Light of My Life (2019)

Erg mooi qua sfeer. En lang intrigerend. En ook de actie aan het eind is tof gedaan. Maar inhoudelijk uiteindelijk wat te dun. Zeker toen Affleck tijdens de Q&A zei dat de film vooral gaat over het opvoeden van een kind als alleenstaande ouder. In dat opzicht is de film echt te dun. Maar qua vorm en kijkervaring is de film prachtig.

De titel lijkt een referentie naar Lolita?

Ben hier erg benieuwd naar.

Lang moeten wachten op een nieuwe film die geschoten is door Arkapaw, maar hij kiest dan wel gelijk iets veelbelovends uit zo te zien.

Vanaf 24 oktober in de bioscoop (The Searchers)

Miljaarde zeg, saaaaaaiiiiiiiiiiiiiii.

Bekijk gewoon de laatste 15 tal min, sla de rest maar snel over, maar saai me dit was, miljaarde, saaiste film van 2019 denk ik die ik heb gezien en 1 vd slechtere ook.

Wat een gewauwel en geleuter om niks.

Kheb een vermoeden dat je hem niet leuk vond

Ik had een soort The Road verwacht en hoewel deze film daar veel weg van heeft, kan deze film

daar bij lange na niet aan tippen. Light of my life is een zeer rustige en saaie film met veel gepraat.

Aan het einde is er wat actie, maar dat eindigt snel.

Heel rustig opgebouwd apocalyptisch drama, met de nadruk op drama. Hoofdrolspeler Casey Affleck neemt tevens de regie op zich en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Er wordt iets teveel tijd genomen voor de intieme momenten tussen vader en dochter, waardoor de film sporadisch erg traag en langdradig wordt. Toch blijft het verhaal wel boeien en zijn er veel emotioneel krachtige scenes. Bepaald vernieuwend is het allemaal niet binnen het genre, maar het camerawerk is sfeervol en er wordt mooi spel geleverd door Affleck en nieuwkomer Anna Pniowsky.

Als ik de trailer zo zie, dan doet me dat wel aan Leave No Trace denken. Ben toch wel benieuwd naar Light of My Life.

En dat is niet onterecht mcdaktari, al doet die film ook nog erg veel met de spanningen tussen stad en natuur, zelfvoorziening en burgermaatschappij. Vergelijkbaar is het hart van beide films: een relatie tussen vader en dochter in het centrum van het universum. Affleck's debuut is daarin nog uitgebeender, gereduceerd tot de absolute basis: vertellen, luisteren, beschermen, houden van. Een aantal religieuze referenties geven de film nog meer diepte en de score van Daniel Hart is onaards mooi. Meteen dus toch ook maar een halve recensie dus - één van 's jaars gevoelshoogtepunten.

Zoals al vaak gezegd lijkt de film op The Road (2009) - MovieMeter.nl en Leave No Trace (2018) - MovieMeter.nl. De film lijkt ook wel wat op It Comes at Night (2017) - MovieMeter.nl en alle andere zombiefilms: het is opnieuw een post-apocalyptische film waarin vader en dochter zich moeten schuilhouden in het bos. De film heeft echter weinig spanning en focust met name op de vader-dochterrelatie – een “love adventure” in goede en slechte tijden – die als zodanig universeel is: de film lijkt een metafoor voor hoe je als vader je dochter wilt beschermen tegen de boze buitenwereld in het besef dat je haar toch eens zult moeten loslaten. De film is ook lekker seksistisch want wars van de progressieve mantra dat er geen verschillen bestaan tussen man en vrouw in de zin dat het duidelijk laat zien dat het vanwege de biologie (voortplanting en zo) echt heel anders is om als vrouw dan om als man in de wereld te zijn geworpen (in de film uitvergroot tot de situatie om als enige vrouw in de wereld te zijn overgebleven na de apocalyps), al staat dat er niet aan in de weg dat de vrouw net zo goed de held kan blijken.

De film heeft aldus goede ideeën maar de film lijdt er wel onder dat ie nogal saai is: de eindeloze vader-dochtergesprekken zijn best interessant maar wat veel van het goede nu daar zo’n beetje de hele film mee is gevuld. Anders dan met name Leave No Trace wist deze film me emotioneel niet aan te grijpen. De film is wel aldoor sfeervol qua de mooie beelden van de natuur en stoffige, oude huizen.

