Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Wederom erg saaie Tarantino. Ongetwijfeld een must-see voor de fans, met z'n 'sterke' dialogen, maar ik kan er niet veel mee. Voor mij is het een twee en half uur lang durende klok-kijk-sessie.

En eigenlijk is het knap dat Tarantino een film als deze om zeep weet te helpen. De cast puilt natuurlijk uit van de sterren, maar ze doen het ook echt wel naar behoren. Zeker Pitt kon ik wel waarderen.

Ook creëert Tarantino een aardig tijdsbeeld. Maar verder is het gewoon oeverloos saai. Op de laatste 10 minuten na dan. Doet mij toch afvragen waarom hij dit niet een uur eerder inzette.

2*

Onbegrijpelijke film. Na 15 min uit gezet

Voor het grootste deel is deze tiende Quentin Tarantino een onderhoudende en aangename film geworden,die van de andere kant deze keer toch wel behoorlijk lijdt aan het gebrek van een fatsoenlijk verhaal.Once upon a Time... in Hollywood is meer een verzameling van een aantal losse scenes die samen een onevenwichtig geheel vormen waardoor de film nooit echt op gang lijkt te komen.

Het erg sterke eerste half uur,waarin acteur Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) en zijn vaste stuntman en buurman Cliff Booth (Brad Pitt) geïntroduceerd worden,had ik daar nog wel hoop op.Dalton ziet zijn filmcarrière in een neerwaartse spiraal belanden en samen probeert het duo daar verandering in te brengen.Maar veel dan dat zijn rollen wat minder worden wordt er niet meegedaan,al is de ontmoeting met Pacino en het Bruce Lee gevecht wel erg leuk.

In het mindere middengedeelte hobbelt Once upon a Time... in Hollywood wat stuurloos voort en worden de accenten langzaam naar Dalton's andere buurman gelegd.Wisselvallig werk hier van Tarantino en het had ook een stuk korter gekund.Het zijn hier vooral het sterke acteren van Brad Pitt en de prachtig neergezette sfeer van Hollywood aan het eind van de zestiger jaren die de film overeind houden.

Het is uiteindelijk het voortreffelijke slot,met een fantastische Pitt,dat Once upon a Time... in Hollywood nog een flinke kwaliteitsinjectie geeft en daardoor het eindcijfer aanzienlijk opschroeft.

Dat levert aan de eindstreep een film op die zeker kan bekoren maar wat betreft niveau evenwel niet tot Tarantino's beste behoort.

Goed.

"Obvioisly, I am not too young to fuck you, but obviously you are too old to fuck me" YouTube dat zijn zo weer van die heerlijke teksten die je vaak in Quentin Tarantino's films ziet. Een leuk doordenkertje. Overigens een heerlijke scene in die auto, en een weergaloze Brad Pitt die hier een fantastische rol heeft. Leonardo DiCaprio vond ik wat minder, maar dat komt misschien ook door zijn personage. Margaret Qualley vond ik ook een zeer leuke rol spelen als Pussycat hier. Helaas geen hommage aan Luke Perry hier die zijn allerlaatste rol speelde. Zag geen credits of in de extra's hier iets van na zijn plotselinge dood na de film. Had toch wel ergens vermeld mogen worden vind ik. Ik had Once upon a time in Hollywood graag een dikke 4 sterren willen geven, maar Tarantino wilde geen biografiefilm maken van Sharon Tate gespeeld door de mooie Margot Robbie. Zodoende is alles losjes gebaseerd op de werkelijke feiten. Nu hoopte ik op een waar "spetterend" einde zoals ook geschiedde op 9 augustus 1969. Daar vreesde iedereen voor, maar ik had dat toch liever gezien. Ik vond het zo een beetje een anticlimax. Bovendien draaide het mij ook iets te weinig om Sharon Tate, terwijl dat wel de bedoeling was van Tarantino om haar zo in een ander licht te werpen. De beroemdheid die ze nooit is geworden, maar wel door het afschuwelijke bloedbad dat haar bekend maakte. Ik heb voordat ik deze film ging bekijken eerst nog eens de hele geschiedenis bekeken Sharon Tate - Wikipedia - nl.wikipedia.org. Best wel indrukwekkend hoe dit toen is gegaan. Echter Tarantino koos voor een andere weg en draaide de boel om. Het ziet er zo helaas minder geraffineerd uit.

