The Father (2020)

Ik dacht tijdens de film: hé, één locatie, dit had zomaar een toneelstuk kunnen zijn. Dat blijkt ook zo te zijn dus, en toch: dit is bij uitstel geschikt voor film, niet toneel. De verwarring van Hopkins wordt middels film veel beter getoond. Als er ineens andere acteurs in rondlopen, als interieurs veranderen. Dat kan allemaal ook in een theater, maar in een film werkt het veel beter om hetzelfde gevoel te krijgen als Hopkins. Een film voelt sowieso echter aan, en je ziet geen wisselingen van sets, en je herkent acteurs makkelijker (ga maar een achteraan in een theaterzaal zitten). Dus toch bijzonder dat dit oorspronkelijk een toneelstuk is. Al zal dat toneelstuk allicht ook net anders qua insteek zijn.

Maar goed, ik zei al dat de film hiervoor geschikter is, en daar schemert al door dat ik vond dat dit goed gemaakt is. Erg sterk om constant in het hoofd van Hopkins te zitten. Daarbij speelt mee dat hij echt een geweldige rol neerzet, menselijk tot op het bot, sterk en breekbaar en elk moment volstrekt geloofwaardig. Gelukkig krijgt hij sterk weerwerk, maar uiteindelijk draait de film om hem. Pas in de laatste scène valt er één valse noot, maar ik laat die niet meewegen in de score. De rest was daarvoor te goed en dit was ook een film die aan het denken zet. Haast persoonlijk wordt. 4,0*.

Goed. Door een slimme montage en het wisselen van acteurs voor dezelfde rol, krijgt de kijker zelf een beetje het gevoel dement te zijn. Hier wordt echt gebruik gemaakt van het medium en dat is altijd prettig. Verder ijzersterk acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Muzikaal ook goed, de operamuziek kende ik niet, maar is aangenaam, wat ook gezegd mag worden van de originele bijdragen van Einaudi. Enkel de beelden vallen wat tegen, het is voornamelijk registreren. Maar goed, na zo'n einde waarin Hopkins om zijn moeder roept kan je haast niets anders dan zwaar geraakt zijn. 3,5*.

Zelden zag ik een film die ik direct het maximale aantal sterren gaf. Doorgaans is ook bij de allerbeste film wel eens een vlekje, een stukje broddelwerk of een acteur die toch niet helemaal voldoet. Maar hier gaf ik meteen al bij de eerste keer zien, de 5 volledige sterren. Wat een prachtig en menselijk verhaal over de essentie van het leven, wat een spel en hoe mooi gemonteerd ook. Hopkins en Colman dragen de film beiden. Van Hopkins wist ik al dat hij een excellente acteur is, maar ook Colman vond ik uitstekend gecast. Vond ik haar in The Crown goed, maar soms te veel maniertjes hebben, hier is zij zeker zo goed als Hopkins. Vooral op de momenten waar Hopkins weer begint over zijn liefste dochter die hij zo mist en van wie hij niet meer weet, dat ze nooit meer op bezoek zal komen, speelt Colman de sterren van de hemel. Je ziet aan haar gezicht dat ze de irritatie voorbij is en het gedrag van haar vader bedekt met de mantel der liefde. Het liefst zou ze gillen en huilen, maar ze zet alle zeilen bij en de kijker ziet alleen de tranen opwellen in haar ogen en haar mond trillen. Zeer emotionele momenten die de kijker zal doen denken aan het eigen afscheid van een vader of een moeder in de laatste levensfase. Tegelijkertijd ook een prospectief voor de kijker die al in de late herfst van zijn leven zit. In de tranen van Colman zal die de tranen van zijn eigen kind zien.

Het perspectief ligt voornamelijk bij Hopkins die bijna de hele film zich in dezelfde ruimte bevindt. De toneelachtige setting benadrukt het met de dag kleiner worden van zijn wereld. Mooi geschoten zijn ook de keren dat hij door het raam naar buiten kijkt en een wereld ziet waartoe hij ooit behoorde en waarnaar hij nimmermeer zal terugkeren.

