Once upon a Time in... Hollywood (2019)

weer een topper van Tarantino, niet zo super als Pulp Fiction, Django Unchained en Inglorious Basterds maar zeker weer een goeie. Mooie rol van Pitt en Di Caprio. Heerlijke muziek er bij zoals altijd.

Traag en veel te lang, maar uiteindelijk toch wel weer erg sterk. Leonardo Di Caprio en Brad Pitt zijn beiden heerlijk op dreef en de film bouwt kunstig toe naar een memorabele finale. Her en der had zeker wat gesnoeid kunnen worden en er is alarmerend weinig plot voor een film met een dergelijke monsterlijke lengte, maar het is dermate fijn vertoeven bij deze personages dat je dergelijke tekortkomingen graag door de vingers ziet.

Er was eens… Een sprookje, vermomd als een realistische blik achter de schermen van het instituut van de verbeelding, daar waar alle sprookjes waarheid kunnen worden: Hollywood. Een inkijk in de filmindustrie, zeg maar een ontmaskering van dat leugenpaleis – waar eenzaamheid, onzekerheid, verslaving weg gemaquilleerd worden voor de goede zaak? Echter, voor die inkijk gebruikt Tarantino alle middelen van diezelfde industrie, of nog: de ontmaskering is in feite een grote maskerade, een film die door een ongrijpbare suspense voort wordt gedreven. Twee en een half uur cinema met tergend weinig handeling, een beetje psychologische ontwikkeling, maar bovenal sfeer – passages die een onheilspellende toekomst in zich dragen, zonder deze al prijs te geven. Dàt is het kijken zelf, dàt is cinema in zijn meest voldragen vorm: geheimzinnig verleden, mysterieus heden, unheimliche toekomst, gevangen in ocharme een paar onnozele dialogen.

Er was eens… Een moderne western, met paarden en namaakdorpen (verdorie toch, die hippies!) en alles er op en er aan. En hoe kan zo’n “neowestern” anders eindigen dan met een shoot-out op z’n Tarantino’s: te bloederig om voor iets anders te kunnen doorgaan dan lachwekkend? Juist, de blauwdruk van de regisseur is er, en toch is ‘Once Upon a Time… in Hollywood’ heel anders dan zijn andere films: meer meditatief, meta-reflectief zelfs, zich bewust van de suggestieve kracht van wat de beelden dicteren, meer dan de gesproken tekst of de plot.

Is dit daarom een meesterwerk, een grand cru binnen Tarantino’s filmografie? Daarover valt een aardig woordje te redetwisten. Want neemt de regisseur niet erg veel tijd voor wat hij uiteindelijk verwezenlijkt? Twee buren die elkaar leren kennen bij de gratie van een (on)menselijk drama, of de verbindende kracht van de tragedie, zoals de Grieken haar al kenden? Aardig, hoor. Of, het allerlaatste shot: de discrepantie tussen de ster als ster en de man achter al die valse opsmuk: een prikkelbaar mannetje die zijn vak en zichzelf haat, maar zich optrekt aan enkele schrale momenten van groots dramatisch vertoon: kunst is een kwestie van seconden, al de rest is te verwaarlozen – entertainment, reclame, schone schijn. Ah, wie anders dan Tarantino kan dat begrepen hebben?

3,25*

Tarantino's slechtste tot nu toe.

Tuurlijk de film tovert wel een glimlach op je gezicht en hij kijkt lekker weg maar daar is alles wel mee gezegd.

Acteerwerk is geweldig en de aankleding van de film subliem alleen met een script van lik me ....kom ik niet hoger dan 3 sterren.

Mooi gefilmd, jaren 70 heel cool gedaan en goed tot leven gebracht. De heren zaten goed in hun rol, even als de dames.Toch heb ik een beetje mijn twijfels over deze film. Ik vind deze niet Tarantino op zijn best.
Ik vond hem af en toe te langdradig en de verhaal lijnen af en toe te gedetailleerd ( het bezoekje van Taft aan de bioscoop) Een van de fims van Tarantino toch bij zullen blijven zijn resevoir dogs en Kill Bill Het einde van de film vond ik wel weer helemaal Tarantino en deed mij aan Inglorious Bastards denken ,waar de bad guys er van langs kregen. En de humor vond ik dat de buren die naast elkaar woonden op het einde van de film met elkaar kennis maakten. Geen 0. 5 of 1 want dat is kul. Waarschijnlijk had het publiek( Die Tarantino niet kennen) hele andere verwachtingen van Once upon a Time (gezien de poster ) Je snapt de film of niet. Dat is Tarantino. Een ding is zeker: het is geen 13 in een dozijn Blaas me op Fast and furious lekker snelle chickies film
En verder kan ik ook van een John Wick genieten of the pianist. Maar ook van een good old Rambo. Maw, je begrijpt de film of niet

