Dolor y Gloria (2019)

Banderas schittert als hypochonder die zich al jaren aan het einde van zijn leven waant. Maar de film zelf is een dubbeltje op zijn kant. Het eerste uur is boeiend en vindingrijk in beeld gebracht; het tweede uur is beduidend minder geïnspireerd, opsommerig ("dit moet ook nog verteld, en dan dit nog, en oh ja, dit natuurlijk") en veel te voorspelbaar. Ook visueel valt er dan steeds minder te beleven. Naar het einde toe is de film vervallen in lange, iets te sympathieke praatsessies. Het wordt nooit echt slecht, maar uiteindelijk draait ook mijn 3de Almodovar (na Habla con ella en La mala educacion) uit op een lichte teleurstelling. Jammer, want als het niveau van de eerste helft was gehandhaafd was het eindelijk bingo geweest. (Het valt me trouwens op dat Almodovar, zo geroemd door critici, op deze site vrij lauw gewaardeerd wordt.)

Wat lijkt te beginnen als een melo-drama verschuift langzaam naar een 8 1/2 en Amacord achtige film, maar dan geregisseerd door Almodovar. Banderas is sterk als regisserende hypochonder op leeftijd. Een verrassing!

Klopt, een mooie 81/2 variant (en inderdaad, Amarcord dacht ik ook aan door de scenes in de huisgrot ) met een sublieme regie en vormgeving wat je wel aan Pedro kunt overlaten.

Verhaaltechnisch zitten er wel stukken in die wat minder zijn maar als geheel toch weer mooi vakwerk.

Vanaf het begin van de film word je getracteerd op prachtige, symbolische beelden en originele maar realistische verhaalelementen zodat je meteen weet: dit is een intelligente film en ongeacht hoe het verhaal zich verder ontwikkelt is het een goede film.

Qua verhaal blijkt het vooral een persoonlijke reflectie van Almodovar op zijn eigen leven te zijn. We zien in de film een regisseur die z’n hele leven gebukt gaat onder pijn en kwalen en die als hij oud is geworden fysiek niet meer in staat is om een nieuwe film te maken en vervalt in verveling, depressie, heroïnegebruik maar ook in terugblikken en een soort biecht waarin hij beseft wat hij zijn naasten heeft aangedaan (met als trigger dat een klassieke film van hem wordt heruitgebracht in de bioscoop). Het gloria-deel van de film kan staan voor het feit dat hij ondanks zijn pijnen wel succesvol was als filmmaker maar staat denk ik vooral voor hoe hij als oude man zijn tijd vult met het helen van oude wonden/relaties en zelfs nog een film over zijn leven weet te maken. Al zegt de regisseur in de film dat hij nog niet weet of zijn nieuwe film een komedie of drama wordt omdat hij niet weet hoe het afloopt, zoals dat natuurlijk voor ieders leven geldt.

Het bijzondere van het verhaal zijn vooral de metalagen c.q. Droste-effecten, zoals dat Amodovar een film over zijn leven maakt en dat er dus in de film ook een regisseur een film over zijn leven maakt en dat de regisseur in de film zelf wordt gespeeld door een acteur in een toneelstuk. Al met al doet de film sterk denken aan Fellini’s Otto e Mezzo en aan de door Fellini geïnspireerde La Grande Bellezza van Sorentino. Dat maakt de film dan toch weer weinig origineel maar hij is wel heel goed gemaakt.

Ik geef de film een 8,5 (dat mooi past bij Fellini’s oorspronkelijke film).

Professioneel gemaakt en een intelligent scenario dat jammer genoeg na een uur uitblinkt in voorspelbaarheid. We kijken naar een film over een regisseur die reflecteert op zijn leven en zijn filmcarrière, onmachtig om een volgende film te maken. Nou, dan weet je wel waarnaar we kijken...

De flash backs over zijn jeugd zijn van een ontroerende schoonheid en de terloopse verwijzingen naar een ontluikend besef van homoseksualiteit gaan net niet over de grens van 'nou weten we het wel'. Dat kan niet gezegd worden over de terugblik op zijn moeder waaraan visueel weinig valt te beleven, vooral ook omdat hier behoorlijk saaie, sentimentele praatsessies centraal staan. En niet alleen hier - denk aan de off screen-stem die ons een film lang blijft achtervolgen.

'Oké,' denk je na afloop. 'Dit was de nieuwe Almodóvar.' En je wandelt de zaal uit, nog net niet je schouders ophalend.

