J'ai Perdu Mon Corps (2019)

Alleraardigste film over verlies (gesymboliseerd door de amputatie), eenzaamheid (gesymboliseerd door de iglo/Noordpool) en het Lot welk thema op fraaie wijze wordt gesymboliseerd door de vlieg die je slechts kunt pakken door ernaast te slaan omdat de vlieg niet verwacht dat je van de rationele koers afwijkt.

De animatie vind ik niet zo bijzonder en ik word ook altijd een beetje moe van dat heen en weer gaan in de tijd maar de film vertelt op een mooie manier een liefdesverhaal met behalve veel symboliek ook veel treffende observaties en menselijke interacties dat de schrijvershand (pun intended) van Guillaume Laurant verraadt die eerder het briljante Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001) - MovieMeter.nl schreef.

Zo, er wordt flink op los gesymboliseerd, zeg.

Nou ja, als animatie niet onaardig, heeft wat dat betreft ook wel zijn momenten, en als tegen het einde het tempo van de scène-wisselingen wordt opgevoerd, is het best genietbaar.

Het verhaaltje komt echter een beetje gemaakt, gewild poëtisch over; het is een beetje trekken aan de emoties, het nadrukkelijk zoeken van gevoelens van deernis van de kijker, met topzware lotgevallen. 'Kitsch' is geloof ik een woord voor dat alles. En een hand die z'n lichaam zoekt: dat klinkt geinig, maar ik vind het eigenlijk niks. Als personage zeker niet.

Mijn eigenaardigheid misschien; ik kon Amélie ook al niet uitstaan.

J'ai Perdu Mon Corps

Bijzondere animatiefilm van Clapin. J'ai Perdu Mon Corps combineert drama en romantiek, met ook een fantasierijk en filosofisch tintje. Zeker het gedeelte met de hand die op zoek gaat naar het lichaam waar hij afkomstig van is zorgt voor een bijzondere reis. Het romantische subplot rond Naoufel en Gabrielle werkt ook goed, en het gedeelte met Naoufel en zijn ouders wordt sterk uitgewerkt. Dit is een verhaal over het verwerken van het verlies van je ouders, verliefdheid en alles wat daar bij komt kijken, en uiteindelijk je leven weer oppakken na een dramatische gebeurtenis (het verliezen van een ledemaat).

Een lichaam kwijt. Een jongeman moet zich zien te redden zonder het corpus van wat ons aller bestaan is: een vader als bakermat, een moeder als navelstreng. Naoufel is kortom veroordeeld tot (over)leven bij een onverschillige oom en een dominante neef. Het is hoe hij van de beschutting van een gefortuneerd gezin naar de onderlaag van de samenleving wordt verwezen. Een miezerige job om de eindjes aan elkaar te knopen, zijn vorige leven verstopt in een doos in een kast – een vergeethoek. Zijn twee dierbare verloren lichamen keren overigens terug in twee gefnuikte toekomstdromen: die van astronaut en die van concertpianist. En als Naoufel in feite iets verloren is dat hem echt toebehoorde, dan wel dat, dàt lichaam, dat lijf dat hem toekomst gaf, een vooruitzicht op geluk – de metafoor van een kraan, als symbool voor almaar hoger reiken, voor constructie, voor genese, voor schepping, voor…later.

Is het geloof in predestinatie niet typerend voor diegenen die zo veel tegenslag hebben gekend dat ze zich onmogelijk kunnen verzoenen met het idee dat het allemaal zomaar is gebeurd, zonder zin, zonder doel? Naoufel weet echter dat hij het lot dat hem werd toebedeeld moet ontvluchten. En daar komt het ware leven op zijn pad: de improvisatie, de impuls die het gezond verstand een hak zet, de roekeloosheid die de poort naar nieuw, anders, hoger openzet. De metafoor van de kraan, daar zijn we weer.

De idee ook dat wonden kunnen helen. Dat een hand als een fantoom door de stad zwerft, en in allegorisch opzicht meemaakt wat Naoufel moet ondergaan: eerst uitgespuugd worden en quasi vernietigd, om vervolgens terug te zijn, te mogen bestaan, te kunnen dromen. Meer nog: via een extatische roes in aanraking te komen met het wonder van het leven, met de onmogelijkheid van het bereiken van een verre horizon (de kraan!), en met de onmogelijke hoop op heling van een wonde die altijd vers zal blijven – het herstel van het corpus dat het gezin was en is blijft voor eens en voor altijd een niet te realiseren wensdroom.

