Ghostbusters: Afterlife (2021)

Sneak preview van vanavond bij Vue.
Leuke verassing dat het deze is geworden.

Vermakelijke film, ondanks dat hij door de wat trage opbouw een stuk minder is als de klassiekers, toch een waardig en interessant vervolg.

Vol met knipogen en verwijzingen.
Het einde met de originele cast die weer bij elkaar komt is toch wel een mooi bijna kippenvel momentje voor de echte fans.

Jason Reitman is de zoon van Ivan Reitman , de regisseur van de originele twee films. Hij heeft er al een mooie carriere opzitten met enkele topfilms en heeft nu besloten om met zijn pa samen te werken en een ode te brengen aan de originele films uit de jaren 80.

Afterlife is een redelijk geslaagde ode met een modern young adult sausje eraan. De opbouw van de film is erg traag en vooral bedoelt om de hoofdrolspelers (een beetje) te leren kennen. Er worden wel wat teveel onderlinge relaties opgebouwd die de boel luchtig houden, maar misschien ook teveel afleiden van waar het nou precies om draait in deze film. Zowel de moeder moet even gekoppeld worden aan (de altijd leuke) Paul Rudd, de zoon moet aan een meisje gekoppeld worden en de dochter weer aan een jongen. Niet elke van de onderlinge relaties komen even goed uit de verf en ondanks dat ik het wel leuk vind en de humor ook erg geslaagd, heeft de film gewoon te weinig tijd om dit lekker te laten marineren. Alleen de relatie tussen Podcast en Phoebe vind ik goed werken. Paul Rudd was aardig, maar hij verdient eigenlijk meer schermtijd. En tussen Wolfhard en dat meisje, dat werkte minder. Opeens deed ze mee, terwijl ik dacht. Moet je niet vragen over de geloofwaardigheid of zo stellen voordat je zomaar met een jongen meegaat? Daarbij wil ik dit plaatsje nog beter leren kennen dan dat de film nu doet. Ik vind die plattelandsdorpjes altijd erg geinig en het wekt erg mijn interesse in deze film, maar het komt ook in Afterlife niet heel goed tot uiting. Wel leuk om te zien dat zo'n plaatsje met een handjevol inwoners blijkbaar wel een mega Walmart kan huisvesten!!

Gaandeweg leert het gezin de waarheid achter Egon Spengler's vreemde praktijken in Summerville kennen en wordt de geschiedenis van de Ghostbusters erbij gehaald. Eenmaal op gang raast de film in een sneltrein richting het einde van de film die op zich prima is en ook perfect aansluit op het origineel. Wat dat betreft is het wel goed bedacht allemaal. Maar het voelt te gehaast aan en ik mis de impact heel erg. Zo'n rentree van de originele cast aan het eind is op zich leuk, maar het doet te weinig voor de film en voelt vooral fanservice. Ook hier mist de echte impact.
Maar eigenlijk had ik hier ook niet veel meer van verwacht dan wat het is geworden en in dat opzicht ben ik niet teleurgesteld. Ik kan me ook best voorstellen dat mensen met een grafhekel aan dat young adult tienersausje met een vleugje Stranger Things deze film absoluut niet kunnen pruimen.

Het gevoel dat mij bekruipt met heel veel films tegenwoordig is dat er eigenlijk teveel geprobeerd wordt om in een film van krap 2 uur te proppen. Je begint je vaak af te vragen of het misschien in serieformat beter zou werken. Juist ook omdat de echte impact mist en er teveel mensen rondhuppelen die niet zoveel in de films te zoeken hebben. En dat vind ik jammer, want we worden ook met de ene na de andere serie doodgegooid. Maar ook dit had van mij beter in een eventserie veranderd mogen worden. Dan hoef je niet na een uur rustige opbouw opeens een grote tempoversnelling toe te passen.

3,0*

Ghostbusters: afterlife
Het langverwachte 3e deel is er dan uiteindelijk, waarbij je vrouwelijke ghostbusters film die hiervoor gemaakt is meer als een parody kan zien of alternatieve universum soort van ding.
Het is een mooie film met prachtige scenes en de sfeer zit er goed in combinatie van humor en spanning dat oploopt. But damn de nostalgie raakt je enorm als je je geheugen opfrist want sommige dingen en dialogen zijn hetzelfde, maar niet de ongelooflijke vooruitgang van de verschijning van de kwade geest die er fenomenaal uit ziet met de versie van jaren 80.
Helaas laat het acteren wat te wensen over van de meeste zelfs onze oude vertrouwde grote sterren, it’s ’cringe’ worthy, en dat maakt de reunie+vaarwel toch wat minder legendarisch.
En dat terwijl de 2 kleinste kinder sterren de film dragen het beste naar voren komen, maar afijn het is een fantastische film.