Deze viel me tegen. Ik kwam er niet echt in en ik vond het verhaal niet zo interessant, ondanks redelijk interessante personages. Het kabbelde voort, zonder dat ik erg geraakt en onder de indruk raakte. Ik heb betere films van Almodovar gezien. Wel goed gespeeld. Een kleine voldoende (6). 3*

Ik vergeet soms wat voor een goed acteur Antonio Banderas is. Wist vooraf eigenlijk vrijwel niks van de film af, behalve dat hij een filmmaker speelde. En dat is voor mij als filmmaker weer een interessant perspectief. Ik heb de laatste paar films van Almodovar gemist, maar deze vind ik weer erg sterk. Mooie beelden, niet al te bijzonder verhaal maar toch interessante karakters, mooie teksten en sterk acteerwerk. Prachtvrouw en geweldige actrice blijft Penélope Cruz.

4*

Ik vond dit vooral een fijne film die een zekere serene kalmte gaf en vooral lekker wegkeek. Je herkent Almodóvar er wel in met de vele opvallend felle kleuren, maar gelukkig mooi verwerkt en niet zo kitscherig als in oudere films van hem. Het verhaal is er nauwelijks, meer een sfeerportret, en dat ligt me wel. Echt raken deed de film me dan weer niet, maar de film deed ook weinig fout. De nostalgische beelden waren ook erg leuk tussendoor met een fijne rol van Cruz. 3,5*.

Almodóvar lijkt stilistisch steeds ingetogener te worden in z'n drama's. Is nog steeds relatief, maar het valt wel op. Vond het eerste deel zelfs vrij mat. Dolor y Gloria wordt echter weer uitstekend vertelt en het zijn juist de intieme dialogen (met veel close-ups) die indruk maken. Dat gold bij mij vooral voor die toneeltekst en voor de ontmoeting tussen Salvador en zijn oude vlam. Ook de terugblikken op de jeugd van Mallo zijn mooi, met een fijne Cruz. Staat een beetje in de middenmoot van het oeuvre van Almodóvar in mijn ogen, waarbij ik voorganger Julieta nog iets hoger aansla.

“Love is not enough to save the person you love.”

Mooie film van Almodóvar. Introspectief is het goede woord om Dolor y Gloria te omschrijven. Voor hoofdrolspeler Salvador geldt dit zeker, maar dit is ook een zeer persoonlijke film voor Almodóvar. Dolor y Gloria gaat over ouder worden met alle lichamelijke gebreken dat dit met zich meebrengt, spijt, het verlangen naar vroeger, en in het geval van Salvador de vrees dat hij door zijn lichamelijke en psychische gebreken geen nieuwe film meer kan maken. Dit is ook de reden waarom het bitterzoete einde zo briljant is, en een tot dan toe toch al sterke film steeg nog meer in mijn waardering.

Banderas is weergaloos als de breekbare Salvador, en ook Etxeandia, Sbaraglia, Navas en Cruz (laat nog maar eens zie waarom ze één van mijn favoriete actrices is) zijn sterk op dreef. Visueel is het interessant om te zien op wat voor manier Almodóvar de kleur rood gebruikt, en ook de production design is indrukwekkend. En door de laatste scene is Dolor y Gloria ook een interessante film om nog een keer te gaan bekijken. Zeker om te zien of je bepaalde aanwijzingen over het hoofd hebt gezien.

Redelijke film over een regisseur wiens film van ruim 30 jaar oud een nieuwe release krijgt. Deze autobiografische film van Pedro Almodóvar komt ondanks de flashbacks niet echt nostalgisch over. Een aantal prima momenten, maar als geheel wist het me niet helemaal mee te krijgen. Het ziet er allemaal goed uit en de film heeft een mooi einde.

Film over de zelfreflectie van een geestelijk en lichamelijk gepijnigde filmmaker. Afgezien van de sterke rol van Antonio Banderas en de indrukwekkende monoloog van Asier Etxeandia deed de film mij niet zoveel. Almodóvar heeft meerdere films gemaakt die mij beter zijn bevallen.

Nou ben ik nooit een grote fan van Aldomovar geweest, in de laatste jaren was het helemaal droef vond ik. Maar dan deze film die daar weer positief tegen af steekt - al is dat relatief, ik ga echt niet zeggen dat dit voor mij de film van het jaar is. Daarvoor is het verhaal toch wat te trekkerig en te moeizaam. Maar aan de andere kant toch ook wel erg mooi - af en toe. Sowieso is de grotwoning wel perfect als locatie.

Qua acteurs in de hoofdrollen ook haast perfect - Cruz die welhaast de eeuwige jeugd lijkt te bezitten, tegen Banderas waarbij ik me afvraag hoe lang geleden Desperado dan ondertussen dan alweer is - wat een oud manneke is dat geworden. Erg vertederend overigens, de manier waarop hij uit z’n ogen kijkt en beweegt, het is precies wijlen m’n opa - al houdt daar verder ongeveer elke gelijkenis mee op.