Wellicht vindt niet elke kijker de laatste beelden even sterk en misschien net iets te veel drama. Ik ben een andere mening toegedaan. Ik vond het einde zeer passend, doordat Hopkins inmiddels zo stuurloos en angstig is geworden, dat hij terugverlangt naar de periode waarin hij altijd werd geknuffeld en beschermd: zijn vroegste jeugd. Wie kan je dan beter roepen dan je moeder of je vader? Meesterwerk, 5 sterren.

Tegenovergestelde van een feelgood-movie. Dit is een zwaar beladen film over dementie, waarbij regisseur er in slaagt om je als kijker te doen aanvoelen wat het is om dement te worden. Je ondergaat de film als verwarrend en emotioneel. Dit is voor mij een unieke filmervaring. Anthony Hopkins draagt deze film volledig en het moet gezegd, wat kan deze man acteren. Het gaat bij mij door merg en been. Ik heb geen ervaring met dementie maar kan mij inbeelden dat velen zich zullen herkennen in deze film, want als familielid, meer bepaald een kind van een dementerende ouder, krijg je te maken met heel wat aangrijpende reacties en deze worden in deze film heel realistisch in beeld gebracht. Film afgesloten met een krop in de keel. Nog net niet de perfectie, dus 4,5 * waard…

The excellent tricks in The Father yield sensations of being demented. Special feeling. Unfortunately it stays too much an adapted play for me. I envy people like my girlfriend, for who this was a full experience.

De zoveelste parel aan de kroon van die formidabele acteur die Anthony Hopkins is maar eveneens: wat een aangrijpende en gevoelige film over dementie in zijn verschillende stadia gaande van verwarring en vergeten tot het hoopje ellende dat uiteindelijk van een mens overblijft. Ook de impact op de omgeving en betrokken personen die eveneens een martelaarsgang van twijfels, ontreddering en pijn meemaken is overtuigend weergegeven.

Schitterende film, aanbevolen.

Dit was een goeie film. De film speelt zich grotendeels af in een ruimte, maar storend was het niet. De cast deed het uitstekend, niet alleen Anthony Hopkins, maar de rest van de cast was ook zeker de moeite waard.

Het verhaal zelf was zwaar, maar gelukkig had de film ook wat luchtige momenten. Indrukwekkende film.

Van tevoren dacht ik: oke, dit wordt een film waarin ik enorm medeleven ga voelen en verdriet. Ach, hij duurt maar anderhalf uur. Korte film. Uiteindelijk overheerste als gevoel vooral het ongemak. Een vervelend gevoel wat precies het gevoel moet zijn wat hijzelf voelt. Ook medeleven en verdriet, maar iets meer op de achtergrond. Die anderhalf uur heb ik niet gevoeld overigens. De film voelde als drie uur. Hoe ze dat hebben gedaan, weet ik niet, misschien vanwege de steeds herhalende scenes. Dan natuurlijk het ongelooflijk goede acteerwerk. Man, wat kunnen Anthony en ook Olivia toch ontzettend goed acteren, zeg! Echt het kijken waard!

Eigenlijk nog beter dan ik van te voren had gedacht. Nog weinig films gezien met Anthony Hopkins. Dus ook geen verwachtingen daarover. Behalve de lovende woorden die je vaak over hem hoort. Een paar minpuntjes waren dat het verhaal hier soms wat verwarrend is, omdat het door de ogen van de hoofdrolspeler is verteld. En ook wel zwaar. Ook alle lof aan Olivia Colman. Heel mooi gespeeld, kan niet anders zeggen! Daarom 4 sterren.

Ik weet het zo niet.