"There hasn't been a ghost sighting in 30 years."

De vrouwelijke variant uit 2016 heb ik maar wijselijk links laten liggen. Gelukkig is deze poging van Jason Reitman (zoon van) zeker verdienstelijk te noemen.

In dit vervolg wordt de draad na 32 jaar opgepakt bij Callie Spengler (dochter van) en haar kinderen. Na de dood van Egon vertrekken zij noodgedwongen naar zijn verlaten boerderij in Oklahoma. Eenmaal daar aangekomen blijken er allemaal onverklaarbare dingen te gebeuren in het kleine stadje.

Er wordt veel tijd besteed aan de onderlinge relaties. Deze komen niet allemaal even goed uit de verf en dit houdt de boel eigenlijk onnodig op. Al kan ik de coming-of-age elementen overgoten door een 'Stranger Things' sausje wel waarderen. Hierbij moet de film het voornamelijk hebben van Mckenna Grace die zowat de hele film draagt.

'Afterlife' kun je zien als een hommage; de liefde voor het universum is in alles terug te zien. Dat is ook gelijk de valkuil, want op een gegeven moment lijkt het geheel door de vele referenties enkel nog te vervallen in fan service. Het kleurt netjes binnen de lijnen en durft niet echt op te vallen. De cameo's geven trouwens wel een leuke touch.

Al met al een vermakelijk vervolg dat de fans zeker zal kunnen bekoren. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

3,0 Sterren.

Ik heb ooit deel 1 gezien, maar heb geen nostalgische gevoelens bij Ghostbusters of iets. Afterlife heeft een wat lange opbouw en zo voorspelbaar als maar kan. En toch is het erg vermakelijk. De jonge cast is leuk en Paul Rudd is erg op zijn plaats hier.

Vanavond heen geweest en vreselijk goed mee vermaakt. De film heeft een heerlijk nostalgisch tintje dat me echt heeft laten genieten, net als dat Stranger Things sfeertje met mysterie en spokerij. Ghostbusters is gewoon nostalgie, terwijl ik de twee oude films niet eens goed vind. Ze zijn aardig, maar vooral tegenwoordig erg gedateerd, buiten de toffe cast, de witte wagen en de lekkere themesong. Echt een franchise die toe was aan een moderne reboot, maar dan wel met een laag liefde voor de Ghostbusters er over en niet die dieptrieste feministische shit die een paar jaar geleden is gemaakt. Mijn tenen zitten nog maar net weer terug gekruld in de oorspronkelijke staat, zo ongemakkelijk waren daar de pogingen tot ''humor''.

Deze Afterlife pakt het veel beter aan. Een suf Amerikaans dorp in the middle of nowhere is een uitstekende keuze en de jonge pubers zijn erg leuke toevoegingen aan de reeks. Zeker Phoebe is leuk als geeky dork, net als dat jochie Podcast. Maar de rest bevalt me ook prima en Paul Rudd heeft ook wel een leuke bijrol. Neem daarbij prima CGI als het nodig is, maar vooral ook keurige praktische effecten en de film imponeert gewoon. En de humor is gewoon echt geslaagd. Is alles dan perfect? Niet helemaal. Ik had meer verwacht van de rentree van de oude garde, was minder episch dan gehoopt (maar uiteraard natuurlijk wel tof!). En de laatste vrouwelijke bad guy oogde veel te menselijk, vond ik ook jammer. De finale was ook redelijk snel voorbij en dan heb je alweer de eindcredits. Blijf trouwens zitten voor twee leuke stukjes die nog volgen.

Moet gek lopen als hier geen vervolg op komt gezien die hints. Ben ik blij mee. Heel geslaagde terugkeer van deze reeks waarbij het wel goed zichtbaar is dat de regisseur de zoon van de originele regisseur is. De liefde voor Ghostbusters spat er vanaf. Ik vind Afterlife sowieso veruit de beste film uit de hele reeks.