Afijn ondanks dit einde heb ik wel bijzonder genoten van de rest. Je zit toch altijd weer te wachten op bepaalde scenes die juist bij hem lekker long-winded zijn. En die zijn er weer genoeg te zien. Het western gedeelte vond ik iets minder. Maar vond dat te wijze meisje Julia Butters (10 jaar oud) dan weer wel geinig. In de extra's zien we daar nog een heel leuk fragment van. We zien ook nog Al Pacino in beeld komen. Altijd een meerwaarde. Bruce Lee moment was aardig vertolkt, maar wel wat geforceerd. De scene bij de sekte vond ik ijzersterk. En zo wisselen hoogtepunten af met wat mindere scenes.

De hele aankleding van Once upon a time in Hollywood vond ik overweldigend mooi gemaakt. Daarbij zijn vele oude auto's die bewaard zijn gebleven opnieuw gebruikt met een likje verf. De kleuren vaak al erg mooi bij Tarrentino's films zijn weer subliem in beeld gebracht. Vooral buiten erg mooi geschoten. De hele film straalt zo echt eind jaren 60 uit in het oude Hollywood.

Kort samengevat. Het is weer een prachtige film geworden. Weer genoten van de vele shots. De muziek is top en de acteurs spelen bijna overal top. Minder vond ik dat de rol van Sharon Tate er niet echt uit kwam. Jammer. Ook het eind vond ik zeker gezien zijn stijl een minpunt. Leuk bedacht, maar slecht uitgevoerd. Het riekt naar geschiedvervalsing. Misschien was ie toch stiekem bang voor de reacties.

Film 3.5 (4,0) tot het laatste kwartier.

Beeld 5.0 (4K)

Geluid 5,0

Extra's 4,5

Ik zat de hele tijd te denken: waar gaat dit heen...? Naar de ultieme wraakfantasie dus. Heerlijk.

Poeh, dit was een lange film. Heel wat bekend volk passeerde de revue en deden het wel goed, alleen viel het verhaal serieus tegen.

De muziek was wel leuk en visueel zat het ook wel goed.

Ik heb hem uitgekeken, maar had er wel wat meer van verwacht.

Brad Pitt en Leonardo DiCaprio zijn weer ouderwets goed in deze verder wat minder sprekende Tarantino. Zij houden het interessant. De al door oogsttijd genoemde scènes van DiCaprio zijn geweldig (met de tussentijdse tot zichzelf gerichtte peptalk in de trailer als goede derde). En ik kan ook geen acteur bedenken die de geweldadige climax van de film zo had kunnen spelen als Pitt. Tarantino mag blij zijn dat hij met zijn opgebouwde status zulke acteurs tot zijn beschikking heeft, want zonder die twee was dit ondermaats geweest. Nu is dit een memorabele film met iets te weinig echt memorabele scènes om echt hoog te scoren.

Sommige scenes - het bezoek, de scene met Pitt op het eind - zijn zo sterk en ‘strange’ tegelijk, dat ze haast aanvoelen als kunst. Er zijn echter ook wat minder interessante stukjes en het geheel bleef me wat onduidelijk. Als hij niet zolang duurde had ik m nog eens gekeken.

