Light of My Life (2019)

Heel rustig opgebouwd apocalyptisch drama, met de nadruk op drama. Hoofdrolspeler Casey Affleck neemt tevens de regie op zich en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Er wordt iets teveel tijd genomen voor de intieme momenten tussen vader en dochter, waardoor de film sporadisch erg traag en langdradig wordt. Toch blijft het verhaal wel boeien en zijn er veel emotioneel krachtige scenes. Bepaald vernieuwend is het allemaal niet binnen het genre, maar het camerawerk is sfeervol en er wordt mooi spel geleverd door Affleck en nieuwkomer Anna Pniowsky.

En dat is niet onterecht mcdaktari, al doet die film ook nog erg veel met de spanningen tussen stad en natuur, zelfvoorziening en burgermaatschappij. Vergelijkbaar is het hart van beide films: een relatie tussen vader en dochter in het centrum van het universum. Affleck's debuut is daarin nog uitgebeender, gereduceerd tot de absolute basis: vertellen, luisteren, beschermen, houden van. Een aantal religieuze referenties geven de film nog meer diepte en de score van Daniel Hart is onaards mooi. Meteen dus toch ook maar een halve recensie dus - één van 's jaars gevoelshoogtepunten.

Zoals al vaak gezegd lijkt de film op The Road (2009) - MovieMeter.nl en Leave No Trace (2018) - MovieMeter.nl. De film lijkt ook wel wat op It Comes at Night (2017) - MovieMeter.nl en alle andere zombiefilms: het is opnieuw een post-apocalyptische film waarin vader en dochter zich moeten schuilhouden in het bos. De film heeft echter weinig spanning en focust met name op de vader-dochterrelatie – een “love adventure” in goede en slechte tijden – die als zodanig universeel is: de film lijkt een metafoor voor hoe je als vader je dochter wilt beschermen tegen de boze buitenwereld in het besef dat je haar toch eens zult moeten loslaten. De film is ook lekker seksistisch want wars van de progressieve mantra dat er geen verschillen bestaan tussen man en vrouw in de zin dat het duidelijk laat zien dat het vanwege de biologie (voortplanting en zo) echt heel anders is om als vrouw dan om als man in de wereld te zijn geworpen (in de film uitvergroot tot de situatie om als enige vrouw in de wereld te zijn overgebleven na de apocalyps), al staat dat er niet aan in de weg dat de vrouw net zo goed de held kan blijken.

De film heeft aldus goede ideeën maar de film lijdt er wel onder dat ie nogal saai is: de eindeloze vader-dochtergesprekken zijn best interessant maar wat veel van het goede nu daar zo’n beetje de hele film mee is gevuld. Anders dan met name Leave No Trace wist deze film me emotioneel niet aan te grijpen. De film is wel aldoor sfeervol qua de mooie beelden van de natuur en stoffige, oude huizen.

Geen heel vernieuwende film, maar wel erg fijn om te zien. Zoals gezegd te vergelijken met The Road en Leave no Trace en die zijn beide beter. Toch is het dankzij het acteerwerk en sterke dialogen zeker de moeite waard. Ook mooi camerawerk en sterke score. Viel meer te halen uit het verhaal denk ik. En de flashbacks waren soms iets te dik er bovenop.

3.5*

Light of My Life

Sfeervol. Light of My Life heeft een bepaalde onderhuidse spanning waar ik erg van kan genieten, en Casey Affleck laat hier zijn talent als regisseur zien. Pniowski is ook fantastisch als de dochter van Affleck en ondanks dat je weinig te weten komt over wat er zich allemaal heeft afgespeeld in deze apocalyptische wereld, krijg je wel genoeg informatie om zelf veel dingen in te kunnen vullen. Rag ziet er uit als een jongen en in het begin vraag je jezelf nog af waarom Affleck hier voor heeft gekozen, maar dat wordt naarmate het verhaal vordert wel snel duidelijk. Het laatste gedeelte is spannend en gewelddadig, en ook hier levert Affleck vakwerk af.