4*

Goed... dat ik ooit een traantje zou laten bij een Ghostbusters film had ik nooit verwacht, helemaal omdat ik echt geen verwachtingen van deze film had op basis van de trailer. Ik ben doorgaans nooit een hele grote voorstander van kinderen in de cast als vervanger van een oude garde, maar Mckenna Grace en Finn Wolfhard hebben hun beste beentje voorgezet om memorabele en sympathieke personages neer te zetten en ook nieuwe volwassenen Carrie Coon en Paul Rudd waren erg sterk. De film is qua lore een mooie voortzetting van de eerste film, waarbij alle moeite is gestoken in het geven van een waardig afscheid van overleden acteur Harold Ramis/Egon Spengler. Zijn geest draagt letterlijk de hele film op prachtige wijze.

De humor is gelukkig verre van de standaard MCU/Disneygrappen van 'haha, hij valt!' of 'hihi, een scheet' en bij vlagen echt niet geschikt voor kinderen. Mijn bioscoopzaal zat er verder wel vol mee, en ik heb een hoop geschrokken en angstige reacties gehoord bij een aantal scenes, want de film heeft ondanks de lichtvoetige momenten qua special effects en gebeurtenissen een flinke duistere vibe. Voelt als een uitermate geslaagd nieuwe begin en een geslaagde afsluiting tegelijkertijd. Dune was de meest spectaculaire bioscoopfilm van het jaar, Last Night In Soho als totaal misschien wel het beste, maar Ghostbusters: Afterlife is wel de film die me dit jaar in de bioscoop het meeste heeft laten voelen.

Na de toch wat mislukte sequel uit 2016 is er nu een nieuwe film die meer een link heeft met de vorige films. De makers hadden de kritiek gehoord van de vorige film die volgens mij teveel op slappe humor teerde, in plaats van er een heerlijke komische avontuurlijke familiefilm van te maken. Met Afterlife krijgen we terug meer van dat, al teert het dan weer iets te veel op dat nostalgische. Het verhaal is weinig bijzonder en is eigenlijk één grote nostalgische terugblik naar de originele film uit 1984. Maar het is er wel in geslaagd om de film terug een hart te geven en het met respect terug op het grote doek te brengen. Best wel leuke film dus, al had ik op wat meer verrassing gehoopt.

De film barst van de clichés - het vroegwijze jonge zusje en de sukkelige oudere broer, die types kennen we nu wel inmiddels. En dit is zeker geen geweldige film, maar wel één met veel plezier gemaakt en dat spat ervan af. Sfeervol, vermakelijk en met een fijne 80s vibe en een lekkere soundtrack (gewoon zomaar even Funkadelic die langskomt). Echt spannend of geweldig wordt het allemaal nergens, het script is ook gewoon te zwak en racet vooral van scène naar scène, maar zo als bioscoopvermaakt prima om een keertje te zien. 3,0*.

Heel erg van genoten! Wel standaard Hollywood, maar heel leuk als je de originele Ghostbusterfilms kent.... niks mis met een Hollywoodfilm op zijn tijd. Heel veel leuke grapjes, aan een stuk door zitten giechelen in de bioscoop.

Na het gedrocht van Ghostbusters 2016 hadden ze wat goed te maken , en kijk eens aan tot mijn verbazing en ongetwijfeld vele met mij kan hollywood wel degelijk een oprechte homage maken aan de originele eerste 2 films .

Waar de 2016 versie flink kinderachtig en zelfs vals was TOV het origineel is dit deel een ware liefdesverklaring

aan de roots en dat is heerlijk om eens te zien.

Is het vervolg op de jaren 80 Ghostbuster films. De kleinkinderen van de eerste generatie busters spelen nu de hoofdrol. Er is zoveel geleend van de eerste film dat je eigenlijk van een kopie kan spreken alleen wat drukker. Racen door de straten met de Ecto-1. Om het tempo hoog te houden wordt een van de hoofdrollen gespeeld door een veel te slim autistisch reagerend meisje zodat het niet te lang duurt voordat de reparatie en werking van het backpack onder de knie is. Gelukkig geen rivieren van slijm. En uiteindelijk vliegen de 2 uur voorbij.

Van mij een nette 3,5 ster met een dikke disclaimer:

Ik denk dat deze film heel goed werkt als je het origineel bewust hebt meegemaakt.

Dat hebben wij, en dan is het een heerlijke trip down memory-lane.

