar de jaren '50. Hier wordt er een schijnbaar idyllische buitenwijk gepresenteerd waar vrouwen de perfecte huisvrouw spelen, terwijl hun mannen aan een geheim project werken. Wanneer huisvrouw Alice allerlei rare dingen opmerkt, worden de eerste barstjes al gauw zichtbaar. Hiermee brengt ze hun perfecte bestaan in gevaar.

De opbouw is prikkelend te noemen. Er wordt een vervreemdend gevoel gecreëerd waar je het fijne van wil weten. De jaren '50 setting en aankleding draagt daar zeker aan bij, waardoor je de ogen goed de kost kan geven. Op de regie van Olivia Wilde is dan ook vrijwel niets op aan te merken. Lange tijd wordt zo het mysterie in stand gehouden.

Des te jammer dat het hele gebeuren nergens naartoe leidt; het trekt op niets. Er worden namelijk allerlei thema's aangehaald, maar er wordt vervolgens niets meer mee gedaan. Op deze wijze vallen de karaktermotivaties volledig in het water. Met name het slot gaat werkelijk alle kanten op, alsof men maar wat ideeën tegen de muur heeft gegooid in de hoop dat er wat blijft plakken. Aan de lieftallige Florence Pugh is te danken dat dit vehikel nog enigszins meevalt.

Al met al is 'Don't Worry Darling' een aardige miskleun van een film geworden.

2,0 Sterren.

De film wist me wel te boeien. Het hele mysterie vond ik interessant, het sfeertje rondom alles ook. Deed me qua bepaalde dingen echt aan de game Fallout 4 denken. Hoofdrolspeelster doet het echt prima, en het is geen straf om haar te zien ook.

Alleen dat einde vond ik dan toch weer wat jammer.

Had het denk ik toch toffer gevonden als dat hele gebeuren echt was, en ik bleef ook hopen op een grote reveal over dat hele Victory. De echte reveal vond ik niet zo super boeiend. Al heeft het ook weer wat aan de ene kant en zelfs haar man kan ik op een bepaalde manier wel begrijpen, al zal ik het nooit goedpraten.

Het ziet er prachtig uit en vooral Pugh is geweldig, maar inhoudelijk pakt het voor mij matig uit. Vooral hoe meer je naar het einde toewerkt. Styles speelt niet slecht, maar wordt gewoon weggeblazen door Pugh. Nadeel ook in de bios is, dat er veel jonge vrouwelijke fans in de zaal kunnen zitten. Werd echt op alles wat hij deed en zei gereageerd.

In alle eerlijkheid vond ik 'm goed te pruimen en erg vermakelijk. Florence Pugh slaagt er vrijwel in haar eentje in om de film naar enig niveau te tillen, de rest van de cast hangt er wat slapjes bij. Styles moet het echt van z'n uiterlijk hebben - voor acteren is de beste man niet in de wieg gelegd. Black Mirror is mijn favoriete serie en mijn hart maakte een sprongetje toen ik de clou van het verhaal door had, maar de uitwerking schiet alle kanten op en is op sommige punten ook echt matig en ondoordacht. Waarom sterft het personage (in dit geval Jack/Styles) óók in het echt als hij in het spel gedood wordt? En waarom in Gods naam zou Pugh in het echt ineens gezocht en vermoord worden omdat ze haar man in het spel heeft omgebracht? Hoe meer ik erover nadenk, hoe onlogischer ik het vind. Olivia Wilde is geen genie of een geweldige regisseuse, maar ze heeft wel een prima vermakelijke film afgeleverd... Zolang je er maar niet te veel over nadenkt.

Ik ben zeer grote fan van Florence Pugh en dat is na deze film zeker niet veranderd. Een heerlijk sfeervolle thriller die laat tonen dat Olivia Wilde best wel kan regisseren. Er was wat te doen achter de schermen van de film en bij de promotie, maar dat is gewoon vuile was dat even buiten kwam en waar denkelijk het grootste deel ook niet echt waar zal zijn. Laat dat het oordeel van deze film niet beïnvloeden.

