Dolor y Gloria (2019)

Vanaf 19 september in de bioscoop (Cinéart)

De trailer ziet er in ieder geval zeer professioneel uit . De cinematografie is van buitencategorie .

Muziek is van Mina - Come sinfonia .

Je weet dat Almo nooit teleurstelt.. je weet alleen niet precies hoe.

Weer een pareltje erbij.

(Waarom moet Nederland in godsnaam tot september wachten trouwens? Waar slaat dat op?)

Zin in.

Wordt mijn achtste Almodóvar, als ik tenminmste niet voor september La ley del deseo, ¿Qué he hecho yo para merecer esto?, ¡Átame! of La flor de mi secreto ga kijken.

A late career masterpiece from Almodovar - Cannes review LWL

Mooie scènes, maar als geheel eigenlijk een wat oversentimentele kruising van 8 1/2 en La Giovinezza.

Banderas schittert als hypochonder die zich al jaren aan het einde van zijn leven waant. Maar de film zelf is een dubbeltje op zijn kant. Het eerste uur is boeiend en vindingrijk in beeld gebracht; het tweede uur is beduidend minder geïnspireerd, opsommerig ("dit moet ook nog verteld, en dan dit nog, en oh ja, dit natuurlijk") en veel te voorspelbaar. Ook visueel valt er dan steeds minder te beleven. Naar het einde toe is de film vervallen in lange, iets te sympathieke praatsessies. Het wordt nooit echt slecht, maar uiteindelijk draait ook mijn 3de Almodovar (na Habla con ella en La mala educacion) uit op een lichte teleurstelling. Jammer, want als het niveau van de eerste helft was gehandhaafd was het eindelijk bingo geweest. (Het valt me trouwens op dat Almodovar, zo geroemd door critici, op deze site vrij lauw gewaardeerd wordt.)

Steek even de grens over, hé. Hij speelt hier al een paar weken.

(Oké, eigenlijk schrijf ik dit om je nog meer te frustreren. )

O nee, ik heb hem al maanden geleden gezien hier in Spanje.

Ik kan er alleen met mijn kop niet bij waarom zoveel films soms een half jaar op de plank blijven liggen..

Off topic berichten verwijderd.

Wat lijkt te beginnen als een melo-drama verschuift langzaam naar een 8 1/2 en Amacord achtige film, maar dan geregisseerd door Almodovar. Banderas is sterk als regisserende hypochonder op leeftijd. Een verrassing!

Klopt, een mooie 81/2 variant (en inderdaad, Amarcord dacht ik ook aan door de scenes in de huisgrot ) met een sublieme regie en vormgeving wat je wel aan Pedro kunt overlaten.

Verhaaltechnisch zitten er wel stukken in die wat minder zijn maar als geheel toch weer mooi vakwerk.

Wat een vreselijk lelijke poster trouwens voor zo'n mooi vormgegeven film. Bizar.

Deze poster is beter niet?

Zo te zien is dit de Nederlandse en die er nu op MM staat de Spaanse.

Yup.

Vanaf het begin van de film word je getracteerd op prachtige, symbolische beelden en originele maar realistische verhaalelementen zodat je meteen weet: dit is een intelligente film en ongeacht hoe het verhaal zich verder ontwikkelt is het een goede film.

Qua verhaal blijkt het vooral een persoonlijke reflectie van Almodovar op zijn eigen leven te zijn. We zien in de film een regisseur die z’n hele leven gebukt gaat onder pijn en kwalen en die als hij oud is geworden fysiek niet meer in staat is om een nieuwe film te maken en vervalt in verveling, depressie, heroïnegebruik maar ook in terugblikken en een soort biecht waarin hij beseft wat hij zijn naasten heeft aangedaan (met als trigger dat een klassieke film van hem wordt heruitgebracht in de bioscoop). Het gloria-deel van de film kan staan voor het feit dat hij ondanks zijn pijnen wel succesvol was als filmmaker maar staat denk ik vooral voor hoe hij als oude man zijn tijd vult met het helen van oude wonden/relaties en zelfs nog een film over zijn leven weet te maken. Al zegt de regisseur in de film dat hij nog niet weet of zijn nieuwe film een komedie of drama wordt omdat hij niet weet hoe het afloopt, zoals dat natuurlijk voor ieders leven geldt.