Wat dan wel echt wat jammer is is dat de andere leeftijden zo slecht lijken. Dat verstoort het verhaal nogal, en dan vraag ik me ook af of Aldomovar dat niet wat netter voor elkaar had kunnen krijgen. Er moet toch wel ergens iemand te vinden zijn die door kan gaan voor een wat oudere Cruz, of een jongere Banderas. Het is een beetje hetzelfde probleem als dat ik met de hele film al heb - te gemakzuchtig, te weinig nieuws, teveel halfslachtig op veilig gespeeld.

Aardige film. Echt zo'n filmhuis film, die natuurlijk door het zogenaamde hoog cultureel publiek als zeer goed wordt gewaardeerd. Nou was de film ook best wel leuk hoor. Antonio speelt prachtig, maar het verhaal stelt eigenlijk gewoon niks voor. Een film met Pippi Langkous gaat net zo diep bij wijze van en heeft meer humor. Maar goed. Het is een leuk tussendoortje en meer dan dat is het niet.

Een oogstrelend mooie "filmhuis"-film. Ik behoor beslist niet tot het zogenaamde "hoogcultureel publiek"

en ben maar een simpele ziel, maar ook een simpele ziel als ik kan heel erg genieten van dit soort films. Almodovar heeft ook hier weer heel veel aandacht aan de decors geschonken. Alleen dat al was voor mij dik genieten. Er viel vreselijk veel moois te zien in de huizen en de straten waar het zich allemaal afspeelt.

De mythologie van het kunstenaarschap: dat er dolor moet zijn om gloria te kunnen oogsten, dat lijden een noodzakelijke voorwaarde is om in de kunst vrucht te dragen. Dat dus, ingebed in een verhaal over een man die denkt dat hij in de ogen van zijn moeder nooit aan haar verwachtingen heeft voldaan, terwijl zij zich door zijn keuzes verworpen voelt – een misverstand dat overeind blijft omwille van een onbenoembaar taboe als olifant in de kamer.

Haar einde betekent dolor, maar houdt in zekere zin ook gloria in: de protagonist kan door de omkering van de zorgrelatie ten overstaan van zijn moeder proberen om plooien glad te strijken, hetgeen hij overigens meeneemt naar andere stuk gelopen relaties in zijn leven. Ja, ook met het personage Alberto Crespo moet de opgevoerde Salvador Mallo immers brokken uit het verleden zien te lijmen, om vervolgens opnieuw te kunnen schitteren onder de vorm van een voortgezette artisticiteit (zij het anoniem).

En uiteindelijk maakt Almodóvar de cirkel mooi rond: zoals ‘Sabor’ het kanaliseren was – of op z’n minst het Freudiaans condenseren – van een onuitsprekelijke “smaak” qua gender, zo tapt ‘El primer deseo’ evenzeer (zij het explicieter) uit de autobiografie van de artiest. Hoe troostrijk de gedachte dat lijden niet van zin verstoken is, als ze de kunst maar voeden kan!

Dat alles dus, op z’n Almodóvars. Deze keer echter een beetje onderkoeld, of toch weinig doorvoeld, niet doorgedreven esthetisch, wat gezapig verteld. Tjah. Goed bedacht allemaal, maar het raakte me eigenlijk amper. Sorry?

2,75*

Eentje waar ik lang naar uitkeek omdat ik hem niet in de zalen kon gaan zien. Jammer genoeg viel hij me tegen en vind ik hem zelfs één van de mindere van Almodovar die ik al zag. Ik heb nooit in de film gezeten en vond hem bijzonder saai en langdradig. Ik ervoer nooit de klik of de begeestering van de film, jammer.

Wat daar wel tegenover stond was de mooie en ingetogen acteerprestatie van Antonio Banderas. Technisch en cinematografisch ook allemaal ok. De zelfreflectie echter van de filmmaker Mallo deed me te weinig om met een positief gevoel de film af te sluiten...

Misschien niet de meest creatieve Almodóvar, maar wel een zeer persoonlijk. Zijn gekende kitch is wat achterwege, al kunnen we wel genieten van het bekende kleurenpallet. Het is een gezellige film geworden. Grote indruk laat het op zich niet echt achter. Maar Antonio Banderas trekt de film wel wat omhoog en het is verder absoluut niet slecht. Een goed verhaal, aangename personages. Maar nooit enorm speciaal helaas. Groot in de eenvoud.

De hoofdpersoon is aan het aftakelen, de opsomming van de kwalen waaraan hij lijdt neemt enige tijd in beslag. Ook creatief zit Salvador in een chasse patate.

De kijker krijgt een aantal hernieuwde kennismakingen voorgeschoteld met de acteur van zijn stuk Sabor, dat net geremasterd is en heruitgegeven en met een oude lover.In flashbacks zien we de jonge protagonist opgroeien in een cueva. Er wordt vooral teruggeblikt op de relatie met zijn moeder.