Het eerste uur is totaal oninteressant en volledig overbodig. Eigenlijk ben ik voor de eerste keer recht gaan zitten in m'n zetel op het moment dat Cliff Booth de Spaanse ranch binnen wandelt.
Daarna gaat het hele 'Ricky Dalton gaat acteren' gedeelte op de achtergrond en wordt de film echt spannend. Hoe gaan ze de dood van Sharon Tate in beeld brengen?
De ontknoping is typisch Tarantino. Maar ik moet toegeven dat het me weinig doet. Een vlammenwerper, serieus? Van mij mocht hij gerust de waarheid volgen, die is gewelddadig genoeg

Als geheel krijgt de film wel een voldoende. De sixtiessfeer en de spanning naar de ontknoping van de film toe doen me wel iets. Maar je moet toch toegeven dat er veel meer in deze film zat als het verhaal goed in mekaar zat?

Bij voorbaat alleen of met anderen die wèl hun bek kunnen houden kijken met een paar pauzes in overleg.

Een jointje is een pré, en af en toe ffkes 30 sec terug spoelen met de chromecast om vakwerktechnisch acteerwerk her te beleven maakt deze film. Sowieso nog een keer kijken maar voor nu een 4

Stijlvol sprookje.

De 9e film van de immer interessante regisseur Quentin Tarantino is zeer sterk. Gelukkig maar, want hier lijkt hij qua niveau zelfs weer richting zijn magnum opus Pulp Fiction te gaan. Dat meesterwerk blijft op eenzame hoogte staan, maar binnen het oeuvre van de filmende filmfreak behoort deze laatste tot de top 5. Zonder enige twijfel. En de rest was ook al niet gek. Geen slechte score dus.

Once upon a Time in Hollywood is een feest voor elke rechtgeaarde cinefiel en met een scherp oog voor detail gemaakt. Het jaar 1969 wordt getrouw weergegeven en de mise-en-scène is mooi. Hoe dan ook weet de regisseur een en ander stijlvol te filmen en wordt er uitstekend geacteerd. Zo goed zelfs dat je regelmatig vergeet dat je naar 'film-in-film' zit te kijken. Iets wat een grote verdienste is.

Het verhaal is onvoorspelbaar doch wellicht wat rustig qua tempo. Bijna elke scène is een feestje om te aanschouwen, een enkele misser daargelaten. De filmtitel wordt bewust aan het einde vertoond, wanneer je pas echt beseft dat het hier inderdaad een sprookje betreft. De waarheid bleek helaas nogal anders. Gek genoeg verwacht je tegen het einde dan ook eerder het echte verhaal, hoe waanzinnig ook.

Pitt en DiCaprio stelen de show, maar ook de beeldschone Robbie houdt de aandacht goed vast en Pacino is zowaar weer eens op zijn plek. Voor de rest is het vooral genieten geblazen van de vele herkenbare en onherkenbare bijrollen en halve cameo's. De vaste thema's van de cineast zijn aanwezig en er wordt natuurlijk weer geknipoogd naar Nederland. We hadden er stiekem op gehoopt.

Uiteraard staan de acteurs voor hem in de rij en heeft de regisseur meer budget dan menigeen van zijn vakbroeders. Mede daarom ziet alles er zo piekfijn uit (CGI is überhaupt niet zijn ding). Toch blijft het bovenal bijzonder knap hoe je zo een film kunt maken, met de juiste balans tussen komedie, drama en zelfs gruwelijke actie. En dan ook nog de nodige suspense toevoegen. Daarin zit hem de hand van een meester.

****

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Mis alleen dat wat er altijd eruit sprong bij Tarantino.

Het verrassende.

Ik ben al een tijdje niet meer zo onder de indruk van wat Tarantino aflevert. Er zit toch nogal een neergaande lijn in, de man lijkt echt een karikatuur van zichzelf geworden. Dat gaat de laatste jaren al zover dat ik er wat tegenop zie om een film van hem te gaan zien - zelfs al zijn de verwachtingen niet meer zo hoog, je weet dat het toch tegen gaat vallen, zoiets is het.

