Once upon a Time in... Hollywood (2019)

En meteen voor de derde keer gekeken! Deze keer met mijn moeder.

Tegenvaller. Ik vond dit een van Tarantino's minste. Ik begrijp dat er voor de filmrecensenten en filmofielen veel valt te genieten van referenties naar vervlogen Hollywood tijden. Maar zelf ben ik niet zo ingewijd in de Amerikaanse filmindustrie van eind jaren 60. Ook ben ik niet bovengemiddeld onderlegd qua kennis wat betreft de Manson Murders. Daarnaast miste ik enkele elementen waarin Tarantino vaak juist weet uit te blinken, met voorop de subtiel opbouwende spanningsvelden. En waar ik meestal elke scene in een QT-flick een meerwaarde vind, kwamen er nu geregeld flarden film voorbij die voor mij niks toevoegden.

Blijft er natuurlijk alsnog een solide film over met lekkere rollen voor DiCaprio en Pitt, en voldoende toffe shots en dialogen. Ik twijfelde dan ook tussen een 6 en een 7. Maar aangezien deze topregisseur de lat zelf erg hoog heeft gelegd in het verleden, is de teleurstelling te groot voor de 7 en ga ik voor 3 sterren.

Tarantino neemt zijn tijd, maar damn, de finale is het wachten meer dan waard. Van dit soort ouderwets entertainment fleurt toch iedere filmfan op?

De kracht van het verhaal is dat het helemaal nergens op slaat. De eerste twee uur gebeurt er vrij weinig en maken we uitgebreid kennis met de personages. Gedurende dit “opbouwend” deel wordt de film eigenlijk volledig gedragen door een sterk acterende DiCaprio (met rendeck accent) en zijn sidekick Pitt (met jeukende vuisten).

Maar dan gaan dus plots alle remmen los. Ik zal niet te veel verklappen, alleen dat Tarantino zijn mojo nog lang niet kwijt is. OK, Reservoir Dogs en Pulp Fiction zal hij wel nooit meer evenaren (laat staan overtreffen), maar ik kan prima leven met een pareltje als Once upon a Time in Hollywood.

Dus ja, wellicht Tarantino’s beste sinds Pulp Fiction. 4*

Tarantinofilm en dat is duidelijk. Sfeervol in beeld gebracht jaren 70, speciale camerahoeken, zijn voetenfetish en over the top geweld op einde. Inhoudelijk weinig verhaal, maar wat een filmpareltje is dit. Denk aan Pulp Fiction en je vind hier zelfde sfeertje terug. Veel neon, veel oude Hollywood en een verhaal rond een acteur op einde van zijn glorie, bijgestaan door zijn stuntdubbel die ook zijn beste vriend is.

Eveneens een overvloed aan sigaretten en drank... In iedere scène word wel ergens een sigaret opgestoken. Brengt hierdoor een speciaal sfeertje teweeg. Niettegenstaande speelduur van 160 min, stak deze geen minuut tegen en was deze in no-time gepasseerd. Mocht van mij nog wat langer duren. 4* waard. Geef er geen 5* wegens mindere verhaal. Maar voor de rest zeer mooi in beeld gebracht...

Tijdens aftiteling nog een commercial voor Red Apple cigarets. Dit in tijden van anti-roken, een gedurfde scène. By the way, deze sigaretten bestaan niet echt, maar zijn wel in al de films van Tarantino te zien.

Genoten van deze film...

Een klucht, helaas heb ik er nooit van gehouden. Was eerder aan dit werk begonnen maar gestopt omdat ik het allemaal gewoon verschrikkelijk saai vond. Nou was ik tot een uur gekomen, maar het tweede uur is niet beter.

Saaie belevenissen van wat oud Hollywood-gasten waar de draak mee gestoken wordt. Knap hoor..... Het verhaal is daarmee ook echt totaal oninteressant en het script...., ongelooflijk wat een set gezeik in het luchtledige zeg. Schijnbaar moest dit voor humor doorgaan.

Ik moest het werk uitzitten van mijzelf, het was een behoorlijke klus. Maar men gaf mij aan dat er een wending in de film zou komen, het verhaal van Helter Skelter en Sharon Tate. daar had ik wel oren naar, van het echte verhaal heb ik wat docu's gezien en ja.... een zwarte bladzijde in het Amerikaanse geschiedenisboekje. Maar ook dat wordt volledig de gek aangestoken en ook dat moet schijnbaar humor heten.

Conclusie; wat een bagger bende van een film. 161 minuten humorloze, inhoudsloze non vermaak voor Left4Dead.

Wat dit nu precies moet zijn weet ik echt niet. 2**, voornamelijk voor de setting.

Zijn beste film sinds Jackie Brown (1997).