Geen heel vernieuwende film, maar wel erg fijn om te zien. Zoals gezegd te vergelijken met The Road en Leave no Trace en die zijn beide beter. Toch is het dankzij het acteerwerk en sterke dialogen zeker de moeite waard. Ook mooi camerawerk en sterke score. Viel meer te halen uit het verhaal denk ik. En de flashbacks waren soms iets te dik er bovenop.

3.5*

Lage score zeg. Zit ‘m vooral in de traagheid denk ik voor veel mensen. Ik was er echter helemaal voor in de stemming. Heel erg van genoten. De natuurbeelden en de desolate/onheilspellende sfeer. Het gevoel van vader en dochter versus de wereld. Prachtig. Snap ook niet dat mensen ‘m als saai bestempelen, ik voelde constant een onderhuidse spanning. Er werd ook niet te veel uitgelegd en dat vond ik eigenlijk helemaal prima. Al met al een uitstekend regie-debuut van Affleck.

Met een vleugje Children of Men is dit inderdaad al eerder voorbij gekomen, maar dan aangrijpender en spannender. Krappe voldoende. 3*

Fenomenaal!

Twee uur is misschien toch iets te lang voor dit overlevings drama. Het is een soort "The Walking Dead" maar zonder zombies. Een dodelijk virus die enkel vrouwen treft is de basis van overleven door vader en dochter in afgezonderd gebied. Dat men uiteindelijk in de jacht naar geborgenheid andere mensen tegen komt is niet te voorkomen. " Light of my Life" is soms taai, langdradig maar onderhoudend is het wel. Toch laat het bij mij uiteindelijk niet een hele diepe indruk achter. Voldoende is het wel. 3*

Fijne rustige film, met veel hart. Sterk gespeeld en met fijne cinematografie en een bijzonder mooie score.

Light of My Life

Sfeervol. Light of My Life heeft een bepaalde onderhuidse spanning waar ik erg van kan genieten, en Casey Affleck laat hier zijn talent als regisseur zien. Pniowski is ook fantastisch als de dochter van Affleck en ondanks dat je weinig te weten komt over wat er zich allemaal heeft afgespeeld in deze apocalyptische wereld, krijg je wel genoeg informatie om zelf veel dingen in te kunnen vullen. Rag ziet er uit als een jongen en in het begin vraag je jezelf nog af waarom Affleck hier voor heeft gekozen, maar dat wordt naarmate het verhaal vordert wel snel duidelijk. Het laatste gedeelte is spannend en gewelddadig, en ook hier levert Affleck vakwerk af.

Qua uitgangspunt is deze film nergens origineel natuurlijk, maar wat hem nog wel wat anders maakt is hoe minimalistisch en traag alles is, trager dan nodig is soms. Affleck en Pniowsky zijn wel echt goed samen. De relatie tussen vader en dochter (slim en nieuwsgierig) vormt het leeuwendeel van de film. Er zit soms wat herhaling in hun gesprekken, maar die twee maken het de moeite waard. Met de sfeer en grauwe en winterse locaties zit het ook wel snor.

De vijandige post-apocalyptische wereld zorgt voor een aantal bijzonder spannende scènes. Dit is niet het soort film waarin je zeker weet dat iedereen het wel zal overleven. Vechtscènes zie je niet vaak zo intens als die op het einde. Affleck maakt in zijn regie goede keuzes in wat hij wel en niet laat zien. Zelfs die flashbacks met de vrouw/moeder zijn effectief omdat ze spaarzaam worden ingezet. Prima film. 3.5*.

Sfeervol en prima acteerwerk, maar er gebeurd bar weinig in deze slak van een film...

Zoals hierboven ook al vermeld, lijkt veel op 'the road', persoonlijk vond ik die beter.

Prachtige film dus, met een paar van de beste dialogen die ik de laatste tijd gezien heb. Het begint direct goed met het verhaal dat de vader (Affleck) vertelt aan zijn dochter, in een tent, zonder dat je nog iets weet van wat er speelt, een scene waar echt de tijd voor wordt genomen en die met slechts een paar camerastandpunten wordt gefilmd. Daar valt ook de ongebruikelijke kadrering direct al op, die in de gehele film blijft opduiken (één van de personages staat bijvoorbeeld in de rand van het kader, of slechts één is en face in beeld).