Prachtige film dus, met een paar van de beste dialogen die ik de laatste tijd gezien heb. Het begint direct goed met het verhaal dat de vader (Affleck) vertelt aan zijn dochter, in een tent, zonder dat je nog iets weet van wat er speelt, een scene waar echt de tijd voor wordt genomen en die met slechts een paar camerastandpunten wordt gefilmd. Daar valt ook de ongebruikelijke kadrering direct al op, die in de gehele film blijft opduiken (één van de personages staat bijvoorbeeld in de rand van het kader, of slechts één is en face in beeld).

Gaandeweg blijkt hoe het allemaal zit in Light of my life, qua informatievoorziening is het perfect gedoseerd in mijn ogen, en er blijft continu sprake van spanning. Het verwijt van kopieergedrag (van The road met name) deel ik niet, omdat er sprake is van een al lang bestaand subgenre in de verhalende kunst. Namelijk een postapocalyptische toestand. Er zijn veel meer voorbeelden hiervan en vaak tonen die verhalen zekere overeenkomsten: het jeugdboek Mecanoscript, de romans De stad der blinden, Het licht of De vlucht, Haneke's Le temps du loup. Ze delen genrekenmerken, dat is geen plagiaat.

Binnen dit kader springt Light of my life eruit in z'n diepe menselijkheid. De relatie van vader en dochter is echt prachtig neergezet. Affleck schittert op de cruciale momenten en Pniowsky doet niks verkeerd. Eén van de beste scenes is toch wel wanneer de vader gaat uitleggen hoe pubertijd, menstruatie en seks werken. Zo raak. Het emotionele hoogtepunt van de film komt echter wat later, het is eigenlijk maar één zin: Yeah, that's my daughter, een moment dat kippenvel geeft. Precies dit maakt Casey Aflleck mijns inziens vrij uniek in het Amerikaanse filmlandschap, dat hij met zo'n van sentiment gespeende film kan komen en het tóch impact laat hebben.

Ook de slotscene is erg mooi. Vaak houd ik er niet zo van als een film teveel wordt afgerond, door iets van eerder terug te laten komen, maar bij Light of my life zit er achter de woorden die de dochter uitspreekt een hele transformatie. Ze wordt eigenlijk met die ene zin een volwassen vrouw. Prachtig schrijfwerk. (Het kwam me voor dat het perspectief van dat eindshot ook een spiegeling vormt van eerdere shots vanuit de tent in het begin, maar dat weet ik niet zeker).

Als ik dan ook een puntje van kritiek mag aandragen, dan is dat het casten van een high-profile actrice als Elizabeth Moss voor de piepkleine rol van de moeder. Dit doet afbreuk aan de waarachtigheid. Het is ook volkomen onnodig, talloze onbekende actrices die dit prima zouden kunnen doen.

Maar goed, een parel van een film. En dan te bedenken dat ik door de lauwe score hier nog even ging twijfelen of ik deze wel moest gaan zien in de bioscoop.

Goeie film over een man die zijn dochter alleen opvoed nadat alle vrouwen in de wereld gestorven zijn nav een virus. Ondanks de traagheid en de behoorlijk deprimerende toon van de film zakt het nergens in. Dit komt zeker vanwege de sfeer en ook de natuurlijke gesprekken tussen vader en dochter. Tegen het einde wordt het spannend en ontroerend.

Regisseur, schrijver en hoodrolspeler Casey Affleck sleept de kijker mee in een mistroostige post-apocalyptische wereld, waarin bijna alle vrouwen door een pandemie zijn gestorven. In deze harde en sombere wereld focust de film zich op de fijngevoelige relatie tussen een vader en zijn dochter. De film is een ingetogen drama dat de spanning niet zoekt in opwindende en gewelddadige scènes die voortkomen uit de waanizin van een wetteloze wereld. De film laat die buitenwereld slechts sporadisch toe en bemoeit zich op ontroerende wijze bijna enkel met zijn eigen besloten wereld. De wereld van zijn personages.

