Ghostbusters: Afterlife (2021)

Na jaren weer een goede Ghostbusters gezien, echt geweldig!!!

Die uit 2016 was echt super bagger.

Het is een van dé cultklassiekers uit de jaren tachtig: Ivan Reitmans ‘Ghostbusters’ (1984) Een film met Bill Murray, Dan Aykroyd en Harold Ramis als het innemende trio spokenjagers (later aangevuld met Ernie Hudson) die zich mochten uitleven met allerlei gadgets als proton packs, geestenvallen en natuurlijk de Ectomobile. In 2016 besloot men 'Ghostbusters' een nieuw leven in te blazen. Dat werd een serieuze flop. Nu verwijt men aan het feit dat de fans de casting van vrouwen niet zagen zitten. Maar volgens mij is niets minder waar want het was juist het flauwe, kolderieke verplicht leuk doen (wat nooit leuk is) die deze film lieten falen.

Nu in 2021 is er wederom een poging en men moet hebben gedacht ‘Keep it in the family’ want voor de nieuwe sequel was het zoon Jason (Juno, Up in the Air, Tully) die in de regisseursstoel werd gezet. En een verhaal opbouwen kan hij wel, ook qua humor scoort de film beter met droge woordgrapjes. Verwacht geen overdaad aan spoken of horror want daar soort type film is Ghostbusters ook niet! En je moet ook niet al teveel nieuwe zaken verwachten van een nostalgische blockbuster

Uiteraard is het voor de veertigplussers enorm leuk om bijvoorbeeld; de Ecto-1 weer in actie te zien, of de bekende hellehond maar de film zwaar te laten leunen op nostalgie doet het gelukkig niet! Nee, het hart van deze film klopt dankzij de frisse, nieuwe personages en de liefdevolle aanpak van het verhaal. Het is een echte familiefilm! Ja de nieuwkomers Paul Rudd, Mckenna Grace, Finn Wolfhard & Carrie Coon leveren geslaagde acteerprestatie! Een prima film!

Wat is het een verademing om een SF-komedie te zien die zichzelf niet volstopt met lawaaiige actiescènes en een overdaad aan CGI. Zelfs de oorspronkelijke Ghostbusters draven op in dit onvermijdelijk nostalgische, maar desondanks uiterst moderne vervolg op de twee Ghostbusters-films uit de jaren ’80. Aangezien Callie [Carrie Coon] en haar kinderen Trevor [Finn Wolfhard] en Phoebe [Mckenna Grace] met uitzetting worden bedreigd omdat ze de huur niet kunnen betalen, ziet het gezin zich genoodzaakt om te verkassen naar de afgelegen bouwval van Callies vader bij het dorpje Summerville. Phoebe, een boekenwurm met een voorliefde voor wetenschap, raakt al snel bevriend met een vlogger die zichzelf Podcast [Logan Kim] noemt. Samen met leraar Grooberson [Paul Rudd], eigenlijk een seismoloog, ontdekken ze dat Summerville de locatie is van onverklaarbare gebeurtenissen. Een bijzondere ontdekking in de kelder van hun nieuwe huis brengt ze op het spoor van duistere krachten die maar op één manier gestopt kunnen worden. In een tijd waarin wetenschappers veelvuldig onder vuur liggen is het zeer aangenaam om een film te zien waarin wetenschappers in alle opzichten de helden zijn en waarin een eigenzinnige, maar sympathieke boekenwurm centraal staat. Het duurt een tikje lang voor dit werkelijk op gang komt, maar we zijn te vaak het tegenovergestelde gewend om daar rouwig over te zijn. Er is een ontroerend eerbetoon aan Harold Ramis, één van de originele Ghostbusters en samen met Dan Aykroyd de bedenker van het concept. Deze film is aan hem opgedragen.

Bagger.

Wel leuk voor de kinderen maar daar blijft het bij. De acteurs deden het allemaal wel goed moet ik zeggen en er zaten hier en daar ook wel grappige stukken tekst bij. Vooral die kleine complotdenker is best grappig. Dit hele verhaal is best wel maf maar uiteindelijk zijn de verhalen van Ghostbusters altijd best wel maf. Ik heb niet heel lang geleden Ghost Busters 2 gekeken en dat is echt wel een bult gekkigheid wat je voorgeschoteld krijgt maar ik kan er niet meer zo goed tegen.