Geen grote Tarantino fan, maar deze is wel fijn. Pitt en DiCaprio zijn op dreef. Margot Robbie erg lekker. Kon het verhaal niet altijd even goed volgen, heb ik vaker met Tarantino. Paar dingetjes in de film waar je later niks meer van ziet, toch jammer. Verder vooral fantastisch gefilmd, mooie sets, kostuums e.d. Fucking vette soundtrack en er wordt een lekker ouderwets sfeertje neergezet. Goeie

De film vertelt een gefragmenteerd, oppervlakkig verhaal over Hollywood eind jaren 60, dat je grotendeels al weer vergeten bent tegen de tijd dat de slotcredits voorbijkomen, want een indruk makende verhaallijn zit er niet in.

Ik ben sowieso geen fan van Tarantino, omdat hij in zijn (overigens kundig gemaakte) films steevast buitensporig geweld verheerlijkt. Ook dit retrospectief kon blijkbaar niet ontsnappen aan deze Tarantino-doctrine gezien de barbaarse en sadistische climax. Dat hij de afgrijselijke Sharon Tate-tragedie exploiteert als kapstok voor zijn scenario bezorgde mij trouwens een vieze smaak in de mond.

Naar verluidt is dit Tarantino's laatste kunstje. Ik zal daar geen traan om laten.

In Once Upon a Time in Hollywood gaat Tarantino er opnieuw voor om een gruwelijke pagina uit de geschiedenis te veranderen. Op dat vlak is de titel natuurlijk goed gekozen, je weet dat een naar een variant van een sprookje gaat kijken.

Voor mij was het echter geen nieuwe Django of Basterds, verhalen die een alom gekende geschiedenis herwerken, want de moord in de villa van Polanski was me onbekend. En als dat ontbreekt, dan wordt deze film maar een heel gezapige brij. Natuurlijk blijven er goede elementen (de sfeer als Chuck op de ranch loopt bv.) maar het verhaal aan zich wordt wel heel dun. De hippies (ik vond het al moeilijk te zien dat zij het waren) komen voor de Polanski villa, worden door Rick gestoord en beslissen dan 'ach fuck it wat we kwamen doen, we doen gewoon wat anders'. Nee, dat is onvoldoende voor mij.

2*

Ik had al geen Tarantino meer gezien sinds Kill Bill 2 (Sin City waar hij maar een klein stukje in deed niet meegerekend). Daar kwam ik destijds nogal moeizaam doorheen. En omdat de man ook nog eens zo alomtegenwoordig is dat je nooit al teveel moeite voor zijn films hoeft te doen zat hij bij mij zo'n 15 jaar in de wachtkamer. Vandaag is hij even van het bankje afgekomen. En hoewel ik denk dat nu ook misschien meer met Kill Bill 2 kan vond ik dit een behoorlijk sterke liefdesverklaring aan films in die tijd. Met name degene met niet zoveel pretenties. Als de films waar Sharon Tate in zat, de spagettiwesterns en de goedkope westernseries met has beens in de bijrollen. Dat deed Tarantino wel vaker, die liefde verklaren, maar hier is het geen zuivere pastiche. Hier verdraait hij de werkelijkheid uit liefde voor de fictie wat als Manson's mensen nu een B-film waren binnengelopen waar de good guy altijd wint in plaats van het echte huis van Sharon Tate. De film heeft wel wat issues, hij is aan de lange kant, maar meandert vaak ook heel lekker. De soundtrack is weer prima vol niet al te voor de hand liggende sixtiespop. Maar de enorme liefde voor film en TV is wat ik vooral voelde bij deze film die ik veel leuker vond dan ik ooit verwacht had. Misschien toch eens de gemiste Tarantino's inhalen.