De openingsscène is meteen al prachtig. Heel intiem en teder besteedt de film ruim tien minuten speelduur aan een verhaaltje voor het slapen gaan, dat vader Affleck liefdevol en geduldig en met veel interupties aan dochter Anna Pniowsky vertelt. De scène maakt duidelijk dat de film een intieme blik zal gaan bieden op de relatie vader-dochter. De scène zet eveneens de toon voor de sfeer en de verteltrant van de film. Zeer bedaard in de scènes, lui in de scènewisselingen en vol langdurende dialogen.

De trage enscenering geeft de kijker legio tijd en mogelijkheden om zich te laten doordringen met het gevoelsleven van Affleck en dochter Priowsky. Een gevoelsleven dat wordt getekend door de gevaren in hun huidige bestaan en het plotselinge gedwongen vertrek uit hun veilige thuis in het recente verleden. De handelingen van beide personages zijn gedrenkt in laagjes angst, zorg en verdriet. Die wetenschap begeleidt de kijker op zijn reis door de film. Die wetenschap ontroert.

De binding met de karakters is bijna gegarandeerd. Uiteraard is de voorwaarde wel dat je je laat meeslepen in hun beleving. Dat kost soms enige inspanning. De dialogen die bijna zonder uitzondering van lange duur zijn, hebben de neiging om steeds af te buigen naar onbenullige onderwerpen. Weliswaar een hele realistische weergave van praktische gespreksvoering, maar soms ook een aanslagje op het concentratievermogen. Mijn inleving en betrokkenheid waren dan wel continu van hoog niveau, maar de handhaving van dat niveau kostte soms wat moeite. Soms wenste ik dat ze eens wat sneller ter zake zouden komen. Deze mild afleidende gedachtengang is vooral het gevolg van mijn soms wat ongeduldige karakter en deed gelukkig geen afbreuk aan de totale beleving.

Het verleden speelt in de conversaties tussen vader en dochter weinig concrete rol. Daarvoor dienen de vertederende flashbacks die de huidige leefomstandigheden van de personages functioneel en emotioneel verduidelijken. De flashbacks vergroten de betrokkenheid bij de personages absoluut. De discrepantie tussen hun verleden en hun huidige leven is zo groot dat het verleden een surrealistische en fantastische droom lijkt. Dat is een merkwaardige constatering die tegen het gezonde verstand ingaat dat zegt dat de huidige post-apocalyptische situatie juist veel meer voor die kwalificaties in aanmerking komt. Het is een absurde en schokkende gewaarwording. Welke is nu de omgekeerde wereld?

Niet de gehele film bestaat uit bedachtzaam acteerwerk en behoedzame scènes. Er zijn momenten waarop de film het pad der ingetogenheid verlaat. Momenten waarop de post-apocalyptische buitenwereld hardhandig inbreuk pleegt op het genoegzame samenzijn van de hoofdpersonages. De escalaties worden veroorzaakt door wreedheid, hatelijkheid en begeerte van andere overlevenden en confronteren de kijker met de abjecte menselijke natuur. En dat is niet leuk.

Ja, Light of my Life is behalve een fijne, ook een krachtige film.

Postapocalyptische pressie.

Casey Affleck in een postapocalyptische drama-thriller zal de interesse van menige filmliefhebber wekken, het resultaat valt echter een beetje tegen. Niet dat Light of My Life slecht is geworden, maar toch. De film moet het vooral hebben van de continue dreiging. Je voelt de pressie. Want als vrouwen schaars worden, dan weet je wel hoe laat het is. Zelfs de criticasters van het subgenre weten dankzij COVID-19 inmiddels hoe ons dagelijkse leven aan een zijden draadje hangt. Realisme alom.