Gaandeweg blijkt hoe het allemaal zit in Light of my life, qua informatievoorziening is het perfect gedoseerd in mijn ogen, en er blijft continu sprake van spanning. Het verwijt van kopieergedrag (van The road met name) deel ik niet, omdat er sprake is van een al lang bestaand subgenre in de verhalende kunst. Namelijk een postapocalyptische toestand. Er zijn veel meer voorbeelden hiervan en vaak tonen die verhalen zekere overeenkomsten: het jeugdboek Mecanoscript, de romans De stad der blinden, Het licht of De vlucht, Haneke's Le temps du loup. Ze delen genrekenmerken, dat is geen plagiaat.

Binnen dit kader springt Light of my life eruit in z'n diepe menselijkheid. De relatie van vader en dochter is echt prachtig neergezet. Affleck schittert op de cruciale momenten en Pniowsky doet niks verkeerd. Eén van de beste scenes is toch wel wanneer de vader gaat uitleggen hoe pubertijd, menstruatie en seks werken. Zo raak. Het emotionele hoogtepunt van de film komt echter wat later, het is eigenlijk maar één zin: Yeah, that's my daughter, een moment dat kippenvel geeft. Precies dit maakt Casey Aflleck mijns inziens vrij uniek in het Amerikaanse filmlandschap, dat hij met zo'n van sentiment gespeende film kan komen en het tóch impact laat hebben.

Ook de slotscene is erg mooi. Vaak houd ik er niet zo van als een film teveel wordt afgerond, door iets van eerder terug te laten komen, maar bij Light of my life zit er achter de woorden die de dochter uitspreekt een hele transformatie. Ze wordt eigenlijk met die ene zin een volwassen vrouw. Prachtig schrijfwerk. (Het kwam me voor dat het perspectief van dat eindshot ook een spiegeling vormt van eerdere shots vanuit de tent in het begin, maar dat weet ik niet zeker).

Als ik dan ook een puntje van kritiek mag aandragen, dan is dat het casten van een high-profile actrice als Elizabeth Moss voor de piepkleine rol van de moeder. Dit doet afbreuk aan de waarachtigheid. Het is ook volkomen onnodig, talloze onbekende actrices die dit prima zouden kunnen doen.

Maar goed, een parel van een film. En dan te bedenken dat ik door de lauwe score hier nog even ging twijfelen of ik deze wel moest gaan zien in de bioscoop.

Goeie film over een man die zijn dochter alleen opvoed nadat alle vrouwen in de wereld gestorven zijn nav een virus. Ondanks de traagheid en de behoorlijk deprimerende toon van de film zakt het nergens in. Dit komt zeker vanwege de sfeer en ook de natuurlijke gesprekken tussen vader en dochter. Tegen het einde wordt het spannend en ontroerend.

Wanneer is deze te koop?

Regisseur, schrijver en hoodrolspeler Casey Affleck sleept de kijker mee in een mistroostige post-apocalyptische wereld, waarin bijna alle vrouwen door een pandemie zijn gestorven. In deze harde en sombere wereld focust de film zich op de fijngevoelige relatie tussen een vader en zijn dochter. De film is een ingetogen drama dat de spanning niet zoekt in opwindende en gewelddadige scènes die voortkomen uit de waanizin van een wetteloze wereld. De film laat die buitenwereld slechts sporadisch toe en bemoeit zich op ontroerende wijze bijna enkel met zijn eigen besloten wereld. De wereld van zijn personages.

De openingsscène is meteen al prachtig. Heel intiem en teder besteedt de film ruim tien minuten speelduur aan een verhaaltje voor het slapen gaan, dat vader Affleck liefdevol en geduldig en met veel interupties aan dochter Anna Pniowsky vertelt. De scène maakt duidelijk dat de film een intieme blik zal gaan bieden op de relatie vader-dochter. De scène zet eveneens de toon voor de sfeer en de verteltrant van de film. Zeer bedaard in de scènes, lui in de scènewisselingen en vol langdurende dialogen.

De trage enscenering geeft de kijker legio tijd en mogelijkheden om zich te laten doordringen met het gevoelsleven van Affleck en dochter Priowsky. Een gevoelsleven dat wordt getekend door de gevaren in hun huidige bestaan en het plotselinge gedwongen vertrek uit hun veilige thuis in het recente verleden. De handelingen van beide personages zijn gedrenkt in laagjes angst, zorg en verdriet. Die wetenschap begeleidt de kijker op zijn reis door de film. Die wetenschap ontroert.