Don't Worry Darling is een thriller die niet helemaal open bloeit helaas, maar door de mooie setting en vooral Florence Pugh toch wat omhoog getild wordt. Hier zat volgens mij meer in. Een hele leuke film waar je helaas af en toe wat op je honger blijft zitten. Maar over het algemeen best goed gemaakt en zeker van genoten.

Alice [Florence Pugh] en Jack [Harry Styles] zijn de nieuwe bewoners van een droomhuis gelegen in een pittoresk dorp middenin de woestijn dat onderdeel uitmaakt van het mysterieuze Victory-project, opgericht door de charismatische Frank [Chris Pine] met Dr. Collins [Timothy Simons]. Wanneer buurvrouw Margaret [Kiki Layne] kort nadat ze publiekelijk kritiek uit op het Victory-project uit, bekruipt Alice het vermoeden dat niet alles pluis is. Goh, zou het? Het scenario van Katie Silberman geeft weliswaar een plausibele verklaring voor waarom het zo lang duurt voor Alice zich dat beseft, maar voor de kijker is het eerste duur daardoor moeilijk door te komen. Goed acteerwerk van Pugh, Styles en Wilde (als buurvrouw Bunny), maar Wildes regie is zwaar op de hand en leidt teveel en te vaak af van het verhaal. En het verhaal blijkt mager, voorspelbaar en een tikje dwaas.

Aan het einde van de film zit een stuk actie (de achtervolging) dat gewoon uitstekend, spannend en overzichtelijk is gefilmd. Dusdanig dat ik denk, laat haar eens een goede actieprent opnemen in plaats van allerlei zelfbenoemde mislukte actieregisseurs (ja Michael Bay, ik kijk ook naar jou).

Echt passen bij de rest van de film doet dat stuk niet, maar ik vermaakte me er prima mee. Want als de film een beetje als een nachtkaars lijkt uit te gaan komt er toch nog wat energie in de film. Fijn, want ik vond dit verder best een aardige film. Uiteraard weet je als kijker dat er iets speelt (wat precies weet je niet, hoewel ik redelijk in de buurt zat) en wil je dat vooral weten, maar ik vond het sowieso wel een fijn geschoten film. Zowel de sets en kostuums als genoeg aardige visuele ideeën. De film sleept af en toe wel wat (ik noemde die nachtkaars niet voor niets) en vooral Harry Styles is kleurloos en als hij echt moet acteren dan gaat het mis. Maar goed, hij staat naast Pugh, sowieso één van de fijnste actrices de laatste jaren en hier excelleert ze echt. Ik kan eindeloos kijken naar haar gezicht wat daar allemaal gebeurt zonder dat er veel gebeurt. Ze zet echt een intense meelevende rol neer, elk moment ook geloofwaardig. 3,5*.

Veel is al gezegd hier en ik schaar me vooral achter de bondige samenvatting door marsie: veel bombarie om niks. Tegenvallende film; een leuk uitgangspunt maar buitengewoon saaie en futloze uitwerking. Eigenlijk is zelfs het concept al enigszins uitgekauwd: een schijnwerkelijkheid waarvan het hoofdpersonage geleidelijk bewust wordt; de avonturen om degenen die erachter zitten te ontmaskeren en de waarheid te ontdekken, en een einde dat werkelijk alle kanten op had kunnen gaan. Hier lijkt de thematiek van een door mannen geleide sekte vooral mataforisch voor een verstikkende patriarchie, maar zoals Shinobi al zegt leidt het allemaal nergens toe en wordt het onvoldoende uitgewerkt. De film kijkt zeker vlotjes weg en is aardig gestileerd, maar daarmee houdt het ook wel op qua positieve punten. Wilde doet een dappere poging maar mist nog essentiële finesse.

Veel te veel vaagheid en mysterie waar de film ook naar het einde toe maar in lijkt te willen blijven hangen .

Het acteerwerk is redelijk maar om nou te zeggen dat Pugh echt een wereldprestatie levert is nogal overdreven .