Gisteravond opnieuw gezien, wat een opluchting na The Hateful Eight die mij vies tegen viel. Persoonlijk vind ik dit na Reservoir Dogs, Jackie Brown en Django zijn beste film! Niet alle Tarantino's vind ik leuk, maar hij behoort zeker tot een van de beste regisseurs ooit.

De 9e van Tarantino. In de klassieke muziek kent men het 9e symphonie-syndroom: de 9e symphonie van Beethoven en van Mahler gelden als hoogtepunten van hun meesterweken, beide hebben nooit een 10e voltooid. Hopelijk blijft Tarantino hetzelfde lot bespaart. Of dit Tarantino's meesterwerk is mag iedereen zelf beslissen, wel staat vast dat hij weer iets bijzonders heeft gemaakt. Tarantino films zijn een stijl op zich, uren laat hij je kijken naar scenes waarin amper wat lijkt te gebeuren en die toch zo een spanning oproepen dat je geboeid blijft kijken. De acteurs, gevestigde namen, lijken zichzelf onder leiding van Tarantino te overstijgen. Als inspiratie voor het verhaal is de moord op Sharon Tate door de Manson familie genomen, natuurlijk weer op geheel eigenwijze geinterpreteerd. De film eindigt met een apotheose die heerlijk over de top is met een glansrol voor de hond van Brad Pitt. Ook het laten herleven van enkele filmlegendes als Bruce Lee en Steven McQueen is top gedaan. De humor is heerlijk absurd.

Over smaak valt te twisten over de vakbekwaamheid van Tarantino niet, die man is een kunstenaar.

Ik vond de hele film uitstekend met uitzondering van het einde , het over the top geweld was niet nodig.

Erg matig, kwam er niet in... geen fan van Tarantino.

“I'm as real as a donut, motherfucker. “

Ja, leuk maar, zeker niet de beste Tarantino film die we hebben. En het is ook zeker niet mijn favoriet. Toch heb ik gewacht op het juiste moment, en als laatste film die nog mee kan tellen voor mijn 2019 jaarlijst op MovieMeter heb ik hem vandaag toch maar snel aangegooid. Ik heb genoten, dat zeker, al komt wel het meeste door Leonardo DiCaprio die ik echt waanzinnig vond acteren in deze film, overigens wel samen met Brad Pitt hoor die ook een vrij sterke rol neer weet te zetten.

De film is weer typisch Tarantino: lekker lang (bijna drie uur), alles op zijn tijd en vooral erg langzaam, soms hier en daar wat vreemde personages die er ook echt wel uit weten te springen en vooral: veel vermaak, het is allemaal niet zo serieus. Een leuk ‘kijkje achter de schermen’ van Hollywood, meer gewoon een leuke komedie film met een vleugje misdaad om het hier en daar wat spannender te maken.

De film kent soms zijn in kakkers, waar de film iets te lang door zeurt met een te lange praatscene- die me toch het minst wist te vermaken vaak. Maar dan nog, wanneer DiCaprio als de schurk gaat acteren voor een film is het best vermakelijk om te kijken. Deze film weet je namelijk zo door verschillende tijdzones heen te sleuren, en elke scene heeft weer nieuwe en andere details om op te letten. Daar verklap ik het al een beetje: de aankleding in deze film vond ik ijzersterk. Vooral de begin jaren 70 stijl natuurlijk maar daar buiten om ook de stijl van de western werd mooi weergegeven.

Ik vind het wel leuk om te zien dat Tarantino ook een soort obesessie lijkt te hebben met twee thema’s en dit ook weer een klein beetje benadrukt in deze film. Zo is de western volgens mij één van zijn favoriete thema’s maar ook films over de nazi's die even flink in de fik worden gezet, best wel vet om te zien en daar kon ik wel om genieten.

Brad Pitt en Leonardo DiCaprio speelden allebei steengoed. DiCaprio vond ik wel verre de beste in deze film maar samen met Pitt vormt hij een leuke chemie. Helaas kon ik niet wennen aan Margot Robbie waar ik normaal wel een kleine fan van ben (natuurlijk ook door de looks), in de ze film kon ik haar niet echt waarderen. Al Pacino heeft een leuk rolletje maar die is erg klein dus brengt nergens echt iets belangrijks in de film. Voor de rest een leuke cast, geen uitschieten.

Het verhaal is wel geinig. We volgen Rick Dalton (gespeeld door Leonardo DiCaprio) die samen met zijn stuntdubbel en tevens vriend Cliff mee doen aan de top van Hollywood in de jaren vijftig en later. Dalton is alleen ongerust, en is bang dat hij geen grote rollen meer krijgt in grote films. Hij word namelijk gecast als schurk voor een nieuwe western film en krijgt hier door te horen dat zijn dagen geteld zijn met als enigste oplossing: spaghetti westerns. Hij zit dit niet zitten en zet alles op alles tijdens zijn schurkenrol om toch indruk te maken maar moet later toch naar Italië. Onder tussen krijgt Cliff het aan de haal met een stel hippies die het hem niet makkelijk maken. Daarnaast volgen we Robbie die vooral van zichzelf geniet, niks bijzonders. Het verhaal is vrij makkelijk en snel te omschrijven.