Als verzameling van momenten is Once upon a time... in Hollywood wel aardig en soms zelfs genieten, maar het totaalplaatje staat me toch tegen. Ook de manier waarop het overdreven geweld aan het eind wordt ingezet en de rol die dat heeft, het ironiseren van alles en iedereen, het is me te goedkoop en ik vond het zelfs smakeloos. Dat heb ik vaker bij Tarantino, hoewel ik er bij Kill Bill op teruggekomen ben. De Hollywood setting is op zich een dankbaar decors maar ook niet echt origineel zullen we maar zeggen. Het mixen van de westernelementen door het verhaal vond ik wel fijn. Met een goeie slok op is door de lengte prima heen te komen en zowel Pitt als DiCaprio zijn goed op de dreef (wat is die Pitt nog cool zeg, shirtless op dat dak, haha).

Vandaag mijn beamer laten kalibreren. Dat vraagt om een speciale disc, eentje die de kwaliteit van de beamer optimaal benut. Vrij snel besloot ik Once upon a time In Hollywood in de speler te stoppen. 4k en kleurrijk. Gewoon even kijken.

Maar zoals dat wel vaker gebeurt met hele goede films, word je vanaf het beging gegrepen en kun je niets anders dan verder kijken. Zo ook vandaag.

Man wat blijft dit toch een geweldige film. Een fantastisch portret van een acteur die ontdekt dat hij over the hill is. Een perfecte buddy movie. Een ode aan Hollywood. Een horrorthriller met een happy end. De film werkt op zoveel verschillende lagen en is zo mooi en zo vol liefde gemaakt. Ik heb de volle 161 minuten genoten!

En Once Upon...voor de tweede keer. Beter bevallen doet hij zeker en het oog valt op meer zaken dan de vorige keer.

QT's ode aan de filmidustrie jaren '60 krijgt dan toch meer gestalte. Gisteren Django '66 gezien van de hand van Sergio Corbucci, een naam die valt en waar Rick Dalton op een gegeven moment voor gaat werken. Grappig zijn de details en kritieken die geuit worden die ook nog blijken te kloppen na het kijken van Django zoals morsig, ranzig en de benoemde nasynchronisatie. Tevens komt het beeld naar voren van 'de kliek', ons kent ons, het hebben van een reputatie, type casting en de vluchtigheid van carrière. Toch kan het met de knip van een vinger weer anders zijn. Het beeld van de Manson-gang klopt ook redelijk en de geweldsuitbarsting op het einde blijft een daverend hoogtepunt.

Ja Once Upon...slaagt al meer met zijn beeld dat overloopt van de nostalgie ook al moet de film nog altijd zijn meerdere erkennen in andere QT films.

Ode aan het oude Hollywood met op de achtergrond de Manson family (creepy!!).
het einde vind ik zeer verrassend.
ik was heel even bang dat de Tate/LaBianca moorden zouden worden getoond, dat zou wel heel verwerpelijk zijn.

Langdradig, gebeurt niet veel, alles bouwt zich op naar het einde toe.

Tarantino laat weer eens zien dat ie een briljante filmer is met een schilderpalet dat een stuk groter is dan dat van collega's. Kan me voorstellen dat hij vindt, zegt en denkt dat ie met z'n films full circle wil komen, waarbij met deze (laatste?) film dan Hollywood zelf onderwerp is. Dubbele bodems te over. Voelde ook een beetje aan als Paul Thomas Anderson's Boogie Nights, maar dan zonder de diepgang. Mist ook de 'swing & soul' van eerder werk als Jackie Brown.

Tjonge, jonge, wat een tegenvaller. Laatst las ik over de film Bad Times in El Royal dat 't een mislukking was want 't had geen boodschap. In die film zaten alle elementen, filmtechnieken, dubbele lagen en bodems, die QT nogal dik aangezet etaleert: "Kijk mij eens films maken."

In OUATIH herhaalt QT zich tot vervelens toe. Uiteraard is alles tot in de puntjes verzorgd. Ik zal jullie verder niet vermoeien met het afzeiken van dit wanproduct, maar het in een metafoor samenvatten.

Tarantino wrijft in een bloedvlek op het behang en wijst naar de buren.