Aan de ene kant is dit een van de beste performances die ik in jare gezien heb. Hopkins bevestigt zijn status en Coleman is zo breekbaar.

Het gegeven dat het verhaal vertelt wordt uit perspectief van de dementerende is ook een enorm grote troef.

Aan de andere kant kon het me allemaal niet genoeg raken. Ik vrees dat het geheel minder is dan de som van zijn onderdelen.

Ik weet niet waarom, maar het kwam niet allemaal sterk genoeg binnen. De verwarring is fantastisch kn beeld gebracht, de performances zijn van topkwaliteit en het is een erg gevoelig onderwerp voor mij. Toch leek het net wat te ver weg allemaal. Erg vreemd.

Toch snap én gun ik alle lof die deze film kreeg.

3,5*

Zo klein, zo fragiel, zo integer, zo kwetsbaar...dat het pijn doet. Het lijden te voelen in het hoofd van Anthony, die dag na dag in een vreemde wereld wakker wordt. Een man waarvoor gisteren niet meer bestaat, en toch lijkt dat verleden reëel te zijn, en dichtbij. Een man ook die geen morgen meer heeft, alleen een hier en nu dat hij krampachtig bij elkaar probeert te houden.

Dat Florian Zeller het perspectief van de dementerende oudere kiest, is frappant omdat het ook de toeschouwer compleet uit balans brengt. Noem het een immersieve Alzheimer-beleving: voelen hoe de realiteit niet is wat ze lijkt, en daardoor angst, frustratie, kwaadheid door je lijf voelen gieren. Hopkins zet dit scala aan emoties fenomenaal neer. Net als de cinematografie: vanuit het kleinste register. Alleen zo, vanuit naturel en detail, worden emoties echt.

Alles aan 'The Father' klopt: de integere toon, het ritme van de gestage ondergang, de hartverscheurende keuzes voor de mantelzorgers, het verdriet bij Anthony, die uiteindelijk nog nauwelijks zijn eigen gevoelens in klare taal of samenhangende gedachten kan vatten... Een kleinood? Jazeker, dit is er een.

3,75*

Uitstekende film.

Mooi en klein. De keuze om de kijker de film te laten zien vanuit hoofdpersonage Anthony pakt perfect uit. Het zorgt aanvankelijk voor wat desoriëntatie, iets wat dementerenden ongetwijfeld ervaren. De afwisseling van gezichten, verhaaltjes, .. werkt eigenlijk perfect, want hoewel het enerzijds voor vertwijfeling zorgt, blijft het verhaal anderzijds wel gewoon goed te volgen - of alles nu "klopt" of niet.

Anthony Hopkins is een acteur die ik stilletjes aan wat beu gezien was - hij heeft de laatste 10, 15 jaar ook genoeg brol afgeleverd -, maar toont hier nog eens z'n kunnen. Het samenspel met een eveneens erg secure Olivia Colman is nagenoeg perfect.

In regie ben ik blij dat The Father geen toneelstukje geworden is - hoewel het dat gemakkelijk had kunnen zijn. Het is nog net film genoeg, al blijft de visuele opsmuk eerder neutraal. Een andere keuze had daar overigens ook geen toegevoegde waarde in gehad. Het doel van de film is duidelijk en men brengt dat voortreffelijk.

4

Bij The Father moest ik meteen denken aan Amour, alhoewel het daar niet echt over Alzheimer ging. Terwijl Amour eerder over de liefde van een man gaat voor zijn steeds wegkwijnende vrouw (zowel fysiek als mentaal), belicht The Father zowel de kant van de dochter die alles doet voor haar zieke vader en nog belangrijker misschien, de view vanuit de man zelf met gaten in het geheugen die zorgen voor verwarring en frustratie. The Father wil de kijker meenemen in het leven van de ziekte zelf, omdat het meer is dan een soms lastige (helaas) patiënt die geen naam meer kan onthouden.