Toch deze maar eens aangezet. En jawel, weer een overdreven pompeus gedoe, weer een veel te lange speelduur, en weer veel te veel ruimte voor weer zo'n tenenkrommende soundtrack. En weer probeert Tarantino iets met historie, maar redt het net niet om er iets meer van te maken dan een losse sfeertekening. Ik had m'n review al zo'n beetje klaar. Maar dan komt dus de ontknoping.

En daarmee is het allemaal wel weer zo'n beetje ok eigenlijk. Toch ook maar weer eens voor het eerst dat ik vrede heb met een film die zich niet netjes houdt aan wat er gebeurd is. Wellicht vooral omdat dat ook niet gepretendeerd wordt, en het ook wel een leuk spel oplevert met de willekeur van Manson - of, zo je wilt, wat er gebeurd is verwisseld met hoe het af had kunnen lopen, op z'n Hollywoods.

Verder geen reden tot paniek nog, van de cinematografie was ik niet heel erg onder de indruk, de jaren-60 setting lag er wel erg larger than life bovenop, en de kleuren zijn lelijk met een overdreven geelzweem. In die tijd was kleur nog een serieus ding wat je goed probeerde te doen, en dat lukte dan meestal niet door de toch wat matige materialen - maar daar kreeg je toch niet dit effect van, en orange-and-teal is pas van veel later.

De hoofdrollen vond ik ook wel wat erg overdreven, en de uitleg dat het voor DiCaprio heel moeilijk was om een slechte acteur te spelen, pfff. Ik heb wel betere smoesjes verzonnen, denk ik dan. Net zo min heeft Pitt bij mij het stempel van karakteracteur, Robbie heeft nou ook weer niet zo'n grote rol, en veel van de andere namen - Pacino als mooiste voorbeeld, maar ook Damian Lewis, Emile Hirsch - irriteren gewoon. Het lijkt wel alsof je naar een Nederlandse serie zit te kijken - allemaal bekende koppen die vooral zichzelf spelen, zo komt het op me over.

Als enige uitzondering daarop schiet me dan Margaret Qualley te binnen - daar duurde het toch eventjes voordat me te binnenschoot waar ik die ook alweer eerder gezien had. Het millenial meiske in IO (2019). Die speelt tenminste nog een andere rol.

Echt boeiend vind ik deze film niet. Het ziet er allemaal prima uit en het acteerwerk is in orde maar ik mis de typische dialogen die in het eerdere werk van Tarantino nog zo indrukwekkend en vaak hilarisch waren.

De voolgende middelmaatige Taaraantino (de 6e op rij ofzoo?) is natuuurlijk weeer veeel te langdraadig. Na 2 volle uren is het nog nodig om middels een voice-over wat subplots on onderlinge verhoudingen uit te leggen want 'de meester' is er simpelweg nog niet aan toegekomen. Inparkerende auto's, galopperende paarden en wandelende mevrouwen zorgen gelukkig voor heel wat bloedstollende momenten! Zelfs het achtjarige meiske praat ondertussen zoals elk personage in het Tarantino-universum. Jawel: het is bij tijden weer oh zo saai, oh zo dom en oh zo lomp.

Is het daarmee een erg slechte film? Net niet helemaal. Daarvoor zijn er nog wel genoeg lollige momenten, ziet de film er overall erg goed uit, speelt met name Pitt uitstekend (de scene in het kampement is sowieso verreweg de beste) en is de grand finale even onverwacht als hilarisch.

Maar jongens, jongens... gebruik toch eens een schaar om al die hopeloze onzin eruit te knippen.

Tarantinofilm en dat is duidelijk. Sfeervol in beeld gebracht jaren 70, speciale camerahoeken, zijn voetenfetish en over the top geweld op einde. Inhoudelijk weinig verhaal, maar wat een filmpareltje is dit. Denk aan Pulp Fiction en je vind hier zelfde sfeertje terug. Veel neon, veel oude Hollywood en een verhaal rond een acteur op einde van zijn glorie, bijgestaan door zijn stuntdubbel die ook zijn beste vriend is.