Nee, als je diepgang in je films wil brengen, als je er een heus kunstwerk van wil bouwen dan ontkom je niet aan een zeer persoonlijke boodschap. Wat dat betreft blijft David Lynch' INLAND EMPIRE ongeëvenaard.

Toen ik de film in de bioscoop zag was ik teleurgesteld maar nu ik ‘m gisteren op TV voor de tweede keer heb gezien vind ik ‘m toch wel vermakelijk. Wat Tarantino doet is niet alleen werkelijkheid en spel of fictie door elkaar halen (van acteurs die acteurs – dus de ‘echte’ mensen – achter de filmset spelen tot de verdraaiing van een historische gebeurtenis) maar zet in die gelaagdheid alles ook bewust op de kop: de man die in zijn films de stoere cowboy (of FBI-agent) speelt is in werkelijkheid een watje terwijl zijn stand-in – als het ware zijn schaduw – ook in het echte leven de ware (cowboy)held is. En in diezelfde omkering van werkelijkheid en fictie verslaat de held van de film onder invloed van LSD de Manson-hippies in plaats van dat die onder invloed van LSD (de vrouw van) filmmaker Polanski verslaat.

Eens herbekeken en wederom erg genoten van deze kleurrijke, meanderende ode aan het Hollywood van eind jaren '60, vlak voor het failliet van de zorgeloze, vrije hippie-tijd.

Voor sommigen zal het allemaal wat te kabbelend zijn, maar persoonlijk vind ik het heerlijk toeven in het universum dat QT neerzet. Ik las ergens dat je de sfeer in deze film kan vergelijken met die aan het eind van je laatste zorgeloze, lange zomervakantie, en zo voelde ik het ook aan.

Voornamelijk het duo DiCaprio, heerlijk silly als onzekere acteur voor wie het label has-been dreigt, en Pitt als zijn toeverlaat en coole stuntman gaan met de film aan de haal. De rest van de cast is eigenlijk bijkomstig.

Het plot, in welke mate daar sprake van is, is ook niet zo belangrijk. Het gaat om de sfeer en de 2 hoofdpersonages. Paar fantastische scènes wel, zoals de vechtscène tussen Cliff en Bruce Lee. Ook het hele stuk op Spahn Ranch is memorabel. Daarnaast zat ik te genieten van zowat elk moment dat Rick Dalton in beeld komt. Geweldig komisch personage.

Na een paar films die me minder lagen zoals The Hateful Eight en Django Unchained, komt Tarantino met een prent die meer ontspannen en melancholischer is. Zeker niet elke fan van de regisseur zal dit even goed kunnen smaken, maar ik vind het 1 van zijn allerbeste films. 4,5*

Prachtige film!

Prachtig verhaal!

Prachtige dialogen!

En wat een goed acteer werk van zowel Leonardo Dicaprio en Brat Pitt

Net wanneer je denkt dat Tarantino zich na het meesterlijke Hateful Eight niet meer kan overtreffen, komt hij ineens met dit aanzetten.

Tarantino wordt in het vertellen van zijn verhaal natuurlijk ook heel erg geholpen door Pitt en DiCaprio die hier de sterren van de hemel spelen. Hun chemie spat van het scherm. Wat een genot om ze zo aan het werk te zien. DiCaprio overstijgt zichzelf in de scene dat hij met Olyphant aan het acteren is. Voor mij de beste scene in een film vol met beste en favoriete scenes.

Het verhaal, de setting, de supporting cast, editing, geluid, de tijdsperiode, de fantastische muziekkeuzes van Tarantino. The Hateful Eight is misschien Tarantono's meest volwassen film. Hier spat het jongensachtige weer vanaf. Waar ik het gevoel na de Kill Bill films dat hij dat een beetje was verloren.

Het is moeilijk om nog iets over Once upon a Time in... Hollywood te zeggen wat al niet is gezegd. Deze film heeft me werkelijk omver geblazen.