Val je hier nieuw in dan is het denk ik een beetje een flauw kinderfilmpje.

Grappig dat op het moment van schrijven van dit bericht de gemiddelde score van deze film precies gelijk is aan die van het origineel, 3,27. Spooky.

Het is een van dé cultklassiekers uit de jaren tachtig: Ivan Reitmans ‘Ghostbusters’ (1984) Een film met Bill Murray, Dan Aykroyd en Harold Ramis als het innemende trio spokenjagers (later aangevuld met Ernie Hudson) die zich mochten uitleven met allerlei gadgets als proton packs, geestenvallen en natuurlijk de Ectomobile. In 2016 besloot men 'Ghostbusters' een nieuw leven in te blazen. Dat werd een serieuze flop. Nu verwijt men aan het feit dat de fans de casting van vrouwen niet zagen zitten. Maar volgens mij is niets minder waar want het was juist het flauwe, kolderieke verplicht leuk doen (wat nooit leuk is) die deze film lieten falen.

Nu in 2021 is er wederom een poging en men moet hebben gedacht ‘Keep it in the family’ want voor de nieuwe sequel was het zoon Jason (Juno, Up in the Air, Tully) die in de regisseursstoel werd gezet. En een verhaal opbouwen kan hij wel, ook qua humor scoort de film beter met droge woordgrapjes. Verwacht geen overdaad aan spoken of horror want daar soort type film is Ghostbusters ook niet! En je moet ook niet al teveel nieuwe zaken verwachten van een nostalgische blockbuster

Uiteraard is het voor de veertigplussers enorm leuk om bijvoorbeeld; de Ecto-1 weer in actie te zien, of de bekende hellehond maar de film zwaar te laten leunen op nostalgie doet het gelukkig niet! Nee, het hart van deze film klopt dankzij de frisse, nieuwe personages en de liefdevolle aanpak van het verhaal. Het is een echte familiefilm! Ja de nieuwkomers Paul Rudd, Mckenna Grace, Finn Wolfhard & Carrie Coon leveren geslaagde acteerprestatie! Een prima film!

Wat is het een verademing om een SF-komedie te zien die zichzelf niet volstopt met lawaaiige actiescènes en een overdaad aan CGI. Zelfs de oorspronkelijke Ghostbusters draven op in dit onvermijdelijk nostalgische, maar desondanks uiterst moderne vervolg op de twee Ghostbusters-films uit de jaren ’80. Aangezien Callie [Carrie Coon] en haar kinderen Trevor [Finn Wolfhard] en Phoebe [Mckenna Grace] met uitzetting worden bedreigd omdat ze de huur niet kunnen betalen, ziet het gezin zich genoodzaakt om te verkassen naar de afgelegen bouwval van Callies vader bij het dorpje Summerville. Phoebe, een boekenwurm met een voorliefde voor wetenschap, raakt al snel bevriend met een vlogger die zichzelf Podcast [Logan Kim] noemt. Samen met leraar Grooberson [Paul Rudd], eigenlijk een seismoloog, ontdekken ze dat Summerville de locatie is van onverklaarbare gebeurtenissen. Een bijzondere ontdekking in de kelder van hun nieuwe huis brengt ze op het spoor van duistere krachten die maar op één manier gestopt kunnen worden. In een tijd waarin wetenschappers veelvuldig onder vuur liggen is het zeer aangenaam om een film te zien waarin wetenschappers in alle opzichten de helden zijn en waarin een eigenzinnige, maar sympathieke boekenwurm centraal staat. Het duurt een tikje lang voor dit werkelijk op gang komt, maar we zijn te vaak het tegenovergestelde gewend om daar rouwig over te zijn. Er is een ontroerend eerbetoon aan Harold Ramis, één van de originele Ghostbusters en samen met Dan Aykroyd de bedenker van het concept. Deze film is aan hem opgedragen.

Bagger.

Wel leuk voor de kinderen maar daar blijft het bij. De acteurs deden het allemaal wel goed moet ik zeggen en er zaten hier en daar ook wel grappige stukken tekst bij. Vooral die kleine complotdenker is best grappig. Dit hele verhaal is best wel maf maar uiteindelijk zijn de verhalen van Ghostbusters altijd best wel maf. Ik heb niet heel lang geleden Ghost Busters 2 gekeken en dat is echt wel een bult gekkigheid wat je voorgeschoteld krijgt maar ik kan er niet meer zo goed tegen.