Eveneens een overvloed aan sigaretten en drank... In iedere scène word wel ergens een sigaret opgestoken. Brengt hierdoor een speciaal sfeertje teweeg. Niettegenstaande speelduur van 160 min, stak deze geen minuut tegen en was deze in no-time gepasseerd. Mocht van mij nog wat langer duren. 4* waard. Geef er geen 5* wegens mindere verhaal. Maar voor de rest zeer mooi in beeld gebracht...

Tijdens aftiteling nog een commercial voor Red Apple cigarets. Dit in tijden van anti-roken, een gedurfde scène. By the way, deze sigaretten bestaan niet echt, maar zijn wel in al de films van Tarantino te zien.

Genoten van deze film...

“I'm as real as a donut, motherfucker. “

Ja, leuk maar, zeker niet de beste Tarantino film die we hebben. En het is ook zeker niet mijn favoriet. Toch heb ik gewacht op het juiste moment, en als laatste film die nog mee kan tellen voor mijn 2019 jaarlijst op MovieMeter heb ik hem vandaag toch maar snel aangegooid. Ik heb genoten, dat zeker, al komt wel het meeste door Leonardo DiCaprio die ik echt waanzinnig vond acteren in deze film, overigens wel samen met Brad Pitt hoor die ook een vrij sterke rol neer weet te zetten.

De film is weer typisch Tarantino: lekker lang (bijna drie uur), alles op zijn tijd en vooral erg langzaam, soms hier en daar wat vreemde personages die er ook echt wel uit weten te springen en vooral: veel vermaak, het is allemaal niet zo serieus. Een leuk ‘kijkje achter de schermen’ van Hollywood, meer gewoon een leuke komedie film met een vleugje misdaad om het hier en daar wat spannender te maken.

De film kent soms zijn in kakkers, waar de film iets te lang door zeurt met een te lange praatscene- die me toch het minst wist te vermaken vaak. Maar dan nog, wanneer DiCaprio als de schurk gaat acteren voor een film is het best vermakelijk om te kijken. Deze film weet je namelijk zo door verschillende tijdzones heen te sleuren, en elke scene heeft weer nieuwe en andere details om op te letten. Daar verklap ik het al een beetje: de aankleding in deze film vond ik ijzersterk. Vooral de begin jaren 70 stijl natuurlijk maar daar buiten om ook de stijl van de western werd mooi weergegeven.

Ik vind het wel leuk om te zien dat Tarantino ook een soort obesessie lijkt te hebben met twee thema’s en dit ook weer een klein beetje benadrukt in deze film. Zo is de western volgens mij één van zijn favoriete thema’s maar ook films over de nazi's die even flink in de fik worden gezet, best wel vet om te zien en daar kon ik wel om genieten.

Brad Pitt en Leonardo DiCaprio speelden allebei steengoed. DiCaprio vond ik wel verre de beste in deze film maar samen met Pitt vormt hij een leuke chemie. Helaas kon ik niet wennen aan Margot Robbie waar ik normaal wel een kleine fan van ben (natuurlijk ook door de looks), in de ze film kon ik haar niet echt waarderen. Al Pacino heeft een leuk rolletje maar die is erg klein dus brengt nergens echt iets belangrijks in de film. Voor de rest een leuke cast, geen uitschieten.

Het verhaal is wel geinig. We volgen Rick Dalton (gespeeld door Leonardo DiCaprio) die samen met zijn stuntdubbel en tevens vriend Cliff mee doen aan de top van Hollywood in de jaren vijftig en later. Dalton is alleen ongerust, en is bang dat hij geen grote rollen meer krijgt in grote films. Hij word namelijk gecast als schurk voor een nieuwe western film en krijgt hier door te horen dat zijn dagen geteld zijn met als enigste oplossing: spaghetti westerns. Hij zit dit niet zitten en zet alles op alles tijdens zijn schurkenrol om toch indruk te maken maar moet later toch naar Italië. Onder tussen krijgt Cliff het aan de haal met een stel hippies die het hem niet makkelijk maken. Daarnaast volgen we Robbie die vooral van zichzelf geniet, niks bijzonders. Het verhaal is vrij makkelijk en snel te omschrijven.