Olivia Colman en vooral Anthony Hopkins schitteren als dochter en vader die proberen om te gaan met de ziekte waar geen weg terug is. Hoe tijd een abstract wordt, je mensen met elkaar verwart en herinneringen niet zijn wat ze waren. Een sterk drama dat toch indruk na laat.

Och, wat een acteur is die Hopkins ook. Fantastisch optreden in deze film, waar Alzheimer centraal staat, en waar je de oude man langzaam de grip op de wereld om zich heen ziet verliezen. Het is niet alleen een kwestie van niets meer kunnen herinneren. Het gaat veel verder, en ik denk dat Zeller hier de vinger op de zere plek legt. Prachtig (en tegelijkertijd schrikbarend) in beeld gebracht hoe je door de ogen van de "patiënt" de ziekte ervaart.

The Father stond al een paar jaar op mijn kijklijstje, maar het kwam er nooit van. Maar ik kwam 'm op een streamingdienst tegen en maar eens de kans gegeven. De film doet me erg denken aan The Whale die ik recent zag, maar nu is een monsterlijk vadsige man vervangen door een kwetsbare bejaarde met Alzheimer. In beide films gaat het om een verhaal dat zich volledig binnen een woning af speelt en waar de hoofdrolspeler alle kans krijgt uit te blinken. Anthony Hopkins is grandioos als de oude Anthony (ehh) die niet doorheeft dat hij Alzheimer heeft, maar er steeds meer last van krijgt. Hij vergeet dingen, hij herhaalt vragen, hij ziet of denkt dingen die er niet zijn en raakt er gefrustreerd van. Net als zijn familie. Schrijnend allemaal. Dat Hopkins op zijn oude dag hier nog een tweede Oscar mee binnen wist te slepen vind ik goed te accepteren.

Dat neemt niet weg dat ik de film niet even pakkend vind, omdat het gewoon anderhalf uur een herhaling is van zetten. Alles wat ik hierboven beschreef krijg je anderhalf uur lang, maar zo halverwege geloofde ik het allemaal wel. Daarnaast is het ook een beetje ongemakkelijk om een aftakeling als deze van zo dichtbij mee te maken, alsof je een voyeur bent bij iemands menselijke ondergang. Ik ken gelukkig niemand met deze ziekte en hoop dat zo te houden. Het lijkt me vreselijk om bv mijn ouders zo mee te moeten maken als ze zo oud zijn. En dan blijf je met gewetensvragen zitten als of je zo iemand bij je in de buurt moet houden of naar een verzorgingstehuis moet sturen. Volgens mij ga je hier aan onderdoor na een tijd en is het nauwelijks houdbaar zo iemand thuis te blijven opvangen. Die dilemma's toont The Father best goed.

3,5*

I don’t know what’s happening anymore

De ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie, maar toch bleef de ziekte voor mij altijd tot op zekere hoogte ongrijpbaar. Ik hoorde bijvoorbeeld wel verhalen van de oma van een goede vriend die eraan leed, of de ouder van een collega, maar ik heb de ziekte vooralsnog niet van dichtbij meegemaakt.

The Father lijkt een realistische inkijk te geven van de vordering van de ziekte en het lijkt mij enorm moeilijk om hier naar te kijken wanneer je iemand persoonlijk kent die met deze ziekte te kampen heeft. Want ondanks het feit dat ik gelukkig niemand binnen mijn directe omgeving ken die hiermee te maken heeft, of mee te maken heeft gehad, kwam deze film behoorlijk bij mij binnen. Niet in de eerste plaats vanwege het fenomenale acteerwerk van Anthony Hopkins. Wiens personage steeds meer de grip op de realiteit lijkt te verliezen en de kijker hierin meesleurt, omdat je de situatie vanuit zijn perspectief beleefd.