Kort samengevat : de film wekt veel nieuwsgierigheid en verwachtingen op maar laat je aan het eind behoorlijk teleurgesteld achter .

Een bijzondere film. Vanaf de eerste scenes wanen we ons in een geidealiseerde, karikaturale versie van de Amerikaanse jaren 50: Het eenvoudige leven in de suburbs, waar mannen elke dag vertrekken naar hun werk, en vrouwen naast het huishouden tijd over houden voor roddels en drank. En ook kunnen ze heerlijk koken, en hun man thuis opwachten in een sexy jurk, hoge hakken en met een whiskey in de hand. De droom van elke man. Of althans, van sommige mannen. (Eerlijk is eerlijk, het lijkt mij af en toe ook wel relaxed zo ontvangen te worden thuis).

De film kent vooral tot de derde akte een nare onheilspellende sfeer. De hallucinaties zijn soms erg beklemmend en veroorzaken een dreiging die in scherp contrast staat met de idyllische beelden van het burgerleven.

Wanneer duidelijk wordt wat Project Victory inhoudt is dat erg verassend. Ik zag het niet aankomen in ieder geval. Natuurlijk zijn er tig films over schijnwerkelijkheden. Maar de wijze waarop mannen vrouwen gevangen houden is bijzonder griezelig. De virtual reality waarin een perfect plaatje wordt voorgeschoteld, is echter ook slechts het perfecte plaatje vanuit het perspectief van de conservatieve man die zijn vrouw het liefst thuis achter het fornuis ziet. Geen wonder dat vrouwen hier vroeg of laat uit willen breken. De film windt er geen doekjes om dat mannen die dit benauwende wereldje ambiëren, nogal inhoudsloos zijn. Alle mannen in de film lijken ambitieus, maar zijn vooral gericht op elkaar. De scene waarin Jack gehuldigd wordt en vervolgens als een aapje moet dansen voor publiek, is tekenend. Hoe andere succesvolle mannen hen zien, dat wordt belangrijker gevonden dan huiselijk geluk. De film toont dit weinig subtiel door het personage Jack, die in de VR wellicht een bijzonder succesvolle werknemer is, maar in de echte wereld een onhandige man blijkt, die zowel zijn eigen werk als zijn relatie niet onder controle heeft

De boodschap wordt naar het eind toe sterk verbeeld, maar gaat helaas ook over de top (de vrouw van Frank die hem neersteekt met de woorden: “nu is het onze beurt” is nu niet bepaald subtiel te noemen) en dat vond ik onnodig.
Ook bleven bepaalde vragen voor mij onbeantwoord: hoe kon het dat alle vrouwen leken te ontwaken tijdens de laatste scenes? Hoezo sterft Jack ook in de echte wereld, terwijl dit allemaal simulatie is? Als Jack telkens werkloos was in de echte wereld, wat voor werk deed hij uiteindelijk dan om deelname aan project Victory te bekostigen? Dat was mij onduidelijk. Desondanks zijn dit voor mijn gevoel kleine losse eindjes die het grote verhaal en de boodschap niet in de weg staan. Uiteindelijk zijn er wat rommeligheden in de plot, maar is de thematiek glashelder. En de film lijkt vooral dat belangrijk te vinden.

De film overtuigt vooral in stijl, sfeer en muziek. De vrolijke jaren 50 pop, maar ook de dreigende fluistermuziek is passend. En dat gepaard met een feministische boodschap zorgt ervoor dat deze thriller bovengemiddeld scoort bij mij. Zeker de moeite waard.

3,5*

Aanvankelijk intrigerende maar uiteindelijk nogal teleurstellende thriller over de schaduwkant van een utopische gemeenschap midden in de amerikaanse woestijn. Het voornaamste probleem is dat de film behalve een spannende opbouw niet veel te bieden heeft, de sterke hoofdrol van Florence Pugh ten spijt. De maffe plot wordt door regisseuse Olivia Wilde veel te serieus genomen en de film verschiet zijn kruit ver voor het einde.