Ik vond het einde tevens wel erg gaaf, en die heeft er voor gezorgd dat ik mijn cijfer even verhoogd heb. In dit deel willen drie hippies (waar Cliff eerder ruzie had) Cliff en Rob vermoorden en komen het huis binnen. Alleen lukt het niet zoals het moet en worden ze alle drie vermoord door Cliff. Hij slaat bij eentje het hoofd in op allerlei plaatsen, de ander word gepakt door zijn hond en zelfs eentje word in de fik gezet door Rik, geniaal! Daar heb ik echt van genoten.

Ja, ‘Once Upon A Time in Hollywood’ heeft mij zeker vermaakt, het is alleen niet de topper geworden waar ik op heb gehoopt. Hij heeft bij mij de jaarlijst behaald, wel op een krappe tiende plaats. Ik had hier meer van verwacht al blijft het een uitstekend werkje weer van Tarantino en de rest.

4.0*

De laatste film die ik heb gezien in 2019 is de nieuwste Tarantino, kan niet beter wat mij betreft. Al jarenlang mijn favoriete regisseur, nog nooit een film van hem beoordeeld met een onvoldoende dus de verwachtingen waren, zoals altijd bij hem, torenhoog.

De ervaring leert dat hoe verwachtingsvoller je bent, hoe meer het tegenvalt. Gelukkig hoef ik me bij Tarantino nooit zorgen te maken omdat hij altijd een paar dingen gewoon steengoed voor mekaar heeft.

Zo is allereerst de cast van absoluut topniveau en zijn vooral Brad Pitt en Leo DiCaprio hier op hun allerbest. Pitt heeft een beetje een macho-rol maar dat is hem op het lijf geschreven, DiCaprio heeft ook allang bewezen dat hij alles kan. Margot Robbie is er niet alleen voor de eye-candy, ook haar acteerwerk is al jarenlang top.

Ten tweede is de tijdgeest waarin de film zich afspeelt, eind jaren '60, zo gigantisch goed neergezet dat het bijna eng wordt. Aan alles is gedacht, de kleinste dingen, zoals bijvoorbeeld posters uit die tijd achter ramen van café's of de films die toendertijd in de bios draaiden.

Tarantino staat natuurlijk bekend om zijn geweldige dialogen, ik moet zeggen dat ik het eerste uur af en toe wat langdradig vond. Natuurlijk is het dan nog steeds goed, maar van Tarantino verwacht ik meer. Naarmate de film vordert wordt het beter en beter met als uitsmijter een geweldige eindscène die echt fenomenaal is vormgegeven, op allerlei vlak.

Dit is zeker niet Tarantino's beste, maar wel gewoon een hele goede film. Meestal gaan de beoordelingen van films van Tarantino na herziening omhoog, dus bij een tweede kijkbeurt sluit ik niet uit dat deze film heel hoog gaat scoren.

Voor nu 4*

Geen verhaal , wel leuke aparte stukjes . Typisch Tarantino dus

Hè vooruit. Ondanks dat ik nog altijd wat teleurgesteld ben in QT's één-na-laatste, kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen het bij een zesje te laten. Daar is de film toch simpelweg te goed voor. Ik maak er bij deze een 7 van.

Het verliep niet zoals ik had verwacht, maar ontgoocheling is er toch niet bij want dit ding is even wonderbaarlijk als grillig.

Het wordt wel aangeraden om met de trein van de vele links naar dat sakkerse Hollywood anno '69 mee te zijn en je te kunnen verkneukelen in de speels-satirische-humoristische voorzetten die Tarantino kwistig uitdeelt en je te settelen in de langere scènes met zijn vaak exuberante personages die met hun twijfels en kinderlijke zelfgenoegzaamheid, hun snobische, hun commerciële, publicitaire aanpak, hun hardheid en hun oppervlakkige naïeviteit een totaalbeeld brengen van dit milieu en tijdperk.

Filmisch zit het zeker snor in een perfecte setting en niet te vergeten de verbluffende acteerprestaties van Pitt en DiCaprio.

En het slot ? Grof en brutaal, maar ook verrassend en suspensvol en eigenlijk..."och, kom". Het auteurschap moest toch ergens bovendrijven.

Why try to change him now ?

Een film van Quentin Tarantino met acteurs, zoals o.a. Brad Pitt, Leonardo diCaprio, Dakota Fanning, Al Pacino, Kurt Russel, Luke Perry etc. etc.

Genaamd; Once upon a time in Hollywood (2u 41min).