Ik vond het einde tevens wel erg gaaf, en die heeft er voor gezorgd dat ik mijn cijfer even verhoogd heb. In dit deel willen drie hippies (waar Cliff eerder ruzie had) Cliff en Rob vermoorden en komen het huis binnen. Alleen lukt het niet zoals het moet en worden ze alle drie vermoord door Cliff. Hij slaat bij eentje het hoofd in op allerlei plaatsen, de ander word gepakt door zijn hond en zelfs eentje word in de fik gezet door Rik, geniaal! Daar heb ik echt van genoten.

Ja, ‘Once Upon A Time in Hollywood’ heeft mij zeker vermaakt, het is alleen niet de topper geworden waar ik op heb gehoopt. Hij heeft bij mij de jaarlijst behaald, wel op een krappe tiende plaats. Ik had hier meer van verwacht al blijft het een uitstekend werkje weer van Tarantino en de rest.

4.0*

De tijd die deze film neemt om naar de startlijn te komen is wel heel erg lang. Ik vond het best saai. Het tweede deel van de film was een stuk prettiger. Brad Pitt is dan voor mij de blikvanger. Dat het gewelddadig wordt is een gegeven bij Tarantino. Ook hier houdt hij zich niet in en is het opnieuw fantasierijk uitgevoerd. Tegen de achtergrond van Hollywood van lang geleden ziet de film er verder gaaf uit en komt er lekkere muziek voorbij. Ik blijf Tarantino heel herkenbaar en gaaf vinden, maar deze gaat niet één van mijn favorieten worden. Daarvoor miste ik bij aanvang een echte klik met dit thema.

Nu al een klassieker, deze kijk ik over 40 jaar nog.

Voor mij doet Tarantino het al een hele tijd niet meer. Wederom een film met leuke scènes maar net als Pulp Fiction voor mij geen goede film. Acteurs blinken allen uit en dat redt de film in mijn ogen maar het tempo is voor mij compleet zoek.

De film was zeker aardig om te kijken maar ik vroeg me toch af waar ze nou met het verhaal heen wilden gaan .

Het eind had ik echt niet zo op die manier zien aankomen maar wat was het een gevoel van ( ja was het maar zo in het echt gegaan ) en stilletjes toch ervan genoten al weet je dat het fantasie is .

De laatste film die ik heb gezien in 2019 is de nieuwste Tarantino, kan niet beter wat mij betreft. Al jarenlang mijn favoriete regisseur, nog nooit een film van hem beoordeeld met een onvoldoende dus de verwachtingen waren, zoals altijd bij hem, torenhoog.

De ervaring leert dat hoe verwachtingsvoller je bent, hoe meer het tegenvalt. Gelukkig hoef ik me bij Tarantino nooit zorgen te maken omdat hij altijd een paar dingen gewoon steengoed voor mekaar heeft.

Zo is allereerst de cast van absoluut topniveau en zijn vooral Brad Pitt en Leo DiCaprio hier op hun allerbest. Pitt heeft een beetje een macho-rol maar dat is hem op het lijf geschreven, DiCaprio heeft ook allang bewezen dat hij alles kan. Margot Robbie is er niet alleen voor de eye-candy, ook haar acteerwerk is al jarenlang top.

Ten tweede is de tijdgeest waarin de film zich afspeelt, eind jaren '60, zo gigantisch goed neergezet dat het bijna eng wordt. Aan alles is gedacht, de kleinste dingen, zoals bijvoorbeeld posters uit die tijd achter ramen van café's of de films die toendertijd in de bios draaiden.

Tarantino staat natuurlijk bekend om zijn geweldige dialogen, ik moet zeggen dat ik het eerste uur af en toe wat langdradig vond. Natuurlijk is het dan nog steeds goed, maar van Tarantino verwacht ik meer. Naarmate de film vordert wordt het beter en beter met als uitsmijter een geweldige eindscène die echt fenomenaal is vormgegeven, op allerlei vlak.

Dit is zeker niet Tarantino's beste, maar wel gewoon een hele goede film. Meestal gaan de beoordelingen van films van Tarantino na herziening omhoog, dus bij een tweede kijkbeurt sluit ik niet uit dat deze film heel hoog gaat scoren.