Deze film ziet er best goed uit en je kijkt het niet zozeer voor een solide verhaal, het verhaal is nooit solide, het is ook wel belachelijk maar je kijkt het voor gekke spoken, de humor en de actie. En nostalgie, laten we eerlijk zijn.
Ik moet als ik deze film kijk meegaan met het gegeven dat het kleine meisje gewoon verandert in een Ghost Buster van het ene naar het andere moment. Waarom? Die geweren en alles zien er best complex uit maar zonder te oefenen of iets te lezen weet ze precies wat ze moet doen. In dit kleine dorp waar ze heengaan is er een berg en bovenop die berg heb je een put. Als je die put ingaat heb je een grote ruimte met een lijk erbij. Er is niks te doen in dit dorp maar nog nooit is er iemand in die put gegaan. Ik ga hier niet in mee. Er zijn teveel van dit soort zaken waardoor je kijkt naar iets wat nergens opslaat. Het lijkt er ook op dat de schrijvers en de makers hiervan dat ook helemaal niet erg vinden. Maar ze hadden dit toch echt wel allemaal beter kunnen maken... Voor kinderen maakt dat wat minder uit maar als volwassenen kijk je naar goed vormgegeven bagger. Niet een film die lang zal blijven hangen en ik denk op geen enkele manier kan blijven hangen. Ik zit best veel te zeiken over superheldenfilms maar een superheldenfilm is dan weer best goed als je het hiermee vergelijkt.

In 1984 heb ik de première van de eerste Ghostbusters gezien, in 1985 de première van The Goonies. Het was net alsof ik bij 'Ghostbusters: Afterlife' naar een mix van deze twee films zat te kijken, maar dan natuurlijk met de technieken en effects van 2021. Erg goed in elkaar gezet, sfeervol gefilmd, goede cast; zeker met de oude garde en oude attributen erbij. Het kwam helaas allemaal iets te langzaam op gang waardoor het einde iets te snel afgewerkt moest worden. Mooi dat Harold nog mee deed (overleden in 2014). Als je deze film kijkt zonder het origineel uit 1984 te hebben gezien, dan mis je een hoop en komt deze 2021 versie niet echt uit de verf. Alles wat daar tussenin is gemaakt en 'Ghostbusters' in de titel heeft komt niet in de buurt van de 1984 en 2021 versies.

Leuk deel in de reeks. Het verhaal sluit aan op het oorspronkelijke eerste deel. Dat is leuk voor de jaren 80 generatie. Een feest van herkenning. De film kijkt lekker weg, de vaart zit er goed in. Verder weinig echte verrassingen. De film is verder lekker luchtig, maar ondanks de kinderen wel wat serieuzer dan het origineel. Verder zitten er voldoende spannende momenten in. De acteurs doen het goed en visueel ziet de film er prima uit met goede special effects. Leuk voor (niet al te) jong en oud. 3.5

Grotendeels geslaagde en slim bedachte reboot van/ verlaat vervolg op de Ghostbusters-films uit de jaren '80. De opzet van de film, de introductie van een reeks nieuwe personages en de connectie met het verleden zorgen al snel voor een euforisch nostalgisch gevoel. Je voelt direct dat het materiaal bij regisseur Jason (zoon van Ivan) Reitman in goede handen is. Extra jammer dus dat de boel tegen het einde een beetje ontspoort en de film als een nachtkaars uitgaat. En wanneer de originele cast uiteindelijk ten tonele verschijnt voelt dit vreemd genoeg een beetje als een anticlimax, met name omdat hun dialogen en grappen nogal oubollig zijn.

Toffe mix van "The Goonies" meets "Ghostbusters", hopelijk laten ze het bij deze versie en komt er geen vervolg want beter wordt het niet. Een uitstekende cast met jonge talenten, een stijl naar de hand van Spielberg, een goede soundtrack, een leuk verhaal, decors die niet allemaal uit de computer komen, grappen voor volwassenen en héél veel sentiment en nostalgie.

Erg fijn!

Al was het maar om te zien dat een reboot van een oude film of serie prima vermakelijk kan zijn, in tegenstelling tot wat 95 procent van de meuk van de afgelopen jaren ons hebben doen geloven.