Bij IMDb een rating van 7,8 (da's hoog)

Bij moviemeter.nl een rating van 3,64 (da's heel hoog)

Je mag er wel wat van verwachten, maar wat is dit een ongelofelijke WAARDELOZE GRIEBUS BAGGER FILM vol met cowboy- en hippieclichés en met een waardeloze verhaallijn erin. Het geheel is saai en weinig tot niets zeggend. Laat staan dat het ook maar enigszins kon boeien. Het acteerwerk van de prominenten was tenenkrommend matig (hoog nep gehalte). En ook de regie van het verhaal was flut. Quentin Tarantino down the drain en alle omhoog gevallen acteurs zijn ook weer een eind naar beneden gedonderd. Tijd voor wat minder Hollywood. Of een grote acteurs- en regisseursschoonmaak aldaar.

Mijn rating; IMDb norm 1,0 en moviemeter.nl norm 0,5

En ja, het blijft uiteraard een kwestie van smaak en inzicht.

Vind het geen zo'n geweldige Tarantino. Er zijn natuurlijk wel weer momenten die in mijn geheugen gegrift zullen staan. Het tot leven komen van de sixties periode in Hollywood, en de kruisbestuiving tussen revisionisme en filmreferenties zijn gewoonweg leuk. Maar er zaten ook onleuke momenten in en die hadden bijna allen te maken met Rick Dalton op zijn filmsets. Pitt vond ik ditmaal de leukere rol hebben, met zijn uitstapje naar de Manson Ranch o.a. Helaas bleven zowel Dalton als Booth zwak uitgewerkte personages, die enkel dienen voor Tarantino om op het einde het konijn uit de hoed te halen. Ontgoochelend. Zo weinig chemie ook tussen beiden, en dat voor twee vetbetaalde acteurs. Ditmaal verdient Tarantino eigenlijk niet zoveel lof met deze film.

''It's official, Old buddy. I'm a has-been''

Bovenstaande quote gelukkig helemaal niet toepasbaar op Tarantino. Naar eigen zeggen wordt dit zijn voorlaatste film, laten we vooral hopen dat hij dat niet meent.
Once Upon a time in Hollywood is een heel bijzondere film. In feite gebeurt er doorheen de film zeer weinig vanuit traditioneel 'plot' oogpunt. We volgen twee mannen, Rick Dalton en Cliff Booth, doorheen hun dagdagelijkse escapades in '60s Hollywood. Het rode draadje is de hippie bende van Manson, maar verder is dit gewoon een karakterstudie in al zijn geromantiseerde glorie. Ik denk wel dat de film beter werkt als je een beetje achtergrondinfo hebt over de historische gebeurtenis die aan de grondslag hiervan ligt; anders kan de rol van Robbie wel erg nutteloos en random overkomen. En ook het einde bereikt dan niet de volledige impact wellicht. De laatste tien minuten zijn zowel hilarisch door Cliff Booth, als een flinke excessieve uitbarsting van geweld in volle Tarantino stijl, maar zonder de voorkennis mis je wel het soort alt-history gevoel van gerechtigheid voor Sharon Tate . Maar bon, mensen die er niet veel over wisten op voorhand kunnen me misschien tegenspreken.

De film is vooral een enorme tour de force voor DiCaprio en Pitt. De leukste rol is voorbehouden voor Pitt, maar vooral in z'n western filmscènes mag Leonardo toch ook even lekker door het lint gaan. De Golden Globe en waarschijnlijk binnenkort ook Oscar voor Pitt zijn meer dan verdiend, maar DiCaprio is in feite toch minstens even sterk. Beide zijn voor het grootste deel van de film gescheiden, maar de scènes die ze delen worden gekenmerkt door een sterke chemie. Beste scènes waren die op de ranch met Cliff Booth. Zware horror vibes hier, en dat deed me beseffen dat Tarantino echt geschikt zou zijn om eens een full-on horrorfilm te maken. Beklijvend en ik denk dat ik niet de enige ben die dacht dat Pitt's personage hier het loodje ging leggen.

Begrijpelijk dat deze film niet voor iedereen is, ook niet eens voor elke Tarantino fan wellicht. Het is specialer, opbouwender, rustiger en meer ingetogen dan zijn andere films; het tempo is rustig en heeft z'n eigen specifieke flow, maar man ik heb er toch maar weer van genoten, waarschijnlijk juist door en niet ondanks al deze zaken. Ik sluit niet uit dat ik de film een hogere score geef bij herziening, maar voor nu vind ik 4* wel mooi.

