Joker (2019)

Uiteraard, als ik zonder haar naar Joker zou gaan zou me nadeel in het vooruitzicht worden gesteld ;p

I just hope my death makes

more cents than my life.

Weltschmertz. Wanhoop. Verdriet. Radeloosheid. Dat zijn de kernwoorden die bij me opkwamen na het bekijken van deze film. Als je een superhelden-filmfan bent en je verwacht je aan heroïsche confrontaties tussen deze geschifte clown en onze aan vleermuizen gerelateerde superheld in strak latex-pak, dan mag je gerust je biezen pakken en deze film overslaan. De vertolking van “Joker” door Jack Nicholson was meesterlijk en je kreeg een werkelijk gemene Joker te zien die geobsedeerd was door geld en macht. Maar zonder twijfel was Heath Ledger’s vertolking legendarisch. Het krankzinnige en psychopathische kwam totaal tot zijn recht in het personage dat Ledger op het witte doek toonde. Een schitterende acteerprestatie. Wat Joaquin Phoenix echter in deze film presteert, is als het ware onevenaarbaar. Na “You were never really here” vond ik dat Phoenix in het kopgroepje van excellente acteurs thuishoorde. Na “Joker” is hij voor mij sowieso al koploper.

Ik ben niet snel onder de indruk van een film. Maar deze “Joker” maakte toch wel een immense indruk op mij. En niet vanwege de gewelddadigheden. Ik vind trouwens de berichtgeving over het publiek dat de filmzaal vroegtijdig verlaat, omdat het te intense werd, toch wel schromelijk overdreven. Elke doorsnee actiefilm van tegenwoordig is gevuld met agressieve scenes vol zinloos geweld. Ik werd eerder overmand door een constant ongemakkelijk gevoel tijdens het kijken. Een gevoel van medelijden en plaatsvervangende schaamte. Zowel wat Arthur Fleck betreft als de medeburgers waar hij mee in aanraking komt. Meest intrieste scene was voor mij het stand-up-comedy moment. Je weet dat Arthur zal afgaan als een gieter en dat zijn would-be grappige performance als een boemerang in zijn gezicht zal terugkeren. De meest veelzeggende scene: de overbezorgde moeder in de metro die hem toeschreeuwt om haar kind niet te intimideren en hem angstig de rug toekeert. Meelijwekkend. Confronterend. Voer genoeg om de psyché van deze verstoorde ziel te laten ontsporen.

Joaquin Phoenix is fenomenaal. Niet alleen is hij psychisch enorm kwetsbaar. Ook fysiek ziet hij er uitgemergeld en fragiel uit. Vel over been waardoor zijn ribbenkast wel uit zijn lijf lijkt te barsten en schouderbladen er elk moment doorheen kunnen scheuren. Een vel als perkament waar barsten in zitten. Net als in zijn door antidepressiva geteisterde ziekelijk geest. Antidepressiva die nodig zijn om de oncontroleerbare lachbuien in bedwang te houden en hem door zijn miezerig bestaan heen te helpen. Een uitzichtloos leven zonder begrip en liefdevolle gevoelens. Behalve voor zijn moeder (Frances Conroy) die dementerend wegkwijnt in een zetel en dagelijks brieven schrijft naar Thomas Wayne (Brett Cullen), vader van Bruce Wayne en toekomstig burgemeester van Gotham, met de vraag of hij hun niet eventueel zou kunnen helpen.

“Joker” is geen ontspannende film. Het is vreselijk deprimerend om toe te zien hoe zo’n individu door de maatschappij wordt gekweld en uitgespuwd. Er gaat geen dag voorbij zonder dat hij wordt weggehoond, fysiek mishandeld of behandeld als een lepra-patiënt. Deze neerwaartse spiraal waar hij in terechtkomt zorgt voor een explosief moment waarbij hij het heft in eigen handen neemt met een desastreuze afloop als gevolg. De ontlading die naderhand volgt bij Arthur is zowel angstaanjagend als magistraal in beeld gebracht. Dat irreëel en dwaas dansje in het openbaar toilet is waarschijnlijk het moment van besef dat zijn leven op een kantelpunt staat. En zonder dat hij het beseft wordt hij de symbolische kracht achter een beweging tegen de onrechtvaardigheden in de maatschappij. Een soortement Katniss Everdeen voor de verschoppelingen. En ook al horen velen dit niet graag, de raakpunten met onze huidige maatschappij zijn veelvuldig aanwezig.