Met name de sfeer is uitstekend getroffen en alles ademt de oude Ghostbusters (en ja, dat Stranger Things dingetje is helaas wel onvemijdelijk)

Voeg daarbij de oude jongens, De zoon van Reitman en het for Harold (snif) aan het einde en ik heb weer helemaal zin in nostalgisch 80s escapisme.

Toen de originele Ghostbusters voor het eerst uitkwam was ik net vers (2 jaar) uit het ei gekomen dus de eerste ‘hype’ rondom de film heb ik niet meegemaakt, maar toch kreeg ik warme retro gevoelens bij de film (naar aanleiding van de eerst kennismakingen op VHS). De film begint het eerste uur leuk en goed, veel knipogen naar het eerste deel. Vaak dacht ik, dit is wel een film voor mijn collega (van 1980) om samen met z’n kinderen te kijken. Maar gedurende de film werd deze steeds (onnodig) duisterder en verloor zijn kracht. Het einde zou ik persoonlijk anders hebben aangepakt (alleen de dramatische vioolmuziek miste nog), niet dat aan mij een briljant filmmaker verloren is gegaan overigens.

Hadden ze de goede lijn van het eerste uur vastgehouden dan was het zeker een 8 als cijfer, maar helaas was het tweede uur een mager 6je.

Het origineel uit 1984 is een erg leuke film. Het vervolg uit 1989 best ok. De vrouwelijke versie uit 2016 een gedrocht. En wat brengt Ghostbusters: Afterlife? Ghostbusters: Afterlife is een film die in het verhaal de focus legt op de twee kleinkinderen van ghostbuster Dr. Egon Spengler die in 1984 driftig in de weer was met het vangen van spoken. De film heeft serieus oog voor de personages en houdt zich in mindere mate bezig met de jacht op spoken. Is dat erg? Nee.

De regie is van Jason Reitman, die met deze film in de voetsporen treedt van zijn vader Ivan Reitman die de film uit 1984 regisseerde. Jason is bekend van films als Young Adult (2011) en Tully (2018). Films die zich op een ietwat luchtige manier met de psychologische kant van het menszijn bezig houden. Logisch dus dat de menselijke natuur in Afterlife eveneens een belangrijke positie inneemt.

Ga er dus niet van uit dat Afterlife enkel en alleen draait om de komische jacht op allerhande doldwaze spoken. Dat is dus niet het geval. De film is minder dwaas en heeft minder uitbundige humor. Toch kijkt de film lekker weg. De film is dan wel geen heuse fantasy-komedie, maar is wel een aangename avontuurlijke coming-of-age met daarin een aantal hectische en komische scènes, die de film uit 1984 in herinnering brengen. Afterlife is misschien niet heel origineel, maar heeft een leuk verhaal, heeft leuke personages en is gewoon heel vermakelijk.

Al met al geslaagde, laatste (?) film in de ghostbusters-reeks. Verhaaltje is dun maar gaat gelukkig wel verder waar deel 1 en 2 ongeveer stopten. Dat sommige karakters wel héél snel om zijn om in geesten te geloven, moet je maar op de koop toenemen. Leuk dat Annie Pots nog een klein rolletje heeft. Dat de film te maken heeft met overleden acteur Harold Ramis wordt wel héél duidelijk gemaakt. Prima wegkijker. 3,5 sterren.

Zo, die kwam even binnen.

Wat heb ik met Ghostbusters? Nou ja, ik ben een 80s/90s kid, zag de films, cartoons, speelde de NES game en in mijn klas waren een paar jongetjes met proton-packs en traps. Dus ja, ik heb er wel wat mee.

Ondanks het vrij bescheiden oeuvre van slechts 2 films (en een reboot met vrouwen die ik, net als Afterlife, even negeer) is het ook een belangrijk stukje popcultuur, niet in de laatste plaats door het overbekende deuntje van Ray Parker Jr. ("who you gonna call").

De film is visueel buitengewoon fraai gestyleerd en trakteert je anderhalf uur lang op verwijzingen, knipogen en een heerlijke jaren 80 sfeer. Wat opvalt is dat de kinderen heel goed acteren, echt een verademing. Ook de grappen en dialogen zijn leuk geschreven.

Kers op het toetje is natuurlijk wanneer de originele Ghostbusters ten tonele verschijnen en dat had wel wat eerder gekund, en ook wat beter uitgewerkt. Het is nu welgeteld één scène die ze duidelijk in 1 ochtend hebben opgenomen. Dat oogt wel wat lui. Ook dat ze ineens om het hoekje staan... Nee. Ik had wel een wat coolere 'entrance' verwacht.