Het is een inkijkje in het leven van de heer Almodóvar, letterlijk en figuurlijk. Het huis waar Salvador in de film woont, is het thuis van de regisseur in Madrid. Ik vind het een mooie film geworden, met de bekende stijlelementen van de Spanjaard. Wel is de film ingetogener dan vorige films, minder hysterische personages maar ook rustiger qua stijl. Enigszins melancholisch maar toch ook optimistisch zoals verbeeld wordt met het laatste shot. Sterk gespeeld door Antonio Banderas, hij draagt de film.

Aanrader.

Een rustige Spaanse film met een aftakelende Antonio Banderas. Het is een onderhoudende film over een filmmaker die sukkelt met zijn gezondheid. Verder is het een soort van nostalgische vertelling over hoe hij zijn leven evalueert. Het verhaal is beperkt, maar de rustieke sfeer en het ingetoge personage van Banderas zorgen ervoor dat de film nergens verveeld en zelfs intrigerend overkomt.

Ook Penélope Cruz is van de partij als moeder in de flashbacks. Zij speelt ook overtuigend dat het niet makkelijk is om de eindjes aan elkaar te knopen als je niet veel bezit. Aangename film, maar zeker geen wow-gevoel.

Wat een mooie en rake film.

Passages uit je leven die je bijblijven en je aan het denken en mijmeren zetten. Hebben we toch allemaal, maar hoe eenvoudig en treffend is het hier voorgesteld.

'k Zou het zeker geen flashbackfilm noemen maar een film over beleving en herbeleving, met momenten van glorie, momenten van leed.

Misschien krijgen we naar het slot toe een gevoel van feelgood over ons, maar het doet niets af van het plezier en de waardering waarmee we naar deze film hebben gekeken. Almodóvar zoals ik hem wil.

Uitstekend acteerwerk, overheersend heerlijke dialogen (het gesprek met de vroegere vriend, met de oude moeder...), in alle eenvoud, keurig getimed en geen spoor van sensatie, maar een mooie menselijk studie.

De film van je leven.

In het geval van het door Antonio Banderas gespeelde personage Salvador Mallo gaat bovenstaande vlieger letterlijk op, en zijn er ook een aantal raakvlakken met het leven van regisseur Pedro Almodóvar, zelf. Kijkende naar de plotomschrijving had ik Pain and Glory nog wel wat rijkelijker gevuld verwacht, aangezien er met name werd ingezoomd op een bepaalde periode uit de kindertijd van het hoofdpersonage, zijn seksuele oriëntatie en één specifieke jeugdliefde. Op de relatie met zijn moeder word ook ingezoomd, maar ook hier had ik de relatie willen beschouwen tijdens meer verschillende levensfasen van Salvador. Daarnaast had ik verwacht dat er bij meerdere thema’s uit zijn leven op een leuke en creatieve manier werd stilgestaan, zoals men in het begin kort deed toen er ingezoomd werd op zijn medische klachten.


Zoalscantforgetyou in zijn recensie ook al benoemd is dit inderdaad echt zo’n typische filmhuis productie die een ongekende emotionele diepgang, en ongetwijfeld een eindeloze hoeveelheid aan diepere lagen zal hebben. Ik kon ze in ieder geval niet ontdekken omdat het verhaal hiervoor bij mij te weinig om het lijf had en simpelweg te weinig te vertellen had in ruim anderhalf uur. Hierdoor ervoer ik het verhaal al snel als slepend en te traag en had het van mij allemaal wel wat vlotter gemogen.

Positief is dat je wel zit te kijken naar een sterrencast en het verhaal qua cinematografie soms oogstrelend mooi is, maar van een mooi bord alleen kan ik niet eten.

3,0*

Dit is mijn negentiende Almodovar. Ik heb nu al zijn lange films gezoen op drie na. En deze zou ik in de top 5 zetten. Almodovars films zijn altijd aan elkaar verwant op enkel genre-uitstapjes van wisselend niveau na misschien. Dit is binnen die wereld een oudemannetjesfilm. Waarin Antonio Banderas schittert als een ouder wordende filmmaker die zijn invloed moet leren kennen om zijn zelf gericht zijn om te zetten in inspiratie. Prachtig gemaakt in alle opzichten. Banderas (prachtrol) voltooit hier zowat de reis die hij bij Almodovar maakte van sexy jongeman naar oude vent en speelt hier zelfs wat ouder dan hij ten tijde van de film was.

Het mooie is dat Almodovar de film niet te perfect afrond maar nog wat mysterie overlaat en prachtige scheutjes melancholie en sentiment toevoegt. Het levert een prachtfilm op. Almodovar op zijn best.

Een film doe voor mij een lange aanloop had maar uiteindelijk toch een mooie film werd.