De wanhoop, angst, desoriëntatie en het besef dat hij steeds verder aan het afglijden is maakt de acteur pijnlijk voelbaar, en brachten mij op een bepaald ogenblik ook in ontroering. Dit lijkt mij vreselijk om mee te maken voor de omstanders, maar nog het meest voor de persoon die zichzelf in deze positie bevind. Het slot maakt daarbij nog maar eens duidelijk hoe waardevol het is wanneer het zorgpersoneel voldoende tijd en aandacht kan besteden aan de mensen die aan deze ziekte lijden. Het maakt de bezuinigingen binnen de zorg in ons land des te schrijnender.

4,0*

De verfilming van Franse regisseur Florian Zeller op zijn eigen toneelstuk blijkt buitengewoon succesvol en vermijdt de gewoonlijke theatrale euvels, waar soortgelijke verfilmingen geregeld last van hebben. The Father haalt een groot deel van zijn kracht uit het gespeel met vertelchronologie, waarmee de kijker een perspectief wordt geboden van iemand die aan dementie lijdt. Het sterke acteerwerk van Anthony Hopkins is daarbij een absolute kers op de taart, die de kijker met enig gemak aan de buis gekluisterd houdt. Zeller kiest ervoor om zijn muzikale interrupties op de bank te plaatsen, waardoor The Father een indringend effect kent en daardoor richting het einde daadwerkelijk weet te ontroeren. Olivia Colman en Imogen Poots spelen verdienstelijke bijrollen en Zeller negeert (godzijdank) nodeloos kunstzinnige regiebemoeienis. Het enige dat wellicht jammerlijk uitpakt, is dat Hopkins zich voor een te lange tijd als een zak hooi gedraagt. Hierdoor laat de sympathie even op zich wachten, maar richting het einde greep de film me niettemin bij de keel.

I want to go home...

En verder met de top 250 waarbij op pathé deze The Father in beeld kwam die ik dinsdagavond laat nog even aanslingerde. Waar de film over ging wist ik niet, mijn enige informatie vooraf was dat de film goed beoordeeld werd en een top acteur in zijn midden had in de vorm van Anthony Hopkins. Een korte blik op de synopsis vertelde meer dan genoeg waarop ik van start ging.

Duidelijk is van meet af aan het verhaal rond 'dad' Anthony die ten prooi valt aan de tand destijds tegenover zijn dochter. Maar waar in het begin zijn gedragingen, dwarsheid en eigenwijsheid aan ouderdom en excentriekiteit toe geschreven kunnen worden verandert die toon toch langzaam naar een serieuzere klank. Typerend en herkenbaar voor mij is de discussie rond de hulp die niet aanvaard wordt, tevens is het rookgordijn en gepraat om dingen heen als afleiding ontzettend herkenbaar. Het is het gedraaid, gelach en gepraat om de hete brei heen die ik helaas ook meemaakte met mijn moeder en één van de symptomen van Alzheimer/dementie is dat ze maar al te goed door hebben dat er iets niet klopt en niet goed gaat en ze dat uit een soort van schaamte of twijfel verbergen. Tevens zijn de beschuldigingen herkenbaar, in het geval van Anthony het horloge, in mijn geval beweerde mijn moeder dat ik haar linkerschoen mee nam, de suikerpot leeg at en haar pinpas meenam.

Met alle botheid en humor zet Hopkins op voortreffelijke wijze zijn rol neer met situaties die een ieder, die iets dergelijks heeft meegemaakt met een naaste, zal herkennen en het de vraag is in hoeverre heden en verleden reeds door elkaar lopen. In het geval van mijn moeder ben ik alles geweest, iemand met een dergelijke ziekte gaat terug in de tijd en zo was ik geen kind meer maar op een gegeven broer, later sprak ze me aan met vader tot er alleen nog maar zinloos gebrabbel klonk, want woorden en spraak kun je ook vergeten natuurlijk. Interessant blijft toch waar de film heen gaat temidden van Hopkins charme en erg appetijtelijk hulp in de vorm van Imogen Poots. Waar kan ik me aanmelden voor zo'n hulpje? Sterk is de cast in de vorm van Hopkins maar ook Colman en Williams, en niet te vergeten de soundtrack van Einaudi die weer prachtige muziek heeft geschreven.