Ook al is het een origine-verhaal over de beruchtste aartsvijand van Batman, toch zou dit het portret kunnen zijn van zovele anderen. Dagdagelijkse mensen die een strijd leveren met hun eigen persoonlijkheid en uit de boot vallen op allerlei vlakken. Individuen die veelvuldig in het verdomhoekje worden gedreven en een destructieve haat kweken tegen alles en iedereen. En de dag dat hun zekering doorbrandt, hun toevlucht zoeken tot handelingen die niet door de moderne maatschappij getolereerd worden. Niet dat ik deze handelingen goedkeur. “Joker” is geen deel van een superhelden-universum. Deze film is meer realistisch dan welk psycho-dramatische film dan ook. Een film die toont hoe een underdog uitgroeit tot een monsterachtige kwelduivel die chaos en verderf predikt. Een gevoelloze, zieke geest die nergens om geeft. Hoe harder je op hem inbeukt, hoe harder zijn schaterlach. De film “Joker” heeft me doen begrijpen wie die figuur is en vanwaar hij komt. Voor mij de indrukwekkendste film uit de superhelden potpourri die we de laatste jaren voorgeschoteld kregen. En voor mijn part, een welverdiend Oscar-beeldje voor Joaquin Phoenix. Hij zal er zeker smakelijk over lachen de avond van de uitreiking.

4.5*

IMDb (8,7 / 513910)

IMDb (5,8 / 114640)

the incredible truth about Rambo III ?

Hij zou beter terug liedjes gaan zingen ... somebody that i used to know geloof ik ...

Mijn vriendin wilde hier erg graag naartoe, maar bleek het zo saai te vinden dat ze in slaap viel. En begrijpelijk, want de film is grotendeels een lang uitgesponnen portret van iemand die niet geaccepteerd wordt door de maatschappij en na verloop van tijd zelf de orde van de maatschappij afwijst. Aan het einde toe wordt het wat interessanter, maar los daarvan is het toch vooral een saaie opeenvolging van drama's die de hoofdpersoon ondergaat, waarbij het ene drama nog niet ten einde is, of het volgende neemt zijn onverbiddelijke aanvang. Het hele gedoe rondom de rijke elite die niets om de gewone mensen geeft is verder haast karikaturaal. Ik weet ook niet wat de film nu voor boodschap wil uitdragen met het einde: de maatschappij is kut, dus leve het anarchisme ofzo?

De film lijkt grotendeels maar weinig met de Joker van doen te hebben. Van wat ik begrepen heb is het Joker jasje door de regisseur om de film gestoken om vooral maar een film over een persoon aan de rand van de maatschappij te kunnen maken en dat valt te merken. Ik vraag me serieus af of deze film dezelfde enthousiaste reacties had opgewekt als met de film van het Joker jasje had gestript.

Wat Joker appeal betreft, dat snap ik ook niet helemaal. Ik ben verder geen DC fan en het enige dat ik van Batman ken zijn de films, maar de impressie die ik van de Joker had was dat die geniaal, gestoord en sadistisch, waarbij dat laatste met de nodige gitzwarte humor gepaard gaat. Dat zie ik hier niet bepaald terug. Ik zie voornamelijk een goeiige sukkel, die ofwel doordraait, ofwel de maatschappij op een gegeven moment afwijst. De hele cool-factor zie ik er dus niet bepaald in terug.

De laatste scene kan ik helemaal niet plaatsen. In de film was eerder vermeld dat hij vroeger in het gesticht heeft gezeten, maar daar heeft hij toch niemand vermoord, anders was hij toch nooit in de maatschappij teruggekeerd? Dus moet dit van later zijn. Maar hij wist toch juist na zijn arrestatie weer te ontkomen? Of was de hele eerdere film gewoon een waangedachte van hem? Waarom hebben we daar dan naar moeten kijken, want dan weten we nog steeds de oorsprong van de Joker niet. Kortom, ik kan er niets mee, net als met de rest van de film. 0,5*.

Moeilijk, moeilijk.

Joaquin is ijzersterk, Hildur Guðnadóttir levert weer een fijne score af en ook de cinematografie is mooi. En enkele scènes springen er toch echt wel uit. Maar enigszins tot mijn verbazing vond ik Joker als film in zijn geheel veel minder goed dan verwacht; de connectie waar ik op zat de wachten bleef volledig achterwege. Nu kan ik sombere, rauwe en naargeestige films doorgaans goed waarderen, maar Joker kwam wel heel nihilistisch op mijn dak nu. Dat kan een kwestie van verkeerde timing zijn en dus aan mijn eigen stemming hebben gelegen, maar voor nu was het als total package voor mij noch leuk, noch bijzonder grijpend. Hoe ik Joker moet zien is me ook niet geheel duidelijk. De exacte relatie met het DC universe zal me worst wezen, maar wat wil Phillips dat we voelen of ons realiseren, tijdens de film en als de credits eenmaal van het scherm zijn verdwenen?