Herzien naar aanleiding van Tarantino's essaybundel. Ik las ergens dat hij, toen hij een bepaalde film van Brian de Palma de eerste keer had gezien, zei: "Zo, dat hebben we tenminste gehad. Nu kunnen we op de belangrijke dingen gaan letten en ècht genieten." Zo van: de plot is eigenlijk niet zo belangrijk, wat telt is stijl, acteren, details, structuur, de dingen waardoor je een film kunt herzien ook al kan je de plot wel drómen. Eigenlijk geldt dat wat mij betreft voor elke film die de moeite waard is. Zo vind ik Once upon a time in Hollywood bij de tweede keer kijken veel beter en leuker dan de eerste keer, nu ik me niet meer hoef af te vragen waar het allemaal heen moet gaan. En dat laatste is maar goed ook, want sommige scènes gaan ook nergens heen, of lijken dat althans niet te doen, of gaan veel te lang door, en toch zou ik na een tweede keer kijken hier niets van hebben willen missen. Net zo'n fraai tijdsbeeld als Damien Chazelle's Babylon, geweldige rol van DiCaprio, Pitt is nog iets beter (had eigenlijk wel gewoon de Oscar voor beste hoofdrolspeler verdiend in plaats van Joaquin Phoenix), en de climax is briljant. Op de één of andere manier geldt voor Tarantino's films: ofwel ze doen me niet veel (Kill Bill, Django unchained, zelfs Pulp fiction) ofwel ze krijgen van mij 5* (Reservoir dogs, Inglourious basterds, The hateful eight en nu dus déze). Hij blijft toch een unieke filmmaker.

Grappig om te lezen dat ik niet de enige ben die een haat-liefdeverhouding heeft met Quentin Tarantino, hoewel de term 'haat' misschien wel wat ver gaat. Ik heb geen enkele film van hem een flinke onvoldoende gegeven, maar ik vind wel lang niet alles van hem even briljant. The Hateful Eight, bijvoorbeeld, was niet mijn film. Wel weet hij met zijn eigenzinnige stijl er telkens voor te zorgen dat ik toch best nieuwsgierig ben naar zijn volgende film.

Wellicht dat zijn (voor mij) tegenvallende vorige film er wel voor heeft gezorgd dat ik Once upon a time in Hollywood wat langer heb uitgesteld. Onterecht eigenlijk, want met deze film bleek ik wél te matchen. Om de olifant in de kamer maar gelijk te benoemen: de film duurt behoorlijk lang. En ja, ook ik had hier en daar wel het gevoel dat het wellicht iets té langgerekt was, maar toch heb ik het eigenlijk niet als storend ervaren. De sfeer is goed en je bent in goede handen bij deze acteurs. Zowel Leonardo DiCaprio als Brad Pitt spelen hun personages met verve en ze brengen de dia- en monologen met groot gemak. Het gros daarvan is zo leuk of boeiend dat je het eigenlijk ook gelijk allemaal wil onthouden.

Dat de film een hommage is aan de Hollywoodfilms uit de jaren '60 gaat grotendeels langs me. Althans, de liefde voor de industrie zie ik natuurlijk wel, maar de vele referenties zullen lang niet allemaal geland zijn. Dat is wat mij betreft oké. Ik geloof best dat het de ervaring nog wat leuker maakt, maar het is nu eenmaal niet een tijdperk waar ik mee ben opgegroeid, dus ik kan moeilijk eisen dat ik elke knipoog moet kunnen snappen. Maar ook dit hele 'euvel' hoeft wat mij betreft niet storend te zijn: ik kan de film prima volgen zonder dat ik elke kleine referentie meekrijg en ik denk dat het vooral gaat om hoe je de film ervaart. In het geval van deze Once upon a Time sta ik er vooral van te kijken hoe goed de film mijn aandacht wist vast te houden, terwijl er eigenlijk niet eens zo gek veel gebeurt. Of het nou gaat om DiCpario's filmopnames als cowboy, of Pitts side-quest naar de ranch: het zijn behoorlijk lange scènes, maar zowel qua vormgeving als acteerwerk dusdanig indrukwekkend dat het niet verveelt. Wat dat betreft wel interessant om erachter te komen of dit bij een herziening ook weer het geval zal zijn.