Deze film ziet er best goed uit en je kijkt het niet zozeer voor een solide verhaal, het verhaal is nooit solide, het is ook wel belachelijk maar je kijkt het voor gekke spoken, de humor en de actie. En nostalgie, laten we eerlijk zijn.
Ik moet als ik deze film kijk meegaan met het gegeven dat het kleine meisje gewoon verandert in een Ghost Buster van het ene naar het andere moment. Waarom? Die geweren en alles zien er best complex uit maar zonder te oefenen of iets te lezen weet ze precies wat ze moet doen. In dit kleine dorp waar ze heengaan is er een berg en bovenop die berg heb je een put. Als je die put ingaat heb je een grote ruimte met een lijk erbij. Er is niks te doen in dit dorp maar nog nooit is er iemand in die put gegaan. Ik ga hier niet in mee. Er zijn teveel van dit soort zaken waardoor je kijkt naar iets wat nergens opslaat. Het lijkt er ook op dat de schrijvers en de makers hiervan dat ook helemaal niet erg vinden. Maar ze hadden dit toch echt wel allemaal beter kunnen maken... Voor kinderen maakt dat wat minder uit maar als volwassenen kijk je naar goed vormgegeven bagger. Niet een film die lang zal blijven hangen en ik denk op geen enkele manier kan blijven hangen. Ik zit best veel te zeiken over superheldenfilms maar een superheldenfilm is dan weer best goed als je het hiermee vergelijkt.

Ik vond het maar een beetje een flauwe kinderfilm. Af en toe zat ik te wachten tot Scooby Doo ook aan kwam rijden in zijn busje om mee te helpen.
Enige punt wat ik wel vet vond was op het eind toen de oude garde erbij kwam. Ik denk zelfs dat het sterker was geweest om een Ghostbuster film rondom hun te maken dan deze oninteressante kinderen. Daarvoor geef ik het een ster meer, maar ik vond het verder vrij waardeloos.

In 1984 heb ik de première van de eerste Ghostbusters gezien, in 1985 de première van The Goonies. Het was net alsof ik bij 'Ghostbusters: Afterlife' naar een mix van deze twee films zat te kijken, maar dan natuurlijk met de technieken en effects van 2021. Erg goed in elkaar gezet, sfeervol gefilmd, goede cast; zeker met de oude garde en oude attributen erbij. Het kwam helaas allemaal iets te langzaam op gang waardoor het einde iets te snel afgewerkt moest worden. Mooi dat Harold nog mee deed (overleden in 2014). Als je deze film kijkt zonder het origineel uit 1984 te hebben gezien, dan mis je een hoop en komt deze 2021 versie niet echt uit de verf. Alles wat daar tussenin is gemaakt en 'Ghostbusters' in de titel heeft komt niet in de buurt van de 1984 en 2021 versies.

Leuke film met hele dikke knipoog naar het origineel.

Vooral uit nieuwsgierigheid en sentiment gekeken. En ook in deze 2021 uitvoering proef je toch ook weer dat jaren 80 sfeertje. Wel grappig. De oude rotten zelf komen ook weer even voorbij. Ook leuk. Verder vond ik het niet zo bijzonder. Maar ja, ben de leeftijdscategorie ontgroeid lijkt mij. 3*

Leuk deel in de reeks. Het verhaal sluit aan op het oorspronkelijke eerste deel. Dat is leuk voor de jaren 80 generatie. Een feest van herkenning. De film kijkt lekker weg, de vaart zit er goed in. Verder weinig echte verrassingen. De film is verder lekker luchtig, maar ondanks de kinderen wel wat serieuzer dan het origineel. Verder zitten er voldoende spannende momenten in. De acteurs doen het goed en visueel ziet de film er prima uit met goede special effects. Leuk voor (niet al te) jong en oud. 3.5

Grotendeels geslaagde en slim bedachte reboot van/ verlaat vervolg op de Ghostbusters-films uit de jaren '80. De opzet van de film, de introductie van een reeks nieuwe personages en de connectie met het verleden zorgen al snel voor een euforisch nostalgisch gevoel. Je voelt direct dat het materiaal bij regisseur Jason (zoon van Ivan) Reitman in goede handen is. Extra jammer dus dat de boel tegen het einde een beetje ontspoort en de film als een nachtkaars uitgaat. En wanneer de originele cast uiteindelijk ten tonele verschijnt voelt dit vreemd genoeg een beetje als een anticlimax, met name omdat hun dialogen en grappen nogal oubollig zijn.