Het bijzondere van het verhaal zijn vooral de metalagen c.q. Droste-effecten, zoals dat Amodovar een film over zijn leven maakt en dat er dus in de film ook een regisseur een film over zijn leven maakt en dat de regisseur in de film zelf wordt gespeeld door een acteur in een toneelstuk. Al met al doet de film sterk denken aan Fellini’s Otto e Mezzo en aan de door Fellini geïnspireerde La Grande Bellezza van Sorentino. Dat maakt de film dan toch weer weinig origineel maar hij is wel heel goed gemaakt.

Ik geef de film een 8,5 (dat mooi past bij Fellini’s oorspronkelijke film).

Professioneel gemaakt en een intelligent scenario dat jammer genoeg na een uur uitblinkt in voorspelbaarheid. We kijken naar een film over een regisseur die reflecteert op zijn leven en zijn filmcarrière, onmachtig om een volgende film te maken. Nou, dan weet je wel waarnaar we kijken...

De flash backs over zijn jeugd zijn van een ontroerende schoonheid en de terloopse verwijzingen naar een ontluikend besef van homoseksualiteit gaan net niet over de grens van 'nou weten we het wel'. Dat kan niet gezegd worden over de terugblik op zijn moeder waaraan visueel weinig valt te beleven, vooral ook omdat hier behoorlijk saaie, sentimentele praatsessies centraal staan. En niet alleen hier - denk aan de off screen-stem die ons een film lang blijft achtervolgen.

'Oké,' denk je na afloop. 'Dit was de nieuwe Almodóvar.' En je wandelt de zaal uit, nog net niet je schouders ophalend.

Deze viel me tegen. Ik kwam er niet echt in en ik vond het verhaal niet zo interessant, ondanks redelijk interessante personages. Het kabbelde voort, zonder dat ik erg geraakt en onder de indruk raakte. Ik heb betere films van Almodovar gezien. Wel goed gespeeld. Een kleine voldoende (6). 3*

Ik vergeet soms wat voor een goed acteur Antonio Banderas is. Wist vooraf eigenlijk vrijwel niks van de film af, behalve dat hij een filmmaker speelde. En dat is voor mij als filmmaker weer een interessant perspectief. Ik heb de laatste paar films van Almodovar gemist, maar deze vind ik weer erg sterk. Mooie beelden, niet al te bijzonder verhaal maar toch interessante karakters, mooie teksten en sterk acteerwerk. Prachtvrouw en geweldige actrice blijft Penélope Cruz.

4*

Door een opmerkelijk meervoudig toeval heb ik geloof ik wel een stuk of tien Almodóvars gezien, terwijl ik eigenlijk helemaal niet van zijn stijl houd. Dat vergeet ik steeds, zoals ik ook de inhoud van zijn films vergeet, ik kan er werkelijk niet een terughalen. Ook deze ben ik alweer bijna vergeten, terwijl ik hem een dag of vijf geleden zag.

Dan ga ik nu proberen te verklaren hoe het komt. Want op zich vind ik ze wel mooi, zijn films. Mooi kleurgebruik, fraaie shots. Ik denk dat het te maken heeft met de manier waarop hij emoties laat zien. Vaak zijn personages meer geëmotioneerd dan de situatie m.i. toelaat. Bovendien ligt het er allemaal nogal dik bovenop. Dan weet je al dat iemand zich kut voelt en dan zoomt Almodóvar nog even in op een traan. Met een muziekje eronder. Vervelend vind ik dat. Terwijl ik hem op een bepaalde manier best waardeer.

Typische Almodovar met het kleurenpalet, het gaten opvullen in het verhaal door personages expliciet dingen te laten benoemen, een tikkeltje absurdisme en wat lichtvoetige humor in de moeilijke momenten. Almodovar zet mooi verschillende verteltechnieken in om het levensverhaal van filmregisseur en scenarioschrijver Salvador Mallo te vertellen dat op zichzelf geïnspireerd is. Almodovar stelt zich met de autobiografische elementen kwetsbaar op, zonder dat die kwetsbaarheid in ijdelheid omslaat. Een progressief-humanistisch geheel.

Penelope Cruz speelde wat te zeer op de automatische piloot, de dialogen hadden soms net iets te veel zinnen die als vertelkunstgreep gehanteerd werden en de spanning tussen Mallo en het seminarie had ik graag wat meer in beeld hebben zien gebracht. Dit laatste zou de de film beter hebben kunnen maken, zeker tegen de achtergrond van zijn ontluikende homoseksualiteit en zijn aversie tegen het priesterschap.