Is er samenhang in dit leven? Zijn het de allerkleinste details die een sluitende verklaring vormen voor alle ramp- dan wel voorspoed die een bestaan kan overspoelen? Overal en altijd: vliegen, niet te verschalken – efemere afbeelding van de ongrijpbare elementen die een lotsbestemming construeren. Edoch: als het sneeuwt, zijn er geen vliegen. Het witte tapijt houdt de belofte in dat alles zichzelf vernieuwt, dat de dingen opnieuw kunnen worden wat ze waren, …dat ongeneeslijke wonden terug heel kunnen worden. Dat liefde en leven alsnog mogelijk zijn. Wie weet, dan toch, misschien?

Hoeft er meer gezegd? Diep geraakt door de kwetsbare verteltrant, de sprankels hoop, de verbinding van een (collectief) maatschappelijke met een (individueel) psychologische gesteldheid en van een concreet realisme (Naoufel) met een abstracte parabel (hand), virtuoos vervlochten in een meeslepende muzikaal bad van de hand van Dan Levy. Nogmaals: hoeft er meer gezegd?

3,75*

Zeer verfrissende animatiefilm die me nostalgisch deed terugdenken aan The Adams family. De spinachtige hand is fabuleus om te volgen in zijn avonturen en zoektocht naar de rest van zijn lichaam. Zeer mooi getekend en zeer sfeervol gebracht, dit ondersteund ook met een mooie passende soundtrack. De scènes met de hand zijn erg mooi, gaande met de confrontatie met de duif en ratten tot het ijs, babykamer of blinde man.

Maar ook de flashback plot van Naoufel is boeiend en herkenbaar. Een jongeman die hunkert naar erkenning en liefde, maar ploetert in de grote wereldstad om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Ook daar een aantal prachtige scènes zoals die aan de intercom of die in het atelier.

Inderdaad een pareltje en mooi dat hij via Netflix een breder publiek kan bereiken. Nu nog te hopen dat hij in de smaak blijft vallen, want dat verdient deze animatiefilm wel!

Een film vol symboliek, maar je haalt er uit wat je zelf wil natuurlijk. Een sfeervolle animatie die af en toe vrij triest en hard kan zijn. Maar ook mooi en eenvoudig. Het verhaal van een jongen die in het heden leeft met zijn verleden als bagage. De toekomst werd al meteen gekortwiekt, geen idee wat morgen brengt. Maar dan komt er toch een lichtpuntje in zijn leven, alleen komt daar helaas niet lang erna opnieuw een einde aan. Waardoor zijn verleden alleen nog overschiet.

Sterke beelden met vooral mooie muziek die het drama, verlies, eenzaamheid met flitsen van dromen in een grootstad kan weergeven. Heerlijke film.

Mooie animatie.

Eigenlijk niet gek veel aan te merken op deze Franse animatie. Fijne speelduur, goede soundtrack, mooie vormgeving. Enige probleem wat ik had en dat de film van echt geweldig afhoud, was toch het wat zwaarmoedige karakter van de film. Zeker fijn dat het een volwassen animatie is, maar het voelde zo zwaar om het zwaar zijn. Daardoor bleef de echte emotionele binding wat uit met het hoofdpersonage. Mooiste momenten vond ik dan ook de tocht van de hand op weg terug.

3.5 sterren.

Fijn filmpje wel. De tekenstijl is mooi, de personages prettig, tempo oké en verhaaltje voldoet hoewel het ook weer niet geweldig is. Deze animatie moet het vooral hebben van sfeer en dat doet de film goed. Enkele momenten zoals dat gesprek via de intercom zijn zelfs hoogtepuntjes. Niet elke moment is even sterk, maar over het geheel een dikke voldoende. 3,5*.

Een wat atypische animatiefilm die misschien wat minder kinderen gaat aanspreken, omwille van het verhaal. Het is wel een mooie animatiefilm met dito muziek. Mede door de kortere speelduur verveel de film ook niet.

Vond hem wel de moeite om gezien te hebben.

Prachtige film.