Dat maakt het een bijzonder moeilijke film om te waarderen, tezamen met de kwaliteiten die ik in de eerste 2 regels aanstip.

3,5*

Wat denk je ervan dat het nihilisme juist de boodschap is?

Ik durf het echt niet te zeggen, Tim. Sommigen zien er schijnbaar het tegenovergestelde in. Kan niet zo snel betrouwbare info vinden of Phillips zich erover uit gelaten heeft. Vrolijk werd ik er niet van in ieder geval. Nou is het bij mij doorgaans geen criterium om kwaliteit aan af te wegen, of ik ergens 'blij' van word of niet, maar hier was er toch wel meer afstand tussen de narratief en mij dan wenselijk.

Black Math ik dacht eerst ook dat het een flashback was, maar Arthur pakt een krant of tijdschrift op dat duidelijk verwijst naar de moord op de Wayne's.

Als Ledger de rol had gespeeld was het 'obvious'.

Deze film heeft niets te maken met de andere DC films, welke dan ook. Qua toon niet, qua stijl niet, het heeft werkelijk geen enkele binding of connecties, geen verwijzingen, ook niet impliciet. Dat jij de films met elkaar verbindt is je goedrecht, maar het heeft geen enkele fundering.

De DC films van Nolan hebben ook total geen connectie met de latere DC generatie films.

Daarnaast had in de Nolan trilogie alleen begins de echte klassieke Batman sfeer. TDK end TDKR speelden zich af in een standaard amerikaanse grote stad ipv Gotham.

Joaquin speelt zijn rol voortreffelijk. Sterk acteren en mijns inziens Oscar waardig. Goeie filmscore en overal vibe. Verhaal, script was ok, maar film voelt toch aan als een premisse voor meerdere films. Ik hoop dat Joaquin dit toch nog overweegt.

De enige echte Joker = Heath Ledger, ook al speelt Joaquin Phoenix z'n rol voortreffelijk, hij heeft gewoon de pech om te moeten opboksen tegen ene Ledger. Heb er lang nr uitgekeken (verkies homecinema boven mensenmassa) en ben toch wat op m'n honger blijven zitten, maar ik had dan ook inmens hoge verwachtingen. Vond hem gewoon zeer traag opbouwen, moest echt tot na 1u10min wachten tot de echte krankzinnigheid nr boven kwam, tot dan was het zelfs saai met momenten. Laatste 45min heeft me wel uitermate geboeid en vermaakt. Maar dus geen torenhoge score zoals eerst gedacht.

Na de film op aanraden van een vriend gezien te hebben ben ik toch wat teleurgesteld.

Ik had het eerlijk gezegd wel verwacht, want laten we eerlijk zijn, een DC Marvel film wordt nu opeens uitgemolken onder de noemen psychologische thriller...

Zelf komt de film maar niet op gang, en is alles eigenlijk zeer voorspelbaar. Het is lastig geboeid te blijven.

Als je kijkt met J Nicholson destijds, dat is een wereldse acteur, die het karakter van Joker geweldig vertaalde.

En hoewel ik niet vind dat J Phoenix de rol best goed speelt, is er weinig diepgang in de film. Veel te voorspelbaar dus. En hoewel er wel stukken zitten die best aardig zijn, vooral naar het eind toe, is het niet een film waar ik voor gekluisterd aan de buis zat.

Maar ieder zijn ding. Het is beslist geen slechte film, maar ik had er wel een stuk meer van verwacht.

3 sterren voor mij.

Wat een pulp is dit zeg. -5

Inderdaad, dat blijft Jack Nicholson ?

Net zoals George Lazenby de enige echte 007 blijft

Ach, als jij de Joker graag in bed ziet liggen bij z’n moeder, ga je toch lekker voor Phoenix. ?

Meer dan pulp. Bedorven pulp. Frehsuhlluk.

van uw tien laatste stemmen waren er maar liefst acht stuks 0,5*.

Gaat allemaal niet vanzelf, of wel? Als we Keanu toch niet hadden...

Zo te zien is het daar na meesterwerk deel 1 ook bergafwaarts gegaan

De 4K blu-ray is inmiddels verschenen, dus is het tijd voor een tweede kijkbeurt

In welk land besteld if I may ask?