Moet zeggen, ik heb me prima vermaakt met deze film en kan me goed vinden in de recensie van @Vidi well.

Wat mij betreft had de film nog langer door mogen gaan om te zien hoe 'Alice' het leven weer oppakt. En what about die heerlijke soundtrack! Ben na de film gelijk ff Spotify ingedoken om de muziek nog even na te luisteren met als uitschieter een voor mij (tot nu dus) een onbekend nr. The Oogum Boogum Song van Brenton Wood. Dat intro is epic tbh!

Ja hoor voor mij een dikke 3,5

Florence Pugh doet haar uiterste best om er wat van te maken. Het rammelende scenario maakt haar echter bij voorbaat kansloos in dit irreële drama. Naast Pugh valt de fraaie cinematografie op, maar dat is het wel zo’n beetje.

Zonde. Het hele mannenhatende idee achter deze film, waarin Jordan Peterson als slechterik wordt neergezet, volgens wannabe feminist Olivia Wilde, staat me een beetje tegen. Beetje jammer. Had nog zo'n zin in deze film. De setting, die poster, de 50's, het plot in 1e instantie. Maar goed, het is niet anders. De schrijver werd op een gegeven moment ook wat makkelijk en uiteindelijk is dit qua verhaal best wel dom allemaal.

Redelijke mysterie. Het verhaal zit best aardig in elkaar, maar toch weet je als kijker al snel waar het naar toe gaat. Op het laatste kwart na, is het best een goede film. De hele opbouw naar de ontknoping toe is sterk en als kijker wordt je goed het verhaal ingetrokken. Het laatste kwart valt tegen en voelt erg afgeraffeld aan. Ook alle vragen worden niet duidelijk beantwoord. Pugh zet een overtuigende rol neer. Ook Styles valt niet tegen. Visueel verder zeer geslaagd met een mooie '50's setting. Jammer van het einde. 3.5

Aardige film over een huisvrouw die in een perfecte, maar afgesloten gemeenschap leeft. Een goeie eerste helft waarin veel mysterieuze dingen gebeuren en soms unheimlich weet over te komen. Op een gegeven moment wordt het wel wat eentonig en de uiteindelijke ontknopping is wat gemakkelijk. Een mooie aankleding en een Florence Pugh weet de film met gemak te dragen.

Intrigerende premisse maar zodra het grote geheim wordt bekendgemaakt stort de film volledig in elkaar. Nou is het eerder regel dan uitzondering dat een potentieel interessant verhaal de nek om wordt gedraaid, maar zelden is dat kwaliteitsverschil zo groot als hier. Bij A.I. misschien maar dat was dan nog door een regisseurswissel. Hier weet Wilde zich kennelijk geen raad hoe de tot dan toe pakkende nachtmerrie-achtige distopie op een intelligente manier af te ronden, en waar ik in het begin dacht naar een moderne klassieker te kijken is daar tegen het eind helaas weinig meer van over.

Aan Pugh ligt het alvast niet. Zij is een erg fijne actrice met een boeiend gezicht dat iets mysterieus heeft, alsof het zich moeilijk laat vangen in een camerashot. Styles maakt weinig indruk, wat ook geldt voor Chris Pine als de mannengoeroe.

Bij elkaar geraapt zootje zonder ziel. Er is wel erg veel inspiratie opgedaan bij de Stepford Wives films. Die ik in alle opzichten beter vind. Dit voelt toch als een enorm slap aftreksel daarvan.
Het ziet er wel mooi uit, maar de film voelt heel erg leeg aan.
Buiten Florence Pugh's rol komen de personages totaal niet tot leven. Harry Styles is hier een leeghoofd en ik vind zijn acteerprestaties hier niet goed.
Het concept voelt wat vreemd aan. Als je toch mensen in een simulatie hebt, dan kan iemand dat toch niet ontsnappen. Het is dan immers geen fysiek afgeschermde ruimte, de persoon die de simulatie ondergaat ligt gewoon op bed.