Het gevoel bekruipt je wel dat Ghostbusters Afterlife, door de aanwezigheid van Murray, Hudson en Aykroyd (en de zoon van Ivan Reitman in de regisseursstoel) een soort "zegen" lijkt te hebben om met het erfgoed/mythologie te handelen naar goeddunken - juist daarom vind ik het jammer dat dit allemaal maar matig is uitgewerkt.
Want haalt Winston Zeddmore de Ecto1 nou terug naar New York? Met welk doel? En wat gebeurt daar op het laatst, duidt het rode lampje toch op nog meer spoken? Wat zijn dat voor vage mid-credit en post-credit scènes? Ze pogen iets te zeggen over de oude Ghostbusters, maar het komt helemaal niet uit de verf. Jammer!

Ik had het eerder al over de kers op het toetje, maar er is nog een kers op de kers op het toetje. En dat is dat ze met de computer Harold Ramis nog even laten terugkeren in de rol van Egon Spengler. Velen zullen dit misschien oversentimenteel vinden, maar ik vond het prachtig, respectvol en zeer emotioneel. Ik zat op de bank met een hoodie en had corona, dus mijn vrouw zag mijn tranen niet door de capuchon en door mijn corona-verkoudheid viel het gesnotter ook niet op. Geen idee waarom ik dat zou verbergen voor haar, maar zo ben ik nu eenmaal. Mijn vader overleed in 2017 en wat ik niet er voor over zou hebben om hem nog een keer te zien, zoals gebeurde in deze film... Mooi gedaan, chapeau, en dan ook nog "for Harold" in beeld.

Prachtig!

4 sterren

Vlotte en leuke revival van het Ghostbusters-concept. Wat mij betreft was het weer laten opdraven van de oorspronkelijke cast overbodig, want de jongelui waren goed bezig, in het bijzonder Mckenna Grace. Ik krijg wel zin om de oorspronkelijke film uit 1984 weer eens af te stoffen.

Goeie film over een alleenstaande moeder en haar twee kinderen die verhuizen naar de boerderij van haar overleden vader. Ondanks dat de film zich in het heden afspeelt, komt het geheel vrij nostalgisch over. Genoeg avontuur en humor en een paar aardige actie-scenes maken dit een vermakelijke film. Uiteraard ook leuk om de originele ghostbusters te zien tegen het einde.

Echt wel genoten van deze zal ik maar zeggen vierde deel in de reeks. 1 en 2 zijn de originele, dan in 2016 een wat mindere versie met vrouwelijke cast en dan nu na twee jaar uitstel door Corona deel 4. Is geen topper in de zin van originaliteit, maar ik heb als kind de eerste films gezien en herinner mij daar enorm fan van geweest te zijn. Had zelfs de speelpopjes ervan. Vandaar dat mijn pret in deze niet op kon. Zal geen plot verklappen. Kijken is de boodschap. Als je destijds hield van deel 1, zal je deze wel kunnen smaken. Is wel wat meer coming of age, met jeugde hoofdrollen, maar stak mij niet tegen. Meer nog, respect voor McKenna Grace. Echt wel topprestatie voor zo’n jonge actrice. Draagt de film bijna op haar eentje. Uiteraard voor mij veel nostalgie naar de jaren 84, wanneer deel 1 verscheen. Als je er bij stil staat is dit dus bijna 40 jaar geleden. Voor mij als dag van gisteren. Nostalgie troef dus. Of we worden een dagje ouder… RIP voor Harold Remis, wist niet dat deze acteur was heengegaan. Dit deel is dan ook mooi eerbetoon… En zoals gewoonlijk, na de aftiteling een nog meer dan leuke afsluiter…

“I love that sound.”