Situaties en mensen lopen in elkaar over, het verschijnen van gezichten die op zich niet bekend zijn als familie, dingen die veranderen of versmelten....ja, het is wat zo'n ziekte en waarschijnlijk zal dit wel een beeld zijn die erg dichtbij de werkelijkheid komt, hoewel hij kennelijk niet vergeet dat hij kinderen heeft, iets dat haaks staat op mijn ervaring maar goed het zal vast van elkaar verschillen of anders was dit verhaaltechnisch nodig. Verbazen doet de film alsnog op het einde waar de sluier van vaagheid en humor definitief wordt weggeblazen voor een wel erg dramatische en trieste ontknoping.Want hij zit al lang in het verzorgingstehuis maar ziet zijn huis en familie voor zich terwijl die allang vervangen zijn, en dat komt mij ook bekend voor want mijn moeder waande zich, inplaats van de vleugel op de gesloten afdeling, op haar afdeling in het warenhuis waar ze werkte toen ze begin twintig was en de bezoekers, bewoners en verpleging waren in haar ogen klanten.

En zo eindigt deze niet lineaire droomwereld die langzaam een nachtmerrie wordt voor mij met een brok in de keel want wat een aangrijpende film die me toch meer doet dan verwacht, gelukkig met de geruststellende gedachte dat mijn moeder al tweeënhalf jaar de eeuwige rust heeft.

Van heel dichtbij zie ik hoe de mens verkruimelt door het aftakelen van het geheugen. Hoe je als kijker de belevingswereld van Anthony wordt ingetrokken is fenomenaal. De sprongen in de tijd geven heel goed weer dat zijn geheugen geen nieuwe herinneringen meer kan opslaan. De dag van gisteren is volkomen verdwenen. Het constante zoeken naar zijn horloge, die hem in de waan houdt greep op de tijd te hebben. Allemaal zo herkenbaar. Als zelfs de laatste strohalm (vertrouwd huis en naaste familie) uit zijn vingers glipt, staat hij helemaal alleen in de wereld en kan hij niet anders dan om zijn moeder roepen. Hartverscheurend, gruwelijk, maar zo ontzettend goed weergegeven door scenario, acteerwerk en beeld.

Ik zit even helemaal stuk.

Eigenlijk is alles al gezegd, voor mij één van de beste films die ik de laatste tijd gezien heb, 5 sterren....

Sterk drama. Het verhaal wordt mooi weergegeven, alsof je in het hoofd van hoofdrolspeler Hopkins zit. Als kijker ga je daarmee bijna letterlijk mee in de verwarrende en vergeetachtige wereld van Anthony. Dat is echt goed gedaan. Ook helaas herkenbaar voor me. Hopkins zet zijn rol uitstekend neer, net als Colman. Visueel ook ijzersterk, doordat het lijkt als of alles op een locatie afspeelt, maar details het verschil maken. Aanrader. 4.0/4.5

De film is zondermeer kundig gemaakt. Het acteer werk van Anthony is subliem, maar ook Olivia zet een uiterst sterke rol neer. Hoe Anthony overtuigt als dementerende oude man, de gezichtsexpressies, de bewegingen. Bovennatuurlijk goed geacteerd. Mooie soundtrack ook en puik camera werk. Dit alles over een lastig en beladen onderwerp.