Aardig filmpje dat niet helemaal uit de verf komt. Doet inderdaad aan The Stepford Wives denken vanwege de perfecte setting. In de laatste 20 minuten komt de verrassing uit de hoge hoed, helaas wordt dat zo onlogisch gebracht waar door je af en toe niet meer weet waar je naar kijkt. Het einde is daar door erg teleurstellend.

Uiterst boeiende mystery-thriller, met een verhaallijn waar ik wel fan van ben, ook uitstekende cast. Denk aan een film als 'Vivarium', had ook zeker iets. Het langzaam maar zeker ontdekken van hoe en wat, door Alice, die trouwens geweldig neergezet werd door Florence Pugh, maakte dit best intrigeerde film. Het einde, zit ze nu effectief terug in de realiteit, zo vatte ik het wel op, maar kan nog als vrij open einde gezien worden. 8/10

Ik las dat die nu in de bioscoop komt..... Ik dacht :Serieus.?..... Wat een afknapper is dit, vooral aan het eind, maar ook het hele gebeuren vooraf. Het moet spannend voorstellen, maar dat is het niet. Het is gemaakt, niet echt, niet met hart en ziel gespeeld....de (aan) kleding kan dat nooit compenseren

Eigenlijk zo slecht gemaakt allemaal.... Het verhaal pakt nergens..... Momenten en dan weer weg....... Verzameling slecht aan elkaar geplakte clichés....... Met een fiasco eind

Een draak van een film

Een film die ik eigenlijk pas echt interessant begon te vinden toen hij alweer bijna afgelopen was. Het hele Black Mirror-achtige gegeven van mensen die (al dan niet gedwongen) in een soort virtuele simulatie leven is best wel leuk, maar de film heeft er wel een tijd voor nodig om daar te komen. De hele mysterieuze thriller-achtige opbouw is op zich wel spannend maar duurt ook best wel lang zonder dat je weet waar het naartoe gaat. Van mij had de film wel meer mogen laten zien over het echte heden en hoe die simulatie precies tot stand kwam, wie erachter zaten en waarom. Een zooitje enge nerds die een simulatie hebben bedacht vind ik persoonlijk interessanter dan het zoveelste dinerfeestje. Dan krijg je misschien een andere film, maar toch. Als dat gegeven wat beter of uitgebreider was uitgewerkt dan zou de film ook wat beter uit de verf komen waarschijnlijk, getuige de vele kritische reacties.

Zelf vond ik het wel vermakelijk, ook Florence Pugh en zowaar Harry Styles vond ik prima te doen.

3,5*

Don't Worry Darling

Uiterst boeiende mysterie die zich pas veel later in de film ontpopt, maar waar je toch met veel vraagtekens achter blijft. Alles draait eigenlijk om Florence Pugh die haar rol dan ook prima neerzet. De opbouw en de shots waren prima. Beetje bij beetje kom je erachter dat iets niet klopt in haar en haar partners leven. Wanneer je uiteindelijk weet wat er speelt en de filmt nadert zijn einde, voelt de rest inderdaad wel wat afgeraffeld.

Leuk idee. Ik heb The Stepford Wives nooit gezien, dus voor mij was het verhaal vrij origineel, maar het had beter uitgewerkt kunnen worden.

3 sterren.

Vanaf het begin heb je eigenlijk al een vermoeden en dan klopte ook. Even zitten denken maar misschien is het een mix van the Matrix, Inception met een vleugje Truman show. Maar goed toch netjes uit gekeken.

Toch een stuk beter dan ik op basis van de recensies/reacties verwachtte. Mooie setting en cinematografie, prima regie van Wilde en een intens spelende Pugh. Tien jaar geleden zou Scarlett Johansson wellicht gecast zijn, maar die heeft het stokje in Black Widow dus ook voor dit soort rollen overgedragen. Qua scenario wint Don't worry darling geen originaliteitsprijzen, vooral ook de ontwikkeling naar het einde toe is afgeraffeld. De scene dat de vrouw van Frank hem een mes in de borst steekt komt totaal uit het niets en valt narratief nergens aan te koppelen. Een mispeer, ingegeven door feministische motieven, zo lijkt het. Op andere momenten pakt de vrouwelijke regie juist goed uit, met name wanneer Alice haar emoties telkens onder controle houdt en, in plaats van door te draaien, helder weet uit te drukken wat er speelt, dat is een verfrissende toets.