Het is een tijdje geleden, maar eindelijk ben ik dan nog eens een film tegengekomen die mij van begin tot eind en over de ganse lijn heeft weten imponeren. Ik zette J'ai Perdu Mon Corps bij gebrek aan tijd slechts op omdat het toch geen al te lange film is, maar ik ging er verder wel blind in.

En maar goed ook. De film is een sfeerbom. Van de eerste minuut weet men er een soort tristesse en melancholie in te krijgen die er niet meer uitgaat. Qua symboliek kan men er in vinden wat men wil. Ikzelf ben daar niet de meest geschikte persoon voor, voor mij hoeft het allemaal niet zo "diep" te zijn. Maar er is wel degelijk wat zweverigheid te vinden in de hand en z'n tocht.

Maar het is ook het 'gewone' plot met Naoufel dat in al z'n eenvoud simpelweg ontroert. De prachtige muziek is ook niet vreemd aan die ontroering, zeker als alles samenkomt in het grandioze slot. De animatie is trouwens aangenaam volwassen. Ik ben niet zo thuis in de (volwassen) animatiewereld, maar er worden kennelijk toch ook pareltjes gemaakt.

4,5

De gemiste kansen van een ontworteld mens. 'J'ai Perdu Mon Corps' (2019) is een sympathiek pareltje over zware thema's als onthechting, rouw en migratie. De Marokkaans-Franse Nafouel (Hakim Faris) moet ermee in het reine komen dat zijn leven niet het pad volgde waar hij ooit op had gehoopt. Hij verloor zijn beide ouders bij een noodlottig auto-ongeluk en hij begon zijn leven in Frankrijk met een achterstand omdat hij zich moest aanpassen aan de nieuwe situatie. Uit zelfbescherming leidt Nafouel een veilig bestaan waarin hij pizza's bezorgt of filosofeert over de alledaagse monotonie. Het Marokko uit zijn jeugdjaren nog een vage herinnering aan niet ingeloste beloftes over maatschappelijk succes. Maar dan gebeurt er een wondertje als Nafouel tijdens zijn werk aan de intercom blijft hangen met een ontevreden klant. Eerst wrijving en miscommunicatie tussen de bezorger en de stem van Gabrielle (Victoire du Bois), maar dan springt er een vonk over. Nafouel moet iets op het spel zetten voor het leven én voor de liefde.

De grootste blikvanger van 'J'ai Perdu Mon Corps' (2019) is natuurlijk de surrealistische symboliek. Het Frankenstein-motief rond een geamputeerde hand en diens ontsnapping uit een laboratorium. Hallucinante gevoelscinema met schitterende beelden van een monsterlijke hand in de stadsomgeving van Parijs. Een gevaarlijke helletocht waar het (voor ons) alledaagse opeens een plek wordt van zowel dreiging als vervreemding. Van ratten, duiven, toevallige passanten en andere plotselinge hindernissen. Eigenlijk zoals de timide Nafouel zijn verloren dromen en angsten onder ogen moet komen voor die broodnodige stap voorwaarts. Deze fantasierijke opzet maakt dat 'J'ai Perdu Mon Corps' (2019) een waaier aan emoties bestrijkt met het woordeloze epos rond de monsterhand en de rustige ontluiking van een liefde. Het is zo'n film waar je een beetje gaat houden van die behouden Nafouel en zijn zoektocht naar een eigen identiteit.

Een geamputeerde hand ontsnapt uit het ziekenhuis, vermoedelijk om op zoek te gaan naar de voormalige eigenaar. Tussendoor volgen we de lotgevallen van Naoufel [Hakim Faris], een getalenteerde pianist die er maar niet in slaagt om de pizza’s van Fast Pizza op tijd te bezorgen. Via de intercom van een appartementencomplex raakt hij in gesprek met klant Gabrielle [Victoire Du Bois] en hij voelt zich zo aangetrokken tot haar dat hij een baantje probeert te bemachtigen in de werkplaats van Gabrielles vader Gigig [Patrick d’Assumçao]. De avonturen van de hand zijn weinig interessant en ook het verhaal van de kleurloze Naoufel neemt de tijd om een richting in te slaan. Wanneer het dat in het laatste half uur eindelijk doet levert dat een aantal memorabele momenten op, al is het einde dan weer wat aan de vage kant.

Ja, toch wel mooi dit. Het verhaal had best wat sterker verteld mogen worden, maar de animatie heeft veel oog voor interessante details en de emotionele setting mag er ook zijn.