Alles mondt uit in een bloederige climax: een goede opbouw en ontknoping, waarbij er tevens (net als door de film heen) geregeld een beroep op de lachspieren gedaan wordt. De film liet mij met een tevreden gevoel achter. Een perfect epos wil ik het niet noemen, maar petje af voor de manier waarop Tarantino er hier voor zorgt dat ik aan zijn lippen blijf hangen.

4*

In de schaduw van mythes. Of zoals Hollywoodacteur Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) worstelt met zijn eigen sterfelijkheid als vroegere faam lijkt te verdampen. In Hollywood besta je immers alleen maar bij de gratie van andermans bewondering. Zijn trouwe stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) accepteert het lot gelaten en vertrouwt op zichzelf om elke nieuwe situatie aan te pakken. Het maakt 'Once upon a Time in... Hollywood' (2019) een verrassend warme film in het oeuvre van Tarantino. Met hypergeweld dat veelal beperkt wordt tot intertekstuele verwijzingen naar Hollywoodfilms en een diepere focus op karakters dan op wraakfantasieën. Over gevallen helden in een wereld waar echt en nep door elkaar heen lopen. En waar een cultfiguur als Charles Manson deze droomfabriek kan misbruiken voor zijn eigen perverse doeleinden. Maar de vriendschap tussen de twijfelende acteur en de trefzekere stuntman is authentieker dan de illusies die ze op het scherm brengen.

Tarantino heeft oog voor detail. Hij laat stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) uitdrukkelijk naar de leeftijd vragen van het op seks beluste jonge hippiemeisje. Hiermee lijkt hij te verwijzen naar het incident dat plaats vond in 1977, waarbij Polanski — toen 43 jaar oud — naar eigen latere pleidooi schuldig pleitte aan onwettige seksuele omgang met een minderjarige . Het slachtoffer was Samantha Gailey (nu bekend als Samantha Geimer), toen 13 jaar oud. Op een ander moment in de film zit Julia Butters, de actrice die de 10 jarige Trudi Fraser speelt op schoot bij Rick Dalton (Leonardo DiCaprio). Deze scene kán ongemakkelijk worden ware het niet dat Tarentino uiterst geraffineerd aan iedere mogelijke seksuele projectie voorbij gaat.

Om dan 'het een brug te ver' te vinden dat volgens jou Tarantino het oorspronkelijk drama uit zijn verband trekt doet bij mij dan weer de wenkbrauwen fronzen. "Om een hapje te mogen eten' met Polanski in 1988 ofschoon een ieder kon weten dat hij een meisje van 13, 10 jaar eerder heeft misbruikt...

Dat Tarentino het niet zo nauw neemt met de historie is een pluspunt. De kracht van Hollywood is het overdrijven en het loopje nemen met de realiteit. Dat de moord op Tate uiteindelijk niet plaatsvind is naast een creatieve vrijheid tevens uitvergroting van dit principe. Ook dat realiteit en filmrealiteit constant door elkaar heen lopen in deze film pakt goed uit.

'Once upon a time in ... Hollywood' is een lange zit. Ondanks dat, weet Tarantino te boeien. Iedere scene heeft iets aantrekkelijks, of het nou dialoog is, cinematografie, humor of spanning, ik hoefde me niet te vervelen. Ik heb altijd moeite gehad om de acteurs Pitt en Di Caprio uit elkaar te houden, welke naam hoort bij welk gezicht. Wat mooi dat Tarentino hier gebruik van maakt en ze neerzet als 'inwisselbaar', de ene is de acteur de ander de stuntman voor de acteur.

topfilm