Hoewel ik verre van een Tarantino fan ben wist hij me met deze film wel te strikken.

Zeer van deze "trip down memory lane" genoten.

Ik vraag me wel af hoeveel een jeugdiger publiek meekrijgt van al hetgeen Tarantino in de film gestopt heeft, overduidelijk of subtiel ?

Wie kent tegenwoordig al die TV series en films nog die er langs komen ?

Voor mijzelf was het in ieder geval een feest van herkenning.

Hopalong Cassidy (William Boyd)moet wel een van de favorieten van de regisseur geweest zijn, gezien het meermaals nadrukkelijk in beeld brengen van memorabilia.

Is stuntman Cliff Booth een beetje geïnspireerd op de befaamde stuntman-acteur Jock Mahoney?

Het vaker opvallend tonen van Cliff's mocassin-schoeisel duidt daar m.i. wel op.

Mahoney droeg die ook vrijwel altijd.

Steve McQueen is natuurlijk wel de grootste inspiratiebron geweest voor het verhaal.

Rick Dalton (DiCaprio) in zijn western serie "Bounty Law" is niemand anders dan Josh Randall (Steve McQueen) in de serie "Dead or Alive".

Daarnaast komt McQueen nog vaker ter sprake in de film.

De scène waarin Bruce Lee het met stuntman Cliff Booth aan de stok krijgt is zo hilarisch dat ik er bijna bij stikte van het lachen, letterlijk!

(Tip: niet bekijken met griep onder je leden)

Pitt is echt continue geweldig op dreef.

DiCaprio doet ook niets verkeerd, en heeft een aantal sterke scènes.

Met Margot Robbie heb ik niet zoveel.

Ze acteert natuurlijk wel goed, maar ik zie haar niet graag in close up.

Haar brede mannelijke kaaklijn stoot me af.

De jonge actrice Julia Butters (Trudi Fraser in de western scènes) vond ik erg leuk spelen.

Een film om vaker te bekijken en nog meer te ontdekken dat Tarantino erin gestouwd heeft.

Tja, ik ben voorlopig weer klaar met films; ik kijk er al weinig maar als je zogenaamd de 2 hoogtepunten van vorig jaar in 1 dag ziet (Joker en deze) en 2 keer denkt, wat is hier goed aan ?

nee geef mij maar dan een 2/3 uur durend theater stuk als Resevoir Dogs of The Hateful Eight dan een 2 en half durende film waar ik naar 2 acteurs zit te kijken (die naar mening niet bij Tarantino horen) waarvan de ene cowboyacteur is en de ander wat rond loopt in een Hawaii-shit een paar vuistslagen uitdeelt (Oscarmateriaal nou nee naar mijn mening, maar goed blijkbaar was de concurrentie zwak).

Ik dacht het een film over Manson zou zijn , veel scenes met Pitt en DiCaprio samen en wat meer actie en goeie dialogen maar het werd uiteindelijk een strontvervelende zit.

Volgens mij bestaat er amper zoiets als een acteur die niet bij het werk van een regisseur hoort.

Een van Tarantino zijn specialiteiten is bovendien dat hij vrijwel altijd de meest uiteenlopende

acteurs weet te laten excelleren, tot en met de bijrollen. Komt nog eens bij dat beiden Pitt en DiCaprio

al eerder geweldig acteerden in een film van hem. De keuze voor deze film pakte ook andermaal buitengewoon positief uit. Pitt won er zelfs een Oscar mee. Ondertussen dan weer wel hopen op

veel scenes met Pitt en DiCaprio samen. Dat komt op zijn minst nogal tegenstrijdig over.

Wat als..

Hoe was het leven van de vermoorde Sharon Tate gelopen als er twee door Quentin Tarantino verzonnen personages in haar wereld hadden rondgelopen? Een interessant gegeven, met een al even interessante uitwerking. Lees je wel even omtrent de gebeurtenissen rondom haar moord in, om het hele verhaal en zijn diepere lagen te kunnen bevatten.

Als kind had ik vroeger niet zoveel met het werk van Tarantino, maar tijden en smaak veranderen, waardoor ik nu prima van titels als Reservoir Dogs, Inglourious Basterds en nu ook van Once upon a Time... in Hollywood kan genieten. Alhoewel ik dit tot nu toe wel de minste van zijn werk vind is dit met name vanwege de uitstekende finale, nog steeds een stuk sterker dan het gros van wat Hollywood produceert.