En wat vond ik er nou van:

Zo blij dat ze de 2016 versie compleet links hebben laten liggen en verder opgepakt hebben na de 2 originele films. Het verhaal wordt goed opgepakt en word er tijd genomen om de nieuwe karakters te ontwikkelen. Wat ook kan met een run time van 2 uur. Phoebe (Mckenna Grace) draagt de hele film, wat ze ook fantastisch doet. En Trevor wordt gespeeld door Finn Wolfhard die we o.a. kennen van de “Stranger Things” serie als haar sullige broer. Eigenlijk is het verhaal in grote lijnen hetzelfde als in het eerste deel uit 1984. Maar is dat erg? Absoluut niet. Vooral ook de verwijzingen naar de eerdere delen worden erg netjes gedaan. Triggerde bij mij wel aardig wat nostalgische gevoelens, slim gedaan. De acteur Harold Ramis die ook de schrijver was van die delen stierf in 2014 maar heeft toch een mooie cameo in de film. En natuurlijk komen Dan Aykroyd, Bill Murray en Ernie Hudson er ook uiteindelijk in voor. Aanrader? Absoluut! Mij bijzonder goed vermaakt met deze film. O ja er komen ook nog 2 end-credit filmpjes dus blijf kijken tot het eind. En ik heb zomaar een vermoeden dat er een vervolg zou kunnen komen.

Oei, na de andere reacties gelezen te hebben, durf ik die van mij nauwelijks te plaatsen.

Om eerlijk te zijn vond ik alleen de eerste in de serie mooi om te zien en alles wat daarna volgde keek je omdat iedereen keek en dat was met deze hetzelfde voor mij. Voor de doelgroep tot 20 jaar zal het leuk zijn en voor degenen die het altijd al fijn vonden om de Ghostbusters te zien misschien ook een verademing maar voor mij....

En die jongen uit "Stranger Things", Finn Wolfhard, iedere keer dat die in beeld kwam dacht ik aan die kinderachtige griezelserie en was de aardigheid ook voorbij. Jammer.

Nee, ik was blij toen de rolverdeling in beeld kwam. Toch een voldoende omdat er wel originele dingetjes inzaten en het niet ergerlijk was om te kijken. Maar dan ook maar 1 keertje!

Een 6.

Net als de Matrix4 heeft leunt ghostbusters te veel op zijn successvolle voorgangers en doet in hoofdlijnen precies hetzelfde (copy&paste). Helaas wordt de film nergens spannend en zijn de personages zeer slecht uitgewerkt.

Ik had een beetje Stranger Things kwaliteit verwacht maar het viel enorm tegen. Voor mij hoeft er ook geen vervolg meer te komen

De juiste remake met de juiste vibe van de 80e. Maar omdat kids de hoofdrol spelen is het toch meer een kinderfilm, dan een volwassen comedy. Maar dat neemt niet weg, dat de Kids je een bepaalt "goonies" gevoel mee geven, en dat is excellent. Vooral podcast en de chemie met Pheebs is de motor waarom het draait, en die pakt zeer goed uit.

Dit is gewoon een hele fijne film. Wat een feest. Erg genoten, mooie momenten, uiteraard de nodigde kinderlijke momenten, maar fijne hedendaagse effecten en een prima verhaal in een setting die heerlijk verwijst naar en aanvoelt als de 80s. Fijne toon, fijne film. Goede balans. Mooie productie, die als springplank kan dienen voor de toekomst. Verdiend cijfer.

Jeugdsentiment. Erg leuke film geworden.

Die marshmallow mannetjes, rofl

Had niet verwacht dat van alles wat ik uiteindelijk van deze film zou kunnen vinden uiteindelijk onverschilligheid zo zou overheersen. De sfeer in de film is fijn Spielbergiaans, met ook mooie locaties en een getalenteerde cast, en de muziek en zelfs special effects en ontwerpen doen verrassend veel eer aan de originele film. Waar de film de mist in gaat is met het script, dat eigenlijk niet anders dan als halfslachtig kan worden omschreven. Grappen zijn er amper, van een echt verhaal is geen sprake, er is maar 1 goede actiescène en de personages zijn er eigenlijk alleen maar om een bepaald doel te vervullen.

Grote uitzondering is McKenna Grace, die haast eigenhandig de film overeind houdt. Ik vond haar personage echt ontroerend. Ze lijkt echt op haar opa, in uiterlijk en gedrag, en er is ook iets mooi aan een personage als haar zo'n nadrukkelijke rol in de film te geven, zelfs al is ze zo'n typetje. Ik vond alle scènes met haar zoveel meer vertederend dan dat schaamteloos sentimentele slotakkoord.