Voor nu 4*

Als je over 2019 een film kan opnoemen met de meest nutteloze scenes erin, dan is het deze wel. Buiten het heerlijke spel van de 2 acteurs en die ene vette scene op het eind, was er niets aan! Een verhaallijn??? Uitgerekte zinloze film dat dan 160 min moet duren..boring!

Beste critici, ik vrees en denk dat ik me beter ga vermaken met Cats

Geen verhaal , wel leuke aparte stukjes . Typisch Tarantino dus

Moet altijd lachen om dit soort berichten....

Grappig dat mensen anno 2019 nog steeds denken dat een film een (heldere) verhaallijn moet hebben.

En als het in Cats ergens aan ontbreekt is het dat wel.

Hè vooruit. Ondanks dat ik nog altijd wat teleurgesteld ben in QT's één-na-laatste, kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen het bij een zesje te laten. Daar is de film toch simpelweg te goed voor. Ik maak er bij deze een 7 van.

Grappig dat critici zoals jij 10 tallen films kunnen zien op één dag

Golden Globe voor Film en Bijrol (Pitt)

Ondanks de uitstekende acteer prestaties van Pitt en DiCaprio vond ik de film uit balans.

Veel actie op het einde en wat sloom op momenten daarvoor..

WTF with Marc Maron Podcast in het interview met Pitt en Dicaprio, verteld Dicaprio over de Great Escape scene. Sowieso leuk interview.

Wat een teleurstelling,...

Veruit Tarantino's minste film, en dat ligt niet aan de acteerprestatie's van de cast.

2,5 uur kijken naar het wel en wee van acteurs, regisseurs en sekte-leden was een lange zit.

En toen het eindelijk los ging op het eind, kwam de aftiteling...

Niet mijn ding....

2 sterren voor de cast en de aankleding.

Niet de meest spannende Tarantino film. Op momenten mis ik ook een verhaallijn, dan gaat het me gewoon te traag en gebeurt er voor mijn gevoel te weinig. Maar dat doet verder geen afbreuk aan het acteerwerk, de sfeer en het feit dat het toch een goede film is. En het einde is geweldig....

Het verliep niet zoals ik had verwacht, maar ontgoocheling is er toch niet bij want dit ding is even wonderbaarlijk als grillig.

Het wordt wel aangeraden om met de trein van de vele links naar dat sakkerse Hollywood anno '69 mee te zijn en je te kunnen verkneukelen in de speels-satirische-humoristische voorzetten die Tarantino kwistig uitdeelt en je te settelen in de langere scènes met zijn vaak exuberante personages die met hun twijfels en kinderlijke zelfgenoegzaamheid, hun snobische, hun commerciële, publicitaire aanpak, hun hardheid en hun oppervlakkige naïeviteit een totaalbeeld brengen van dit milieu en tijdperk.

Filmisch zit het zeker snor in een perfecte setting en niet te vergeten de verbluffende acteerprestaties van Pitt en DiCaprio.

En het slot ? Grof en brutaal, maar ook verrassend en suspensvol en eigenlijk..."och, kom". Het auteurschap moest toch ergens bovendrijven.

Why try to change him now ?

Een film van Quentin Tarantino met acteurs, zoals o.a. Brad Pitt, Leonardo diCaprio, Dakota Fanning, Al Pacino, Kurt Russel, Luke Perry etc. etc.

Genaamd; Once upon a time in Hollywood (2u 41min).

Bij IMDb een rating van 7,8 (da's hoog)

Bij moviemeter.nl een rating van 3,64 (da's heel hoog)

Je mag er wel wat van verwachten, maar wat is dit een ongelofelijke WAARDELOZE GRIEBUS BAGGER FILM vol met cowboy- en hippieclichés en met een waardeloze verhaallijn erin. Het geheel is saai en weinig tot niets zeggend. Laat staan dat het ook maar enigszins kon boeien. Het acteerwerk van de prominenten was tenenkrommend matig (hoog nep gehalte). En ook de regie van het verhaal was flut. Quentin Tarantino down the drain en alle omhoog gevallen acteurs zijn ook weer een eind naar beneden gedonderd. Tijd voor wat minder Hollywood. Of een grote acteurs- en regisseursschoonmaak aldaar.

Mijn rating; IMDb norm 1,0 en moviemeter.nl norm 0,5

En ja, het blijft uiteraard een kwestie van smaak en inzicht.

Wat een bullshit zeg. Acteerprestaties waren sowieso om te snoepen in deze film, het algemene plaatje is iets wat je moet liggen. 0.5*, om gewoon weer niet serieus te nemen dus.

Daarbij een Golden Globe voor beste bijrol van Pitt zegt al genoeg over de acteerprestaties in deze film, een Golden Globe voor Tarantino voor beste screenplay en nog één Golden Globe voor beste komedie lijkt mij al wel voldoende bewijs.