Toch weet de film niet geheel naar behoren te werken. Alhoewel een en ander soms doet denken aan de sterkere segmenten uit The Walking Dead, het blijft allemaal een beetje in het midden hangen. De gesprekken tussen vader en dochter zijn sterk en Anna Pniowsky verdient sowieso een pluim, maar ergens blijft een hoogtepunt uit. Het einde is dan wel weer prima verzonnen en gelukkig niet des Hollywood. Binnen het genre is het echter net niet uitblinkend genoeg. Desondanks een tof tussendoortje.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Prachtig ingetogen intiem portret van een man en zijn dochter in een duister toekomst beeld .

Met prachtige film muziek , en het spel van de twee hoofdrolspelers zijn indrukwekkend.

Het meisje met al haar vragen .Wat een talent .

Het is complexe wereld om te overleven .

En dan zei je eigenlijk niks van wat er zich nu echt afspeelt .

Buiten van wat je weet met wat ze loslaten .

En dat hoeft ook niet .

Ik vond het prachtig .

Mijn vriendin keek er na afloop heel,anders na : wat een vage film met een vaag einde .

Ze kon er Niks mee.

Zo,zie je maar weer dat twee mensen het totaal anders Kunnen beleven

Een film waar ik iets meer had van verwacht. Wel rustig ingetogen film waarbij de chemie tussen vader en dochter tesamen met de natuur mooi tot uiting komt. De film kabbelt rustig door en de gesprekken tussen vader en dochter leveren af en toe een hoogtepuntje op.

Een degelijk drama met een onderhuidse spanning, zo kan je de film het best omschrijven. Sterk acteerwerk van beide hoofdpersonen. Toch greep de film me onvoldoende om écht aan te slaan. Sfeervol en oprechte film, iets wat we gewoon zijn van Casey.

Geweldig goede film. In zijn genre natuurlijk, omdat het zo perfect gebalanceerd is terwijl het makkelijk had kunnen ontsporen, maar met name qua dynamiek van vader en dochter, de intimiteit van hun relatie en gesprekken, die diep gaan (voor zover ze dat kunnen) en bijzonder raken vanaf het allereerste verhaal dat de vader zijn dochter vertelt in de tent. Ik werd onmiddellijk gegrepen. Casey Affleck legt hier onmiskenbaar hoge kwaliteit op de plank.

Tel daar nog bovenop de prachtige landschappen, de mooie fotografie en kadrering, en als gevolg van dat alles is er een universele zeggingskracht die de film naar een hoger niveau tilt (en in mijn top-3 van afgelopen jaar). De vrij lage waardering hier is dan ook moeilijk te begrijpen.

Bovendien is de film 'licht' genoeg, hij kijkt makkelijk weg. Niet per se op zijn klassiek-Hollywoods met kazige one-liners en voorstuwend plot (hoewel het verhaal nog altijd gewoon lineair verteld wordt en zelfs enkele one-liners terugkeren maar dan van het betekenisvolle soort) - maar door de verstildheid, de ruwheid, de intimiteit van het verhaal. Het deed me enigszins denken aan Wind River van een paar jaar geleden (verder veel meer een thriller), ik denk vanwege het sneeuwlandschap en de sfeer. En in Light of my Life mag Afflecks gevoel voor personages daaraan toegevoegd worden.

Gezien de onterecht lage waardering voor deze prent hier zou ik zeggen laat je niet misleiden, en gun dit een kans.

Dit drama eens bekeken en het was niet mis. Het is wel eerder een praatfilm dan thriller en de film bevat niet veel actie. Toch weet het wel te boeien, omdat je niet weet wat te verwachten. Het verhaal doet wel wat denken aan andere post-apocalyptische films, maar toch verdient deze ook wel z'n plaatsje.

Verder prima geacteerd en zag het er nog goed uit.

De moeite om een keertje gezien te hebben.

Een film met een gekend thema, maar Light of My Life zoekt de sensatie niet op. Het is eerder een filosofische film over levensvragen rond ethiek, moraal, liefde, communicatie, opvoeden, man/vrouw, vertrouwen, ... Mooi gefilmd, ook al is het vooral schitteren in de eenvoud. De film wordt gedragen door de 2 hoofdpersonages en er wordt tijd genomen. Het levert een mooie en meeslepende film op. Al lukt het niet om echt door te dringen. Maar op zich is het best een mooie film.