Dit is uiteindelijk ook vooral een sentimentele film, vooral ontworpen om sterk in te spelen op de nostalgie van de kijker. Daarmee is de film toch een beetje een tegenpool van de originele film, die nogal van het cynisme en de zwarte humor is, en een film is waar ik eigenlijk niet eens zo'n fan van ben. Toen ik hem opnieuw zag bleef er niet zoveel van over. Het speelgoed was leuker dan de film.

Toffe mix van "The Goonies" meets "Ghostbusters", hopelijk laten ze het bij deze versie en komt er geen vervolg want beter wordt het niet. Een uitstekende cast met jonge talenten, een stijl naar de hand van Spielberg, een goede soundtrack, een leuk verhaal, decors die niet allemaal uit de computer komen, grappen voor volwassenen en héél veel sentiment en nostalgie.

Erg fijn!

Al was het maar om te zien dat een reboot van een oude film of serie prima vermakelijk kan zijn, in tegenstelling tot wat 95 procent van de meuk van de afgelopen jaren ons hebben doen geloven.

Met name de sfeer is uitstekend getroffen en alles ademt de oude Ghostbusters (en ja, dat Stranger Things dingetje is helaas wel onvemijdelijk)

Voeg daarbij de oude jongens, De zoon van Reitman en het for Harold (snif) aan het einde en ik heb weer helemaal zin in nostalgisch 80s escapisme.

Alles wordt een beetje Stranger Things

Toen de originele Ghostbusters voor het eerst uitkwam was ik net vers (2 jaar) uit het ei gekomen dus de eerste ‘hype’ rondom de film heb ik niet meegemaakt, maar toch kreeg ik warme retro gevoelens bij de film (naar aanleiding van de eerst kennismakingen op VHS). De film begint het eerste uur leuk en goed, veel knipogen naar het eerste deel. Vaak dacht ik, dit is wel een film voor mijn collega (van 1980) om samen met z’n kinderen te kijken. Maar gedurende de film werd deze steeds (onnodig) duisterder en verloor zijn kracht. Het einde zou ik persoonlijk anders hebben aangepakt (alleen de dramatische vioolmuziek miste nog), niet dat aan mij een briljant filmmaker verloren is gegaan overigens.

Hadden ze de goede lijn van het eerste uur vastgehouden dan was het zeker een 8 als cijfer, maar helaas was het tweede uur een mager 6je.

Het origineel uit 1984 is een erg leuke film. Het vervolg uit 1989 best ok. De vrouwelijke versie uit 2016 een gedrocht. En wat brengt Ghostbusters: Afterlife? Ghostbusters: Afterlife is een film die in het verhaal de focus legt op de twee kleinkinderen van ghostbuster Dr. Egon Spengler die in 1984 driftig in de weer was met het vangen van spoken. De film heeft serieus oog voor de personages en houdt zich in mindere mate bezig met de jacht op spoken. Is dat erg? Nee.

De regie is van Jason Reitman, die met deze film in de voetsporen treedt van zijn vader Ivan Reitman die de film uit 1984 regisseerde. Jason is bekend van films als Young Adult (2011) en Tully (2018). Films die zich op een ietwat luchtige manier met de psychologische kant van het menszijn bezig houden. Logisch dus dat de menselijke natuur in Afterlife eveneens een belangrijke positie inneemt.

Ga er dus niet van uit dat Afterlife enkel en alleen draait om de komische jacht op allerhande doldwaze spoken. Dat is dus niet het geval. De film is minder dwaas en heeft minder uitbundige humor. Toch kijkt de film lekker weg. De film is dan wel geen heuse fantasy-komedie, maar is wel een aangename avontuurlijke coming-of-age met daarin een aantal hectische en komische scènes, die de film uit 1984 in herinnering brengen. Afterlife is misschien niet heel origineel, maar heeft een leuk verhaal, heeft leuke personages en is gewoon heel vermakelijk.

Prima film, maar meer dan twee uur is wel wat lang voor dit soort films.

Hoewel deze nieuwe Ghostbusters een zeer professioneel opgezette film is; deed het mij grotendeels weinig (terwijl ik best redelijk fan ben van de eerste delen).