De binding met de karakters is bijna gegarandeerd. Uiteraard is de voorwaarde wel dat je je laat meeslepen in hun beleving. Dat kost soms enige inspanning. De dialogen die bijna zonder uitzondering van lange duur zijn, hebben de neiging om steeds af te buigen naar onbenullige onderwerpen. Weliswaar een hele realistische weergave van praktische gespreksvoering, maar soms ook een aanslagje op het concentratievermogen. Mijn inleving en betrokkenheid waren dan wel continu van hoog niveau, maar de handhaving van dat niveau kostte soms wat moeite. Soms wenste ik dat ze eens wat sneller ter zake zouden komen. Deze mild afleidende gedachtengang is vooral het gevolg van mijn soms wat ongeduldige karakter en deed gelukkig geen afbreuk aan de totale beleving.

Het verleden speelt in de conversaties tussen vader en dochter weinig concrete rol. Daarvoor dienen de vertederende flashbacks die de huidige leefomstandigheden van de personages functioneel en emotioneel verduidelijken. De flashbacks vergroten de betrokkenheid bij de personages absoluut. De discrepantie tussen hun verleden en hun huidige leven is zo groot dat het verleden een surrealistische en fantastische droom lijkt. Dat is een merkwaardige constatering die tegen het gezonde verstand ingaat dat zegt dat de huidige post-apocalyptische situatie juist veel meer voor die kwalificaties in aanmerking komt. Het is een absurde en schokkende gewaarwording. Welke is nu de omgekeerde wereld?

Niet de gehele film bestaat uit bedachtzaam acteerwerk en behoedzame scènes. Er zijn momenten waarop de film het pad der ingetogenheid verlaat. Momenten waarop de post-apocalyptische buitenwereld hardhandig inbreuk pleegt op het genoegzame samenzijn van de hoofdpersonages. De escalaties worden veroorzaakt door wreedheid, hatelijkheid en begeerte van andere overlevenden en confronteren de kijker met de abjecte menselijke natuur. En dat is niet leuk.

Ja, Light of my Life is behalve een fijne, ook een krachtige film.

Light of My Life is vanaf 24 juni te koop op dvd!

Postapocalyptische pressie.

Casey Affleck in een postapocalyptische drama-thriller zal de interesse van menige filmliefhebber wekken, het resultaat valt echter een beetje tegen. Niet dat Light of My Life slecht is geworden, maar toch. De film moet het vooral hebben van de continue dreiging. Je voelt de pressie. Want als vrouwen schaars worden, dan weet je wel hoe laat het is. Zelfs de criticasters van het subgenre weten dankzij COVID-19 inmiddels hoe ons dagelijkse leven aan een zijden draadje hangt. Realisme alom.

Toch weet de film niet geheel naar behoren te werken. Alhoewel een en ander soms doet denken aan de sterkere segmenten uit The Walking Dead, het blijft allemaal een beetje in het midden hangen. De gesprekken tussen vader en dochter zijn sterk en Anna Pniowsky verdient sowieso een pluim, maar ergens blijft een hoogtepunt uit. Het einde is dan wel weer prima verzonnen en gelukkig niet des Hollywood. Binnen het genre is het echter net niet uitblinkend genoeg. Desondanks een tof tussendoortje.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Prachtig ingetogen intiem portret van een man en zijn dochter in een duister toekomst beeld .

Met prachtige film muziek , en het spel van de twee hoofdrolspelers zijn indrukwekkend.

Het meisje met al haar vragen .Wat een talent .

Het is complexe wereld om te overleven .

En dan zei je eigenlijk niks van wat er zich nu echt afspeelt .

Buiten van wat je weet met wat ze loslaten .

En dat hoeft ook niet .

Ik vond het prachtig .

Mijn vriendin keek er na afloop heel,anders na : wat een vage film met een vaag einde .

Ze kon er Niks mee.

Zo,zie je maar weer dat twee mensen het totaal anders Kunnen beleven

Rustige film waarvan je moet houden, niet echt mijn ding.

Een film waar ik iets meer had van verwacht. Wel rustig ingetogen film waarbij de chemie tussen vader en dochter tesamen met de natuur mooi tot uiting komt. De film kabbelt rustig door en de gesprekken tussen vader en dochter leveren af en toe een hoogtepuntje op.

Een degelijk drama met een onderhuidse spanning, zo kan je de film het best omschrijven. Sterk acteerwerk van beide hoofdpersonen. Toch greep de film me onvoldoende om écht aan te slaan. Sfeervol en oprechte film, iets wat we gewoon zijn van Casey.