In 2016 kwam er een nieuwe ‘Ghostbusters’ film uit, ik als guppie had nog niet eens de originele films gezien en ik was daaraan begonnen maar, kon zelfs zonder enige achtergrond al vertellen wat voor politiek correcte poepfilm dat was geworden, sinds die dag heb ik altijd gehoopt dat ze de serie met rust zouden laten. Uiteraard niet, want vorig jaar zou er een nieuwere film verschijnen, hoe of wat wisten we niet. Toen ik er later achter kwam dat er kinderen de hoofdrol zouden spelen, zakte de hoop mij direct weer door de schoenen, want naast die schreeuwende vrouwen zouden kinderen het niet veel beter doen in mijn ogen om de serie te “redden”. Toen ik de film vanavond aanzette had ik daarom ook een kleine twist in mijn maag, de lovende woorden op het forum en het hoge gemiddelde deden me wel meer overtuigen maar, ik moest het nog maar eens zien.

Ik merkte dat ik heel moeilijk door het begin van de film kwam. Toch wellicht het negatieve waar ik aan zat te denken en zat te verwachten vooral maar, het verhaal drong nog niet lekker tot mij door. Ja de introductie is vermakelijk, daarna zakt het wat in en wordt het wat moeilijker te volgen. Eenmaal na het ontdekken van opa’s gadgets en het daadwerkelijk gebruiken daarvan, zeg maar rond het moment dat de eerste geest zich in die fabriek verplaatst en al het metaal op eet wordt de film in mijn ogen actievoller en interessanter maar, vooral leuker om te zien. En dan irriteerde ik me steeds minder aan de “kids”, al mocht je daar helemaal niet zo erg aan irriteren want zo slecht deden ze het niet.

Wat deze film vooral goed deed was toch een knap staaltje CGI werk, waar ik niks op aan te merken had en ik altijd erg leuk vind en vooral de sfeer die door ‘Reitman’ behouden is, waardoor je eigenlijk het gevoel hebt dat je de originele film aan het kijken bent. En daar kon ik nou echt van genieten, het sfeertje is heerlijk. En ja, ook krijg je een beetje het gevoel van ‘Stranger Things’, dat komt voornamelijk omdat ‘Finn Wolfhard’ meedoet, voor mij één van de dan wel niet het gezicht van die eerder benoemde serie.

Voor de rest vond ik de cast wel prima. De kids deden het verder best vermakelijk, en ook ‘Paul Rudd’ deed het erg leuk als ‘Gary’, misschien wel het meest moeten lachen om hem, voornamelijk de wat flauwe grappen die hij maakte. ‘Phoebe’ vond ik een redelijk personage in de film, die moppen waren niet bijzonder maar het was allemaal best te doen. Het beste moment van de film was rond het einde wanneer de oude cast bij een komt om samen nog eens te vechten tegen de oppergod, waar ‘Harold Ramis’ werd geprojecteerd als geest vond ik toch ook één van de dan wel niet de mooiste scène uit deze film.

Overigens ook nog een klein schoonheidsfoutje dat mij op viel. Wanneer men naar de berg toetrekt omdat de hel los was gebarsten daar, gaan ze er met loeiende sirenes naar toe, een shot later, tijdens het rijden staan deze plots uit en daarna staan ze opeens weer aan, het zijn de kleine dingen die op gaan vallen. Dat betekent dat over het algemeen deze film dus niet echt slecht is te noemen.

Of ik nou fan ben van de kids die het over moeten nemen, dan ga ik tegen je liegen maar, dat ben ik gewoon niet. Ik vind het vaak wat te overdreven maar, ik was eerder bang dat de film hierdoor te kinderlijk werd; wat gelukkig niet zo is. De film kent best leuke scenes en als kid zouden dit best enge scenes kunnen zijn, en die enige spanning voelde ik wel in het leuke sfeertje. Goed, de politiek correcte meuk daar gelaten; de film is gewoon makkelijk uit te zitten, de CGI is goed en als het verhaal is opgestart kent de film ook nog een vermakelijk verhaal, wat wil je nog meer?

Eerst en vooral, toch wel een goeie film. Ik vind deze zelfs nog beter dan de eerste twee waar Bill Muray overgeacteerd zijn rol vertolkt. Gezien zijn ouderdom vind ik hem beter acteren dan in zijn beginjaren. Alle acteurs en actrices hebben het enorm goed gedaan. Sommige stukken van deze film doen mij denken aan Stranger things. In 2025 komt er een vijfde film uit genaamd "Ghostbusters: Afterlife 2", aangezien deze Afterlife een open einde had, kunnen ze wel wat nieuwe elementen toevoegen aan het vervolg van deze film. Ik raad iedereen aan om de film tot het einde te bekijken, zelfs na de afschriften komt er nog iets extra, meer zeg ik niet