Deed denken aan een mix van The Truman Show, Black Mirror, The Handmaid's Tale en Total Recall. IK lees her en der ook dat het lijkt The Stepford Wives, maar die heb ik niet gezien.

Verreweg het sterkste aan de film vond ik de performance van Florence Pugh. De rol van Onwetende Protagonist lijkt haar op het lijf geschreven, iemand die langzaam maar zeker erachter komt dat er iets niet helemaal pluis is met waar ze zich in bevindt. In die zin zag ik raakvlakken met haar rol in Midsommar.

Het concept is leuk uitgevoerd in de film, alhoewel het de nodige vragen oproept over hoe zoiets irl zou werken (de vrouwen zullen praktisch onttrokken zijn aan de samenleving, worden ze niet als vermist opgegeven, wat als ze thuis vastgebonden in bed worden gevonden of er gebeurt iets in het huis, waarom bevindt de simulatie zich in een afgelegen woestijngebied terwijl het geen reallife locatie nodig heeft, waarom leven de bedenker en zijn right hand man ook in de simulatie om de boel te runnen, hoe kunnen mensen doodgaan irl als ze in de simulatie sterven, etc.)
Maar goed, suspension of disbelief, niet teveel bij nadenken, anders vallen de plotholes teveel op.
Cinematografisch zat het prima in elkaar. De visuele hallucinaties waren mysterieus en de muziek werkte sfeerverhogend.

Het personage van Chris Pine vond ik wat minder. Ja, hij kan een creep spelen, maar het lag er allemaal wat te dik bovenop.
Ook het einde vond ik zwak en weinig creatief, met die achtervolging door de 'minions' in rode pakken en de evil "Dr. Goebbels" die gemakzuchtig het leven laten met een botsing. En waarom besluit Franks vrouw ineens om haar man dood te steken omdat zijn simulatie in elkaar stort terwijl ze hem al die tijd steunde?

Heb daardoor het idee dat de schrijfster misschien iets te weinig heeft uitgedacht hoe alles precies werkt, waardoor er wat onlogische onderdelen in het plot zijn gekropen. Had daarom misschien beter gewerkt als een 1-uur durende Black Mirror episode. Maar alsnog heb ik me er genoeg mee vermaakt.

3,5*

Na het leuke Booksmart (2019) is dit de tweede film die actrice Olivia Wilde regisseerde. Met een uitstekende cast en een intrigerende premisse zijn de verwachtingen hoog gespannen. Na afloop blijkt de film maar ten dele aan de verwachtingen te beantwoorden.

Het plot klinkt goed. In een klein stadje waar alles op het eerste gezicht perfect lijkt, broeit onderhuids een hoop dat de perfectie aantast. In de film zien we de vrouwen koken en poetsen, winkelen, borrelen met vriendinnen en immer klaarstaan om de mannelijke lusten te bevredigen. De echtgenoten zijn overdag keurig aan het werk. Het werk dat ze verrichten is onduidelijk en dat gegeven roept evenals de strikte bezigheden van de vrouwen een verontrustende sfeer op. We zien een ideaal maar ook eentonig leven waarin alle geneugten aan strakke routines zijn onderworpen. De omstandigheden zijn paradijselijk, maar er zijn scheurtjes zichtbaar. Hier en daar borrelt onvrede.

Het eentonige ritme wordt af en toe onderbroken door zichtbare irritaties en verontrustende gebeurtenissen waarvan de essenties nooit helemaal duidelijk zijn. Gebeurtenissen die niet in de idylle passen. Gebeurtenissen die worden begeleid met een score bestaande uit dissonante klanken die haaks staan op de paradijselijke entourage. Gebeurtenissen die duidelijk herkenbaar zijn als verstorende elementen. Je kunt er alleen niet precies de vinger opleggen. De precieze strekking en de mate van verstoring is troebel. Op zich intrigerend.