Regisseur, scenarist en hoofdrolspeler Affleck speelt maar weer eens de getormenteerde vader van de 11-jarige Rag [Anna Pniowsky] die na de dood van zijn echtgenote [Elisabeth Moss] te overleven in een wereld dat ten prooi is gevallen aan een pandemie en waarin er een soort klopjacht gaande is op vrouwen en meisjes. Het basisgegeven is niet erg origineel en de flashbacks, die tonen hoe een gelukkig gezin worstelde met de aanstaande dood van de moeder, dienen vooral om het verhaal te rekken en de sombere toon van dit weinig verheffende melodrama te versterken. Er zijn een paar redelijk actiescènes maar het feit dat de eerste 10 minuten bestaan uit een statisch shot van de vader die zijn dochter in bed een verhaaltje verteld, maakt al duidelijk dat Affleck meer bezig was met het vullen van de tijd dan met het afleveren van een compacte, boeiende film. Waarom dit twee uur moet duren is mij dan ook een raadsel.

Naar mijn smaak een iets te lange aanloop, maar gaandeweg ontvouwt zich een "verhaal" dat beklijft. Er zijn er vele in dit genre, waarvan The Road heel veel gelijkenis vertoont. Het verhaal dat de vader rond Noa(c)h vertelt en later door zijn dochter bijgesteld wordt, heeft uiteraard meer om het lijf dan slechts wat woordjes voor het slapen gaan; wat de vraag opwerpt of Casey Affleck (scenario en regie!) met deze film een kritische noot aan de christengemeenschap uit wil dragen? Prachtige muziek trouwens, met name bij het sublieme einde ...

Goed.

Behoorlijk stemmige film, af en toe gebroken door een wat langere dialoog/ monoloog. Ik kreeg tijdens het kijken vibes van films als The Road en A Quiet Place, al is de gelijkenis veelal te herleiden tot het post-apocalyptische gedeelte. In ieder geval weet Casey Affleck als regisseur wel raad met het genre. Behalve het drama kan hij af en toe de spanning er goed in brengen. De film klokt netjes binnen de twee uur speelduur af. Affleck is goed, zijn jonge tegenspeelster evenzeer.

3,5

Prachtige film! Geen film voor iedereen denk ik. Je kunt dit best een trage film noemen waarin feitelijk niet zo heel veel gebeurt. Je kunt het verhaal zonder problemen in één minuut aan iemand vertellen (en dan hoef je het niet samen te vatten). Alleen al het begin: vader vertelt een verhaal aan z'n dochter voor het slapen gaan: één scene die ca. 10 minuten duurt. Heel bijzonder. Maar het gekke is dat ondanks de traagheid de film wel boeit en nergens in kakt. De twee hoofdrolspelers acteren geweldig. Vooral Affleck acteert erg overtuigend. Mooie beelden ook van hoe ze door het bos zwerven (opgenomen in British Columbia). Wat ik ook goed vind: de wereld na een dodelijke pandemie wordt hier erg realistisch neergezet. Geen futuristische-over-de-top decors met volledige anarchie, maar een wereld zoals deze zich werkelijk zou kunnen ontvouwen na een dergelijk voorval. Ook de paar actiescenes zijn erg realistisch (en daarmee overigens niet erg spectaculair).

Enige kritiek punt is dat je niet zo heel veel meekrijgt van het plan dat de vader heeft, de geschiedenis van de afgelopen 9 jaar en de maatschappelijke problematiek van een wereld zonder vrouwen. Een film hoeft niet alles voor te kauwen, maar hier had ik graag meer van gezien. Het had de film meer context kunnen geven. Maar eerlijk is eerlijk, echt afbreuk aan de film doet het niet. Al met al nog steeds 4 sterren waard.