Het grootste mankement van de nieuwste Tarantino is de speelduur die wel wat meer ingeperkt had kunnen worden en nu vrij langdradig is. Zonder een voortdurende focus vanuit de kijker, wordt het allemaal al vrij gauw saai, doordat het verhaal een minder vlot verloop kent dan de andere titels die ik van Tarantino gezien heb. Gelukkig zetten DiCaprio en Pitt beide uitstekende rollen neer, waardoor het wel gemakkelijker wordt om in het verhaal te blijven investeren. Een investering die zich overigens dubbel en dwars uitbetaald en waardoor de eindbeoordeling, dankzij het laatste half uur, met maar liefst een hele ster omhoog gaat.

4,0*

Prachtig gemaakt allemaal, en zeker ook genoten. Maar dit bewijst dat zelfs de grootheden iemand moeten hebben die ze af en toe terug fluit. Ik zou hem willen knippen tot twee uur en dan graag nog een keer zien, maar dit was een keer, zwaar genieten, en daarna nooit meer! (zelfde als dat laatste halfuur van de nieuwe Scorsese, had iemand ook even met een schaar doorheen gemoeten! )

Het is inderdaad beter dat jij nooit meer een film gaat kijken, als je met dit soort commentaar komt.

Goed.

Met zijn 2 voorgaande films, Django Unchained en The Hateful Eight, bekoorde Quentin Tarantino mij minder, zeker met die laatste. Met Once Upon a Time in Hollywood grijpt hij ook deze keer naar zijn favoriete ingrediënten, waaronder tal van "odes aan" zijn invloeden.
Ook na het zien van deze film ben ik nog steeds van mening dat Tarantino genoeg talent heeft om een film te maken zonder al die knipogen. Hier laat hij immers zien dat hij ook gewoon een sterke sfeer kan neerzetten. Die scène met een sterk acterende Brad Pitt waarin hij zijn oude makker een bezoek brengt, is fantastisch.

Met nog tal van andere scènes die op zichzelf heel sterk zijn raapt Tarantino de steken op die hij laat vallen door er niet in te slagen van de film een vlot lopend geheel te maken. Het is mij allemaal net iets te onsamenhangend en te veel scènes staan op zichzelf om de 2u40m echt te rechtvaardigen.
Uiteindelijk is deze film toch zeer genietbaar, en wat mij betreft een heuse verbetering t.o.v. The Hateful Eight. De finale is grandioos (en ook typisch Tarantino, maar dan op de goede manier), waarin een m.i. wat doffe Leonardo DiCaprio ook nog even sterk uit de hoek komt.

3,5

Geen verhaal.... ik zat maar te puzzelen waar het verhaal heen wilde. Het sloeg kant noch wal.

Toch wel knap ....ruim 2,5 uur gekeken naar niks en toch boeide het genoeg om hem niet uit te zetten.

...het zal wel met de mega-cast te maken hebben gehad.

Op het einde komt er eindelijk actie, maar dat was voornamelijk een hoop herrie en gekrijs.

Zó teleurstellend.

In de herziening. Die Tarantino heeft gewoon een ontiegelijk budget gekregen om een filmpje voor zichzelf te maken - een groot deel van de inhoud van de film zal aan veel kijkers voorbij gaan in ieder geval. Dit is gewoon puur liefhebberij wat-ie op het scherm tovert. Want als je niet echt thuis bent met de tv-film / muziek scene uit de jaren '60 / '70 (en natuurlijk Manson / Tate) dan zul je ongetwijfeld zeer veel missen. De film zit stampvol met (kleine) referenties. Van het plot moet de film het verder niet hebben. De sfeer die Tarantino creëert is ongeëvenaard. De film is dan ook een schitterende rit door het Hollywood van de late 60's. Ik heb gisteravond in ieder geval weer genoten. Dit is echt een film die ik een paar keer per jaar kan zien. Klein puntje van kritiek (eigenlijk een grote ergernis); ik snap niet waarom Tarantino Zoë Bell blijft uitnodigen in z'n films. Echt vreselijk. Dat is gewoon geen actrice. Maar ok. Het einde van de film (intercomgesprek Tate - Dalton) zorgt voor een brok in je keel. De laatste 20 minuten zijn werkelijk briljant.