Het lastige bij deze film zat 'm bij mij dat ik in het begin het concept niet door had. Je ziet de film zoals Anthony de situaties beleeft. Dus situaties, voorvallen, uitspraken, gezichten, omgevingen, het loopt allemaal door elkaar als een puzzel die op de grond is gevallen. Alle ingrediënten zijn er nog, maar het beeld is verdwenen, de samenhang is weg en het klopt niet meer. Tijdens de eerste helft van de film had ik dit concept nog niet door en irriteerde ik me er aan dat ik het allemaal niet kon volgen, waarmee de filmmaker feitelijk bereikt heeft wat hij beoogde te bereiken: als kijker niet alleen zien en begrijpen maar ook voelen hoe het is om te dementeren. Toen dit concept me helder werd kon ik me er aan overgeven en de film een stuk beter waarderen. De film raakte me toen ook veel meer. 4 sterren met de kanttekening dat voor mij het concept in het begin helderder neergezet had mogen worden.

Een jaar of vijfentwintig, dertig geleden begon mijn vader dement te worden. Eerst op een soort schattig ouderwetse manier, zoals dat hij als hij moest plassen dat wel gewoon tegen een boom kon. Maar al snel werd het erger, en kon hij zichzelf niet meer redden op de wc. Toch, nog steeds met alle lichamelijke ongemakken en dat hij er echt niet meer bij was bleef hij wel zo'n beetje dezelfde vader als altijd - met zijn eigen spoor van wat de bedoeling was, altijd liefdevol en zorgzaam voor zijn familie. Een van mijn dierbaarste herinneringen is de laatste keer dat hij bij mij op bezoek was, en zich in een van die steeds zeldzamere momenten ineens realiseerde wie die grote man recht voor hem was - ik kon het zien in zijn ogen, alle spanning en alle zorgen waren ineens weg, er was ineens alleen nog liefde.

Nu is mijn moeder aan het dementeren, en dat gaat heel anders. Een jaar of tien geleden wilde ze nog naar het stadsarchief in Amsterdam, om de klassenfotootjes van haar en haar liefste vriendinnetje toe te voegen aan de tentoonstelling van de holocaust. Maar nu praat ze de extreemrechtse propaganda van FvD en PVV na, en vindt ze dat de joden het gewoon verdiend hadden, en dat dat niet klopt is haar niet meer uit te leggen - en als ik het probeer gaat ze krijsen.

Zoals het gezegde gaat, je vrienden kan je zelf uitkiezen, maar met je familie zit je opgezadeld. Ik heb eerlijk gezegd zo langzamerhand het gevoel dat het beter zou zijn als kinderen bij de geboorte aan de staat overgedragen zouden worden, en dat mensen bij de eerste tekenen van dementie - of extreemrechtse sympathie - een spuitje zouden krijgen. Man man man, wat zou dat een hoop ellende schelen voor de wereld.

Hopkins speelt vanzelf wel echt, echt geniaal - en daarmee ook ongekend pijnlijk om te zien omdat het zo enorm herinnert aan de laatste jaren van mijn vader. Dat kan toch niet ver van hem af staan, anders kan je dat niet op zo'n manier. En ook Williams, eerder dan die andere Olivia verdient daar alle punten van authenticiteit waar ik echt van in de tranen schiet. Ietwat geholpen door de trekkerige muziek.

Toch mist de film voor mijn gevoel teveel het venijn van de realiteit, want die is zo vaak nog veel erger en veel onmenselijker. Je mag de zorg over dementerende ouders niet op het dak van hun kinderen schuiven, dat is een last die een gewoon mens niet dragen kan. De liberale gedachte dat een PGBtje goedkoper is dan behoorlijke bejaardenzorg heeft echt al genoeg mensonterend leed opgeleverd. Zorg voor bejaarden, gelijk aan zorg voor kinderen is gewoon werk voor professionals. Mensen die daar naar eer en geweten hun best voor doen. Niet voor familie.

Als het mijn tijd is en ik niet meer weet, geef me de kogel alsjeblieft. Hoe het met mijn vader gegaan is, en hoe het nu met mijn moeder gaat, het is gewoon mensonterend. Ik bedank daarvoor graag.