Echt spannend wordt de film nauwelijks, echt humor wordt het ook niet en komt het soms ronduit flauw en lafjes over. Het enige goede aan de film is het eind waarbij er een mooie hommage wordt gebracht aan de inmiddels overleden Harold Ramis en het weerzien van de oude Ghostbusters.

Leuk om weer oude herinneringen op te halen.

Film zit ook goed in elkaar, en vermakelijk.

3.5 ***

Al met al geslaagde, laatste (?) film in de ghostbusters-reeks. Verhaaltje is dun maar gaat gelukkig wel verder waar deel 1 en 2 ongeveer stopten. Dat sommige karakters wel héél snel om zijn om in geesten te geloven, moet je maar op de koop toenemen. Leuk dat Annie Pots nog een klein rolletje heeft. Dat de film te maken heeft met overleden acteur Harold Ramis wordt wel héél duidelijk gemaakt. Prima wegkijker. 3,5 sterren.

Ik moest bij "Podcast" ook echt steeds denken aan het personage Mouth, van Corey Feldman.

Zo, die kwam even binnen.

Wat heb ik met Ghostbusters? Nou ja, ik ben een 80s/90s kid, zag de films, cartoons, speelde de NES game en in mijn klas waren een paar jongetjes met proton-packs en traps. Dus ja, ik heb er wel wat mee.

Ondanks het vrij bescheiden oeuvre van slechts 2 films (en een reboot met vrouwen die ik, net als Afterlife, even negeer) is het ook een belangrijk stukje popcultuur, niet in de laatste plaats door het overbekende deuntje van Ray Parker Jr. ("who you gonna call").

De film is visueel buitengewoon fraai gestyleerd en trakteert je anderhalf uur lang op verwijzingen, knipogen en een heerlijke jaren 80 sfeer. Wat opvalt is dat de kinderen heel goed acteren, echt een verademing. Ook de grappen en dialogen zijn leuk geschreven.

Kers op het toetje is natuurlijk wanneer de originele Ghostbusters ten tonele verschijnen en dat had wel wat eerder gekund, en ook wat beter uitgewerkt. Het is nu welgeteld één scène die ze duidelijk in 1 ochtend hebben opgenomen. Dat oogt wel wat lui. Ook dat ze ineens om het hoekje staan... Nee. Ik had wel een wat coolere 'entrance' verwacht.

Het gevoel bekruipt je wel dat Ghostbusters Afterlife, door de aanwezigheid van Murray, Hudson en Aykroyd (en de zoon van Ivan Reitman in de regisseursstoel) een soort "zegen" lijkt te hebben om met het erfgoed/mythologie te handelen naar goeddunken - juist daarom vind ik het jammer dat dit allemaal maar matig is uitgewerkt.
Want haalt Winston Zeddmore de Ecto1 nou terug naar New York? Met welk doel? En wat gebeurt daar op het laatst, duidt het rode lampje toch op nog meer spoken? Wat zijn dat voor vage mid-credit en post-credit scènes? Ze pogen iets te zeggen over de oude Ghostbusters, maar het komt helemaal niet uit de verf. Jammer!

Ik had het eerder al over de kers op het toetje, maar er is nog een kers op de kers op het toetje. En dat is dat ze met de computer Harold Ramis nog even laten terugkeren in de rol van Egon Spengler. Velen zullen dit misschien oversentimenteel vinden, maar ik vond het prachtig, respectvol en zeer emotioneel. Ik zat op de bank met een hoodie en had corona, dus mijn vrouw zag mijn tranen niet door de capuchon en door mijn corona-verkoudheid viel het gesnotter ook niet op. Geen idee waarom ik dat zou verbergen voor haar, maar zo ben ik nu eenmaal. Mijn vader overleed in 2017 en wat ik niet er voor over zou hebben om hem nog een keer te zien, zoals gebeurde in deze film... Mooi gedaan, chapeau, en dan ook nog "for Harold" in beeld.

Prachtig!

4 sterren

Vlotte en leuke revival van het Ghostbusters-concept. Wat mij betreft was het weer laten opdraven van de oorspronkelijke cast overbodig, want de jongelui waren goed bezig, in het bijzonder Mckenna Grace. Ik krijg wel zin om de oorspronkelijke film uit 1984 weer eens af te stoffen.

Ja vond dit gewoon een heerlijke film. Had ergens ook echt dat Ghostbuster gevoel. Leuk verzonnen met die aardbevingen en Gozer. Ze zag er net zo goed uit als in '84.