Het is subtiel in de essentie, mooi in beeld gebracht, maar allesbehalve subtiel in kwantitatief opzicht. Zelfs de meest onnozele kijker heeft na de zoveelste inbreuk op de paradijselijke leefomstandigheden wel door dat er iets niets klopt. Prima geënsceneerd, maar het ligt er wel erg dik op. Door de grote hoeveelheid verstorende voorvallen wordt de film ook nog eens behoorlijk gerekt en is de balans zoek. Sommige (banale) zaken worden tot in detail gefileerd. Andere (mysterieuze) zaken worden lichtvoetig geraakt en niet verduidelijkt. Het einde van de film is een lichte teleurstelling. De ontrafeling van het mysterie gebeurt rafelig en blijft deels een mysterie.

Het zijn vooral de audiovisuele vormgeving, de fijne soundtrack en de geslaagde mysterieuze sfeer in de film, die van Don’t Worry Darling een leuke kijkbeleving maken. Een andere plus is Florence Pugh. Zij heeft de hoofdrol en weet haar personage afwisselend en met overtuiging van zowel onderdanige als rebelse trekjes te voorzien. De overige castleden maken weinig indruk.

De poster is inderdaad wat vreemd alsof we naar een romcom gaan zitten kijken. Dat is het niet, want deze film is vooral mysterieus. Heeft een prachtige setting, mooie beelden en prima soundtracks. Het is een film die wel al eens eerder hebben gezien. De mooie werkelijkheid is inderdaad te mooi voor woorden. De opbouw is goed en ook het middenstuk kan me wel bekoren. Maar richting het einde zien we toch niet waarmee de mannen zich bezighielden. Het is misschien wel een open einde. Dan kan ik me voorstellen dat men denkt waar heb ik nu naar zitten kijken. Je kunt er dus alle kanten mee op in deze film. Richting het einde zag ik het al een beetje aankomen. Dit gaat leiden tot niets in dromenland Mooi is het allemaal zeker wel. Het zwakke einde moeten we dan maar voor lief nemen.

Waar ik minder te spreken over was is het beeld. Er zit een soort van waas over heen, maar dit vind ik net te ver doorgevoerd zodat het 4K gevoel mij een beetje ontbrak. Ook de normale blu ray mist die sprankelende beelden terwijl juist dit zo mooi wat geweest in een film van de jaren 50. Geluid is daarin tegen prima verzorgd.

Film 3.5
Beeld (4K) 4,0
Geluid 4.5

Moeilijk. Ik heb het wel voor mysterieuze films en dergelijke films moeten niet altijd verklaarbaar zijn, maar het moet wel ergens naar leiden. En dat gevoel had ik hier niet. Een vrij doelloze nutteloze productie waarbij ik de setting en het gebeuren wel sterk vond, maar waar er naar het einde toe nog steeds weinig nieuws onder de zon bleek te zijn.

Wat de film naar een hoger niveau tilde is toch wel de prestatie van Florence Pugh, een actrice die ik meer en meer in de gaten hou. Sterk acteerwerk van verwondering en vertwijfeling welk we ook al terugzagen in haar personage in Midsommar (Film, 2019) of zelfs Lady Macbeth (Film, 2016).

Prima setting ook, heerlijk jaren 50-gevoel, genre Suburbicon (Film, 2017), waarbij als zo Barbie-achtig fake lijkt met die perfecte harmonieuze gezinnetjes met moeder de vrouw die naast een eigen mening ook erg onderdanig is ten aanzien van de partner. Een vrij hypocriete bedoening allemaal. Maar een ideale setting wel in een wereld die te mooi is om waar te zijn. Prima opbouw ook waarbij het mysterie verder wordt uitgediept. In zijn geheel zeker prima, maar ik miste wel iets waardoor ik toch met een wrang gevoel achterblijf.