Ik vond dit vooral een fijne film die een zekere serene kalmte gaf en vooral lekker wegkeek. Je herkent Almodóvar er wel in met de vele opvallend felle kleuren, maar gelukkig mooi verwerkt en niet zo kitscherig als in oudere films van hem. Het verhaal is er nauwelijks, meer een sfeerportret, en dat ligt me wel. Echt raken deed de film me dan weer niet, maar de film deed ook weinig fout. De nostalgische beelden waren ook erg leuk tussendoor met een fijne rol van Cruz. 3,5*.

Ik werd een beetje depri van die Salvador.

Almodóvar lijkt stilistisch steeds ingetogener te worden in z'n drama's. Is nog steeds relatief, maar het valt wel op. Vond het eerste deel zelfs vrij mat. Dolor y Gloria wordt echter weer uitstekend vertelt en het zijn juist de intieme dialogen (met veel close-ups) die indruk maken. Dat gold bij mij vooral voor die toneeltekst en voor de ontmoeting tussen Salvador en zijn oude vlam. Ook de terugblikken op de jeugd van Mallo zijn mooi, met een fijne Cruz. Staat een beetje in de middenmoot van het oeuvre van Almodóvar in mijn ogen, waarbij ik voorganger Julieta nog iets hoger aansla.

“Love is not enough to save the person you love.”

Mooie film van Almodóvar. Introspectief is het goede woord om Dolor y Gloria te omschrijven. Voor hoofdrolspeler Salvador geldt dit zeker, maar dit is ook een zeer persoonlijke film voor Almodóvar. Dolor y Gloria gaat over ouder worden met alle lichamelijke gebreken dat dit met zich meebrengt, spijt, het verlangen naar vroeger, en in het geval van Salvador de vrees dat hij door zijn lichamelijke en psychische gebreken geen nieuwe film meer kan maken. Dit is ook de reden waarom het bitterzoete einde zo briljant is, en een tot dan toe toch al sterke film steeg nog meer in mijn waardering.

Banderas is weergaloos als de breekbare Salvador, en ook Etxeandia, Sbaraglia, Navas en Cruz (laat nog maar eens zie waarom ze één van mijn favoriete actrices is) zijn sterk op dreef. Visueel is het interessant om te zien op wat voor manier Almodóvar de kleur rood gebruikt, en ook de production design is indrukwekkend. En door de laatste scene is Dolor y Gloria ook een interessante film om nog een keer te gaan bekijken. Zeker om te zien of je bepaalde aanwijzingen over het hoofd hebt gezien.

Fijne film hoor. Ik ben niet altijd even van veelvuldige flashbacks in films, maar Almodovar is een vakman. Prachtig hoe het leven en kunst door elkaar lopen. Langzaam kom je ook meer te weten over Salvador. Banderas is fantastisch in die scènes met Salvador met Federico en later zijn bejaarde moeder. En er is ook humor. Die scène met de Q&A over de telefoon is hilarisch. Vond de film ook een stuk vlotter dan je op basis van de synopsis en poster zou kunnen denken. 3.5*.

Fijn geschoten film. Een paar schitterende scènes. Blijkt nogal autobiografisch te zijn. Dan doet de film een beetje denken aan die matroesjkapoppetjes. Verder vind ik het inhoudelijk niet heel bijzonder. Was wel onder de indruk van Banderas.

Redelijke film over een regisseur wiens film van ruim 30 jaar oud een nieuwe release krijgt. Deze autobiografische film van Pedro Almodóvar komt ondanks de flashbacks niet echt nostalgisch over. Een aantal prima momenten, maar als geheel wist het me niet helemaal mee te krijgen. Het ziet er allemaal goed uit en de film heeft een mooi einde.

Cinematografisch zit het wel goed met deze film. Ook zet Banderas een erg sterke rol neer. Inhoudelijk vond ik het allemaal helaas toch wat minder boeiend, het is nogal een rechtoe-rechtaan biografie zonder dat er nou echt veel te halen viel, het had eigenlijk een willekeurige biografie kunnen zijn wat dat betreft. Die homosexuele hoofdrol moest dat waarschijnlijk voorkomen maar het mocht niet baten. Nergens werd het echt boeiend en ik vrees dat ik deze film daardoor weer heel snel ga vergeten.

Film over de zelfreflectie van een geestelijk en lichamelijk gepijnigde filmmaker. Afgezien van de sterke rol van Antonio Banderas en de indrukwekkende monoloog van Asier Etxeandia deed de film mij niet zoveel. Almodóvar heeft meerdere films gemaakt die mij beter zijn bevallen.